Mahābhārata · Adhyāya 4.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.7.1
स राजधानीं संप्राप्य पार्थिवोऽर्जुनमब्रवीत् ।
इमानि पुरुषव्याघ्र आयुधानि परंतप।
कस्मिन्न्यासयितव्यानि गुप्तिश्चैषां कथं भवेत् ॥ ४.७.१ ॥
Ao chegar à capital real, o rei disse a Arjuna: Ó tigre entre os homens, abrasador dos inimigos! Onde devem estas armas ser depositadas, e como serão guardadas?
4.7.2
सायुधा हि वयं तात प्रवेक्ष्यामः पुरं यदि ।
समुद्वेगं जनस्यास्य करिष्यामो न संशयः ॥ ४.७.२ ॥
Querido, se entrarmos armados na cidade, sem dúvida causaremos alarme entre estas pessoas.
4.7.3
गाण्डीवं हि नरव्याघ्र त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् ।
कथं नाविष्कृताः स्यामो धार्तराष्ट्रस्य मारिष ॥ ४.७.३ ॥
Ó tigre entre os homens, o Gāṇḍīva é famoso nos três mundos; ó senhor, como poderíamos permanecer ocultos do filho de Dhṛtarāṣṭra?
4.7.4
यदीद धनुरादाय चरेम सजने पुरे ।
क्षिप्र नः प्रतिजानीयुर्मनुष्या नात्र संशयः ॥ ४.७.४ ॥
Se percorrermos a cidade populosa portando este arco, as pessoas logo nos reconhecerão; não há dúvida.
4.7.5
एकस्मिन्नपि विज्ञाते समयं नो व्यतीत्य च ।
भूयो द्वादशवर्षाणि प्रविशेम वनं वयम् ॥ ४.७.५ ॥
Mesmo que um de nós seja reconhecido, passado o prazo combinado, voltaremos a entrar na floresta por doze anos.
4.7.6
तस्मात्सर्वाणि शस्त्राणि प्रच्छाद्यान्यत्र यत्र वा ।
प्रविशेम पुरश्रेष्ठं तथा सम्यक्कृतं भवेत् ॥ ४.७.६ ॥
Portanto, escondendo todas as armas em outro lugar, entremos na excelente cidade; assim o assunto será bem realizado.
4.7.7
अजातशत्रोर्वचनं श्रुत्वा चैव महायशाः ।
उवाच धर्मपुत्रं तमर्जुनः परवीरहा ॥ ४.७.७ ॥
Tendo ouvido as palavras de Ajātaśatru, Arjuna, de grande fama, matador de heróis inimigos, falou àquele filho de Dharma.
4.7.8
इयं वने मनुष्येन्द्र महती दृश्यते शमी ।
भीमशाखा दुरारोहा श्मशानस्य समीपतः ॥ ४.७.८ ॥
Ó senhor dos homens, na floresta vê-se esta grande árvore śamī, de ramos terríveis e difícil de escalar, perto do local de cremação.
4.7.9
उत्पथे चापि जातेयं मनुष्यैर्न निषेव्यते ।
विपुलाऽऽकीर्णशाखा च वायसैरुपसेविता ॥ ४.७.९ ॥
Esta árvore cresceu fora do caminho, e as pessoas não a frequentam; corvos se reúnem em seus ramos vastos e densos.
4.7.10
स्नेहानुबद्धां पश्यामि दुरारोहामिमां शमीम् ॥ ४.७.१० ॥
Vejo esta árvore śamī, difícil de escalar, como se estivesse presa pelo afeto.
4.7.11
समीपे च श्मशानस्य गृहं नास्य विशेषतः ।
समासज्यायुधान्यस्यां गच्छामो नगरं नृप ॥ ४.७.११ ॥
Como está perto do local de cremação, e sobretudo porque nenhuma casa fica junto a ele, ó rei, pendamos nele as nossas armas e vamos para a cidade.
4.7.12
न चास्यां चारयिष्यन्ति मनुष्याः पार्थ केचन ॥ ४.७.१२ ॥
E, ó filho de Pṛthā, nenhum dos homens vagará por ali.
4.7.13
धनुर्भिः पुरुषं कृत्वा चर्मकेशास्थिसंवृतम् ।
उद्बन्धमिव कृत्वा च धनुर्ज्यापाशसंवृतम् ।
अस्यामायुधमासज्य गच्छाम नगरं वयम् ॥ ४.७.१३ ॥
Tendo feito com os arcos a figura de um homem coberto de pele, cabelo e ossos, e, como se estivesse enforcado, envolto na corda do arco como um laço, pendurando nele as armas, vamos à cidade.
4.7.14
एवं परिहरिष्यन्ति मनुष्या वनचारिणः ।
अत्रैवं नावबुध्यन्ते मनुष्याः केचिदायुधम् ॥ ४.७.१४ ॥
Assim, os homens que vagam pela floresta se manterão afastados disso, e aqui alguns homens não reconhecerão a arma.
4.7.15
एवमुक्त्वा स राजानं धर्मात्मानं धनञ्जयः ।
प्रचक्रमे निधानाय शश्त्राणां भरतर्षभ ॥ ४.७.१५ ॥
Tendo falado assim ao rei de alma justa, Dhanañjaya começou a guardar as armas, ó touro dos Bharatas.
4.7.16
तानि सर्वाणि संनह्य पञ्च पञ्चाचलोपमाः ।
आयुधानि कलापांश्च निस्त्रिंशानतुलप्रभान् ॥ ४.७.१६ ॥
Tendo amarrado tudo—cinco armas cada, como montanhas—junto com aljavas e espadas de brilho incomparável.
4.7.17
ततो युधिष्ठिरो राजा सहदेवमुवाच ह ।
आरुह्येमां शमीं वीर निधत्स्वेहायुधानि नः ॥ ४.७.१७ ॥
Então o rei Yudhiṣṭhira falou a Sahadeva: 'Herói, sobe nesta árvore śamī e coloca aqui as nossas armas.'
4.7.18
इति संदिश्य तं पार्थः पुनरेव धनञ्जयम् ।
अब्रवीदायुधानीह निधातुं भरतर्षभः ॥ ४.७.१८ ॥
Tendo-lhe dado essas instruções, o filho de Pṛthā (Yudhiṣṭhira) falou novamente a Dhanañjaya, pedindo que colocasse aqui as armas, ó touro dos Bharatas.
4.7.19
येन देवान्मनुष्यांश्च पिशाचोरगराक्षसान् ।
निवातकवचांश्चापि पौलोमांश्च परंतपः ।
कालकेयांश्च दुर्धाषान्सर्वांश्चैकरथोऽजयत् ॥ ४.७.१९ ॥
Com o qual o queimador de inimigos, sozinho num carro, venceu deuses, homens, piśācas, serpentes, rākṣasas, os Nivātakavacas, os Pauloma e os invencíveis Kālakeya, todos eles.
4.7.20
स्फीताञ्जनपदांश्चान्यानजयत्कुरुनन्दनः ।
तदुदग्रं महाघोरं सपत्नगणमूदनम्।
अपज्यमकरोत्पार्थो गाण्डीवं च भयंकरम् ॥ ४.७.२० ॥
O orgulho dos Kuru conquistou reinos prósperos e outros. Aquele arco feroz, temível em extremo, destruidor de hostes inimigas, Pārtha deixou sem corda; e também o terrível Gāṇḍīva.
4.7.21
येन वीरः कुरुक्षेत्रमभ्यरक्षत्परंतपः ।
जृम्भिते च धनुःश्रेष्ठे न्यासार्थं नृपसत्तमः ॥ ४.७.२१ ॥
Com o qual o herói, abrasador de inimigos, protegeu Kurukṣetra; e quando o melhor arco foi retesado, o melhor dos reis o depositou em custódia.
4.7.22
धर्मपुत्रो महातेजाः सर्वलोकवशंकरम् ।
भुजङ्गभोगसदृशं मणिकाञ्चनभूषितम् ॥ ४.७.२२ ॥
O filho de Dharma, de grande esplendor, o depositou: o arco que submete todos os mundos, semelhante ao anel de uma serpente, adornado de gemas e ouro.
4.7.23
वित्रासनं दानवानां राक्षसानां च नित्यशः ।
धनूरत्नं महातेजा जृम्भयामास पाण्डवः ॥ ४.७.२३ ॥
O Pāṇḍava de grande esplendor tensou aquela joia dos arcos, que sempre infunde terror nos Dānava e nos rākṣasa.
4.7.24
पाञ्चालान्येन संग्रामे भीमसेनोऽजयत्पुरा ।
प्रत्यषेधद्बहूनेकः सपत्नांश्चापि दिग्जये ॥ ४.७.२४ ॥
Com o qual Bhīmasena outrora venceu os Pāñcāla em batalha, e na conquista das direções sozinho repeliu muitos inimigos.
4.7.25
निशम्य यस्य विष्कारं विद्रवन्ति रणे परे ।
पर्वतस्येव दीर्णस्य विस्फोटमशनेरिव ॥ ४.७.२५ ॥
Ao ouvir o estalo do arco dele na batalha, os inimigos fogem, como o estrondo de uma montanha partida ou de um raio.
4.7.26
सैन्धवं येन राजानं जित्वा क्रुद्धः परामृशत् ।
येन क्रोधवशाञ्जघ्ने पर्वते गन्धमादने ॥ ४.७.२६ ॥
Aquele que, tendo vencido o rei dos Sindhu, o agarrou em fúria e, sob o domínio da ira, o abateu no monte Gandhamādana.
4.7.27
दिव्यं सौगन्धिकं पुष्पं येनाजैषीत्स पाण्डवः। ॥ ४.७.२७ ॥
Aquele Pāṇḍava que conquistou a divina flor saugandhika.
4.7.28
इन्द्राशनिसमस्पर्शं वज्रहाटकभूषितम् ।
ज्यापाशं धनुषस्तस्य भीमसेनोऽवतारयत् ॥ ४.७.२८ ॥
Bhīmasena desarmou a corda do arco dele, cujo toque era como o raio de Indra e que estava adornado com diamante e ouro.
4.7.29
नकुलं पुनराहूय धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
उवाच येन संग्रामे सर्वशत्रूञ्जिघांससि ॥ ४.७.२९ ॥
O rei Yudhiṣṭhira, senhor do dharma, chamou Nakula novamente e disse: "Desejas abater todos os inimigos na batalha."
4.7.30
सुराष्ट्राञ्जितवान्येन शार्ङ्गगाण्डीवसन्निभम् ।
सुवर्णविकृतं सारमिन्द्रायुधनिभं वरम् ॥ ४.७.३० ॥
Aquele que conquistou Surāṣṭra com uma arma suprema semelhante a Śārṅga e Gāṇḍīva, feita de ouro, excelente como o arco de Indra.
4.7.31
तवानुरूपं सुकृतं चापमेतदलङ्कृतम् ।
तद्व्यंसयित्वा ज्यापाशं निधातुं धनुराहर ॥ ४.७.३१ ॥
Este arco, bem feito e adornado, te convém. Solta o laço de sua corda e traz o arco para guardá-lo.
4.7.32
अजयत्पश्चिमामाशां धनुषा येन पाण्डवः ।
माद्रीपुत्रो महाबाहुस्ताम्रास्यो मितभाषिता ॥ ४.७.३२ ॥
O arco com que o Pāṇḍava conquistou a direção ocidental era o do filho de Mādrī, o de braços poderosos, de rosto cobreado, de fala medida.
4.7.33
कुले नास्ति समो रूपे यस्येति नकुलः स्मृतः ॥ ४.७.३३ ॥
Como ninguém se iguala a ele em linhagem ou beleza, é lembrado como Nakula.
4.7.34
सहदेवं च संप्रेक्ष्य पुनर्धर्मसुतोऽब्रवीत् ।
कलिङ्गान्द्राक्षिणात्यांश्च मागधांश्चाजिशोभनः ॥ ४.७.३४ ॥
Olhando de novo para Sahadeva, o filho de Dharma falou, aquele que brilha na batalha, sobre os Kaliṅgas, os do sul e os Māgadhas.
4.7.35
येनैव शत्रून्समरे अधाक्षीररिमर्दन ।
तत्स्रंसयित्वा ज्यापाशं निधातुं धनुराहर ॥ ४.७.३५ ॥
Ó destruidor de inimigos, traz o arco com que queimaste teus inimigos na batalha; solta o laço de sua corda e traz para ser guardado.
4.7.36
दक्षिणां दक्षिणाचारो दिशं येनाजयत्प्रभुः ।
अपज्यमकरोद्वीरः सहदेवस्तदायुधम् ॥ ४.७.३६ ॥
Com o arco com que o senhor de conduta reta conquistou a direção sul, o herói Sahadeva desatou a corda daquela arma.
4.7.37
दीप्तान्खण्डांश्च सुदृढान्सुतीक्ष्णान्कनकत्सरून् ।
विविधान्क्षुरनाराचान्निस्त्रिंशांश्च शरानपि ।
आयुधानि कलापांश्च गदाश्च निदधुः सह ॥ ४.७.३७ ॥
Colocaram juntos as espadas reluzentes, muito firmes e muito afiadas, as armas de hastes douradas, as diversas flechas de ponta de navalha e de ferro, as espadas curvas e as flechas, as armas, as aljavas e as clavas.
4.7.38
अथाब्रवीद्धर्मराजः सहदेवं परन्तपः ।
आरुह्येमां शमीं वीर निधत्स्वेहायुधानि नः ॥ ४.७.३८ ॥
Então Dharmarāja, atormentador dos inimigos, disse a Sahadeva: "Herói, sobe nesta árvore śamī e deposita aqui as nossas armas."
4.7.39
इदं गोमृगमभ्याशे गतसत्वमचेतनम् ।
एतदुत्कृत्य वै वीर धनूंपि परिवेष्टय ॥ ४.७.३९ ॥
Perto jaz esta carcaça de vaca-veado, sem vida e inerte. Herói, corta-a e envolve nela os arcos.
4.7.40
एवमुक्तो महाबाहुः सहदेवो यथोक्तवत् ।
शमीमारुह्य त्वरितो धनूंपि परिवेष्टयत् ॥ ४.७.४० ॥
Assim instruído, o de braços poderosos Sahadeva fez como lhe fora dito: subiu rapidamente à árvore śamī e envolveu os arcos.
4.7.41
शीतवातातपभयाद्वर्पत्राणाय दुर्जयः ।
तानि वीरो यथा जानन्निरावाधानि सर्वशः ।
पुनः पुनः सुसंवेष्ट्य कृत्वा सुकृतमावरम् ॥ ४.७.४१ ॥
Temendo o frio, o vento e o sol, e para protegê-los da chuva, o herói invencível, conhecendo-os bem, envolveu-os repetidas vezes, fazendo uma boa cobertura para que ficassem intactos por todos os lados.
4.7.42
यत्र चापश्यत स वै तिरोवर्पाणि वर्पति ।
तत्र तानि दृढैः पाशैः सुगाढं पर्यवन्धत ॥ ४.७.४२ ॥
Onde viu a chuva cair escondida, ali os amarrou por todos os lados muito firmemente com cordas fortes.
4.7.43
ततः परमदूरस्थमुञ्छवृत्तिकलेवरम् ।
प्रायोपवेशनाच्छुष्कं स्नायुचर्मास्थिसंयुतम् ॥ ४.७.४३ ॥
Então o corpo, bem distante, que vivia de colher restos, ressecado pelo jejum até a morte, unido apenas a tendões, pele e ossos.
4.7.44
तच्चानीय धनुर्मध्ये निबबन्धु पाण्डवाः ।
उपायकुशलाः सर्वे प्रणदन्तः समब्रुवन् ॥ ४.७.४४ ॥
Tendo-o trazido, os Pāṇḍavas o amarraram no meio do arco; todos, hábeis em artifícios, rindo, falaram juntos.
4.7.45
अस्य बद्धस्य दौर्गन्ध्यान्मनुष्या वनचारिणः ।
दूरात्परिहरिष्यन्ति सशवेयं शमी इति ॥ ४.७.४५ ॥
Por causa do fedor deste cadáver amarrado, os habitantes da floresta evitarão esta árvore śamī de longe.
4.7.46
अथाब्रवीन्महाराजो धर्मात्मा स युधिष्ठिरः ।
रञ्जुभिः सुकृतं प्राज्ञ विनिर्वध्नीहि पाण्डव ॥ ४.७.४६ ॥
Então o grande rei Yudhiṣṭhira, de alma justa, disse: «Ó sábio, Pāṇḍava, amarre isto bem com cordas.»
4.7.47
यानि चात्र विशालानि रूढमूलानि मन्यसे ।
तेपामुपरि बध्नीहि इदं विप्रकलवरम् ॥ ४.७.४७ ॥
Sobre as grandes árvores bem enraizadas que você julgar aqui, amarre este cadáver do brâmane.
4.7.48
तच्छ्रुत्वा सहदेवस्तु पर्यबध्नत तच्छवम् ॥ ४.७.४८ ॥
Ao ouvir isso, Sahadeva amarrou aquele cadáver por todos os lados.
4.7.49
युधिष्ठिरः शुचिर्भूत्वा मनसाऽभिप्रणम्य च ।
ब्रह्माणामिन्द्रं वरदं कुबेरं वरुणानिलौ ॥ ४.७.४९ ॥
Yudhiṣṭhira, tendo se purificado, prostrou-se em pensamento diante de Brahmā, Indra, o concedente de dádivas, Kubera, Varuṇa e o deus do vento.
4.7.50
रुद्रं यमं च विष्णुं च सोमार्कौ धर्ममेव च ।
पृथिवीमन्तरिक्षं च दिशश्चोपदिशस्तथा ।
वसूश्चं मरुतश्चैव ज्वलनं चातितेजसम् ॥ ४.७.५० ॥
Rudra, Yama, Viṣṇu, Soma e o sol, o próprio Dharma, a terra, o céu, as direções e as direções intermediárias, os Vasus, os Maruts e o fogo de intenso brilho.
4.7.51
दिवाचरा रात्रिचराणि वाऽपि यानीह भूतान्यनुकीर्तितानि ।
तेभ्यो नमस्कृत्य च सुव्रतेभ्यः प्रणम्य तेपां शरणं गतोऽहम् ॥ ४.७.५१ ॥
Tendo saudado os seres que vagam de dia e os que vagam de noite, aqui mencionados, e tendo me prostrado diante daqueles firmes em seus votos, busquei refúgio junto a eles.
4.7.52
सर्वायुधानीह महाबलानि न्यासं महादेवसमीपतो वै ।
न्यस्याम्यहं वायुसमीपतश्च वनस्पतीनां च सपर्वतानाम् ॥ ४.७.५२ ॥
Todas as armas poderosas aqui eu depositarei junto a Mahādeva, junto ao deus do vento, e junto às árvores e às montanhas.
4.7.53
एष न्यासो मया दत्तः सोममूर्यानिलान्तिके ।
मम पार्थस्य वा देयं पूर्णे वर्षे त्रयोदशे ॥ ४.७.५३ ॥
Este depósito eu o entreguei na presença de Soma, do sol e do deus do vento; quando o décimo terceiro ano estiver completo, deverá ser devolvido a mim ou a Pārtha.
4.7.54
नेदं भीमे प्रदातव्यमयं क्रुद्धो वृकोदरः ।
आमर्षान्नित्यसंक्रुद्धो धृतराष्ट्रसुतान्प्रति।
अपूर्णकाले प्रहरेत्क्रोधसंजातमत्सरः ॥ ४.७.५४ ॥
Isto não deve ser dado a Bhīma, pois Vṛkodara está irado. Por indignação está sempre enfurecido, e com inveja nascida da ira poderia atacar os filhos de Dhṛtarāṣṭra antes que o tempo esteja completo.
4.7.55
पुनः प्रवेशो नः स्यात्तु वनवासाय सर्वदा ।
समये परिपूर्णे तु धार्तराष्ट्रान्निहन्महे ॥ ४.७.५५ ॥
Nosso retorno ao exílio na floresta sempre virá; mas quando o tempo estiver plenamente cumprido, mataremos os filhos de Dhṛtarāṣṭra.
4.7.56
एष चार्थश्च धर्मश्च कामः कीर्तिरलं यशः ।
मदायत्तमिदं सर्वं जीवितं च न संशयः ॥ ४.७.५६ ॥
Riqueza, dever, desejo, fama e glória: tudo isso depende de mim, e também a vida; não há dúvida.
4.7.57
वैशंपायन उवाच ।
दैवतेभ्यो नमस्कृत्य शमीं कृत्वा प्रदक्षिणम्।
नगरं गन्तुमायाताः सर्वे ते भ्रातरः सह ॥ ४.७.५७ ॥
Vaiśampāyana disse: Tendo saudado os deuses e circundado a árvore śamī, todos aqueles irmãos partiram juntos para a cidade.
4.7.58
आगोपालाविपालेभ्यः कर्षकेभ्यः परंतप ।
आजग्मुर्नगराभ्याशं दर्शयन्तः पुनः पुनः ॥ ४.७.५८ ॥
Ó destruidor de inimigos, mostrando-se repetidamente a vaqueiros, pastores e lavradores, chegaram às proximidades da cidade.
4.7.59
अशीतिशतवर्पेयं माताऽस्माकमिहान्तिके ।
बहुकालपरीणामा मृत्योस्तु वशमेयुपी ।
न चाग्निसंस्कारमियं प्रापिता कुलधर्मतः ॥ ४.७.५९ ॥
Nossa mãe está aqui perto, com cento e oitenta anos, desgastada pelo longo tempo e entregue à morte; porém não lhe foi dado o rito do fogo segundo o costume familiar.
4.7.60
यः समासाद्यते कश्चित्तस्मिन्देशे यदृच्छया ।
तमेवमृचुर्धर्मज्ञाः कुलधर्मो न ईदृशः ॥ ४.७.६० ॥
Quem por acaso os encontrasse naquele lugar, os conhecedores do dharma lhe diziam: Tal não é o costume de nossa família.
4.7.61
विश्रावयन्तस्ते हृष्टा दिशः सर्वा व्यनादयन् ।
स्वर्गतेयमिहास्माकं जननी शोकविह्वला ॥ ४.७.६१ ॥
Alegres, proclamavam-no em voz alta e faziam ecoar todas as direções: Nossa mãe, dominada pela dor, partiu para o céu aqui.
4.7.62
वने विचरमाणानां लुब्धानां वनचारिणाम् ।
कुलधर्मोऽयमस्माकं पूर्वैराचरितः पुरा ॥ ४.७.६२ ॥
Este é o costume de nossa família, nós, caçadores que vagueiam pela floresta, praticado por nossos antepassados outrora.
4.7.63
एवं ते सुकृतं कृत्वा समन्तादवघुष्य च ।
भीमसेनोऽर्जुनश्चैव माद्रीपुत्रावुभावपि ॥ ४.७.६३ ॥
Assim, tendo realizado a boa ação e proclamado por todos os lados, Bhīmasena e Arjuna, e também os dois filhos de Mādrī (partiram dali).
4.7.64
युधिष्ठिरश्च कृष्णा च राजपत्नी सुमध्यमा ।
ततो यथासमाज्ञप्तं नगरं प्राविशंस्तदा ॥ ४.७.६४ ॥
Yudhiṣṭhira e Kṛṣṇā, a rainha de cintura delgada, então entraram na cidade, como fora combinado.
4.7.65
मत्स्यराज्ञो विराटस्य समीपं वस्तुमञ्जसा ।
अज्ञातचर्यां चरितुं वर्षं राष्ट्रे त्रयोदशम् ॥ ४.७.६५ ॥
Para residir diretamente junto ao rei Virāṭa dos Matsya, e viver em segredo no reino durante o décimo terceiro ano.
4.7.66
अतश्छन्नानि नामानि चकारैषां युधिष्ठिरः ।
जयो जयेशो विजयो जयत्सेनो जयद्बलः। ॥ ४.७.६६ ॥
Por isso Yudhiṣṭhira lhes deu nomes ocultos: Jaya, Jayeśa, Vijaya, Jayatsena e Jayadbala.
4.7.67
आपत्सु नामभिस्त्वेतैः समाह्वामः परस्परम् ।
ततो यथाप्रतिज्ञाभिः प्राविशन्नगरं महत्। ॥ ४.७.६७ ॥
Na adversidade nos chamaremos uns aos outros por estes mesmos nomes. Então, conforme seus votos, entraram na grande cidade.
4.7.68
अज्ञातचर्यां वत्स्यन्तो राष्ट्रे वर्षं त्रयोदशम् ॥ ४.७.६८ ॥
Habitando no reino sem serem reconhecidos no décimo terceiro ano.