மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 4.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.9.1
ततस्तु ते पुण्यजलां शिवां शुभां महर्षिगन्धर्वनिषेवितोदकाम् ।
त्रिलोककान्तामवतीर्य जाह्नवीमृषींश्च देवांश्च पितृनतपर्यन् ॥ ४.९.१ ॥
பின்னர் அவர்கள் புனித நீரும், மங்கலமும் அழகும் கொண்ட, மகரிஷிகளும் கந்தர்வர்களும் சேவிக்கும் நீரைக் கொண்ட, மூவுலகிற்கும் பிரியமான ஜாஹ்னவியில் இறங்கி, முனிவர்கள், தேவர்கள், பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்தனர்.
4.9.2
वरप्रदानं ह्यनुचिन्त्य पार्थिवे हुत्वाऽग्निहोत्रं कृतजप्यमङ्गलः ।
दिशं तथैन्द्रीमभितः प्रपेदिवान्कृताञ्जलिर्धर्ममुपाह्वयच्छनैः ॥ ४.९.२ ॥
வரம் அளித்ததை நினைத்து அரசன் அக்னிஹோத்ரத்தில் ஆகுதி அளித்து ஜபமும் மங்கலச் சடங்குகளும் செய்தார்; பின்னர் கிழக்குத் திசையை அடைந்து கைகூப்பி மெல்ல தர்மனை அழைத்தார்.
4.9.3
वरप्रदानं मम दत्तवान्पिता प्रसन्नचेता वरदः प्रजापतिः ।
जलार्थिनो मे तृषितस्य सोदरा मया प्रयुक्ता विविशुर्जलाशयम् ॥ ४.९.३ ॥
மகிழ்ந்த மனமுடைய வரதரான பிரஜாபதி என் தந்தை எனக்கு வரம் அளித்தார். நீர் வேண்டித் தாகமுற்ற என் சகோதரர்கள் நான் அனுப்பியதால் நீர்நிலைக்குள் நுழைந்தனர்.
4.9.4
निपातिता यक्षवरेण ते वने महाहवे वज्रभृतेव दानवाः ।
मया च गत्वा वरदो हि तोषितो विवक्षता प्रश्नसमुच्चयं गुरुः ॥ ४.९.४ ॥
காட்டில் அந்தப் பெரும் போரில் யக்ஷர்களின் தலைவன் அவர்களை வீழ்த்தினான்; வஜ்ரதாரி இந்திரன் தானவர்களை வீழ்த்தியது போல. நானும் சென்று, கேள்விகளின் தொகுப்பைச் சொல்ல விரும்பிய வரதரான குருவை மகிழ்வித்தேன்.
4.9.5
स मे प्रसन्नो भगवान्वरं ददौ परिष्वजंश्चाह तथैव सौहृदात् ।
वृणीष्व यद्वाञ्छसि पाण्डुनन्दन स्थितोऽन्तरिक्षे वरदोऽस्मि पश्य माम् ॥ ४.९.५ ॥
அந்த பகவான் என்மீது மகிழ்ந்து வரம் அளித்தார்; நட்பினால் என்னை அணைத்து, "பாண்டுவின் மகனே, நீ விரும்பும் வரத்தைக் கேள். ஆகாயத்தில் நிற்கும் வரதன் நான், என்னைப் பார்" என்றார்.
4.9.6
स वै मयोक्तो वरदः पिता प्रभुः सदैव मे धर्मरता मतिर्भवेत् ।
इमे च जीवन्तु ममानुजाः प्रभो वयं स्वरूपं च जयं तथाऽऽप्नुमः ॥ ४.९.६ ॥
வரம் அளிக்கும் அந்தத் தந்தையும் பிரபுவுமான அவரிடம் நான் வேண்டினேன்: என் புத்தி எப்போதும் தர்மத்தில் ஈடுபட்டிருக்கட்டும். ஹே பிரபுவே, என் இளைய சகோதரர்கள் உயிர் வாழட்டும்; நாங்கள் எங்கள் சொந்த வடிவத்தையும் வெற்றியையும் அடையட்டும்.
4.9.7
क्षमा च कीर्तिश्च यथेप्सितं भवेद्व्रतं तु सत्यं च समाप्तिरेव च ।
वरो ममैषोस्तु यथाऽनुकीर्तितो न तन्मृषा देववृषो यथाऽब्रवीत् ॥ ४.९.७ ॥
பொறுமையும் புகழும், விரும்பியபடி விரதமும், சத்தியமும், முடிவும் உண்டாகட்டும். நான் கேட்ட இந்த வரம் எனக்கு உண்டாகட்டும்; தேவர்களில் காளை கூறியது பொய்யல்ல.
4.9.8
इत्येवमुक्त्वा धर्मात्मा धर्ममेवानुचिन्तयन् ।
तदैव तत्प्रसादेन रूपमेवाभवत्स्वयम् ॥ ४.९.८ ॥
இவ்வாறு கூறி, தர்மாத்மா தர்மத்தையே தியானித்தவாறு, அந்தக் கணமே அவருடைய அருளால் அவர் தானே தன் வடிவைப் பெற்றார்.
4.9.9
स वै द्विजातिस्तरुणस्त्रिदण्डभृत्कमण्डलूष्णीषधरो व्यजायत ।
सुरक्तमाञ्जिष्ठवराम्बरः शिखी पवित्रपाणिर्ददृशे तदाऽद्भुतम् ॥ ४.९.९ ॥
அந்த இருபிறப்பாளன் இளைஞனாகத் தோன்றினான்; திரிதண்டமும் கமண்டலமும் தலைப்பாகையும் ஏந்தினான். அழகிய ஆழ்சிவப்பு மஞ்சிஷ்டச் சாயமிட்ட ஆடையும், சிகையும், புனிதக் கையுமாக அவன் அப்போது அற்புதமாகக் காணப்பட்டான்.
4.9.10
तथैव तेषामपि धर्मचारिणां यथोचितार्हाभरणाम्बरस्रजः ।
क्षणेन राजन्नभवन्महात्मनां प्रशस्तधर्माग्र्यफलाभिकाङ्क्षिणाम् ॥ ४.९.१० ॥
அதுபோலவே, புகழ்பெற்ற தர்மத்தின் உயர்ந்த பலனை விரும்பிய அந்த தர்மசாரிகளான மகாத்மாக்களுக்கும், ஓ அரசே, ஒரு கணத்தில் தகுதியான ஆபரணங்களும் ஆடைகளும் மாலைகளும் உண்டாயின.
4.9.11
नवेन रूपेण विशांपतिर्युतस्त्वथर्वरूपेण बभौ प्रतापवान् ।
निबद्धवैडूर्यसितान्सकाञ्चनान्नृपस्तथाऽक्षान्परिवेष्ट्य वाससः ॥ ४.९.११ ॥
புதிய வடிவத்தில் மன்னன் விராடன் அலங்கரிக்கப்பட்டு, வலிமைமிக்கவராய் ஒளிர்ந்தார்; வைடூரியமும் வெண்மணிகளும் பொன்னும் பொருத்தப்பட்ட பகடைகளைத் துணியில் சுற்றி வைத்தார்.
4.9.12
ततो विराटं प्रथमं युधिष्ठिरो ददर्श दूरात्सुसमृद्धतेजसम् ।
अनन्ततेजोज्वलितं हुताशनं दुरासदं तीक्ष्णविषं यथोरगम् ॥ ४.९.१२ ॥
பின்னர் யுதிஷ்டிரர் தொலைவிலிருந்து முதலில் விராடனைக் கண்டார்; மிக்க ஒளியால் பிரகாசிப்பவர், எல்லையற்ற ஒளியால் எரியும் நெருப்பைப் போல, கூர்மையான விஷமுள்ள பாம்பைப் போல அணுக முடியாதவர்.
4.9.13
सभासदं प्राञ्जलिभिर्जनैर्वृतं विचित्रनानाविधशस्त्रपाणिभिः ।
उपायनौघैः प्रविशद्भिराचितं द्विजैश्च शिक्षाक्षरमन्त्रधारिभिः ॥ ४.९.१३ ॥
சபையில் வீற்றிருந்தவர், கைகூப்பிய மக்களால் சூழப்பட்டவர்; பல்வேறு விசித்திர ஆயுதங்களைக் கரங்களில் ஏந்தியவர்களாலும், காணிக்கைகளின் வரிசையுடன் நுழைபவர்களாலும், சிக்ஷை, அட்சரம், மந்திரம் அறிந்த அந்தணர்களாலும் நிறைந்தவர்.
4.9.14
गजैरुदीर्मं तुरगैश्च सङ्कुलं मृगद्विपैः कुब्जगणैः समावृतम् ।
सितोच्छ्रितोष्णीषनिरुद्धमूर्धजं विचित्रवैडूर्यविकारकुण्डलम् ।
विराटमायाच्च युधिष्ठिरस्तदा बृहस्पतिः शक्रमिव त्रिविष्टपे ॥ ४.९.१४ ॥
யானைகளால் நிரம்பி, குதிரைகளால் நெருக்கப்பட்டு, மான்களும் யானைகளும், கூனர் கூட்டங்களும் சூழ்ந்த; உயர்ந்த வெண்ணிறத் தலைப்பாகையால் தலைமுடி கட்டப்பட்ட, விசித்திர வைடூரிய குண்டலங்கள் அணிந்த விராடனிடம் அப்போது யுதிஷ்டிரர் வந்தார்; சொர்க்கத்தில் இந்திரனிடம் பிருஹஸ்பதி வருவதுபோல்.
4.9.15
तमाव्रजन्तं प्रसमीक्ष्य पाण्डवं विराटराजो मुदितेन चक्षुषा ।
पप्रच्छ चैनं स नराधिपो मुहुर्द्विजाश्च ये चास्य सभासदस्तदा ॥ ४.९.१५ ॥
பாண்டவன் வருவதைக் கண்ட விராட மன்னன் மகிழ்ச்சியான பார்வையுடன் அவனிடம் கேட்டான்; அந்த மன்னன் அப்போது அவனிடமும் அவனுடைய சபையின் அந்தணர்களிடமும் சபை உறுப்பினர்களிடமும் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டான்.
4.9.16
को वा विजानाति पुराऽस्य दर्शनं युवा सभां योऽयमुपैति मामिकाम् ।
रूपेण सारेण विराजयन्महीं श्रिया ह्ययं वैश्रवणो द्विजो यथा ॥ ४.९.१६ ॥
என் இந்தச் சபைக்கு வரும் இந்த இளைஞனை முன்பு யார் பார்த்திருக்கிறார்கள்? அழகாலும் வலிமையாலும் பூமியை ஒளிர்விக்கும் இவன் செல்வத்தால் வைசிரவணனைப் போன்ற அந்தணன் போலிருக்கிறான்.
4.9.17
मृगेन्द्रराड्वारणयूथपोपमः प्रभात्ययं काञ्चनपर्वतो यथा ।
विराजते पावकसूर्यसन्निभं सचन्द्रनक्षत्र इवांशुमान्ग्रहः ॥ ४.९.१७ ॥
சிங்கராசனையும் யானைக் கூட்டத் தலைவனையும் போன்ற இவன், பொன்மலை போல ஒளிர்கிறான்; நெருப்பும் சூரியனும் போன்று, சந்திரனும் நட்சத்திரங்களும் சூழ்ந்த ஒளிமிக்க கிரகம் போல விளங்குகிறான்.
4.9.18
न दृश्यतेऽस्यानुचरो न कुञ्जरो न चोष्णरश्म्यावरणं समुच्छ्रितम् ।
न कुण्डलं नाङ्गदमस्य न स्रजो विचित्रिताङ्गश्च रथश्रतुर्युजः ॥ ४.९.१८ ॥
இவனுக்கு ஊழியர் எவரும் தெரியவில்லை, யானையும் இல்லை; வெயில் தடுக்கும் உயர்ந்த குடையும் இல்லை; குண்டலமும் தோள்வளையும் மாலையும் இல்லை; நான்கு குதிரைகள் பூட்டிய அலங்கரிக்கப்பட்ட தேரும் இல்லை.
4.9.19
क्षात्रं च रूपं हि बिभर्त्ययं भृशं गजेन्द्रशार्दूलमहर्षभोपमः ।
अभ्यागतोऽस्माननलंकृतोपि सन् विरोचते भानुरिवाचिरोदितः ॥ ४.९.१९ ॥
இவன் க்ஷத்திரிய வடிவத்தைத் தாங்கியிருக்கிறான்; யானைத் தலைவனையும் புலியையும் பெரிய காளையையும் போன்றவன். நமக்கு வந்த இவன், அலங்காரம் இல்லாதிருந்தாலும், புதிதாக உதித்த சூரியனைப் போல ஒளிர்கிறான்.
4.9.20
विभात्ययं क्षत्रिय एव सर्वथा विराट इत्येवमुवाच तं प्रति ।
ससागरान्तामयमद्य मेदिनीं प्रशासितुं चार्हति वासवोपमः ॥ ४.९.२० ॥
இவர் எல்லா வகையிலும் க்ஷத்திரியராகவே தோன்றுகிறார் என்று விராடன் அவரிடம் இவ்வாறு கூறினான். கடல் சூழ்ந்த இந்தப் பூமியை ஆளத் தகுந்தவர் இவர், இந்திரனைப் போன்றவர்.
4.9.21
नाक्षत्रियो नूनमयं भविष्यति मूर्धाभिषिक्तः प्रतिभाति मां प्रति ।
तुल्यं हि रूपं प्रतिदृश्यतेऽस्य गजस्य सिंहस्य तथर्षभस्य ॥ ४.९.२१ ॥
இவர் நிச்சயமாக க்ஷத்திரியர் அல்லாதவர் அல்ல; முடிசூடிய அரசராக இருக்கவேண்டும் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. இவருடைய உருவம் யானை, சிங்கம், காளை ஆகியவற்றின் உருவத்துக்கு ஒப்பாகவே தெரிகிறது.
4.9.22
यमेष कामं परिमार्गते द्विजः स चास्य सर्वः क्रियतामसंशयम् ।
प्रियं च मे दर्शनमीदृशे जने द्विजेषु मुख्येषु तथाऽतिथिष्वपि ॥ ४.९.२२ ॥
இந்த அந்தணர் எந்த விருப்பத்தை நாடுகிறாரோ, அதை அனைத்தையும் சந்தேகமின்றி நிறைவேற்றுங்கள். இத்தகைய மனிதரைக் காண்பது எனக்கு இனிதானது; சிறந்த அந்தணர்களையும் விருந்தினர்களையும் போலவே.
4.9.23
धनेषु रत्नेष्वथ गोषु वेश्मसु प्रकामतो मे विचरत्ववारितः ॥ ४.९.२३ ॥
செல்வங்களிலும், இரத்தினங்களிலும், பசுக்களிலும், மாளிகைகளிலும் என் அனுமதியுடன் எங்கும் தடையின்றி அவர் விரும்பியபடி உலவட்டும்.
4.9.24
एवं ब्रुवाणस्तमनन्ततेजसं विराजमानं सहसोत्थितो नृपः ।
अन्येन रूपेण समीपमागतं त्रिदण्डकुण्ड्यङ्कुशशिक्यपाणिनम् ॥ ४.९.२४ ॥
இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த அரசன், அளவற்ற ஒளியுடன் விளங்கியவரை நோக்கி திடீரென்று எழுந்தான்; வேறு வடிவில் அருகே வந்தவர், கையில் மூன்று தண்டம், கமண்டலு, அங்குசம், பை ஆகியவற்றை ஏந்தியிருந்தார்.
4.9.25
समुत्थिता सा हि सभा सपार्थिवा सविप्रराजन्यविशा सशूद्रका ।
सभागत प्रेक्ष्य तपन्तमर्चिषां विनिःसृतं राहुमुखाद्यथा रविम् ॥ ४.९.२५ ॥
ராகுவின் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்டு ஒளியுடன் தகிக்கும் சூரியனைப் போல சபையில் வந்த அவரைக் கண்டு, அரசர்களுடனும் அந்தணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர்களுடனும் அந்தச் சபை எழுந்து நின்றது.
4.9.26
स तेन पूर्वं जयतां भवानिह द्विजातिनोक्तोऽभिमुखः कृताञ्जलिः ।
जयं जयार्हेण समेत्य वर्धितो विराटराजो ह्यभिवादयच्च तम् ॥ ४.९.२६ ॥
அந்த இருபிறப்பாளர் முதலில் "நீர் இங்கு வெல்க" என்று வாழ்த்தினார். வெற்றிக்குத் தகுதியுடைய அவரைச் சந்தித்து, வெற்றி பெறத் தகுந்த விராட மன்னன் கைகூப்பி முன்னால் நின்று அவரை வணங்கி வாழ்த்தப்பட்டார்.
4.9.27
तमब्रवीत्प्राञ्जलिरेष पार्थिवो विराटराजो मधुराक्षरं वचः ।
प्राप्तः कुतस्त्वं भगवन्किमिच्छसि क्व यास्यसे किं करवाणि ते द्विज ॥ ४.९.२७ ॥
கைகூப்பிய அந்த அரசன் விராட மன்னன் இனிய சொற்களில் அவரிடம் கூறினான்: "பகவனே, நீர் எங்கிருந்து வந்தீர்? எதை விரும்புகிறீர்? எங்கே செல்வீர்? அந்தணரே, உமக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?"
4.9.28
श्रुतं च शीलं च कुलं च शंस मे गोत्रं तथा नाम च देशमेव ते ।
सत्यप्रतिज्ञा हि भवन्ति साधवो विशेषतः प्रव्रजिता द्विजातयः ॥ ४.९.२८ ॥
உமது கல்வி, நடத்தை, குலம், கோத்திரம், பெயர் மற்றும் நாட்டை எனக்குச் சொல்வீராக. சத்திய உறுதி கொண்டவர்களே சாதுக்கள், குறிப்பாக துறவறம் மேற்கொண்ட இருபிறப்பாளர்கள்.
4.9.29
यथाऽनुरूपं प्रचरामि ते त्वहं न चावमन्ता न तवाभिभाषितम् ।
अपूजिता ह्यग्निसमा द्विजातयः कुलं दहेयुः सविषा इवोरगाः ॥ ४.९.२९ ॥
உமக்குத் தகுந்தவாறு நான் உம்மை உபசரிப்பேன்; உமது சொல்லை அவமதிக்கவும் மாட்டேன். மதிக்கப்படாத இருபிறப்பாளர்கள் நெருப்புக்கு ஒப்பானவர்கள்; விஷமுள்ள பாம்புகள் போல அவர்கள் குலத்தையே எரித்துவிடுவார்கள்.
4.9.30
सर्वां च भूमिं तव दातुमुत्सहे सदण्डकोशां विसृजामि ते पुरम् ।
कस्यासि राज्ञो विषयादिहागतः किं कर्म चात्राचरसि द्विजोत्तम ॥ ४.९.३० ॥
நான் உனக்கு முழு நிலத்தையும், படை மற்றும் கருவூலத்துடன் இந்நகரத்தையும் கொடுக்கத் தயாராக இருக்கிறேன். மேன்மையான அந்தணனே, எந்த அரசனின் நாட்டிலிருந்து இங்கு வந்தாய், இங்கு என்ன செயல் செய்கிறாய்?
4.9.31
एवं ब्रुवाणं तमुवाच पार्थिवं युधिष्ठिरो धर्ममवेक्ष्य चासकृत् ।
सत्यं वचः को न्विह वक्तुमुत्सहेद्यथाप्रतिज्ञं तु शृणुष्व पार्थिव ॥ ४.९.३१ ॥
இவ்வாறு பேசிய அந்த அரசனிடம் யுதிஷ்டிரர் தர்மத்தை மீண்டும் மீண்டும் கருத்தில் கொண்டு கூறினார்: இங்கு உண்மையான சொல்லைச் சொல்ல யார் துணிவார்? ஆயினும் அரசே, நான் செய்த சபதத்தின்படி கேள்.
4.9.32
श्रुतं च शीलं च कुलं च कर्म च शृणुष्व मे जन्म च देशमेव च ।
गुरूपदेशान्नियमाच्च मे व्रतं कुलक्रमार्थं पितृभिर्नियोजितम् ॥ ४.९.३२ ॥
என் கல்வி, நடத்தை, குலம், செயல், பிறப்பு, நாடு ஆகியவற்றைக் கேள். குருவின் உபதேசத்தாலும் நியமத்தாலும் என் விரதம் உள்ளது; அது குலமரபுக்காக முன்னோர்களால் எனக்கு விதிக்கப்பட்டது.
4.9.33
द्विजो व्रतेनास्मि न च स्वतः प्रभो संमुण्डितः प्रव्रजितस्त्रिदण्डभृत् ।
इदं शरीरं मम पश्य मानुषं समावृतं पञ्चभिरेव धातुभिः ॥ ४.९.३३ ॥
ஐயனே, நான் விரதத்தால் துவிஜன்; இயல்பால் அல்ல. தலை மொட்டையடித்து, துறவறம் பூண்டு, மூன்று தண்டம் ஏந்தியவனாக இருக்கிறேன். மனிதனான என் இவ்வுடலைப் பார், அது ஐந்து தாதுக்களால் மட்டுமே மூடப்பட்டுள்ளது.
4.9.34
ममेह पञ्चेन्द्रियगात्रदर्शिनो वदन्ति पञ्चैव पितॄन्यथा श्रुतिः ।
मनुष्यजातित्वमचिन्तयन्नहं न चास्मि तुल्यः पितृभिः स्वभावतः ॥ ४.९.३४ ॥
இங்கே ஐம்பொறி உடலைக் காண்பவர்கள் என்னைப் பற்றிச் சொல்வர்; சுருதியின்படி பித்ருக்கள் ஐவரே. மனித இனப் பிறவியை நான் கருதாமல், இயல்பால் நான் பித்ருக்களுக்குச் சமமல்லேன்.
4.9.35
कङ्को हि नाम्ना विषयं तवागतो व्रती द्विजातिः स्वकृतेन कर्मणा ।
द्यूतप्रसङ्गादधनोऽस्मि राजन्सत्यप्रतिज्ञा व्रतिनश्चरामः ॥ ४.९.३५ ॥
கங்கன் என்ற பெயருடைய விரதியான த்விஜன் நான் உம் நாட்டிற்கு வந்தேன். என் சொந்த செயலால், சூதாட்டப் பற்றினால், அரசே, நான் செல்வமற்றவன்; சத்திய-பிரதிஞ்ஞனாய் விரதிகளாக நாங்கள் திரிகிறோம்.
4.9.36
युधिष्ठिरस्यापि सखाऽभवं पुरा गृहप्रवेशी च शरीरमेव च ।
गृहे च तस्योपितवानहं सुखं राजाऽस्मि तस्य स्वपुरेऽभवं पुरा ॥ ४.९.३६ ॥
முன்பு யுதிஷ்டிரனின் நண்பனாகவும் இருந்தேன்; அவர் இல்லத்திற்குள் நுழைபவனாகவும், அவரது உடலுக்கு நெருங்கியவனாகவும் இருந்தேன். அவர் வீட்டில் நான் சுகமாக வாழ்ந்தேன்; முன்பு அவருடைய சொந்த நகரில் நான் அரசனாக இருந்தேன்.
4.9.37
ममाज्ञया तत्र विचेरुरङ्गना मम प्रियार्थं दमयन्ति वाजिनः ।
मया कृतं तस्य पुरे तु यत्पुरा न तत्कदाचित्कृतवाञ्जनोऽन्यथा ॥ ४.९.३७ ॥
என் கட்டளையால் அங்கே பெண்கள் திரிந்தனர்; என் மகிழ்ச்சிக்காகக் குதிரைகள் அடக்கப்பட்டன. அவருடைய நகரத்தில் நான் செய்தது, முன்பு எவரும் அவ்விதம் வேறுவிதமாகச் செய்ததில்லை.
4.9.38
सोहं पुरा तस्य वयस्समः सखा चरामि सर्वां वसुधां सुदुःखितः ।
न तु प्रशान्तिं क्वचिदाप्तवानहं व्रतोपदेशान्नियमेन भारिकः ॥ ४.९.३८ ॥
முன்பு அவருக்குச் சமவயதுத் தோழனாக இருந்த நான், மிகத் துயருற்று முழு பூமியிலும் திரிகிறேன். ஆனால் எங்கும் அமைதியைப் பெறவில்லை; விரதத்தின் உபதேசத்தாலும் நியமத்தின் சுமையாலும் அழுந்தியவனாய்.
4.9.39
वैयाघ्रपद्योस्मि नरेन्द्र गोत्रतस्तदेव सौख्यं मृगयामहे वयम् ।
कृतज्ञभावेन मयाऽनुकीर्तितं युधिष्ठिरस्यात्मसमस्य चेष्टितम् ॥ ४.९.३९ ॥
ஓ மன்னா, நான் வையாக்ரபத்ய கோத்திரத்தவன். நாங்கள் அதே இன்பத்தையே தேடுகிறோம். நன்றியுணர்வுடன், தனக்குச் சமமான யுதிஷ்டிரனின் செயல்களை நான் எடுத்துரைத்தேன்.
4.9.40
इमं हि मोक्षाश्रममास्थितस्य मे युधिष्ठिरस्तुल्यगुणो भवानपि ।
न मेऽस्ति माता न पिता न बान्धवा न मेऽस्ति रूपं न रतिर्न सन्ततिः ॥ ४.९.४० ॥
விடுதலை ஆசிரமத்தில் தங்கியிருக்கும் எனக்கு, யுதிஷ்டிரரும் உங்களுக்கு நிகரான குணங்களுடையவரே. எனக்குத் தாயில்லை, தந்தையில்லை, உறவினர்களில்லை; எனக்கு உருவமில்லை, மகிழ்ச்சியில்லை, சந்ததியுமில்லை.
4.9.41
सुखं च दुःखं च हि तुल्यमद्य मे प्रियाप्रिये तुल्यगते गतागते ।
मुक्तोस्मि कामाच्च धनाच्च सांप्रतं त्वदाश्रये वस्तुमिहाभ्युपागतः ॥ ४.९.४१ ॥
இப்போது எனக்கு இன்பமும் துன்பமும் சமம்; விருப்பமும் வெறுப்பும் சமம்; போதலும் வருதலும் சமம். இப்போது நான் ஆசையிலிருந்தும் செல்வத்திலிருந்தும் விடுபட்டவன்; உங்கள் அடைக்கலத்தில் வசிக்க இங்கு வந்தேன்.
4.9.42
संवत्सरेणेह समाप्यते त्विदं मम व्रतं दुष्करकर्मकारिणः ।
ततो भवन्तं परितोष्य कर्मभिः पुनर्व्रजिष्ये च कुतूहलं यतः ॥ ४.९.४२ ॥
இங்கே ஓராண்டில் கடினமான செயல்களைச் செய்யும் எனது இந்த விரதம் நிறைவேறும். பிறகு என் செயல்களால் உங்களை மகிழ்வித்து, எந்த இடத்திலிருந்து என் ஆர்வம் எழுகிறதோ அங்கே மீண்டும் செல்வேன்.
4.9.43
अक्षान्निवप्तुं कुशलोस्म्वहं सदा पराजितः शकुनिरुतानि चिन्तयन् ।
मृगद्विजानां च रुतानि चिन्तयन्निराश्रयः प्रव्रजितोस्मि भिक्षुकः ॥ ४.९.४३ ॥
நான் பகடை எறிவதில் எப்போதும் திறமையானவன், ஆனால் தோற்றவன்; சகுனியைப் போல பறவைகளின் ஒலிகளைச் சிந்தித்தபடி, மான்களும் பறவைகளும் எழுப்பும் ஒலிகளைச் சிந்தித்தபடி, புகலிடமற்று நான் துறவறம் பூண்ட பிட்சுவாக ஆனேன்.
4.9.44
तेनैवमुक्ते वचने नराधिपः कृताञ्जलिः प्रव्रजितं विलोक्य च ।
अथाब्रवीद्धृष्टमनाः शुभाक्षरं मनोनुगं सर्वसभागतं वचः ॥ ४.९.४४ ॥
அவர் இவ்வாறு சொன்னதும், மன்னன் கைகூப்பித் துறவியைப் பார்த்து, மகிழ்ந்த மனத்துடன், சபையில் உள்ள அனைவரும் கேட்கும்படி, மனதுக்கு இனிய, நல்ல சொற்களில் பேசினான்.
4.9.45
ददामि ते हन्त वरं यदीप्सितं प्रशाधि मत्स्यान्यदि मन्यते भवान् ।
प्रिया हि धूर्ता मम चाक्षकोविदास्त्वं चापि देवो मम राज्यमर्हसि ॥ ४.९.४५ ॥
நீ விரும்பும் வரத்தை உனக்கு நான் அளிக்கிறேன்; நீ சரியென நினைத்தால் மத்சியர்களை ஆளலாம். என் அன்புக்குரிய சூதாடிகள் பகடையில் வல்லவர்கள்; நீயும் கூட, என் தேவே, என் அரசுக்குத் தகுதியானவன்.
4.9.46
समानयानासनवस्त्रभोजनं प्रभ्रूतमाल्याभरणानुलेपनम् ।
स सार्वभौमोपम सर्वदाऽर्हसि प्रियं हि मन्ये तव नित्यदर्शनम् ॥ ४.९.४६ ॥
வாகனங்கள், ஆசனங்கள், ஆடைகள், உணவு, மிகுதியான மாலைகள், அணிகலன்கள், நறுமணக் களிம்புகள் ஆகியவற்றை அடைய நீ எப்போதும் தகுதியுடையவன், சக்கரவர்த்தியைப் போல; ஏனெனில் உன்னை நித்தம் காண்பது எனக்குப் பிரியமானது என நினைக்கிறேன்.
4.9.47
ये त्वाऽभिधावेयुरनर्थपीडिता द्विजातिमुख्या यदि वेतरे जनाः ।
सर्वाणि कार्याण्यहमर्थितस्त्वया तेषां करिष्यामि न मेऽत्र संशयः ॥ ४.९.४७ ॥
துன்பத்தால் வருந்தி உன்னிடம் ஓடி வரும் மக்கள், அவர்கள் இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவர்களாக இருந்தாலும் அல்லது மற்றவர்களாக இருந்தாலும், அவர்களின் எல்லாப் பணிகளையும் நீ கேட்டுக்கொண்டதனால் நான் செய்வேன்; இதில் எனக்கு எந்த ஐயமும் இல்லை.
4.9.48
ममान्तिके यश्च तवाप्रियं चरेत्प्रवासये तं परिचिन्त्य मानवम् ।
यच्चापि किंचिद्वसु विद्यते मम प्रभुर्भवांस्तस्य वशी वसेह च ॥ ४.९.४८ ॥
என் அருகில் இருந்து உங்களுக்கு அப்rியமானதைச் செய்யும் மனிதனை ஆராய்ந்து நாடுகடத்துங்கள். என்னிடம் உள்ள எந்தச் செல்வமும் உங்கள் ஆளுகைக்கு உட்பட்டது; நீங்களே அதன் தலைவர், இங்கேயே வசியுங்கள்.
4.9.49
अतोऽभिलाषः परमो न विद्यते न मे जितं किंचन धारये धनम् ।
न भोजनं किंचन संस्पृशेयं हविष्यभोजी निशि च क्षितीशयः ॥ ४.९.४९ ॥
ஆகையால் எனக்கு உயர்ந்த ஆசை எதுவும் இல்லை; நான் வென்ற எந்தச் செல்வத்தையும் வைத்துக்கொள்வதில்லை, எந்த உணவையும் தொடுவதில்லை. ஹவிஷ்ய உணவை உண்பவனாய், இரவில் தரையில் படுப்பவனாக இருக்கிறேன்.
4.9.50
व्रतोपदेशात्समयो हि नैष्ठिको न क्रोधितव्यं नरदेव कस्यचित् ।
एवंप्रतिज्ञस्य ममेह भूपते निवासबुद्धिर्भविता तु नान्यथा ॥ ४.९.५० ॥
விரதத்தின் உபதேசத்தால் இந்த நியமம் நிலையானது; ஓ நரதேவா, யாரிடமும் கோபம் கொள்ளக்கூடாது. ஓ பூபதியே, இத்தகைய சபதம் கொண்ட எனக்கு இங்கு வசிக்கும் எண்ணம் இருக்கும்; வேறுவிதமாக இல்லை.
4.9.51
एवं वरं मात्स्य वृणे प्रदापितं कृति भविष्यामि वरेण तेऽनघ ॥ ४.९.५१ ॥
இவ்வாறு, ஓ மத்ஸ்யனே, அளிக்கப்பட்ட வரத்தை நான் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்; ஓ பாவமற்றவனே, உன் வரத்தின்படி நான் செயல்படுவேன்.
4.9.52
एवं तु राज्ञः प्रथमः समागमो बभूव मात्स्यस्य युधिष्ठिरस्य च ।
विराटराजस्य हि तेन सङ्गमो बभूव विष्णोरिव वज्रपाणिना ॥ ४.९.५२ ॥
இவ்வாறு மத்ஸ்ய அரசன் விராடனுக்கும் யுதிஷ்டிரனுக்கும் முதல் சந்திப்பு நடந்தது. விராட அரசனுக்கு அவருடன் சந்திப்பு, விஷ்ணுவுக்கு வஜ்ரபாணியுடன் சந்திப்பு போல நிகழ்ந்தது.
4.9.53
तमासनस्थं प्रियरूपदर्शनं निरीक्षमाणो न ततर्प भूमिपः ।
सभां च तां प्रज्वलयन्युधिष्ठिरः श्रिया यथा शक्रइव त्रिविष्टपम् ॥ ४.९.५३ ॥
ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த, அழகிய தோற்றமுடைய அவரை நோக்கியும் அரசன் திருப்தியடையவில்லை; யுதிஷ்டிரன் அந்த சபையை தன் ஒளியால் இந்திரன் சுவர்க்கத்தை ஒளிரச் செய்வதுபோல் பிரகாசிக்கச் செய்தான்.
4.9.54
एवं स लब्ध्वा नृपतिः समागमं विराटराजेन नरर्षभस्तदा ।
उवास वीरः परमार्चितः सुखी न चास्य कश्चिच्चरितं बुबोध तत् ॥ ४.९.५४ ॥
இவ்வாறு அந்த அரசனான நரர்களில் சிறந்த வீரன் அப்போது விராட அரசனுடன் சந்திப்பைப் பெற்று, மிகவும் மரியாதையுடன் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தான்; அவனது அந்த நடத்தையை எவரும் அறியவில்லை.