Mahābhārata · Adhyāya 4.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.9.1
ततस्तु ते पुण्यजलां शिवां शुभां महर्षिगन्धर्वनिषेवितोदकाम् ।
त्रिलोककान्तामवतीर्य जाह्नवीमृषींश्च देवांश्च पितृनतपर्यन् ॥ ४.९.१ ॥
Então desceram ao Jāhnavī, auspicioso e belo, de águas puras, frequentado por grandes sábios e gandharvas, amado pelos três mundos, e ofereceram libações aos sábios, aos deuses e aos ancestrais.
4.9.2
वरप्रदानं ह्यनुचिन्त्य पार्थिवे हुत्वाऽग्निहोत्रं कृतजप्यमङ्गलः ।
दिशं तथैन्द्रीमभितः प्रपेदिवान्कृताञ्जलिर्धर्ममुपाह्वयच्छनैः ॥ ४.९.२ ॥
Recordando o dom concedido, o rei ofereceu no fogo sagrado, realizou recitação e ritos auspiciosos, depois foi para a direção oriental e, de mãos juntas, invocou suavemente Dharma.
4.9.3
वरप्रदानं मम दत्तवान्पिता प्रसन्नचेता वरदः प्रजापतिः ।
जलार्थिनो मे तृषितस्य सोदरा मया प्रयुक्ता विविशुर्जलाशयम् ॥ ४.९.३ ॥
Meu pai, Prajāpati, o doador de dons de mente satisfeita, concedeu-me um dom. Meus irmãos, sedentos e buscando água, enviados por mim, entraram no reservatório.
4.9.4
निपातिता यक्षवरेण ते वने महाहवे वज्रभृतेव दानवाः ।
मया च गत्वा वरदो हि तोषितो विवक्षता प्रश्नसमुच्चयं गुरुः ॥ ४.९.४ ॥
Naquela grande batalha na floresta, o mais excelente dos yakṣas os derrubou como o portador do raio derrubou os dānavas. E eu fui e agradei ao mestre doador de dons, que desejava expor um conjunto de perguntas.
4.9.5
स मे प्रसन्नो भगवान्वरं ददौ परिष्वजंश्चाह तथैव सौहृदात् ।
वृणीष्व यद्वाञ्छसि पाण्डुनन्दन स्थितोऽन्तरिक्षे वरदोऽस्मि पश्य माम् ॥ ४.९.५ ॥
Aquele bem-aventurado, satisfeito comigo, concedeu-me um dom, e abraçando-me com afeição disse: 'Filho de Pāṇḍu, escolhe o dom que desejas. Sou o doador de dons que está no céu; olha para mim.'
4.9.6
स वै मयोक्तो वरदः पिता प्रभुः सदैव मे धर्मरता मतिर्भवेत् ।
इमे च जीवन्तु ममानुजाः प्रभो वयं स्वरूपं च जयं तथाऽऽप्नुमः ॥ ४.९.६ ॥
Aquele pai, concedente de dádivas e senhor, a quem pedi: que minha mente se deleite sempre no dharma. Ó senhor, que meus irmãos mais novos vivam, e que obtenhamos nossa forma própria e a vitória.
4.9.7
क्षमा च कीर्तिश्च यथेप्सितं भवेद्व्रतं तु सत्यं च समाप्तिरेव च ।
वरो ममैषोस्तु यथाऽनुकीर्तितो न तन्मृषा देववृषो यथाऽब्रवीत् ॥ ४.९.७ ॥
Que a paciência e a fama, o voto conforme o desejado, a verdade e a conclusão sejam meus. Que esta dádiva seja minha como foi proclamada; o que disse o touro entre os deuses não é falso.
4.9.8
इत्येवमुक्त्वा धर्मात्मा धर्ममेवानुचिन्तयन् ।
तदैव तत्प्रसादेन रूपमेवाभवत्स्वयम् ॥ ४.९.८ ॥
Tendo falado assim, o de alma justa, meditando no próprio dharma, naquele mesmo instante, por sua graça, sua própria forma lhe retornou.
4.9.9
स वै द्विजातिस्तरुणस्त्रिदण्डभृत्कमण्डलूष्णीषधरो व्यजायत ।
सुरक्तमाञ्जिष्ठवराम्बरः शिखी पवित्रपाणिर्ददृशे तदाऽद्भुतम् ॥ ४.९.९ ॥
Aquele brâmane jovem apareceu, portando o cajado triplo, a cabaça de água e o turbante. Vestido com finas roupas de vermelho profundo tingido com ruiva, com o topete de cabelo e as mãos purificadas, foi então visto em forma maravilhosa.
4.9.10
तथैव तेषामपि धर्मचारिणां यथोचितार्हाभरणाम्बरस्रजः ।
क्षणेन राजन्नभवन्महात्मनां प्रशस्तधर्माग्र्यफलाभिकाङ्क्षिणाम् ॥ ४.९.१० ॥
Do mesmo modo, para aqueles grandes de alma praticantes do dharma que desejavam o fruto supremo do dharma louvado, ó rei, num instante surgiram ornamentos, vestes e guirlandas adequados.
4.9.11
नवेन रूपेण विशांपतिर्युतस्त्वथर्वरूपेण बभौ प्रतापवान् ।
निबद्धवैडूर्यसितान्सकाञ्चनान्नृपस्तथाऽक्षान्परिवेष्ट्य वाससः ॥ ४.९.११ ॥
Em nova forma, o senhor dos povos, o rei poderoso, resplandeceu; e envolveu os dados, cravejados de lápis-lazúli, pedras brancas e ouro, num pano.
4.9.12
ततो विराटं प्रथमं युधिष्ठिरो ददर्श दूरात्सुसमृद्धतेजसम् ।
अनन्ततेजोज्वलितं हुताशनं दुरासदं तीक्ष्णविषं यथोरगम् ॥ ४.९.१२ ॥
Então Yudhiṣṭhira viu primeiro Virāṭa à distância, de grande esplendor, ardendo com brilho sem limites como o fogo, difícil de se aproximar como uma serpente de veneno agudo.
4.9.13
सभासदं प्राञ्जलिभिर्जनैर्वृतं विचित्रनानाविधशस्त्रपाणिभिः ।
उपायनौघैः प्रविशद्भिराचितं द्विजैश्च शिक्षाक्षरमन्त्रधारिभिः ॥ ४.९.१३ ॥
Sentado na sala da assembleia, cercado de pessoas de mãos postas, cheio de homens que seguravam armas maravilhosas de muitos tipos, com torrentes de oferendas entrando, e repleto de brâmanes que guardam a fonética, as letras e os mantras.
4.9.14
गजैरुदीर्मं तुरगैश्च सङ्कुलं मृगद्विपैः कुब्जगणैः समावृतम् ।
सितोच्छ्रितोष्णीषनिरुद्धमूर्धजं विचित्रवैडूर्यविकारकुण्डलम् ।
विराटमायाच्च युधिष्ठिरस्तदा बृहस्पतिः शक्रमिव त्रिविष्टपे ॥ ४.९.१४ ॥
Repleto de elefantes e apinhado de cavalos, cercado de cervos, elefantes e bandos de corcundas, com o cabelo preso sob um turbante branco alto e usando brincos de lápis-lazúli maravilhosamente trabalhados: Virāṭa. Então Yudhiṣṭhira aproximou-se dele, como Bṛhaspati se aproxima de Indra no céu.
4.9.15
तमाव्रजन्तं प्रसमीक्ष्य पाण्डवं विराटराजो मुदितेन चक्षुषा ।
पप्रच्छ चैनं स नराधिपो मुहुर्द्विजाश्च ये चास्य सभासदस्तदा ॥ ४.९.१५ ॥
Vendo o Pāṇḍava aproximar-se, o rei Virāṭa, com olhar alegre, perguntou-lhe; e aquele senhor dos homens perguntou repetidamente a ele, aos brâmanes e aos membros de sua corte.
4.9.16
को वा विजानाति पुराऽस्य दर्शनं युवा सभां योऽयमुपैति मामिकाम् ।
रूपेण सारेण विराजयन्महीं श्रिया ह्ययं वैश्रवणो द्विजो यथा ॥ ४.९.१६ ॥
Quem já viu antes este jovem que entra na minha assembleia? Iluminando a terra com beleza e força, ele é como um dvija, como Vaiśravaṇa em esplendor.
4.9.17
मृगेन्द्रराड्वारणयूथपोपमः प्रभात्ययं काञ्चनपर्वतो यथा ।
विराजते पावकसूर्यसन्निभं सचन्द्रनक्षत्र इवांशुमान्ग्रहः ॥ ४.९.१७ ॥
Semelhante ao rei dos leões ou ao chefe de um rebanho de elefantes, resplandece como uma montanha de ouro; como fogo e sol, brilha como um planeta radiante com a lua e as estrelas.
4.9.18
न दृश्यतेऽस्यानुचरो न कुञ्जरो न चोष्णरश्म्यावरणं समुच्छ्रितम् ।
न कुण्डलं नाङ्गदमस्य न स्रजो विचित्रिताङ्गश्च रथश्रतुर्युजः ॥ ४.९.१८ ॥
Não se vê nenhum de seus servos, nem elefante algum; nenhum parasol alto que o proteja dos raios quentes; nem brincos, nem braçadeira, nem guirlandas; nem carro ricamente adornado atrelado a quatro cavalos.
4.9.19
क्षात्रं च रूपं हि बिभर्त्ययं भृशं गजेन्द्रशार्दूलमहर्षभोपमः ।
अभ्यागतोऽस्माननलंकृतोपि सन् विरोचते भानुरिवाचिरोदितः ॥ ४.९.१९ ॥
Ele traz a própria forma de um guerreiro, semelhante a um senhor dos elefantes, a um tigre e a um grande touro. Vindo a nós, embora sem adornos, brilha como o sol recém-nascido.
4.9.20
विभात्ययं क्षत्रिय एव सर्वथा विराट इत्येवमुवाच तं प्रति ।
ससागरान्तामयमद्य मेदिनीं प्रशासितुं चार्हति वासवोपमः ॥ ४.९.२० ॥
"Ele parece, em todos os sentidos, um kṣatriya", disse-lhe Virāṭa. "Digno de governar esta terra até o oceano, ele é semelhante a Vāsava (Indra)."
4.9.21
नाक्षत्रियो नूनमयं भविष्यति मूर्धाभिषिक्तः प्रतिभाति मां प्रति ।
तुल्यं हि रूपं प्रतिदृश्यतेऽस्य गजस्य सिंहस्य तथर्षभस्य ॥ ४.९.२१ ॥
"Certamente não pode ser um não-kṣatriya; parece-me ser alguém ungido como rei. Sua forma parece igual à de um elefante, de um leão e de um touro."
4.9.22
यमेष कामं परिमार्गते द्विजः स चास्य सर्वः क्रियतामसंशयम् ।
प्रियं च मे दर्शनमीदृशे जने द्विजेषु मुख्येषु तथाऽतिथिष्वपि ॥ ४.९.२२ ॥
"Qualquer desejo que este brâmane busque, que tudo lhe seja feito sem dúvida. A visão de tal homem me é cara, assim como a dos mais eminentes brâmanes e também a dos hóspedes."
4.9.23
धनेषु रत्नेष्वथ गोषु वेश्मसु प्रकामतो मे विचरत्ववारितः ॥ ४.९.२३ ॥
"Entre riquezas, joias, gado e casas, que ele circule livremente, à vontade, sem impedimentos."
4.9.24
एवं ब्रुवाणस्तमनन्ततेजसं विराजमानं सहसोत्थितो नृपः ।
अन्येन रूपेण समीपमागतं त्रिदण्डकुण्ड्यङ्कुशशिक्यपाणिनम् ॥ ४.९.२४ ॥
Enquanto falava assim, o rei levantou-se de repente em direção àquele de esplendor infinito que brilhava, que se aproximara em outra forma, segurando na mão um bastão triplo, um cântaro, um aguilhão e uma sacola.
4.9.25
समुत्थिता सा हि सभा सपार्थिवा सविप्रराजन्यविशा सशूद्रका ।
सभागत प्रेक्ष्य तपन्तमर्चिषां विनिःसृतं राहुमुखाद्यथा रविम् ॥ ४.९.२५ ॥
Ao ver entrar na assembleia aquele que resplandecia como o sol saindo da boca de Rāhu, a assembleia inteira se levantou, com seus reis, brâmanes, kṣatriyas, vaiśyas e śūdras.
4.9.26
स तेन पूर्वं जयतां भवानिह द्विजातिनोक्तोऽभिमुखः कृताञ्जलिः ।
जयं जयार्हेण समेत्य वर्धितो विराटराजो ह्यभिवादयच्च तम् ॥ ४.९.२६ ॥
Aquele dvija o abençoou primeiro dizendo: «Que sejas vitorioso aqui.» Ao encontrar aquele digno da vitória, o rei Virāṭa, também digno da vitória, colocou-se diante dele de mãos juntas e o saudou com reverência.
4.9.27
तमब्रवीत्प्राञ्जलिरेष पार्थिवो विराटराजो मधुराक्षरं वचः ।
प्राप्तः कुतस्त्वं भगवन्किमिच्छसि क्व यास्यसे किं करवाणि ते द्विज ॥ ४.९.२७ ॥
O rei Virāṭa, de mãos juntas, falou-lhe com palavras doces: «Venerável, de onde vieste? Que desejas? Para onde irás? Ó dvija, que posso fazer por ti?»
4.9.28
श्रुतं च शीलं च कुलं च शंस मे गोत्रं तथा नाम च देशमेव ते ।
सत्यप्रतिज्ञा हि भवन्ति साधवो विशेषतः प्रव्रजिता द्विजातयः ॥ ४.९.२८ ॥
Diz-me o teu saber e a tua conduta, a tua família, a tua linhagem, o teu nome e a tua terra. Pois os virtuosos são fiéis à palavra, sobretudo os dvijas que abraçaram a vida errante.
4.9.29
यथाऽनुरूपं प्रचरामि ते त्वहं न चावमन्ता न तवाभिभाषितम् ।
अपूजिता ह्यग्निसमा द्विजातयः कुलं दहेयुः सविषा इवोरगाः ॥ ४.९.२९ ॥
Servir-te-ei como convém e não desprezarei as tuas palavras. Pois os dvijas não honrados são como o fogo; como serpentes venenosas, podem queimar toda uma família.
4.9.30
सर्वां च भूमिं तव दातुमुत्सहे सदण्डकोशां विसृजामि ते पुरम् ।
कस्यासि राज्ञो विषयादिहागतः किं कर्म चात्राचरसि द्विजोत्तम ॥ ४.९.३० ॥
Estou disposto a dar-te toda a terra, com seu exército e tesouro, e também esta cidade. Melhor dos duas vezes nascidos, de qual rei é o reino de onde vieste, e que ação realizas aqui?
4.9.31
एवं ब्रुवाणं तमुवाच पार्थिवं युधिष्ठिरो धर्ममवेक्ष्य चासकृत् ।
सत्यं वचः को न्विह वक्तुमुत्सहेद्यथाप्रतिज्ञं तु शृणुष्व पार्थिव ॥ ४.९.३१ ॥
Ao rei que assim falava, Yudhiṣṭhira respondeu, considerando repetidamente o dharma: quem aqui ousaria dizer uma palavra verdadeira? Contudo, ó rei, ouve conforme prometi.
4.9.32
श्रुतं च शीलं च कुलं च कर्म च शृणुष्व मे जन्म च देशमेव च ।
गुरूपदेशान्नियमाच्च मे व्रतं कुलक्रमार्थं पितृभिर्नियोजितम् ॥ ४.९.३२ ॥
Ouve o meu saber, a minha conduta, a minha linhagem e as minhas obras, e também o meu nascimento e o meu país. Pela instrução de um mestre e pela disciplina é o meu voto, que os antepassados me impuseram pelo costume da família.
4.9.33
द्विजो व्रतेनास्मि न च स्वतः प्रभो संमुण्डितः प्रव्रजितस्त्रिदण्डभृत् ।
इदं शरीरं मम पश्य मानुषं समावृतं पञ्चभिरेव धातुभिः ॥ ४.९.३३ ॥
Senhor, sou duas vezes nascido pelo voto, não por natureza. Tenho a cabeça raspada, parti como renunciante portando o bastão triplo. Vê este meu corpo humano, coberto apenas pelos cinco elementos.
4.9.34
ममेह पञ्चेन्द्रियगात्रदर्शिनो वदन्ति पञ्चैव पितॄन्यथा श्रुतिः ।
मनुष्यजातित्वमचिन्तयन्नहं न चास्मि तुल्यः पितृभिः स्वभावतः ॥ ४.९.३४ ॥
Aqui, os que veem meu corpo dos cinco sentidos dizem que, segundo a śruti, os antepassados são de fato cinco. Sem considerar meu nascimento humano, por natureza não sou igual aos antepassados.
4.9.35
कङ्को हि नाम्ना विषयं तवागतो व्रती द्विजातिः स्वकृतेन कर्मणा ।
द्यूतप्रसङ्गादधनोऽस्मि राजन्सत्यप्रतिज्ञा व्रतिनश्चरामः ॥ ४.९.३५ ॥
Vim ao teu reino como um dvija de votos chamado Kaṅka. Por meu próprio ato, pela paixão pelos dados, ó rei, estou sem riqueza; fiéis ao nosso voto, nós, ascetas, vagamos.
4.9.36
युधिष्ठिरस्यापि सखाऽभवं पुरा गृहप्रवेशी च शरीरमेव च ।
गृहे च तस्योपितवानहं सुखं राजाऽस्मि तस्य स्वपुरेऽभवं पुरा ॥ ४.९.३६ ॥
Antes fui também amigo de Yudhiṣṭhira, entrava em sua casa e estava próximo de sua própria pessoa. Vivi feliz em sua casa; antes, em sua própria cidade, eu era rei.
4.9.37
ममाज्ञया तत्र विचेरुरङ्गना मम प्रियार्थं दमयन्ति वाजिनः ।
मया कृतं तस्य पुरे तु यत्पुरा न तत्कदाचित्कृतवाञ्जनोऽन्यथा ॥ ४.९.३७ ॥
Por minha ordem, mulheres circulavam ali, e cavalos eram domados para meu prazer. O que fiz em sua cidade, ninguém antes jamais fez de outro modo.
4.9.38
सोहं पुरा तस्य वयस्समः सखा चरामि सर्वां वसुधां सुदुःखितः ।
न तु प्रशान्तिं क्वचिदाप्तवानहं व्रतोपदेशान्नियमेन भारिकः ॥ ४.९.३८ ॥
Eu, outrora seu igual e amigo, vago por toda a terra, profundamente aflito. Contudo, em parte alguma encontrei paz; pelo ensinamento do voto, sobrecarregado por sua disciplina.
4.9.39
वैयाघ्रपद्योस्मि नरेन्द्र गोत्रतस्तदेव सौख्यं मृगयामहे वयम् ।
कृतज्ञभावेन मयाऽनुकीर्तितं युधिष्ठिरस्यात्मसमस्य चेष्टितम् ॥ ४.९.३९ ॥
Sou da linhagem Vaiyāghrapadya, ó senhor dos homens; buscamos essa mesma felicidade. Com um coração grato, narrei a conduta de Yudhiṣṭhira, que é meu igual.
4.9.40
इमं हि मोक्षाश्रममास्थितस्य मे युधिष्ठिरस्तुल्यगुणो भवानपि ।
न मेऽस्ति माता न पिता न बान्धवा न मेऽस्ति रूपं न रतिर्न सन्ततिः ॥ ४.९.४० ॥
Para mim, que me abriguei neste eremitério da libertação, Yudhiṣṭhira é igual a você em virtudes. Não tenho mãe, nem pai, nem parentes; não tenho forma, nem prazer, nem descendência.
4.9.41
सुखं च दुःखं च हि तुल्यमद्य मे प्रियाप्रिये तुल्यगते गतागते ।
मुक्तोस्मि कामाच्च धनाच्च सांप्रतं त्वदाश्रये वस्तुमिहाभ्युपागतः ॥ ४.९.४१ ॥
Agora, para mim, prazer e dor são iguais; o querido e o não querido são iguais; ir e vir são iguais. Agora estou libertado do desejo e da riqueza, e vim aqui para morar sob o seu abrigo.
4.9.42
संवत्सरेणेह समाप्यते त्विदं मम व्रतं दुष्करकर्मकारिणः ।
ततो भवन्तं परितोष्य कर्मभिः पुनर्व्रजिष्ये च कुतूहलं यतः ॥ ४.९.४२ ॥
Aqui, em um ano, meu voto se completará, o de quem realiza feitos difíceis. Então, tendo-o agradado com meus feitos, voltarei para onde nasceu minha curiosidade.
4.9.43
अक्षान्निवप्तुं कुशलोस्म्वहं सदा पराजितः शकुनिरुतानि चिन्तयन् ।
मृगद्विजानां च रुतानि चिन्तयन्निराश्रयः प्रव्रजितोस्मि भिक्षुकः ॥ ४.९.४३ ॥
Sou sempre hábil em lançar os dados, mas sou um homem derrotado; meditando nos cantos dos pássaros como Śakuni, meditando nos cantos dos cervos e das aves, sem abrigo, tornei-me um mendigo errante.
4.9.44
तेनैवमुक्ते वचने नराधिपः कृताञ्जलिः प्रव्रजितं विलोक्य च ।
अथाब्रवीद्धृष्टमनाः शुभाक्षरं मनोनुगं सर्वसभागतं वचः ॥ ४.९.४४ ॥
Quando ele assim falou, o senhor dos homens, de mãos juntas, olhando para o errante, de coração alegre, pronunciou palavras de belas letras, agradáveis à mente, ouvidas por todos reunidos na assembleia.
4.9.45
ददामि ते हन्त वरं यदीप्सितं प्रशाधि मत्स्यान्यदि मन्यते भवान् ।
प्रिया हि धूर्ता मम चाक्षकोविदास्त्वं चापि देवो मम राज्यमर्हसि ॥ ४.९.४५ ॥
Concedo-te a dádiva que desejas; se achares bem, governa os Matsyas. Meus queridos jogadores são peritos nos dados, e também tu, meu senhor, és digno do meu reino.
4.9.46
समानयानासनवस्त्रभोजनं प्रभ्रूतमाल्याभरणानुलेपनम् ।
स सार्वभौमोपम सर्वदाऽर्हसि प्रियं हि मन्ये तव नित्यदर्शनम् ॥ ४.९.४६ ॥
Veículos, assentos, vestes, comida, abundantes guirlandas, adornos e unguentos: és sempre digno deles, como um senhor da terra inteira, pois considero querida a tua presença constante.
4.9.47
ये त्वाऽभिधावेयुरनर्थपीडिता द्विजातिमुख्या यदि वेतरे जनाः ।
सर्वाणि कार्याण्यहमर्थितस्त्वया तेषां करिष्यामि न मेऽत्र संशयः ॥ ४.९.४७ ॥
Aqueles que correrem até ti, afligidos pela desgraça, sejam os principais dos duas vezes nascidos ou outras pessoas, cumprirei todas as suas tarefas a teu pedido; disso não tenho dúvida.
4.9.48
ममान्तिके यश्च तवाप्रियं चरेत्प्रवासये तं परिचिन्त्य मानवम् ।
यच्चापि किंचिद्वसु विद्यते मम प्रभुर्भवांस्तस्य वशी वसेह च ॥ ४.९.४८ ॥
Quem, perto de mim, agir contra o vosso agrado, esse homem deve ser banido após reflexão. E qualquer riqueza que eu tenha, sois seu senhor e controlador; habitai aqui.
4.9.49
अतोऽभिलाषः परमो न विद्यते न मे जितं किंचन धारये धनम् ।
न भोजनं किंचन संस्पृशेयं हविष्यभोजी निशि च क्षितीशयः ॥ ४.९.४९ ॥
Por isso não tenho desejo supremo; não guardo riqueza alguma que tenha conquistado, e não toco em comida alguma. Comendo apenas o alimento de oferenda, durmo no chão à noite.
4.9.50
व्रतोपदेशात्समयो हि नैष्ठिको न क्रोधितव्यं नरदेव कस्यचित् ।
एवंप्रतिज्ञस्य ममेह भूपते निवासबुद्धिर्भविता तु नान्यथा ॥ ४.९.५० ॥
Pelo ensino do voto, esta observância é obrigatória: ó senhor dos homens, ninguém deve se irar com outrem. Ó rei, para mim, que assim me comprometi, a intenção de habitar aqui será assim, e não de outro modo.
4.9.51
एवं वरं मात्स्य वृणे प्रदापितं कृति भविष्यामि वरेण तेऽनघ ॥ ४.९.५१ ॥
Assim, ó rei dos Matsya, escolho a dádiva concedida; ó sem mácula, agirei segundo o teu dom.
4.9.52
एवं तु राज्ञः प्रथमः समागमो बभूव मात्स्यस्य युधिष्ठिरस्य च ।
विराटराजस्य हि तेन सङ्गमो बभूव विष्णोरिव वज्रपाणिना ॥ ४.९.५२ ॥
Assim ocorreu o primeiro encontro do rei Virāṭa dos Matsya com Yudhiṣṭhira; a união do rei Virāṭa com ele deu-se como a de Viṣṇu com o portador do raio.
4.9.53
तमासनस्थं प्रियरूपदर्शनं निरीक्षमाणो न ततर्प भूमिपः ।
सभां च तां प्रज्वलयन्युधिष्ठिरः श्रिया यथा शक्रइव त्रिविष्टपम् ॥ ४.९.५३ ॥
Contemplando-o sentado no assento, de forma agradável de ver, o rei não se saciava; e Yudhiṣṭhira iluminava aquela assembleia com seu esplendor, como Indra ilumina o céu.
4.9.54
एवं स लब्ध्वा नृपतिः समागमं विराटराजेन नरर्षभस्तदा ।
उवास वीरः परमार्चितः सुखी न चास्य कश्चिच्चरितं बुबोध तत् ॥ ४.९.५४ ॥
Assim, aquele herói, touro entre os homens, tendo obtido então o encontro com o rei Virāṭa, viveu feliz e muito honrado; e ninguém compreendeu a sua conduta.