Mahābhārata · Adhyāya 4.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.9.1
ततस्तु ते पुण्यजलां शिवां शुभां महर्षिगन्धर्वनिषेवितोदकाम् ।
त्रिलोककान्तामवतीर्य जाह्नवीमृषींश्च देवांश्च पितृनतपर्यन् ॥ ४.९.१ ॥
Entonces descendieron al Jāhnavī, auspicioso y hermoso, de aguas puras, frecuentado por grandes sabios y gandharvas, amado por los tres mundos, y ofrecieron libaciones a los sabios, a los dioses y a los antepasados.
4.9.2
वरप्रदानं ह्यनुचिन्त्य पार्थिवे हुत्वाऽग्निहोत्रं कृतजप्यमङ्गलः ।
दिशं तथैन्द्रीमभितः प्रपेदिवान्कृताञ्जलिर्धर्ममुपाह्वयच्छनैः ॥ ४.९.२ ॥
Recordando el don concedido, el rey ofreció en el fuego sagrado, realizó recitaciones y ritos auspiciosos, luego fue hacia la dirección oriental y, con las manos juntas, invocó suavemente a Dharma.
4.9.3
वरप्रदानं मम दत्तवान्पिता प्रसन्नचेता वरदः प्रजापतिः ।
जलार्थिनो मे तृषितस्य सोदरा मया प्रयुक्ता विविशुर्जलाशयम् ॥ ४.९.३ ॥
Mi padre, Prajāpati, el dador de dones de mente complacida, me concedió un don. Mis hermanos, sedientos y buscando agua, enviados por mí, entraron en el estanque.
4.9.4
निपातिता यक्षवरेण ते वने महाहवे वज्रभृतेव दानवाः ।
मया च गत्वा वरदो हि तोषितो विवक्षता प्रश्नसमुच्चयं गुरुः ॥ ४.९.४ ॥
En aquella gran batalla del bosque, el más excelente de los yakṣas los derribó como el portador del rayo derribó a los dānavas. Fui y complací al maestro dador de dones, que deseaba exponer un conjunto de preguntas.
4.9.5
स मे प्रसन्नो भगवान्वरं ददौ परिष्वजंश्चाह तथैव सौहृदात् ।
वृणीष्व यद्वाञ्छसि पाण्डुनन्दन स्थितोऽन्तरिक्षे वरदोऽस्मि पश्य माम् ॥ ४.९.५ ॥
Aquel bienaventurado, complacido conmigo, me concedió un don, y abrazándome con afecto dijo: 'Hijo de Pāṇḍu, elige el don que desees. Soy el dador de dones que está en el cielo; mírame.'
4.9.6
स वै मयोक्तो वरदः पिता प्रभुः सदैव मे धर्मरता मतिर्भवेत् ।
इमे च जीवन्तु ममानुजाः प्रभो वयं स्वरूपं च जयं तथाऽऽप्नुमः ॥ ४.९.६ ॥
Aquel padre, otorgador de dones y señor, a quien pedí: que mi mente se deleite siempre en el dharma. Oh señor, que mis hermanos menores vivan, y que obtengamos nuestra forma propia y la victoria.
4.9.7
क्षमा च कीर्तिश्च यथेप्सितं भवेद्व्रतं तु सत्यं च समाप्तिरेव च ।
वरो ममैषोस्तु यथाऽनुकीर्तितो न तन्मृषा देववृषो यथाऽब्रवीत् ॥ ४.९.७ ॥
Que la paciencia y la fama, el voto según lo deseado, la verdad y la culminación sean míos. Sea mío este don tal como fue proclamado; lo que dijo el toro entre los dioses no es falso.
4.9.8
इत्येवमुक्त्वा धर्मात्मा धर्ममेवानुचिन्तयन् ।
तदैव तत्प्रसादेन रूपमेवाभवत्स्वयम् ॥ ४.९.८ ॥
Habiendo dicho esto, el de alma justa, meditando en el mismo dharma, en ese mismo instante, por su gracia, su propia forma le fue devuelta.
4.9.9
स वै द्विजातिस्तरुणस्त्रिदण्डभृत्कमण्डलूष्णीषधरो व्यजायत ।
सुरक्तमाञ्जिष्ठवराम्बरः शिखी पवित्रपाणिर्ददृशे तदाऽद्भुतम् ॥ ४.९.९ ॥
Aquel brahmán joven apareció, portando el triple bastón, el cuenco de agua y el turbante. Vestido con finas ropas de un rojo intenso teñido con rubia, con cabello recogido y manos purificadas, fue visto entonces en una forma maravillosa.
4.9.10
तथैव तेषामपि धर्मचारिणां यथोचितार्हाभरणाम्बरस्रजः ।
क्षणेन राजन्नभवन्महात्मनां प्रशस्तधर्माग्र्यफलाभिकाङ्क्षिणाम् ॥ ४.९.१० ॥
Asimismo, para aquellos magnánimos practicantes del dharma que deseaban el fruto supremo del dharma alabado, oh rey, en un instante surgieron ornamentos, vestidos y guirnaldas dignos de ellos.
4.9.11
नवेन रूपेण विशांपतिर्युतस्त्वथर्वरूपेण बभौ प्रतापवान् ।
निबद्धवैडूर्यसितान्सकाञ्चनान्नृपस्तथाऽक्षान्परिवेष्ट्य वाससः ॥ ४.९.११ ॥
Con un nuevo aspecto, el señor de los pueblos, el rey poderoso, resplandeció; y envolvió los dados, engarzados con lapislázuli, gemas blancas y oro, en un paño.
4.9.12
ततो विराटं प्रथमं युधिष्ठिरो ददर्श दूरात्सुसमृद्धतेजसम् ।
अनन्ततेजोज्वलितं हुताशनं दुरासदं तीक्ष्णविषं यथोरगम् ॥ ४.९.१२ ॥
Entonces Yudhiṣṭhira vio primero a Virāṭa desde lejos, de gran esplendor, ardiendo con un brillo sin límites como el fuego, difícil de acercarse como una serpiente de veneno agudo.
4.9.13
सभासदं प्राञ्जलिभिर्जनैर्वृतं विचित्रनानाविधशस्त्रपाणिभिः ।
उपायनौघैः प्रविशद्भिराचितं द्विजैश्च शिक्षाक्षरमन्त्रधारिभिः ॥ ४.९.१३ ॥
Sentado en la sala de la asamblea, rodeado de gente con las manos juntas, abarrotado de hombres que sostenían armas maravillosas de muchas clases, con torrentes de ofrendas que entraban, y lleno de brahmanes que conocen la fonética, las letras y los mantras.
4.9.14
गजैरुदीर्मं तुरगैश्च सङ्कुलं मृगद्विपैः कुब्जगणैः समावृतम् ।
सितोच्छ्रितोष्णीषनिरुद्धमूर्धजं विचित्रवैडूर्यविकारकुण्डलम् ।
विराटमायाच्च युधिष्ठिरस्तदा बृहस्पतिः शक्रमिव त्रिविष्टपे ॥ ४.९.१४ ॥
Colmado de elefantes y abarrotado de caballos, rodeado de ciervos, elefantes y grupos de jorobados, con el cabello sujeto bajo un turbante blanco elevado y con pendientes de lapislázuli de hechura maravillosa: Virāṭa. Entonces Yudhiṣṭhira se acercó a él, como Bṛhaspati se acerca a Indra en el cielo.
4.9.15
तमाव्रजन्तं प्रसमीक्ष्य पाण्डवं विराटराजो मुदितेन चक्षुषा ।
पप्रच्छ चैनं स नराधिपो मुहुर्द्विजाश्च ये चास्य सभासदस्तदा ॥ ४.९.१५ ॥
Al ver acercarse al Pāṇḍava, el rey Virāṭa, con mirada alegre, le preguntó; y aquel señor de hombres preguntó una y otra vez a él y a los brahmanes y a los miembros de la corte.
4.9.16
को वा विजानाति पुराऽस्य दर्शनं युवा सभां योऽयमुपैति मामिकाम् ।
रूपेण सारेण विराजयन्महीं श्रिया ह्ययं वैश्रवणो द्विजो यथा ॥ ४.९.१६ ॥
¿Quién ha visto antes a este joven que llega a mi asamblea? Iluminando la tierra con belleza y fuerza, es como un dvija, como Vaiśravaṇa en esplendor.
4.9.17
मृगेन्द्रराड्वारणयूथपोपमः प्रभात्ययं काञ्चनपर्वतो यथा ।
विराजते पावकसूर्यसन्निभं सचन्द्रनक्षत्र इवांशुमान्ग्रहः ॥ ४.९.१७ ॥
Semejante al rey de los leones o al señor de la manada de elefantes, resplandece como una montaña de oro; como fuego y sol, brilla como un planeta radiante con la luna y las estrellas.
4.9.18
न दृश्यतेऽस्यानुचरो न कुञ्जरो न चोष्णरश्म्यावरणं समुच्छ्रितम् ।
न कुण्डलं नाङ्गदमस्य न स्रजो विचित्रिताङ्गश्च रथश्रतुर्युजः ॥ ४.९.१८ ॥
No se ve ningún sirviente suyo, ni elefante alguno; no hay sombrilla alta que lo proteja del sol ardiente; ni pendientes, ni brazalete, ni guirnaldas; ni carro adornado uncido a cuatro caballos.
4.9.19
क्षात्रं च रूपं हि बिभर्त्ययं भृशं गजेन्द्रशार्दूलमहर्षभोपमः ।
अभ्यागतोऽस्माननलंकृतोपि सन् विरोचते भानुरिवाचिरोदितः ॥ ४.९.१९ ॥
Lleva la forma misma de un guerrero, semejante a un señor de elefantes, a un tigre y a un gran toro. Llegado hasta nosotros, aunque sin adornos, brilla como el sol recién salido.
4.9.20
विभात्ययं क्षत्रिय एव सर्वथा विराट इत्येवमुवाच तं प्रति ।
ससागरान्तामयमद्य मेदिनीं प्रशासितुं चार्हति वासवोपमः ॥ ४.९.२० ॥
"En todo sentido parece un kṣatriya", le dijo Virāṭa. "Digno de gobernar esta tierra hasta el mar, es semejante a Vāsava (Indra)."
4.9.21
नाक्षत्रियो नूनमयं भविष्यति मूर्धाभिषिक्तः प्रतिभाति मां प्रति ।
तुल्यं हि रूपं प्रतिदृश्यतेऽस्य गजस्य सिंहस्य तथर्षभस्य ॥ ४.९.२१ ॥
"Ciertamente no puede ser un no-kṣatriya; me parece que es uno ungido como rey. Su forma parece igual a la de un elefante, un león y un toro."
4.9.22
यमेष कामं परिमार्गते द्विजः स चास्य सर्वः क्रियतामसंशयम् ।
प्रियं च मे दर्शनमीदृशे जने द्विजेषु मुख्येषु तथाऽतिथिष्वपि ॥ ४.९.२२ ॥
"Cualquier deseo que este brahmán busque, que se le conceda todo sin duda. La vista de tal hombre me es querida, como la de los principales brahmanes y también la de los huéspedes."
4.9.23
धनेषु रत्नेष्वथ गोषु वेश्मसु प्रकामतो मे विचरत्ववारितः ॥ ४.९.२३ ॥
"Entre riquezas, joyas, ganado y casas, que deambule libremente a su gusto, sin impedimento alguno, en mis dominios."
4.9.24
एवं ब्रुवाणस्तमनन्ततेजसं विराजमानं सहसोत्थितो नृपः ।
अन्येन रूपेण समीपमागतं त्रिदण्डकुण्ड्यङ्कुशशिक्यपाणिनम् ॥ ४.९.२४ ॥
Mientras hablaba así, el rey se levantó de pronto hacia aquel de esplendor infinito que resplandecía, quien se había acercado con otra forma, sosteniendo en la mano un triple bastón, un cuenco de agua, un aguijón y una bolsa.
4.9.25
समुत्थिता सा हि सभा सपार्थिवा सविप्रराजन्यविशा सशूद्रका ।
सभागत प्रेक्ष्य तपन्तमर्चिषां विनिःसृतं राहुमुखाद्यथा रविम् ॥ ४.९.२५ ॥
Al ver entrar en la asamblea a aquel que resplandecía como el sol que emerge de la boca de Rāhu, la asamblea entera se puso de pie, con sus reyes, brahmanes, kṣatriyas, vaiśyas y śūdras.
4.9.26
स तेन पूर्वं जयतां भवानिह द्विजातिनोक्तोऽभिमुखः कृताञ्जलिः ।
जयं जयार्हेण समेत्य वर्धितो विराटराजो ह्यभिवादयच्च तम् ॥ ४.९.२६ ॥
Aquel dvija le deseó primero: «que seas victorioso aquí». Al encontrarse con él, digno de victoria, el rey Virāṭa, también digno de victoria, se paró ante él con las manos juntas y le rindió homenaje.
4.9.27
तमब्रवीत्प्राञ्जलिरेष पार्थिवो विराटराजो मधुराक्षरं वचः ।
प्राप्तः कुतस्त्वं भगवन्किमिच्छसि क्व यास्यसे किं करवाणि ते द्विज ॥ ४.९.२७ ॥
El rey Virāṭa, con las manos juntas, le habló con palabras dulces: «Venerable, ¿de dónde vienes? ¿Qué deseas? ¿A dónde irás? Oh dvija, ¿qué puedo hacer por ti?»
4.9.28
श्रुतं च शीलं च कुलं च शंस मे गोत्रं तथा नाम च देशमेव ते ।
सत्यप्रतिज्ञा हि भवन्ति साधवो विशेषतः प्रव्रजिता द्विजातयः ॥ ४.९.२८ ॥
Dime tu saber y tu conducta, tu linaje, tu gotra y tu nombre, y también tu tierra. Pues los virtuosos son fieles a su palabra, sobre todo los dvijas que han abrazado la vida errante.
4.9.29
यथाऽनुरूपं प्रचरामि ते त्वहं न चावमन्ता न तवाभिभाषितम् ।
अपूजिता ह्यग्निसमा द्विजातयः कुलं दहेयुः सविषा इवोरगाः ॥ ४.९.२९ ॥
Te serviré como convenga, y no despreciaré tus palabras. Pues los dvijas sin honores son como el fuego; como serpientes venenosas, pueden quemar el linaje entero.
4.9.30
सर्वां च भूमिं तव दातुमुत्सहे सदण्डकोशां विसृजामि ते पुरम् ।
कस्यासि राज्ञो विषयादिहागतः किं कर्म चात्राचरसि द्विजोत्तम ॥ ४.९.३० ॥
Estoy dispuesto a darte toda la tierra, con su ejército y su tesoro, y también esta ciudad. Mejor de los nacidos dos veces, ¿de qué rey es el reino del que has venido aquí, y qué acción realizas aquí?
4.9.31
एवं ब्रुवाणं तमुवाच पार्थिवं युधिष्ठिरो धर्ममवेक्ष्य चासकृत् ।
सत्यं वचः को न्विह वक्तुमुत्सहेद्यथाप्रतिज्ञं तु शृणुष्व पार्थिव ॥ ४.९.३१ ॥
Al rey que así hablaba, Yudhiṣṭhira le respondió, considerando una y otra vez el dharma: ¿quién aquí se atrevería a decir una palabra verdadera? Sin embargo, oh rey, escucha según lo prometido.
4.9.32
श्रुतं च शीलं च कुलं च कर्म च शृणुष्व मे जन्म च देशमेव च ।
गुरूपदेशान्नियमाच्च मे व्रतं कुलक्रमार्थं पितृभिर्नियोजितम् ॥ ४.९.३२ ॥
Escucha mi saber, mi conducta, mi linaje y mis obras, y también mi nacimiento y mi país. Mi voto proviene de la enseñanza de un maestro y de la disciplina, que mis antepasados me impusieron por la costumbre de la familia.
4.9.33
द्विजो व्रतेनास्मि न च स्वतः प्रभो संमुण्डितः प्रव्रजितस्त्रिदण्डभृत् ।
इदं शरीरं मम पश्य मानुषं समावृतं पञ्चभिरेव धातुभिः ॥ ४.९.३३ ॥
Señor, soy nacido dos veces por voto, no por naturaleza. Tengo la cabeza rapada, he partido como renunciante portando el bastón triple. Mira este cuerpo humano mío, cubierto solo por los cinco elementos.
4.9.34
ममेह पञ्चेन्द्रियगात्रदर्शिनो वदन्ति पञ्चैव पितॄन्यथा श्रुतिः ।
मनुष्यजातित्वमचिन्तयन्नहं न चास्मि तुल्यः पितृभिः स्वभावतः ॥ ४.९.३४ ॥
Aquí quienes ven mi cuerpo de cinco sentidos dicen que, según la śruti, los antepasados son en verdad cinco. Sin considerar mi nacimiento humano, por naturaleza no soy igual a los antepasados.
4.9.35
कङ्को हि नाम्ना विषयं तवागतो व्रती द्विजातिः स्वकृतेन कर्मणा ।
द्यूतप्रसङ्गादधनोऽस्मि राजन्सत्यप्रतिज्ञा व्रतिनश्चरामः ॥ ४.९.३५ ॥
He venido a tu reino como un dvija de votos llamado Kaṅka. Por mi propia acción, por la afición a los dados, oh rey, estoy sin riqueza; fieles a nuestro voto, los ascetas vagamos.
4.9.36
युधिष्ठिरस्यापि सखाऽभवं पुरा गृहप्रवेशी च शरीरमेव च ।
गृहे च तस्योपितवानहं सुखं राजाऽस्मि तस्य स्वपुरेऽभवं पुरा ॥ ४.९.३६ ॥
Antes yo también fui amigo de Yudhiṣṭhira, entraba en su casa y estaba cerca de su propia persona. Viví feliz en su casa; antes, en su propia ciudad, yo era rey.
4.9.37
ममाज्ञया तत्र विचेरुरङ्गना मम प्रियार्थं दमयन्ति वाजिनः ।
मया कृतं तस्य पुरे तु यत्पुरा न तत्कदाचित्कृतवाञ्जनोऽन्यथा ॥ ४.९.३७ ॥
Por mi orden se movían allí las mujeres, y se amansaban caballos para mi placer. Lo que hice en su ciudad, nadie lo había hecho antes de otro modo.
4.9.38
सोहं पुरा तस्य वयस्समः सखा चरामि सर्वां वसुधां सुदुःखितः ।
न तु प्रशान्तिं क्वचिदाप्तवानहं व्रतोपदेशान्नियमेन भारिकः ॥ ४.९.३८ ॥
Yo, antes su igual y amigo, vago por toda la tierra profundamente afligido. Mas en ninguna parte hallé la paz; por la enseñanza del voto, cargado por su disciplina.
4.9.39
वैयाघ्रपद्योस्मि नरेन्द्र गोत्रतस्तदेव सौख्यं मृगयामहे वयम् ।
कृतज्ञभावेन मयाऽनुकीर्तितं युधिष्ठिरस्यात्मसमस्य चेष्टितम् ॥ ४.९.३९ ॥
Soy del linaje Vaiyāghrapadya, oh señor de los hombres; buscamos esa misma felicidad. Con un corazón agradecido he relatado la conducta de Yudhiṣṭhira, que es igual a mí.
4.9.40
इमं हि मोक्षाश्रममास्थितस्य मे युधिष्ठिरस्तुल्यगुणो भवानपि ।
न मेऽस्ति माता न पिता न बान्धवा न मेऽस्ति रूपं न रतिर्न सन्ततिः ॥ ४.९.४० ॥
Para mí, que he tomado este ermitaño de la liberación, Yudhiṣṭhira es igual en virtudes a ti. No tengo madre, ni padre, ni parientes; no tengo forma, ni placer, ni descendencia.
4.9.41
सुखं च दुःखं च हि तुल्यमद्य मे प्रियाप्रिये तुल्यगते गतागते ।
मुक्तोस्मि कामाच्च धनाच्च सांप्रतं त्वदाश्रये वस्तुमिहाभ्युपागतः ॥ ४.९.४१ ॥
Ahora el placer y el dolor son iguales para mí; lo querido y lo no querido son iguales; ir y venir son iguales. Ahora estoy liberado del deseo y de la riqueza, y he venido aquí a vivir bajo tu amparo.
4.9.42
संवत्सरेणेह समाप्यते त्विदं मम व्रतं दुष्करकर्मकारिणः ।
ततो भवन्तं परितोष्य कर्मभिः पुनर्व्रजिष्ये च कुतूहलं यतः ॥ ४.९.४२ ॥
Aquí, en un año, se completará mi voto, el de quien realiza hazañas difíciles. Entonces, habiéndote complacido con mis obras, volveré a donde nació mi curiosidad.
4.9.43
अक्षान्निवप्तुं कुशलोस्म्वहं सदा पराजितः शकुनिरुतानि चिन्तयन् ।
मृगद्विजानां च रुतानि चिन्तयन्निराश्रयः प्रव्रजितोस्मि भिक्षुकः ॥ ४.९.४३ ॥
Siempre soy diestro en arrojar los dados, pero soy un hombre derrotado; meditando en los cantos de los pájaros como Śakuni, meditando en los cantos de ciervos y pájaros, sin refugio, me he hecho un mendigo errante.
4.9.44
तेनैवमुक्ते वचने नराधिपः कृताञ्जलिः प्रव्रजितं विलोक्य च ।
अथाब्रवीद्धृष्टमनाः शुभाक्षरं मनोनुगं सर्वसभागतं वचः ॥ ४.९.४४ ॥
Cuando él hubo hablado así, el señor de los hombres, con las manos juntas, mirando al errante, alegre de corazón, pronunció palabras de bellas letras, gratas a la mente, oídas por todos los reunidos en la asamblea.
4.9.45
ददामि ते हन्त वरं यदीप्सितं प्रशाधि मत्स्यान्यदि मन्यते भवान् ।
प्रिया हि धूर्ता मम चाक्षकोविदास्त्वं चापि देवो मम राज्यमर्हसि ॥ ४.९.४५ ॥
Te concedo el don que deseas; si lo juzgas bien, gobierna a los Matsyas. Mis queridos tahúres son expertos en los dados, y también tú, mi señor, eres digno de mi reino.
4.9.46
समानयानासनवस्त्रभोजनं प्रभ्रूतमाल्याभरणानुलेपनम् ।
स सार्वभौमोपम सर्वदाऽर्हसि प्रियं हि मन्ये तव नित्यदर्शनम् ॥ ४.९.४६ ॥
Vehículos, asientos, vestidos, comida, abundantes guirnaldas, adornos y ungüentos: eres siempre digno de ello, como un señor de toda la tierra, pues considero querida tu visita constante.
4.9.47
ये त्वाऽभिधावेयुरनर्थपीडिता द्विजातिमुख्या यदि वेतरे जनाः ।
सर्वाणि कार्याण्यहमर्थितस्त्वया तेषां करिष्यामि न मेऽत्र संशयः ॥ ४.९.४७ ॥
Aquellos que acudan a ti, afligidos por la desgracia, sean los principales de los dos veces nacidos o cualesquiera otros, cumpliré todas sus tareas a tu petición; de esto no tengo duda.
4.9.48
ममान्तिके यश्च तवाप्रियं चरेत्प्रवासये तं परिचिन्त्य मानवम् ।
यच्चापि किंचिद्वसु विद्यते मम प्रभुर्भवांस्तस्य वशी वसेह च ॥ ४.९.४८ ॥
Quien, estando cerca de mí, obre contra vuestro agrado, ese hombre sea desterrado tras considerarlo. Y cualquier riqueza que yo tenga, vos sois su señor y controlador; habitad aquí.
4.9.49
अतोऽभिलाषः परमो न विद्यते न मे जितं किंचन धारये धनम् ।
न भोजनं किंचन संस्पृशेयं हविष्यभोजी निशि च क्षितीशयः ॥ ४.९.४९ ॥
Por eso no tengo deseo supremo; no retengo riqueza alguna que haya ganado, y no toco ningún alimento. Comiendo solo alimento de sacrificio, duermo en el suelo por la noche.
4.9.50
व्रतोपदेशात्समयो हि नैष्ठिको न क्रोधितव्यं नरदेव कस्यचित् ।
एवंप्रतिज्ञस्य ममेह भूपते निवासबुद्धिर्भविता तु नान्यथा ॥ ४.९.५० ॥
Por la enseñanza del voto, esta observancia es obligatoria: oh señor de los hombres, a nadie debe uno airarse. Oh rey, para mí, sujeto a tal promesa, la intención de habitar aquí será así, y de otro modo no.
4.9.51
एवं वरं मात्स्य वृणे प्रदापितं कृति भविष्यामि वरेण तेऽनघ ॥ ४.९.५१ ॥
Así, oh rey de Matsya, elijo el don concedido; oh sin mancha, actuaré según tu don.
4.9.52
एवं तु राज्ञः प्रथमः समागमो बभूव मात्स्यस्य युधिष्ठिरस्य च ।
विराटराजस्य हि तेन सङ्गमो बभूव विष्णोरिव वज्रपाणिना ॥ ४.९.५२ ॥
Así tuvo lugar el primer encuentro del rey Virāṭa de los Matsya con Yudhiṣṭhira; la unión del rey Virāṭa con él se produjo como la de Viṣṇu con el portador del rayo.
4.9.53
तमासनस्थं प्रियरूपदर्शनं निरीक्षमाणो न ततर्प भूमिपः ।
सभां च तां प्रज्वलयन्युधिष्ठिरः श्रिया यथा शक्रइव त्रिविष्टपम् ॥ ४.९.५३ ॥
Contemplándolo sentado en el asiento, de figura agradable de ver, el rey no se saciaba; y Yudhiṣṭhira iluminaba aquella asamblea con su esplendor, como Indra ilumina el cielo.
4.9.54
एवं स लब्ध्वा नृपतिः समागमं विराटराजेन नरर्षभस्तदा ।
उवास वीरः परमार्चितः सुखी न चास्य कश्चिच्चरितं बुबोध तत् ॥ ४.९.५४ ॥
Así aquel héroe, toro entre los hombres, habiendo obtenido entonces el encuentro con el rey Virāṭa, vivió feliz y muy honrado; y nadie comprendió su conducta.