Mahābhārata · Adhyāya 4.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.9.1
ततस्तु ते पुण्यजलां शिवां शुभां महर्षिगन्धर्वनिषेवितोदकाम् ।
त्रिलोककान्तामवतीर्य जाह्नवीमृषींश्च देवांश्च पितृनतपर्यन् ॥ ४.९.१ ॥
Dann stiegen sie in die Jāhnavī hinab, die heilbringende und schöne, mit reinem Wasser, von großen Weisen und Gandharvas besucht, den drei Welten lieb, und brachten den Weisen, Göttern und Ahnen Spendenopfer dar.
4.9.2
वरप्रदानं ह्यनुचिन्त्य पार्थिवे हुत्वाऽग्निहोत्रं कृतजप्यमङ्गलः ।
दिशं तथैन्द्रीमभितः प्रपेदिवान्कृताञ्जलिर्धर्ममुपाह्वयच्छनैः ॥ ४.९.२ ॥
Der König gedachte der gewährten Gabe, brachte im heiligen Feuer Opfer dar, vollzog Rezitation und Segensriten, ging dann nach Osten und rief mit gefalteten Händen leise Dharma an.
4.9.3
वरप्रदानं मम दत्तवान्पिता प्रसन्नचेता वरदः प्रजापतिः ।
जलार्थिनो मे तृषितस्य सोदरा मया प्रयुक्ता विविशुर्जलाशयम् ॥ ४.९.३ ॥
Mein Vater, der Herr der Geschöpfe Prajāpati, der Gabenspender mit heiterem Sinn, gewährte mir eine Gabe. Meine Brüder, durstig und Wasser suchend, von mir gesandt, traten in den Teich ein.
4.9.4
निपातिता यक्षवरेण ते वने महाहवे वज्रभृतेव दानवाः ।
मया च गत्वा वरदो हि तोषितो विवक्षता प्रश्नसमुच्चयं गुरुः ॥ ४.९.४ ॥
In jenem großen Kampf im Wald streckte der vorzüglichste der Yakṣas sie nieder, wie der Donnerträger die Dānavas niederstreckte. Und ich ging hin und erfreute den gabenspendenden Lehrer, der eine Reihe von Fragen aussprechen wollte.
4.9.5
स मे प्रसन्नो भगवान्वरं ददौ परिष्वजंश्चाह तथैव सौहृदात् ।
वृणीष्व यद्वाञ्छसि पाण्डुनन्दन स्थितोऽन्तरिक्षे वरदोऽस्मि पश्य माम् ॥ ४.९.५ ॥
Jener Erhabene, mir gewogen, gewährte mir eine Gabe, und mich in Zuneigung umarmend sprach er: 'Sohn des Pāṇḍu, wähle, was immer du dir wünschst. Ich bin der Gabenspender, der am Himmel steht; schau mich an.'
4.9.6
स वै मयोक्तो वरदः पिता प्रभुः सदैव मे धर्मरता मतिर्भवेत् ।
इमे च जीवन्तु ममानुजाः प्रभो वयं स्वरूपं च जयं तथाऽऽप्नुमः ॥ ४.९.६ ॥
Diesen Vater, den Gewährer der Gaben und Herrn, habe ich gebeten: Möge mein Geist stets am Dharma Freude haben. O Herr, mögen meine jüngeren Brüder leben, und mögen wir unsere eigene Gestalt und den Sieg erlangen.
4.9.7
क्षमा च कीर्तिश्च यथेप्सितं भवेद्व्रतं तु सत्यं च समाप्तिरेव च ।
वरो ममैषोस्तु यथाऽनुकीर्तितो न तन्मृषा देववृषो यथाऽब्रवीत् ॥ ४.९.७ ॥
Möge Geduld und Ruhm, das Gelübde nach Wunsch, Wahrheit und Vollendung mein sein. Dieser Gewährung sei mir so zuteil, wie sie verkündet wurde; was der Stier unter den Göttern sprach, ist nicht falsch.
4.9.8
इत्येवमुक्त्वा धर्मात्मा धर्ममेवानुचिन्तयन् ।
तदैव तत्प्रसादेन रूपमेवाभवत्स्वयम् ॥ ४.९.८ ॥
So gesprochen, während der Gerechtgesinnte über das Dharma selbst nachsann, kehrte in eben diesem Augenblick durch seine Gnade seine eigene Gestalt zurück.
4.9.9
स वै द्विजातिस्तरुणस्त्रिदण्डभृत्कमण्डलूष्णीषधरो व्यजायत ।
सुरक्तमाञ्जिष्ठवराम्बरः शिखी पवित्रपाणिर्ददृशे तदाऽद्भुतम् ॥ ४.९.९ ॥
Jener zweimal Geborene erschien als junger Mann, den Dreistab, den Wasserkrug und einen Turban tragend. In feine tiefrote, mit Krapp gefärbte Gewänder gekleidet, mit Haarknoten und reinen Händen, erschien er da in wunderbarer Gestalt.
4.9.10
तथैव तेषामपि धर्मचारिणां यथोचितार्हाभरणाम्बरस्रजः ।
क्षणेन राजन्नभवन्महात्मनां प्रशस्तधर्माग्र्यफलाभिकाङ्क्षिणाम् ॥ ४.९.१० ॥
Ebenso geschah es für jene großherzigen Praktizierenden des Dharma, die die höchste Frucht des gepriesenen Dharma begehrten: O König, im Nu entstanden ihnen passende Schmuckstücke, Gewänder und Girlanden.
4.9.11
नवेन रूपेण विशांपतिर्युतस्त्वथर्वरूपेण बभौ प्रतापवान् ।
निबद्धवैडूर्यसितान्सकाञ्चनान्नृपस्तथाऽक्षान्परिवेष्ट्य वाससः ॥ ४.९.११ ॥
In neuer Gestalt erstrahlte der Herr der Völker, der mächtige König; und er wickelte die Würfel, mit Lapislazuli, weißen Steinen und Gold besetzt, in ein Tuch.
4.9.12
ततो विराटं प्रथमं युधिष्ठिरो ददर्श दूरात्सुसमृद्धतेजसम् ।
अनन्ततेजोज्वलितं हुताशनं दुरासदं तीक्ष्णविषं यथोरगम् ॥ ४.९.१२ ॥
Da sah Yudhiṣṭhira Virāṭa zuerst aus der Ferne, von großem, reichem Glanz, lodernd von grenzenloser Strahlkraft wie ein Feuer, schwer zu nahen wie eine Schlange mit scharfem Gift.
4.9.13
सभासदं प्राञ्जलिभिर्जनैर्वृतं विचित्रनानाविधशस्त्रपाणिभिः ।
उपायनौघैः प्रविशद्भिराचितं द्विजैश्च शिक्षाक्षरमन्त्रधारिभिः ॥ ४.९.१३ ॥
Im Versammlungssaal sitzend, umgeben von Menschen mit gefalteten Händen, angefüllt mit Männern, die wunderbare Waffen vielerlei Art in den Händen hielten, mit Strömen von Gaben, die eintraten, und erfüllt von Brahmanen, die Lautlehre, Buchstaben und Mantras bewahren.
4.9.14
गजैरुदीर्मं तुरगैश्च सङ्कुलं मृगद्विपैः कुब्जगणैः समावृतम् ।
सितोच्छ्रितोष्णीषनिरुद्धमूर्धजं विचित्रवैडूर्यविकारकुण्डलम् ।
विराटमायाच्च युधिष्ठिरस्तदा बृहस्पतिः शक्रमिव त्रिविष्टपे ॥ ४.९.१४ ॥
Von Elefanten erfüllt und von Pferden gedrängt, umgeben von Hirschen, Elefanten und Scharen von Buckligen, mit einem über weißem, hoch aufragendem Turban gebundenen Haar, mit wunderbar gearbeiteten Lapislazuli-Ohrringen – Virāṭa. Da trat Yudhiṣṭhira zu ihm, wie Bṛhaspati im Himmel zu Indra tritt.
4.9.15
तमाव्रजन्तं प्रसमीक्ष्य पाण्डवं विराटराजो मुदितेन चक्षुषा ।
पप्रच्छ चैनं स नराधिपो मुहुर्द्विजाश्च ये चास्य सभासदस्तदा ॥ ४.९.१५ ॥
Als er den Pāṇḍava herannahen sah, fragte ihn König Virāṭa mit erfreutem Blick; jener Herr der Menschen fragte immer wieder ihn, die Brahmanen und die Mitglieder seines Hofes.
4.9.16
को वा विजानाति पुराऽस्य दर्शनं युवा सभां योऽयमुपैति मामिकाम् ।
रूपेण सारेण विराजयन्महीं श्रिया ह्ययं वैश्रवणो द्विजो यथा ॥ ४.९.१६ ॥
Wer hat diesen jungen Mann, der in meine Versammlung kommt, zuvor gesehen? Die Erde mit Schönheit und Kraft erhellend, gleicht er einem Zweimalgeborenen, wie Vaiśravaṇa an Glanz.
4.9.17
मृगेन्द्रराड्वारणयूथपोपमः प्रभात्ययं काञ्चनपर्वतो यथा ।
विराजते पावकसूर्यसन्निभं सचन्द्रनक्षत्र इवांशुमान्ग्रहः ॥ ४.९.१७ ॥
Dem König der Löwen oder dem Anführer einer Elefantenherde gleich, strahlt er wie ein goldener Berg; Feuer und Sonne gleich, leuchtet er wie ein strahlender Planet mit Mond und Sternen.
4.9.18
न दृश्यतेऽस्यानुचरो न कुञ्जरो न चोष्णरश्म्यावरणं समुच्छ्रितम् ।
न कुण्डलं नाङ्गदमस्य न स्रजो विचित्रिताङ्गश्च रथश्रतुर्युजः ॥ ४.९.१८ ॥
Keiner seiner Begleiter ist zu sehen, auch kein Elefant; kein hoch erhobener Sonnenschirm gegen die heißen Strahlen; keine Ohrringe, kein Armreif, keine Girlanden; kein prächtig geschmückter, mit vier Pferden bespannter Wagen.
4.9.19
क्षात्रं च रूपं हि बिभर्त्ययं भृशं गजेन्द्रशार्दूलमहर्षभोपमः ।
अभ्यागतोऽस्माननलंकृतोपि सन् विरोचते भानुरिवाचिरोदितः ॥ ४.९.१९ ॥
Er trägt die Gestalt eines Kriegers, gleich einem Herrn der Elefanten, einem Tiger und einem großen Stier. Zu uns gekommen, schmucklos wie er ist, leuchtet er wie die eben aufgegangene Sonne.
4.9.20
विभात्ययं क्षत्रिय एव सर्वथा विराट इत्येवमुवाच तं प्रति ।
ससागरान्तामयमद्य मेदिनीं प्रशासितुं चार्हति वासवोपमः ॥ ४.९.२० ॥
"Er erscheint in jeder Hinsicht als ein Kṣatriya", sagte Virāṭa zu ihm. "Würdig, diese Erde bis zum Ozean zu regieren, gleicht er Vāsava (Indra)."
4.9.21
नाक्षत्रियो नूनमयं भविष्यति मूर्धाभिषिक्तः प्रतिभाति मां प्रति ।
तुल्यं हि रूपं प्रतिदृश्यतेऽस्य गजस्य सिंहस्य तथर्षभस्य ॥ ४.९.२१ ॥
"Er kann gewiss kein Nicht-Kṣatriya sein; mir scheint, er ist ein gekrönter König. Seine Gestalt gleicht der eines Elefanten, eines Löwen und eines Stieres."
4.9.22
यमेष कामं परिमार्गते द्विजः स चास्य सर्वः क्रियतामसंशयम् ।
प्रियं च मे दर्शनमीदृशे जने द्विजेषु मुख्येषु तथाऽतिथिष्वपि ॥ ४.९.२२ ॥
"Was auch immer dieser Brahmane begehrt, es werde ihm alles ohne Zweifel gewährt. Der Anblick eines solchen Mannes ist mir lieb, wie der der vornehmsten Brahmanen und auch der Gäste."
4.9.23
धनेषु रत्नेष्वथ गोषु वेश्मसु प्रकामतो मे विचरत्ववारितः ॥ ४.९.२३ ॥
"Unter Reichtümern, Juwelen, Vieh und Häusern möge er frei nach Belieben und ungehindert umhergehen."
4.9.24
एवं ब्रुवाणस्तमनन्ततेजसं विराजमानं सहसोत्थितो नृपः ।
अन्येन रूपेण समीपमागतं त्रिदण्डकुण्ड्यङ्कुशशिक्यपाणिनम् ॥ ४.९.२४ ॥
Während er so sprach, erhob sich der König plötzlich zu jenem von unendlichem Glanz, der hell strahlte, der in anderer Gestalt nahe gekommen war und in der Hand einen dreifachen Stab, einen Wasserkrug, einen Treibstachel und einen Beutel hielt.
4.9.25
समुत्थिता सा हि सभा सपार्थिवा सविप्रराजन्यविशा सशूद्रका ।
सभागत प्रेक्ष्य तपन्तमर्चिषां विनिःसृतं राहुमुखाद्यथा रविम् ॥ ४.९.२५ ॥
Als sie ihn in die Versammlung treten sah, strahlend wie die Sonne, die aus Rāhus Mund hervorbricht, erhob sich die ganze Versammlung, mit Königen, Brahmanen, Kṣatriyas, Vaiśyas und Śūdras.
4.9.26
स तेन पूर्वं जयतां भवानिह द्विजातिनोक्तोऽभिमुखः कृताञ्जलिः ।
जयं जयार्हेण समेत्य वर्धितो विराटराजो ह्यभिवादयच्च तम् ॥ ४.९.२६ ॥
Jener Zweigeborene segnete ihn zuerst mit den Worten: »Mögest du hier siegreich sein.« Als er auf den Würdigen des Sieges traf, trat König Virāṭa, selbst des Sieges würdig, mit gefalteten Händen vor ihn und verneigte sich ehrerbietig.
4.9.27
तमब्रवीत्प्राञ्जलिरेष पार्थिवो विराटराजो मधुराक्षरं वचः ।
प्राप्तः कुतस्त्वं भगवन्किमिच्छसि क्व यास्यसे किं करवाणि ते द्विज ॥ ४.९.२७ ॥
König Virāṭa, mit gefalteten Händen, sprach mit süßen Worten zu ihm: »Ehrwürdiger, woher kommst du? Was wünschst du? Wohin wirst du gehen? O Zweigeborener, was soll ich für dich tun?«
4.9.28
श्रुतं च शीलं च कुलं च शंस मे गोत्रं तथा नाम च देशमेव ते ।
सत्यप्रतिज्ञा हि भवन्ति साधवो विशेषतः प्रव्रजिता द्विजातयः ॥ ४.९.२८ ॥
Sag mir von deiner Gelehrsamkeit und deinem Wandel, deiner Familie, deinem Geschlecht und Namen und auch deinem Land. Denn die Tugendhaften halten ihr Wort, besonders die Zweigeborenen, die als Asketen umherziehen.
4.9.29
यथाऽनुरूपं प्रचरामि ते त्वहं न चावमन्ता न तवाभिभाषितम् ।
अपूजिता ह्यग्निसमा द्विजातयः कुलं दहेयुः सविषा इवोरगाः ॥ ४.९.२९ ॥
Ich werde dir angemessen dienen und deine Worte nicht verachten. Denn ungeehrte Zweigeborene sind wie das Feuer; wie giftige Schlangen können sie eine ganze Familie verbrennen.
4.9.30
सर्वां च भूमिं तव दातुमुत्सहे सदण्डकोशां विसृजामि ते पुरम् ।
कस्यासि राज्ञो विषयादिहागतः किं कर्म चात्राचरसि द्विजोत्तम ॥ ४.९.३० ॥
Ich bin bereit, dir das ganze Land mit Heer und Schatz sowie diese Stadt zu geben. Bester der Zweimalgeborenen, aus dem Reich welches Königs bist du hierher gekommen, und welche Tat vollbringst du hier?
4.9.31
एवं ब्रुवाणं तमुवाच पार्थिवं युधिष्ठिरो धर्ममवेक्ष्य चासकृत् ।
सत्यं वचः को न्विह वक्तुमुत्सहेद्यथाप्रतिज्ञं तु शृणुष्व पार्थिव ॥ ४.९.३१ ॥
Dem König, der so sprach, antwortete Yudhiṣṭhira, wiederholt auf das Dharma achtend: Wer hier wagte es, ein wahres Wort zu sprechen? Dennoch, o König, höre, wie ich es versprochen habe.
4.9.32
श्रुतं च शीलं च कुलं च कर्म च शृणुष्व मे जन्म च देशमेव च ।
गुरूपदेशान्नियमाच्च मे व्रतं कुलक्रमार्थं पितृभिर्नियोजितम् ॥ ४.९.३२ ॥
Höre mein Wissen, mein Betragen, meine Abstammung und meine Taten, auch meine Geburt und mein Land. Durch die Lehre eines Lehrers und durch Zucht ist mein Gelübde, das mir die Ahnen zur Wahrung der Familiensitte auferlegten.
4.9.33
द्विजो व्रतेनास्मि न च स्वतः प्रभो संमुण्डितः प्रव्रजितस्त्रिदण्डभृत् ।
इदं शरीरं मम पश्य मानुषं समावृतं पञ्चभिरेव धातुभिः ॥ ४.९.३३ ॥
Herr, ich bin durch das Gelübde zweimalgeboren, nicht von Natur. Mein Haupt ist geschoren, ich bin als Entsagender hinausgegangen und trage den dreifachen Stab. Sieh diesen menschlichen Leib von mir, der nur von den fünf Elementen bedeckt ist.
4.9.34
ममेह पञ्चेन्द्रियगात्रदर्शिनो वदन्ति पञ्चैव पितॄन्यथा श्रुतिः ।
मनुष्यजातित्वमचिन्तयन्नहं न चास्मि तुल्यः पितृभिः स्वभावतः ॥ ४.९.३४ ॥
Hier sagen jene, die meinen Körper mit fünf Sinnen sehen, dass nach der Śruti die Ahnen tatsächlich fünf sind. Ohne meine menschliche Geburt zu bedenken, bin ich von Natur aus den Ahnen nicht gleich.
4.9.35
कङ्को हि नाम्ना विषयं तवागतो व्रती द्विजातिः स्वकृतेन कर्मणा ।
द्यूतप्रसङ्गादधनोऽस्मि राजन्सत्यप्रतिज्ञा व्रतिनश्चरामः ॥ ४.९.३५ ॥
Ich bin als Zweimalgeborener mit Gelübde namens Kaṅka in dein Reich gekommen. Durch meine eigene Tat, durch die Verstrickung ins Würfelspiel, o König, bin ich ohne Reichtum; dem Schwur treu wandern wir Asketen.
4.9.36
युधिष्ठिरस्यापि सखाऽभवं पुरा गृहप्रवेशी च शरीरमेव च ।
गृहे च तस्योपितवानहं सुखं राजाऽस्मि तस्य स्वपुरेऽभवं पुरा ॥ ४.९.३६ ॥
Früher war ich auch Freund Yudhiṣṭhiras, ging in sein Haus ein und stand seiner eigenen Person nahe. In seinem Haus lebte ich glücklich; früher war ich in seiner eigenen Stadt König.
4.9.37
ममाज्ञया तत्र विचेरुरङ्गना मम प्रियार्थं दमयन्ति वाजिनः ।
मया कृतं तस्य पुरे तु यत्पुरा न तत्कदाचित्कृतवाञ्जनोऽन्यथा ॥ ४.९.३७ ॥
Auf meinen Befehl bewegten sich dort Frauen, und zu meiner Freude wurden Pferde gezähmt. Was ich in seiner Stadt tat, hatte früher niemand anders getan.
4.9.38
सोहं पुरा तस्य वयस्समः सखा चरामि सर्वां वसुधां सुदुःखितः ।
न तु प्रशान्तिं क्वचिदाप्तवानहं व्रतोपदेशान्नियमेन भारिकः ॥ ४.९.३८ ॥
Ich, einst sein Gleichgestellter und Freund, wandere über die ganze Erde, zutiefst betrübt. Doch Frieden habe ich nirgends gefunden; durch die Unterweisung des Gelübdes, von seiner Zucht belastet.
4.9.39
वैयाघ्रपद्योस्मि नरेन्द्र गोत्रतस्तदेव सौख्यं मृगयामहे वयम् ।
कृतज्ञभावेन मयाऽनुकीर्तितं युधिष्ठिरस्यात्मसमस्य चेष्टितम् ॥ ४.९.३९ ॥
Ich bin aus dem Geschlecht der Vaiyāghrapadya, o Herr der Menschen; genau dieses Glück suchen wir. Mit dankbarem Herzen habe ich das Verhalten Yudhiṣṭhiras erzählt, der mir gleich ist.
4.9.40
इमं हि मोक्षाश्रममास्थितस्य मे युधिष्ठिरस्तुल्यगुणो भवानपि ।
न मेऽस्ति माता न पिता न बान्धवा न मेऽस्ति रूपं न रतिर्न सन्ततिः ॥ ४.९.४० ॥
Für mich, der ich diese Klause der Befreiung angenommen habe, ist Yudhiṣṭhira an Tugenden Euch gleich. Ich habe keine Mutter, keinen Vater, keine Verwandten; ich habe keine Gestalt, keine Lust, auch keine Nachkommen.
4.9.41
सुखं च दुःखं च हि तुल्यमद्य मे प्रियाप्रिये तुल्यगते गतागते ।
मुक्तोस्मि कामाच्च धनाच्च सांप्रतं त्वदाश्रये वस्तुमिहाभ्युपागतः ॥ ४.९.४१ ॥
Nun sind für mich Freude und Leid gleich; das Liebe und das Unliebe sind gleich; Gehen und Kommen sind gleich. Nun bin ich von Begierde und Reichtum befreit und bin hierher gekommen, um in Eurem Schutz zu wohnen.
4.9.42
संवत्सरेणेह समाप्यते त्विदं मम व्रतं दुष्करकर्मकारिणः ।
ततो भवन्तं परितोष्य कर्मभिः पुनर्व्रजिष्ये च कुतूहलं यतः ॥ ४.९.४२ ॥
Hier wird in einem Jahr mein Gelübde vollendet sein, das eines Menschen, der schwere Taten vollbringt. Dann werde ich Euch durch meine Taten zufriedengestellt haben und dorthin zurückkehren, woher meine Neugier kam.
4.9.43
अक्षान्निवप्तुं कुशलोस्म्वहं सदा पराजितः शकुनिरुतानि चिन्तयन् ।
मृगद्विजानां च रुतानि चिन्तयन्निराश्रयः प्रव्रजितोस्मि भिक्षुकः ॥ ४.९.४३ ॥
Ich bin stets geschickt im Würfelwerfen, doch ich bin ein besiegter Mann; über die Rufe der Vögel nachsinnend wie Śakuni, über die Rufe von Hirschen und Vögeln nachsinnend, bin ich ohne Zuflucht ein umherziehender Bettelmönch geworden.
4.9.44
तेनैवमुक्ते वचने नराधिपः कृताञ्जलिः प्रव्रजितं विलोक्य च ।
अथाब्रवीद्धृष्टमनाः शुभाक्षरं मनोनुगं सर्वसभागतं वचः ॥ ४.९.४४ ॥
Als jener so gesprochen hatte, blickte der Herr der Menschen, die Hände gefaltet, auf den Wanderer, froh im Herzen, und sprach dann Worte von schönen Lauten, dem Geist gefällig, von allen in der Versammlung gehört.
4.9.45
ददामि ते हन्त वरं यदीप्सितं प्रशाधि मत्स्यान्यदि मन्यते भवान् ।
प्रिया हि धूर्ता मम चाक्षकोविदास्त्वं चापि देवो मम राज्यमर्हसि ॥ ४.९.४५ ॥
Ich gewähre dir die Gabe, die du begehrst; wenn es dir recht scheint, herrsche über die Matsyas. Meine lieben Spieler sind im Würfelspiel bewandert, und auch du, mein Herr, bist meines Reiches würdig.
4.9.46
समानयानासनवस्त्रभोजनं प्रभ्रूतमाल्याभरणानुलेपनम् ।
स सार्वभौमोपम सर्वदाऽर्हसि प्रियं हि मन्ये तव नित्यदर्शनम् ॥ ४.९.४६ ॥
Fahrzeuge, Sitze, Kleider, Speise, reichliche Girlanden, Schmuck und Salben: Du bist all dessen stets würdig, wie ein Herr der ganzen Erde, denn ich halte deinen beständigen Anblick für lieb.
4.9.47
ये त्वाऽभिधावेयुरनर्थपीडिता द्विजातिमुख्या यदि वेतरे जनाः ।
सर्वाणि कार्याण्यहमर्थितस्त्वया तेषां करिष्यामि न मेऽत्र संशयः ॥ ४.९.४७ ॥
Wer sich, von Unglück gequält, zu dir flüchtet, sei es ein Hochrangiger unter den Zweimalgeborenen oder ein anderer Mensch, deren Aufgaben alle werde ich auf deine Bitte erfüllen; daran zweifle ich nicht.
4.9.48
ममान्तिके यश्च तवाप्रियं चरेत्प्रवासये तं परिचिन्त्य मानवम् ।
यच्चापि किंचिद्वसु विद्यते मम प्रभुर्भवांस्तस्य वशी वसेह च ॥ ४.९.४८ ॥
Wer in meiner Nähe euch zuwider handelt, jenen Menschen soll man nach reiflicher Überlegung verbannen. Und welcher Reichtum mir auch immer gehört, ihr seid dessen Herr und Gebieter; wohnt hier.
4.9.49
अतोऽभिलाषः परमो न विद्यते न मे जितं किंचन धारये धनम् ।
न भोजनं किंचन संस्पृशेयं हविष्यभोजी निशि च क्षितीशयः ॥ ४.९.४९ ॥
Daher habe ich kein höchstes Verlangen; ich behalte keinen errungenen Reichtum und berühre keinerlei Speise. Nur havis-Speise essend, schlafe ich nachts auf der Erde.
4.9.50
व्रतोपदेशात्समयो हि नैष्ठिको न क्रोधितव्यं नरदेव कस्यचित् ।
एवंप्रतिज्ञस्य ममेह भूपते निवासबुद्धिर्भविता तु नान्यथा ॥ ४.९.५० ॥
Aus der Belehrung des Gelübdes folgt diese bindende Pflicht: O Herr der Menschen, man soll gegen niemanden zornig sein. O König, für mich, der ich so gelobt habe, wird die Absicht zu bleiben so sein, und nicht anders.
4.9.51
एवं वरं मात्स्य वृणे प्रदापितं कृति भविष्यामि वरेण तेऽनघ ॥ ४.९.५१ ॥
So wähle ich, o Matsya-König, die gewährte Gunst; o Makelloser, ich werde nach deiner Gabe handeln.
4.9.52
एवं तु राज्ञः प्रथमः समागमो बभूव मात्स्यस्य युधिष्ठिरस्य च ।
विराटराजस्य हि तेन सङ्गमो बभूव विष्णोरिव वज्रपाणिना ॥ ४.९.५२ ॥
So fand die erste Begegnung des Matsya-Königs Virāṭa mit Yudhiṣṭhira statt; die Vereinigung des Königs Virāṭa mit ihm geschah wie die Viṣṇus mit dem Donnerkeil-Träger.
4.9.53
तमासनस्थं प्रियरूपदर्शनं निरीक्षमाणो न ततर्प भूमिपः ।
सभां च तां प्रज्वलयन्युधिष्ठिरः श्रिया यथा शक्रइव त्रिविष्टपम् ॥ ४.९.५३ ॥
Den auf dem Sitz Thronenden, von anmutigem Anblick, betrachtete der König und wurde nicht satt; und Yudhiṣṭhira erhellte jene Versammlung mit seiner Pracht, wie Indra den Himmel erhellt.
4.9.54
एवं स लब्ध्वा नृपतिः समागमं विराटराजेन नरर्षभस्तदा ।
उवास वीरः परमार्चितः सुखी न चास्य कश्चिच्चरितं बुबोध तत् ॥ ४.९.५४ ॥
So lebte jener Held, der Stier unter den Männern, nachdem er die Begegnung mit König Virāṭa erlangt hatte, glücklich und hoch geehrt; und niemand verstand sein Verhalten.