மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 4.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.7.1
स राजधानीं संप्राप्य पार्थिवोऽर्जुनमब्रवीत् ।
इमानि पुरुषव्याघ्र आयुधानि परंतप।
कस्मिन्न्यासयितव्यानि गुप्तिश्चैषां कथं भवेत् ॥ ४.७.१ ॥
அரசன் தலைநகரை அடைந்து அர்ஜுனனிடம் கூறினான்: ஹே புருஷவ்யாக்ர, பகைவரைச் சுடுபவனே, இந்த ஆயுதங்களை எங்கே வைப்பது, இவற்றை எவ்வாறு பாதுகாப்பது?
4.7.2
सायुधा हि वयं तात प्रवेक्ष्यामः पुरं यदि ।
समुद्वेगं जनस्यास्य करिष्यामो न संशयः ॥ ४.७.२ ॥
அன்பனே, ஆயுதங்களுடன் நாம் நகருக்குள் நுழைந்தால், இம்மக்களிடையே அச்சத்தை உண்டாக்குவோம் என்பதில் ஐயமில்லை.
4.7.3
गाण्डीवं हि नरव्याघ्र त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् ।
कथं नाविष्कृताः स्यामो धार्तराष्ट्रस्य मारिष ॥ ४.७.३ ॥
ஹே நரவ்யாக்ர, காண்டீவம் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது; ஹே மாரிஷ, துரியோதனனிடமிருந்து நாம் எவ்வாறு வெளிப்படாமல் இருக்க முடியும்?
4.7.4
यदीद धनुरादाय चरेम सजने पुरे ।
क्षिप्र नः प्रतिजानीयुर्मनुष्या नात्र संशयः ॥ ४.७.४ ॥
இந்த வில்லை ஏந்திக்கொண்டு மக்கள் நிறைந்த நகரில் நாம் திரிந்தால், மக்கள் நம்மை விரைவில் அடையாளம் கண்டுகொள்வார்கள், இதில் ஐயமில்லை.
4.7.5
एकस्मिन्नपि विज्ञाते समयं नो व्यतीत्य च ।
भूयो द्वादशवर्षाणि प्रविशेम वनं वयम् ॥ ४.७.५ ॥
நம்மில் ஒருவர் அடையாளம் காணப்பட்டாலும், நம் ஒப்பந்தக் காலம் முடிந்த பின்னும் மீண்டும் பனிரெண்டு ஆண்டுகள் காட்டுக்குள் நுழைவோம்.
4.7.6
तस्मात्सर्वाणि शस्त्राणि प्रच्छाद्यान्यत्र यत्र वा ।
प्रविशेम पुरश्रेष्ठं तथा सम्यक्कृतं भवेत् ॥ ४.७.६ ॥
ஆகவே எல்லா ஆயுதங்களையும் வேறெங்காவது மறைத்து வைத்துவிட்டு, சிறந்த நகரத்தில் நுழைவோம்; அப்போதுதான் செயல் நன்றாக முடியும்.
4.7.7
अजातशत्रोर्वचनं श्रुत्वा चैव महायशाः ।
उवाच धर्मपुत्रं तमर्जुनः परवीरहा ॥ ४.७.७ ॥
அஜாதசத்ருவின் சொற்களைக் கேட்ட மகாயசஸ்வியும் பகைவீரர்களை அழிப்பவருமான அர்ஜுனன் அந்த தர்மபுத்திரரிடம் கூறினான்.
4.7.8
इयं वने मनुष्येन्द्र महती दृश्यते शमी ।
भीमशाखा दुरारोहा श्मशानस्य समीपतः ॥ ४.७.८ ॥
மனிதர்களின் தலைவனே, காட்டில் இந்த பெரிய சமீ மரம் தெரிகிறது; அதன் கிளைகள் பயங்கரமானவை, ஏறுவதற்கு கடினமானது, சுடுகாட்டின் அருகில்.
4.7.9
उत्पथे चापि जातेयं मनुष्यैर्न निषेव्यते ।
विपुलाऽऽकीर्णशाखा च वायसैरुपसेविता ॥ ४.७.९ ॥
இந்த மரம் பாதையிலிருந்து விலகி வளர்ந்துள்ளது; மனிதர்கள் இதை அணுகுவதில்லை; அதன் அகன்ற அடர்ந்த கிளைகளில் காகங்கள் வந்து தங்குகின்றன.
4.7.10
स्नेहानुबद्धां पश्यामि दुरारोहामिमां शमीम् ॥ ४.७.१० ॥
கடினமாக ஏறக்கூடிய இந்த சமீ மரத்தை அன்பால் பிணைக்கப்பட்டதாகக் காண்கிறேன்.
4.7.11
समीपे च श्मशानस्य गृहं नास्य विशेषतः ।
समासज्यायुधान्यस्यां गच्छामो नगरं नृप ॥ ४.७.११ ॥
சுடுகாட்டுக்கு அருகில் இருப்பதால், குறிப்பாக இதற்கு அருகில் வீடு இல்லாததால், அரசே, இதில் ஆயுதங்களைத் தொங்கவிட்டு நாம் நகரத்திற்குச் செல்வோம்.
4.7.12
न चास्यां चारयिष्यन्ति मनुष्याः पार्थ केचन ॥ ४.७.१२ ॥
பார்த்தா, மனிதர்களில் எவரும் இதன் அருகில் சுற்றித் திரிய மாட்டார்கள்.
4.7.13
धनुर्भिः पुरुषं कृत्वा चर्मकेशास्थिसंवृतम् ।
उद्बन्धमिव कृत्वा च धनुर्ज्यापाशसंवृतम् ।
अस्यामायुधमासज्य गच्छाम नगरं वयम् ॥ ४.७.१३ ॥
வில்களால் தோல், முடி, எலும்புகளால் மூடப்பட்ட ஒரு மனிதனை உருவாக்கி, தூக்கிலிடப்பட்டவன் போல் வில்நாணின் சுருக்கில் சுற்றி, இம்மரத்தில் ஆயுதங்களைத் தொங்கவிட்டு நாம் நகரத்திற்குச் செல்வோம்।
4.7.14
एवं परिहरिष्यन्ति मनुष्या वनचारिणः ।
अत्रैवं नावबुध्यन्ते मनुष्याः केचिदायुधम् ॥ ४.७.१४ ॥
இவ்வாறு வனத்தில் திரியும் மனிதர்கள் இதை விட்டு விலகுவார்கள்; இங்கு இவ்வாறு சிலர் ஆயுதத்தை அறியமாட்டார்கள்।
4.7.15
एवमुक्त्वा स राजानं धर्मात्मानं धनञ्जयः ।
प्रचक्रमे निधानाय शश्त्राणां भरतर्षभ ॥ ४.७.१५ ॥
இவ்வாறு தர்மாத்மாவான அரசரிடம் கூறிவிட்டு, தனஞ்சயன் ஆயுதங்களை வைக்கும் பணியைத் தொடங்கினான், பரதர்களில் காளையே।
4.7.16
तानि सर्वाणि संनह्य पञ्च पञ्चाचलोपमाः ।
आयुधानि कलापांश्च निस्त्रिंशानतुलप्रभान् ॥ ४.७.१६ ॥
அவை அனைத்தையும் கட்டி, மலைகளைப் போன்ற ஐந்து ஐந்து ஆயுதங்களையும், அம்புறாத்தூணிகளையும், ஒப்பற்ற ஒளியுள்ள வாள்களையும் (கட்டினான்)।
4.7.17
ततो युधिष्ठिरो राजा सहदेवमुवाच ह ।
आरुह्येमां शमीं वीर निधत्स्वेहायुधानि नः ॥ ४.७.१७ ॥
அப்பொழுது அரசன் யுதிஷ்டிரன் சகதேவனிடம் கூறினான்: 'வீரனே, இந்த சமி மரத்தில் ஏறி இங்கு எங்கள் ஆயுதங்களை வை।'
4.7.18
इति संदिश्य तं पार्थः पुनरेव धनञ्जयम् ।
अब्रवीदायुधानीह निधातुं भरतर्षभः ॥ ४.७.१८ ॥
இவ்வாறு அவனுக்கு அறிவுறுத்திவிட்டு, பிருதையின் மகன் (யுதிஷ்டிரன்) மீண்டும் தனஞ்சயனிடம், 'இங்கு ஆயுதங்களை வை' என்று சொன்னான், பரதர்களில் காளையே।
4.7.19
येन देवान्मनुष्यांश्च पिशाचोरगराक्षसान् ।
निवातकवचांश्चापि पौलोमांश्च परंतपः ।
कालकेयांश्च दुर्धाषान्सर्वांश्चैकरथोऽजयत् ॥ ४.७.१९ ॥
எதைக் கொண்டு பரந்தபன் தனி ரதத்தில் நின்று தேவர்கள், மனிதர்கள், பிசாசுகள், நாகங்கள், ராட்சசர்கள், நிவாதகவசர்கள், பௌலோமர்கள் மற்றும் கடக்க முடியாத காலகேயர்கள் அனைவரையும் வென்றான்.
4.7.20
स्फीताञ्जनपदांश्चान्यानजयत्कुरुनन्दनः ।
तदुदग्रं महाघोरं सपत्नगणमूदनम्।
अपज्यमकरोत्पार्थो गाण्डीवं च भयंकरम् ॥ ४.७.२० ॥
குருநந்தனன் வளமான நாடுகளையும் பிறவற்றையும் வென்றான். பார்த்தன் அந்த உக்கிரமான, மிகவும் பயங்கரமான, எதிரிப்படையை அழிக்கும் வில்லை நாணற்றதாக்கினான்; பயங்கரமான காண்டீவத்தையும் நாணற்றதாக்கினான்.
4.7.21
येन वीरः कुरुक्षेत्रमभ्यरक्षत्परंतपः ।
जृम्भिते च धनुःश्रेष्ठे न्यासार्थं नृपसत्तमः ॥ ४.७.२१ ॥
எதைக் கொண்டு வீரனும் பரந்தபனுமான அவன் குருக்ஷேத்திரத்தைக் காத்தான்; சிறந்த வில்லை நாண் ஏற்றியபோது, நிருபசத்தமன் அதை ஒப்படைப்பதற்காக வைத்தான்.
4.7.22
धर्मपुत्रो महातेजाः सर्वलोकवशंकरम् ।
भुजङ्गभोगसदृशं मणिकाञ्चनभूषितम् ॥ ४.७.२२ ॥
மகா தேஜஸ்வியான தர்மபுத்திரன், எல்லா உலகங்களையும் வசப்படுத்துவதும், பாம்பின் சுருளுக்கு ஒப்பானதும், மணியும் பொன்னும் அலங்கரித்ததுமான அதை வைத்தான்.
4.7.23
वित्रासनं दानवानां राक्षसानां च नित्यशः ।
धनूरत्नं महातेजा जृम्भयामास पाण्डवः ॥ ४.७.२३ ॥
தானவர்களுக்கும் ராட்சசர்களுக்கும் எப்போதும் நடுக்கத்தை உண்டாக்கும் அந்த வில்-ரத்தினத்தை மகா தேஜஸ்வியான பாண்டவன் நாண் ஏற்றினான்.
4.7.24
पाञ्चालान्येन संग्रामे भीमसेनोऽजयत्पुरा ।
प्रत्यषेधद्बहूनेकः सपत्नांश्चापि दिग्जये ॥ ४.७.२४ ॥
எதைக் கொண்டு பீமசேனன் முன்பு போரில் பாஞ்சாலர்களை வென்றான்; திக்விஜயத்தில் தனியாகவே பல எதிரிகளைத் தடுத்தான்.
4.7.25
निशम्य यस्य विष्कारं विद्रवन्ति रणे परे ।
पर्वतस्येव दीर्णस्य विस्फोटमशनेरिव ॥ ४.७.२५ ॥
போரில் எவனுடைய வில்நாண் ஒலியைக் கேட்டு எதிரிகள் ஓடுகின்றனரோ, அது பிளந்த மலையின் அல்லது இடியின் முழக்கம் போன்றது.
4.7.26
सैन्धवं येन राजानं जित्वा क्रुद्धः परामृशत् ।
येन क्रोधवशाञ्जघ्ने पर्वते गन्धमादने ॥ ४.७.२६ ॥
சிந்துநாட்டு அரசனை வென்று சினத்துடன் அவனைப் பிடித்தவன்; கோபத்தின் வசத்தால் கந்தமாதன மலையில் அவனைக் கொன்றவன்.
4.7.27
दिव्यं सौगन्धिकं पुष्पं येनाजैषीत्स पाण्डवः। ॥ ४.७.२७ ॥
தெய்வீக சௌகந்திக மலரை வென்ற அந்தப் பாண்டவன்.
4.7.28
इन्द्राशनिसमस्पर्शं वज्रहाटकभूषितम् ।
ज्यापाशं धनुषस्तस्य भीमसेनोऽवतारयत् ॥ ४.७.२८ ॥
இந்திரனின் வஜ்ரம் போன்ற தொடுதல் கொண்டதும், வைரமும் பொன்னும் அணிசெய்யப்பட்டதுமான அவனுடைய வில்லின் நாண்-கயிற்றை பீமசேனன் இறக்கினான்.
4.7.29
नकुलं पुनराहूय धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
उवाच येन संग्रामे सर्वशत्रूञ्जिघांससि ॥ ४.७.२९ ॥
தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன் நகுலனை மீண்டும் அழைத்துச் சொன்னான்: "போரில் எல்லா எதிரிகளையும் கொல்ல விரும்புகிறாயே."
4.7.30
सुराष्ट्राञ्जितवान्येन शार्ङ्गगाण्डीवसन्निभम् ।
सुवर्णविकृतं सारमिन्द्रायुधनिभं वरम् ॥ ४.७.३० ॥
சார்ங்கம் மற்றும் காண்டீவத்திற்கு ஒப்பான, பொன்னால் செய்யப்பட்ட, இந்திரவில் போன்ற சிறந்த வில்லால் சுராஷ்டிரத்தை வென்றவன்.
4.7.31
तवानुरूपं सुकृतं चापमेतदलङ्कृतम् ।
तद्व्यंसयित्वा ज्यापाशं निधातुं धनुराहर ॥ ४.७.३१ ॥
இது உனக்குத் தகுந்த, நன்கு செய்யப்பட்ட, அலங்கரிக்கப்பட்ட வில். அதன் நாண் கயிற்றை அவிழ்த்து, வில்லை வைக்க எடுத்து வா.
4.7.32
अजयत्पश्चिमामाशां धनुषा येन पाण्डवः ।
माद्रीपुत्रो महाबाहुस्ताम्रास्यो मितभाषिता ॥ ४.७.३२ ॥
எந்த வில்லால் பாண்டவன் மேற்குத் திசையை வென்றானோ, அது மாத்ரியின் மகனும் மஹாபாஹுவும், செந்நிற முகமுடையவனும், அளவாகப் பேசுபவனுமான (நகுலனுடையது).
4.7.33
कुले नास्ति समो रूपे यस्येति नकुलः स्मृतः ॥ ४.७.३३ ॥
குலத்திலும் அழகிலும் இவனுக்கு நிகர் எவரும் இல்லை; ஆகையால் இவன் நகுலன் என்று நினைவுகூரப்படுகிறான்.
4.7.34
सहदेवं च संप्रेक्ष्य पुनर्धर्मसुतोऽब्रवीत् ।
कलिङ्गान्द्राक्षिणात्यांश्च मागधांश्चाजिशोभनः ॥ ४.७.३४ ॥
சஹதேவனைப் பார்த்துவிட்டு தர்மபுத்திரன் மீண்டும் பேசினான் — போரில் ஒளிரும் அவன், கலிங்கர்களையும் தென்னாட்டவர்களையும் மாகதர்களையும் பற்றிச் சொன்னான்.
4.7.35
येनैव शत्रून्समरे अधाक्षीररिमर्दन ।
तत्स्रंसयित्वा ज्यापाशं निधातुं धनुराहर ॥ ४.७.३५ ॥
எதிரிகளை அழிப்பவனே, எந்த வில்லால் போரில் பகைவர்களை நீ எரித்தாயோ, அதன் நாண் கயிற்றை அவிழ்த்து, வில்லை வைக்க எடுத்து வா.
4.7.36
दक्षिणां दक्षिणाचारो दिशं येनाजयत्प्रभुः ।
अपज्यमकरोद्वीरः सहदेवस्तदायुधम् ॥ ४.७.३६ ॥
தெற்குத் திசையை எந்த வில்லால் நல்லொழுக்கமுள்ள தலைவன் வென்றானோ, அந்த ஆயுதத்தின் நாணை வீரன் சஹதேவன் நீக்கினான்.
4.7.37
दीप्तान्खण्डांश्च सुदृढान्सुतीक्ष्णान्कनकत्सरून् ।
विविधान्क्षुरनाराचान्निस्त्रिंशांश्च शरानपि ।
आयुधानि कलापांश्च गदाश्च निदधुः सह ॥ ४.७.३७ ॥
ஒளிரும், மிக உறுதியான, மிகக் கூர்மையான வாட்கள், பொன் பிடியுள்ள ஆயுதங்கள், பலவகை கூர்மையான அம்புகள் மற்றும் நாராச அம்புகள், வாள்கள், அம்புகள், ஆயுதங்கள், அம்பறாத்தூணிகள் மற்றும் கதைகள் — அனைத்தையும் ஒன்றாக வைத்தனர்.
4.7.38
अथाब्रवीद्धर्मराजः सहदेवं परन्तपः ।
आरुह्येमां शमीं वीर निधत्स्वेहायुधानि नः ॥ ४.७.३८ ॥
அப்போது பகைவரை வாட்டும் தர்மராஜன் சகதேவனிடம் கூறினான் — வீரனே, இந்த சமி மரத்தில் ஏறி இங்கே நம் ஆயுதங்களை வை.
4.7.39
इदं गोमृगमभ्याशे गतसत्वमचेतनम् ।
एतदुत्कृत्य वै वीर धनूंपि परिवेष्टय ॥ ४.७.३९ ॥
அருகில் இந்த பசு-மான் உடல் கிடக்கிறது, உயிரற்றது, உணர்வற்றது. வீரனே, இதை வெட்டி எடுத்து அதனால் வில்லுகளை சுற்றி மூடு.
4.7.40
एवमुक्तो महाबाहुः सहदेवो यथोक्तवत् ।
शमीमारुह्य त्वरितो धनूंपि परिवेष्टयत् ॥ ४.७.४० ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்ட மகாபாகு சகதேவன், சொன்னபடியே சமி மரத்தில் விரைவாக ஏறி வில்லுகளை சுற்றி மூடினான்.
4.7.41
शीतवातातपभयाद्वर्पत्राणाय दुर्जयः ।
तानि वीरो यथा जानन्निरावाधानि सर्वशः ।
पुनः पुनः सुसंवेष्ट्य कृत्वा सुकृतमावरम् ॥ ४.७.४१ ॥
குளிர், காற்று, வெயில் ஆகியவற்றின் பயத்தாலும் மழையிலிருந்து பாதுகாக்கவும் — வெல்ல முடியாத வீரன் அவற்றை நன்கு அறிந்து, முழுவதும் சேதமின்றி, மீண்டும் மீண்டும் நன்றாகச் சுற்றி நல்ல மூடியாக்கினான்.
4.7.42
यत्र चापश्यत स वै तिरोवर्पाणि वर्पति ।
तत्र तानि दृढैः पाशैः सुगाढं पर्यवन्धत ॥ ४.७.४२ ॥
மழை மறைந்து பெய்யும் இடத்தை அவன் கண்டபோது, அங்கே அவற்றை வலிய கயிறுகளால் மிகவும் இறுக்கமாகச் சுற்றிக் கட்டினான்.
4.7.43
ततः परमदूरस्थमुञ्छवृत्तिकलेवरम् ।
प्रायोपवेशनाच्छुष्कं स्नायुचर्मास्थिसंयुतम् ॥ ४.७.४३ ॥
பின்னர் வெகு தொலைவில் கிடந்த அந்த உடல் — உஞ்சவிருத்தியில் வாழ்ந்தது, உண்ணாநோன்பால் உலர்ந்தது, நரம்பும் தோலும் எலும்புமே எஞ்சியது.
4.7.44
तच्चानीय धनुर्मध्ये निबबन्धु पाण्डवाः ।
उपायकुशलाः सर्वे प्रणदन्तः समब्रुवन् ॥ ४.७.४४ ॥
அதைக் கொண்டுவந்து பாண்டவர்கள் வில்லின் நடுவில் கட்டினர். உபாயத்தில் திறமையான அவர்கள் அனைவரும் சிரித்தபடி பேசினர்.
4.7.45
अस्य बद्धस्य दौर्गन्ध्यान्मनुष्या वनचारिणः ।
दूरात्परिहरिष्यन्ति सशवेयं शमी इति ॥ ४.७.४५ ॥
கட்டப்பட்ட இந்த சவத்தின் துர்நாற்றத்தால், காட்டில் வாழ்வோர் இந்த சமி மரத்தை தூரத்திலிருந்தே தவிர்ப்பார்கள்.
4.7.46
अथाब्रवीन्महाराजो धर्मात्मा स युधिष्ठिरः ।
रञ्जुभिः सुकृतं प्राज्ञ विनिर्वध्नीहि पाण्डव ॥ ४.७.४६ ॥
அப்போது தர்மாத்மாவான மகாராஜா யுதிஷ்டிரர் சொன்னார் — ஞானியே, பாண்டவனே, கயிறுகளால் இதை நன்றாகக் கட்டு.
4.7.47
यानि चात्र विशालानि रूढमूलानि मन्यसे ।
तेपामुपरि बध्नीहि इदं विप्रकलवरम् ॥ ४.७.४७ ॥
இங்கு பெரிதாய் வேரூன்றி நிற்கும் மரங்கள் எவை என்று நீ கருதுகிறாயோ, அவற்றின் மேல் இந்த பிராமணனின் சவத்தைக் கட்டு.
4.7.48
तच्छ्रुत्वा सहदेवस्तु पर्यबध्नत तच्छवम् ॥ ४.७.४८ ॥
அதைக் கேட்டதும் சகதேவன் அந்தச் சவத்தை சுற்றிலும் கட்டினான்.
4.7.49
युधिष्ठिरः शुचिर्भूत्वा मनसाऽभिप्रणम्य च ।
ब्रह्माणामिन्द्रं वरदं कुबेरं वरुणानिलौ ॥ ४.७.४९ ॥
யுதிஷ்டிரர் தூய்மையடைந்து மனத்தால் வணங்கி, பிரம்மா, வரம் அளிக்கும் இந்திரன், குபேரன், வருணன் மற்றும் வாயுவை (வணங்கினார்).
4.7.50
रुद्रं यमं च विष्णुं च सोमार्कौ धर्ममेव च ।
पृथिवीमन्तरिक्षं च दिशश्चोपदिशस्तथा ।
वसूश्चं मरुतश्चैव ज्वलनं चातितेजसम् ॥ ४.७.५० ॥
ருத்திரன், யமன், விஷ்ணு, சோமன், சூரியன், தர்மன், பூமி, ஆகாயம், திசைகளும் உபதிசைகளும், வசுக்கள், மருத்துக்கள் மற்றும் மிக்க ஒளியுடைய அக்னி ஆகியோரை (வணங்கினார்).
4.7.51
दिवाचरा रात्रिचराणि वाऽपि यानीह भूतान्यनुकीर्तितानि ।
तेभ्यो नमस्कृत्य च सुव्रतेभ्यः प्रणम्य तेपां शरणं गतोऽहम् ॥ ४.७.५१ ॥
பகலில் திரிபவர்களும் இரவில் திரிபவர்களுமான இங்கு கூறப்பட்ட உயிரினங்களுக்கு வணங்கி, விரதம் காக்கும் அவர்களுக்கு பணிந்து, நான் அவர்களின் சரணடைந்தேன்.
4.7.52
सर्वायुधानीह महाबलानि न्यासं महादेवसमीपतो वै ।
न्यस्याम्यहं वायुसमीपतश्च वनस्पतीनां च सपर्वतानाम् ॥ ४.७.५२ ॥
இங்குள்ள அனைத்து மகா வலிமையுடைய ஆயுதங்களையும், மகாதேவரின் அருகிலும், வாயுவின் அருகிலும், மரங்களும் மலைகளும் உள்ள இடத்திலும் நான் வைப்பேன்.
4.7.53
एष न्यासो मया दत्तः सोममूर्यानिलान्तिके ।
मम पार्थस्य वा देयं पूर्णे वर्षे त्रयोदशे ॥ ४.७.५३ ॥
இந்த நியாசத்தை சோமன், சூரியன், வாயு ஆகியோரின் முன்னிலையில் நான் அளித்துள்ளேன். பதின்மூன்றாம் ஆண்டு நிறைவடைந்ததும் இது எனக்கோ பார்த்தனுக்கோ திருப்பித் தரப்பட வேண்டும்.
4.7.54
नेदं भीमे प्रदातव्यमयं क्रुद्धो वृकोदरः ।
आमर्षान्नित्यसंक्रुद्धो धृतराष्ट्रसुतान्प्रति।
अपूर्णकाले प्रहरेत्क्रोधसंजातमत्सरः ॥ ४.७.५४ ॥
இது பீமனுக்குக் கொடுக்கப்படக் கூடாது; இந்த வ்ருகோதரன் கோபமடைந்துள்ளான். அமர்ஷத்தினால் எப்போதும் கோபத்தில் இருக்கும் அவன், காலம் முழுமையடையாத போதே கோபத்தாலும் பொறாமையாலும் த்ருதராஷ்டிரனின் மக்களைத் தாக்கக்கூடும்.
4.7.55
पुनः प्रवेशो नः स्यात्तु वनवासाय सर्वदा ।
समये परिपूर्णे तु धार्तराष्ट्रान्निहन्महे ॥ ४.७.५५ ॥
வனவாசத்திற்காக நாங்கள் மீண்டும் செல்வோம்; ஆனால் காலம் முழுமையடையும்போது த்ருதராஷ்டிரனின் மக்களை நாங்கள் கொல்வோம்.
4.7.56
एष चार्थश्च धर्मश्च कामः कीर्तिरलं यशः ।
मदायत्तमिदं सर्वं जीवितं च न संशयः ॥ ४.७.५६ ॥
இந்த பொருள், தர்மம், காமம், கீர்த்தி மற்றும் புகழ் அனைத்தும் போதும்; இவை அனைத்தும் என்னைச் சார்ந்தவை, வாழ்க்கையும் கூட; இதில் ஐயமில்லை.
4.7.57
वैशंपायन उवाच ।
दैवतेभ्यो नमस्कृत्य शमीं कृत्वा प्रदक्षिणम्।
नगरं गन्तुमायाताः सर्वे ते भ्रातरः सह ॥ ४.७.५७ ॥
வைசம்பாயனர் கூறினார்: தெய்வங்களை வணங்கி, சமீ மரத்தை வலம்வந்து, அந்தச் சகோதரர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து நகரத்திற்குச் செல்லப் புறப்பட்டனர்.
4.7.58
आगोपालाविपालेभ्यः कर्षकेभ्यः परंतप ।
आजग्मुर्नगराभ्याशं दर्शयन्तः पुनः पुनः ॥ ४.७.५८ ॥
பரந்தபா, மாடு மேய்ப்பவர்களுக்கும் ஆடு மேய்ப்பவர்களுக்கும் விவசாயிகளுக்கும் மீண்டும் மீண்டும் தரிசனம் அளித்தவாறு அவர்கள் நகரத்தின் அருகே வந்தனர்.
4.7.59
अशीतिशतवर्पेयं माताऽस्माकमिहान्तिके ।
बहुकालपरीणामा मृत्योस्तु वशमेयुपी ।
न चाग्निसंस्कारमियं प्रापिता कुलधर्मतः ॥ ४.७.५९ ॥
நம் தாய் இங்கே அருகில் இருக்கிறாள்; நூற்று எண்பது ஆண்டுகள் வயதானவள், நீண்ட காலத்தால் தேய்ந்து மரணத்தின் வசமானாள்; ஆனால் குலதர்மப்படி இவளுக்கு அக்னி சம்ஸ்காரம் செய்யப்படவில்லை.
4.7.60
यः समासाद्यते कश्चित्तस्मिन्देशे यदृच्छया ।
तमेवमृचुर्धर्मज्ञाः कुलधर्मो न ईदृशः ॥ ४.७.६० ॥
அந்த இடத்தில் தற்செயலாக எவரேனும் எதிர்ப்பட்டால், தர்மம் அறிந்தவர்கள் அவனிடம் இவ்வாறு சொல்வார்கள்: எங்கள் குலதர்மம் இத்தகையது அல்ல.
4.7.61
विश्रावयन्तस्ते हृष्टा दिशः सर्वा व्यनादयन् ।
स्वर्गतेयमिहास्माकं जननी शोकविह्वला ॥ ४.७.६१ ॥
அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் உரக்கக் கூறி எல்லாத் திசைகளையும் எதிரொலிக்கச் செய்தனர்: துயரில் தவித்த எங்கள் தாய் இங்கே சொர்க்கம் சென்றுவிட்டார்.
4.7.62
वने विचरमाणानां लुब्धानां वनचारिणाम् ।
कुलधर्मोऽयमस्माकं पूर्वैराचरितः पुरा ॥ ४.७.६२ ॥
காட்டில் அலைந்து திரியும், வேட்டையாடும் காட்டுவாசிகளான எங்களுக்கு, முன்னோர்கள் நெடுங்காலம் முன்பு கடைப்பிடித்த இதுவே எங்கள் குலதர்மம்.
4.7.63
एवं ते सुकृतं कृत्वा समन्तादवघुष्य च ।
भीमसेनोऽर्जुनश्चैव माद्रीपुत्रावुभावपि ॥ ४.७.६३ ॥
இவ்வாறு நல்ல செயலைச் செய்து எங்கும் அறிவித்த பின், பீமசேனனும் அர்ஜுனனும், மாத்ரியின் இரு மகன்களும் கூட (அங்கிருந்து சென்றனர்).
4.7.64
युधिष्ठिरश्च कृष्णा च राजपत्नी सुमध्यमा ।
ततो यथासमाज्ञप्तं नगरं प्राविशंस्तदा ॥ ४.७.६४ ॥
யுதிஷ்டிரரும், கிருஷ்ணையும், நன்னடுவுடைய அரசமனைவியும் பின்னர் முன்பு குறிப்பிட்டபடி அப்போது நகரத்தில் நுழைந்தனர்.
4.7.65
मत्स्यराज्ञो विराटस्य समीपं वस्तुमञ्जसा ।
अज्ञातचर्यां चरितुं वर्षं राष्ट्रे त्रयोदशम् ॥ ४.७.६५ ॥
மத்ஸ்ய மன்னன் விராடனின் அருகில் நேராக வசிப்பதற்கும், நாட்டில் பதின்மூன்றாம் ஆண்டை மறைந்து வாழ்வதற்கும்.
4.7.66
अतश्छन्नानि नामानि चकारैषां युधिष्ठिरः ।
जयो जयेशो विजयो जयत्सेनो जयद्बलः। ॥ ४.७.६६ ॥
ஆகையால் யுதிஷ்டிரர் இவர்களுக்கு மறைவான பெயர்களைச் சூட்டினார்: ஜயன், ஜயேசன், விஜயன், ஜயத்சேனன், ஜயத்பலன்.
4.7.67
आपत्सु नामभिस्त्वेतैः समाह्वामः परस्परम् ।
ततो यथाप्रतिज्ञाभिः प्राविशन्नगरं महत्। ॥ ४.७.६७ ॥
ஆபத்தில் இந்தப் பெயர்களாலேயே நாம் ஒருவரையொருவர் அழைப்போம். பின்னர் சபதங்களின்படி அவர்கள் அந்தப் பெரிய நகரில் நுழைந்தனர்.
4.7.68
अज्ञातचर्यां वत्स्यन्तो राष्ट्रे वर्षं त्रयोदशम् ॥ ४.७.६८ ॥
அரசில் பதின்மூன்றாம் ஆண்டு அறியப்படாத வாழ்வை வாழ்ந்து தங்கியிருப்பவர்கள்.