مهابهاراتا · أدهيايا 5.10
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.10.1
सर्वं व्याप्तमिदं देवा वृत्रेण जगदव्ययम् ।
न ह्यस्य सदृशं किञ्चित्प्रतिघाताय यद्भवेत् ॥ ५.१०.१ ॥
أيها الآلهة، لقد غمر فريتْرا هذا العالم الذي لا يفنى كله، وليس شيء يضاهيه يستطيع أن يردّه.
5.10.2
समर्थो ह्यभवं पूर्वमसमर्थोऽस्मि सांप्रतम् ।
कथं नु कार्यं भद्रं वो दुर्धर्षः स हि मे मतः ॥ ५.१०.२ ॥
كنتُ قادراً من قبل، أما الآن فأنا عاجز. فكيف يُنجَز العمل من أجل خيركم؟ إنه في نظري منيع لا يُقهر.
5.10.3
तेजस्वी च महात्मा च युद्धे चामितविक्रमः ।
ग्रसेत्रिभुवनं सर्वं सदेवासुरमानुषम् ॥ ५.१०.३ ॥
إنه ساطع الجلال عظيم النفس، ذو بأس لا يُحَد في القتال، ويستطيع أن يبتلع العوالم الثلاثة بآلهتها وأسورها وبشرها.
5.10.4
तस्माद्विनिश्चयमिमं शृणुध्वं त्रिदिवौकसः ।
विष्णोः क्षयमुपागम्य समेत्य च महात्मना ॥ ५.१०.४ ॥
فاسمعوا هذا القرار أيها سكّان السماء: إذ نذهب إلى مقام فيشنو ونلتقي بذلك العظيم النفس...
5.10.5
तेन संमन्त्र्य वेत्स्यामो वधोपायं दुरात्मनः ।
एवमुक्ते मघवता देवाः शर्षिगणास्तदा।
शरण्यं शरमं देवं जग्मुर्विष्णुं महाबलम् ॥ ५.१०.५ ॥
وبعد التشاور معه سنعرف وسيلة قتل ذلك الشرير. ولما قال مَغَوان (إندرا) ذلك، مضت الآلهة وجماعات الحكماء حينئذ إلى الإله فيشنو الملاذ المُهلِك القوي.
5.10.6
ऊचुश्च सर्वे देवेशं विष्णुं वृत्रभयार्दिताः ।
त्रयो लोकास्त्वया क्रान्तास्त्रिभिर्विक्रमणैः पुरा ॥ ५.१०.६ ॥
وقالوا جميعاً، وقد أنهكهم الخوف من فريتْرا، لربّ الآلهة فيشنو: «من قبلُ، قد اجتزتَ العوالم الثلاثة بثلاث خطوات.»
5.10.7
अमृतं चाहृतं विष्णो दैत्याश्च निहता रणे ।
बलिं बद्ध्वा महादैत्यं शक्रो देवाधिपः कृतः ॥ ५.१०.७ ॥
يا فيشنو، استُعيد الأمرِتا، وقُتل الدايتيا في المعركة، وبعد أن قُيِّد الدايتيا العظيم بالي، جُعل شakra سيدَ الآلهة.
5.10.8
त्वं प्रभुः सर्वदेवानां त्वया सर्वमिदं ततम् ।
त्वं हि देवो महादेव सर्वलोकनमस्कृतः ॥ ५.१०.८ ॥
أنت سيد جميع الآلهة؛ وهذا كله منبسط بك. أنت حقًّا الإله، يا مهاديفا، المُكرَّم من جميع العوالم.
5.10.9
गतिर्भव त्वं देवानां सेन्द्राणाममरोत्तम ।
जगद्व्याप्तमिदं सर्वं वृत्रेणासुरसूदन ॥ ५.१०.९ ॥
كن ملاذًا للآلهة ولمن مع إندرا، يا أفضل الخالدين. يا قاهر الأسورا، قد غمر هذا العالم كله فريتْرا.
5.10.10
अवश्यं करणीयं मे भवतां हितमुत्तमम् ।
तस्मादुपायं वक्ष्यामि यथाऽसौ नभविष्यति ॥ ५.१०.१० ॥
لا بد لي أن أفعل ما هو الأفضل لكم؛ لذا سأذكر لكم وسيلة يُهلَك بها.
5.10.11
गच्छध्वं सर्षिगन्धर्वा यत्रासौ विश्वरूपधृक् ।
साम तस्य प्रयुञ्जध्वं तत एनं विजेष्यथ ॥ ५.१०.११ ॥
اذهبوا أيها الحكماء والغاندهاربا إلى حيث ذاك الذي يحمل الصورة الكونية؛ استعملوا معه المصالحة (سامَ)، ثم تغلبونه.
5.10.12
भविष्यति जयो देवाः शक्रस्य मम तेजसा ।
अदृश्यश्च प्रवेक्ष्यामि वज्रे ह्यस्यायुधोत्तमे ॥ ५.१०.१२ ॥
أيها الآلهة، سيكون النصر لإندرا بتألّقي. سأدخل خفيًّا في الصاعقة، سلاحه الأسمى.
5.10.13
गच्छध्वमृषिभिः सार्धं गन्धर्वैश्च सुरोत्तमाः ।
वृत्रस्य सह शक्रेण सन्धिं कुरुत माचिरम् ॥ ५.१०.१३ ॥
اذهبوا، يا خير الآلهة، مع الحكماء والغاندهارفا، واعقدوا الصلح مع فريترا مع إندرا دون تأخير.
5.10.14
एवमुक्ते तु देवेन ऋषयस्त्रिदशास्तथा ।
ययुः समेत्य सहिताः शक्रं कृत्वा पुरःसरम् ॥ ५.१०.१४ ॥
ولما قال الإله ذلك، ذهب الحكماء والآلهة مجتمعين، واضعين إندرا في المقدمة.
5.10.15
समीपमेत्य च यदा सर्व एव महौजसः ।
तं तेजसा प्रज्वलितं प्रतपन्तं दिशो दश ॥ ५.१०.१५ ॥
ولما دنا منه أولئك الأقوياء جميعاً، رأوه يتّقد بنوره ويحرق الجهات العشر.
5.10.16
ग्रसन्तमिव लोकांस्त्रीन्सूर्याचन्द्रमसौ यथा ।
ददृशुस्ते ततो वृत्रं शक्रेण सह देवताः ॥ ५.१०.१६ ॥
ثم رأت الآلهة فريترا مع إندرا، كأنه يبتلع العوالم الثلاثة، كالشمس والقمر.
5.10.17
ऋषयोऽथ ततोऽभ्येत्य वृत्रमूचुः प्रियं वचः ।
व्याप्तं जगदिदं सर्वं तेजसा तव दुर्जय ॥ ५.१०.१७ ॥
ثم دنا الحكماء من فريترا وقالوا كلمات عذبة: «أيها الذي لا يُقهر، إن هذا العالم كله مملوء بنورك.»
5.10.18
न च शक्नोषि निर्जेषुं वासवं बलिनां वर ।
युध्यतोश्चापि वां कालो व्यतीतः सुमहानिह ॥ ५.१०.१८ ॥
لا تستطيع أن تغلب فاسافا، يا خير الأقوياء؛ وقد مضى هنا زمن طويل جداً بينما أنتما تتقاتلان.
5.10.19
पीड्यन्ते च प्रजाः सर्वाः सदेवासुरमानुषाः ।
सख्यं भवतु ते वृत्र शक्रेण सह नित्यदा ॥ ५.१०.१९ ॥
وتتألم جميع الكائنات، من الآلهة والأسورا والبشر. ليدم صداقتك مع شakra أبدًا يا فريترا.
5.10.20
अवाप्स्यसि सुखं त्वं च शक्रलोकांश्च शाश्वतान् ।
ऋषिवाक्यं निशम्याथ वृत्रःस तु महाबलः ॥ ५.१०.२० ॥
ستنال السعادة وعوالم شakra الخالدة. وبعد أن سمع فريترا العظيم القوة كلام الحكماء...
5.10.21
उवाच तानृषीन्सर्वान्प्रणम्य शिरसाऽसुरः ।
सर्वे यूयं महाभागा गन्धर्वाश्चैव सर्वशः ॥ ५.१०.२१ ॥
انحنى الأسورا برأسه إلى جميع أولئك الحكماء وقال: "أنتم جميعًا مباركون عظيمو الحظ، وأنتم أيضًا غاندهاروا من كل وجه."
5.10.22
यद्ब्रूथ तच्छ्रुतं सर्वं ममापि श्रृणुतानघाः ।
सन्धिः कथं वै भविता मम शक्रस्य चोभयोः ।
तेजसोर्हि द्वयोर्देवाः सख्यं वै भविता कथम् ॥ ५.१०.२२ ॥
لقد سمعت كل ما قلتموه. أيها الأبرياء، استمعوا الآن إلى قولي أيضًا. كيف يكون بيني وبين شakra اتفاق؟ أيها الآلهة، كيف تنشأ الصداقة بين كائنين مضيئين؟
5.10.23
सकृत्सतां सङ्गतमीप्सितव्यं ।
ततः परं भविता भव्यमेव।
नातिक्रामेत्सत्पुरुषेण सङ्गतं ।
तस्मात्सतां संगतमीप्सितव्यम् ॥ ५.१०.२३ ॥
تستحق صحبة الأخيار أن تُرغب ولو مرة واحدة؛ فبعدها لا يأتي إلا ما هو مبارك. ولا ينبغي لأحد أن يتجاوز رابطة مع رجل صالح. لذلك ينبغي أن تُرغب صحبة الأخيار.
5.10.24
दृढं सतां सङ्गतं चापि नित्यं ।
ब्रूयाच्चार्थं ह्यर्थकृच्छ्रेषु धीराः ।
महार्थवत्सत्पुरुषेण सङ्गतं ।
तस्मात्सन्तं न जिघांसेत धीरः ॥ ५.१०.२४ ॥
ليكن ارتباط الأخيار دائماً ثابتاً؛ وفي الشدائد فليتكلم الثابتون كلاماً ذا معنى. وليكن الاجتماع برجلٍ صالحٍ ذي غاية عظيمة. فلا يؤذِ الحكيمُ الرجلَ الصالح.
5.10.25
इन्द्रः सतां संमतश्च निवासश्च महात्मनाम् ।
सत्यवादी ह्यनिन्द्यश्च धर्मवित्सूक्ष्मनिश्चयः ॥ ५.१०.२५ ॥
إندرا يكرمه الأخيار وهو مسكن العظماء. إنه صادق القول، لا يُعاب، عارف بالدارما، ذو حكم دقيق.
5.10.26
तेन ते सह शक्रेण सन्धिर्भवतु नित्यदा ।
एवं विश्वासमागच्छ मा ते भूद्बुद्धिरन्यथा ॥ ५.१०.२६ ॥
ليكن لك عهدٌ دائماً مع ذلك الشكرا. فاعتمد هكذا، ولا يكن عقلك على غير ذلك.
5.10.27
महर्षिवचनं श्रुत्वा तानुवाच महाद्युतिः ।
अवश्यं भगवन्तो मे माननीयास्तपस्विनः ॥ ५.१०.२७ ॥
ولما سمع ذلك الكلام من كبار الحكماء قال لهم ذو الضياء العظيم: «لا شك أن السادة النساك واجبون علي إكرامهم.»
5.10.28
ब्रवीमि यदहं देवास्तत्सर्वं क्रियते यदि ।
ततः सर्वं करिष्यामि यदूचुर्मां दिवौकसः ॥ ५.१०.२८ ॥
«أيها الآلهة، إن نُفِّذ كل ما أقول، فإنني سأفعل كل ما قاله لي سكان السماء.»
5.10.29
न शुष्केण न चाद्रेण नाश्मना न च दारुणा ।
न शस्त्रेण न चास्त्रेण न दिवा न तथा निशि ॥ ५.१०.२९ ॥
لا بالجاف ولا بالرطب، ولا بالحجر ولا بالخشب، ولا بسلاح ولا بقذيفة، ولا نهاراً ولا ليلاً.
5.10.30
वध्यो भवेयं विप्रेन्द्राः शक्रस्य सह दैवतैः ।
एवं मे रोचते सन्धिः शक्रेण सह नित्यदा ॥ ५.१०.३० ॥
ليكن قتلي على يد شَكرا مع الآلهة، يا أفضل البراهمة؛ فهكذا يسرّني عقد الصلح مع شَكرا دائماً.
5.10.31
बाढमित्येव ऋषयस्तमूचुर्भरतर्षभ ।
एवं वृत्ते तु सन्धाने वृत्रः प्रमुदितोऽभवत् ॥ ५.१०.३१ ॥
«فليكن كذلك حقاً»، قال له الحكماء، يا ثور البهاراتا. ولما تمّ العقد على هذا النحو، فرح فريتره فرحاً عظيماً.
5.10.32
ततः सन्धिं मिथः कृत्वा ऋषयो दीप्ततेजसः ।
शक्रस्य सह वृत्रेण पुनर्जग्मुर्यथागतम् ॥ ५.१०.३२ ॥
ثم إن الحكماء ذوي التألق المتوهج، بعد أن أبرموا عقداً متبادلاً بين شَكرا وفريتره، عادوا من حيث أتوا.
5.10.33
युक्तः सदाऽभवच्चापि शक्रो हर्षसमन्वितः ।
वृत्रस्य वधसंयुक्तानुपायानन्वचिन्तयत् ॥ ५.१०.३३ ॥
وظل شَكرا كذلك دائماً متيقظاً مسروراً، وأخذ يفكر في الوسائل المتصلة بقتل فريتره.
5.10.34
अभिसन्धिर्महेन्द्रस्य सन्धिकर्मणि यः कृतः ।
ऋषिभिस्त्वीरितं यच्च महेन्द्रस्तदनुस्मरन् ॥ ५.१०.३४ ॥
وكان العظيم إندرا يستذكر ما كان في نيّته عند إبرام العقد، وما قاله الحكماء...
5.10.35
छिद्रान्वेषी समुद्विग्नः सदा वसति देवराट् ।
स कदाचिन्समुद्रान्ते समपश्यन्महासुरम् ॥ ५.१०.३५ ॥
كان ملك الآلهة دائماً قلقاً، يبحث عن ثغرة يقيم فيها؛ فرأى في وقت ما على شاطئ البحر ذلك الأسور العظيم.
5.10.36
सन्ध्याकाल उपावृत्ते मुहूर्ते चातिदारुणे ।
ततः संचिन्त्य भगवान्वरदानं महात्मनः ॥ ५.१०.३६ ॥
لما اقترب وقت الغسق، في تلك الساعة المرعبة للغاية، عندئذ فكّر الرب المبارك في هبة العظيم،
5.10.37
सन्ध्येयं वर्तते रौद्रा न रात्रिर्दिवसं न च ।
वृत्रश्चावश्यवध्योऽयं मम सर्वहरो रिपुः ॥ ५.१०.३७ ॥
هذا غسق مرعب، لا ليل ولا نهار. وهذا فريترا، العدو الذي يسلب كل ما لي، لا بد أن يُقتل.
5.10.38
यदि वृत्रं न हन्म्यद्य वञ्चयित्वा महासुरम् ।
महाबलं महाकायं न मे श्रेयो भविष्यति ॥ ५.१०.३८ ॥
إن لم أقتل اليوم فريترا، الأسورا العظيم، بالخداع، فلن يكون لي خير ما دام هذا العظيم القوة والجسم حيّاً.
5.10.39
एवं संचिन्तयन्नेव शक्रो विष्णुमनुस्मरन् ।
अथ फेनं तदाऽपश्यत् समुद्रे पर्वतोपमप् ॥ ५.१०.३९ ॥
وبينما هو يفكر هكذا، تذكّر شكرا فيشنو. ثم رأى في البحر زبداً كالجبل.
5.10.40
नायं युष्को न चाद्रोऽयं न च शस्त्रमिदं तथा ।
एनं क्षेप्स्यामि वृत्रस्य क्षणादेव नशिष्यति ॥ ५.१०.४० ॥
هذا ليس جافاً ولا رطباً، وليس سلاحاً. سأرميه على فريترا، فيهلك في لحظة.
5.10.41
सवज्रमथ फेनं तं क्षिप्रं वृत्रे निसृष्टवान् ।
प्रविश्य फेनं तं विष्णुरथ वृत्रं व्यनाशयत् ॥ ५.१०.४१ ॥
ثم قذف بسرعة ذلك الزبد مع الصاعقة على فريترا. فدخل فيشنو ذلك الزبد، فأهلك فريترا.
5.10.42
निहते तु ततो वृत्रे दिशो वितिमिराऽभवन् ।
प्रववौ च शिवो वायुः प्रजाश्च जहृषुस्तथा ॥ ५.१०.४२ ॥
ولما قُتل فريترا زالت الظلمة عن الجهات، وهبّت ريح مباركة، وفرحت الكائنات كذلك.
5.10.43
ततो देवाः सगन्धर्वा यक्षरक्षोमहोरगाः ।
ऋषयश्च महेन्द्रं तमस्तुवन्विविधैः स्तवैः ॥ ५.१०.४३ ॥
ثم مجّد الآلهةُ مع الغاندهارفا والياكشا والراكشاسا والثعابين العظيمة والحكماءُ المهاتندرا بتراتيل شتّى.
5.10.44
नमस्कृतः सर्वभूतैः सर्वभूतान्यसान्त्वयत् ।
हत्वा शत्रुं प्रहृष्टात्मा वासवः सह दैवतैः ॥ ५.१०.४४ ॥
وقد أكرمته جميع الكائنات بالتحية، فطمأن جميع المخلوقات؛ وبعد أن قتل العدو بقي فاسافا مسرور القلب مع الآلهة.
5.10.45
विष्णुं त्रिभुवनश्रेष्ठं पूजयामास धर्मवित् ।
ततो हते महावीर्ये वृत्रे देवभयङ्करे ॥ ५.१०.४५ ॥
عبد عارف الدارما فيشنو أفضل العوالم الثلاثة؛ ثم لما قُتل فريترا عظيم البأس، رعب الآلهة…
5.10.46
अनृतेनाभिभूतोऽभूच्छक्रः परमदुर्मनाः ।
त्रैशीर्षयाऽभिभूतश्च स पूर्वं ब्रह्महत्यया ॥ ५.१०.४६ ॥
غلب الزيف شاكرا فاشتد حزن قلبه؛ وكان من قبل قد غلبته جناية قتل البراهمة بقتل تريشيراس.
5.10.47
महादेवस्य भूतैश्च स पुनर्ब्रह्महा इति ।
आक्रुष्टो निर्भयैर्भूयो व्रीडितो बलवृत्रहा ॥ ५.१०.४७ ॥
وقد عيّره مجددا أتباع ماهاديفا والشجعان الذين لا يخافون بأنه قاتل البراهمة، فخجل فاسافا قاتل الشرير القوي مرة أخرى.
5.10.48
सोऽन्तमाश्रित्य लोकानां नष्टसंज्ञो विचेतनः ।
न प्राज्ञायत देवेन्द्रस्त्वभिभूतः स्वकर्मभिः ॥ ५.१०.४८ ॥
لجأ إلى نهاية العوالم، ففقد وعيه وصار بلا إحساس؛ ومغلوباً بأعماله، لم يُعرف إندرا ملك الآلهة.
5.10.49
प्रतिच्छन्नोऽवसच्चाप्सु चेष्टमान इवोरगः ।
ततः प्रनष्टे देवेन्द्रे ब्रह्महत्या भयार्दिते ॥ ५.१०.४९ ॥
كان يسكن مختبئاً في الماء، يتحرك كالحية؛ ثم لما اختفى إندرا، فزع الآلهة المعذَّبون من خوف إثم قتل البراهمة...
5.10.50
भूमिः प्रध्वस्तसंकाशा निर्वृक्षा शुष्ककानना ।
विच्छिन्नस्रोतसो नद्यः सरांस्यनुदकानि च ॥ ५.१०.५० ॥
بدت الأرض مهشّمة، خالية من الأشجار، وغاباتها يابسة؛ انقطعت مجاري الأنهار، وصارت البحيرات بلا ماء.
5.10.51
संक्षोभश्चापि सत्वानामनावृष्टिकृतोऽभवत् ।
देवाश्चापि भृशं त्रस्तास्तथा सर्वे महर्षयः ॥ ५.१०.५१ ॥
وقد نشأ الاضطراب أيضاً بين المخلوقات بسبب انحباس المطر؛ وفزع الآلهة فزعاً شديداً، وكذلك جميع كبار الحكماء.
5.10.52
अराजकं जगत्सर्वमभिभूतमुपद्रवैः ।
ततो भीताऽभवन्देवाः को नो राजा भवेदिति ॥ ५.१०.५२ ॥
وبلا ملك غلبت الكوارث العالم كله؛ فخاف الآلهة وقالوا: «من يكون ملكنا؟»
5.10.53
दिवि देवर्षयश्चापि देवराजविनाकृताः ।
न स्म कश्चन देवानां राज्ये वै कुरुते मतिम् ॥ ५.१०.५३ ॥
وفي السماء أيضاً حُرم كبار الحكماء الإلهيون من ملك الآلهة؛ ولم يُقبل أحد من الآلهة على الملك.