மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.10
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.10.1
सर्वं व्याप्तमिदं देवा वृत्रेण जगदव्ययम् ।
न ह्यस्य सदृशं किञ्चित्प्रतिघाताय यद्भवेत् ॥ ५.१०.१ ॥
தேவர்களே, வ்ருத்திரன் இந்த அழியாத உலகம் முழுவதையும் வியாபித்துவிட்டான். அவனைத் தடுக்கக்கூடிய எதுவும் அவனுக்கு இணையாக இல்லை.
5.10.2
समर्थो ह्यभवं पूर्वमसमर्थोऽस्मि सांप्रतम् ।
कथं नु कार्यं भद्रं वो दुर्धर्षः स हि मे मतः ॥ ५.१०.२ ॥
முன்பு நான் வல்லவனாக இருந்தேன்; இப்போது நான் வலிமையற்றவனாக இருக்கிறேன். உங்கள் நன்மைக்காக நான் என்ன செய்வது? அவன் எனக்குத் தடுக்க முடியாதவனாகத் தோன்றுகிறான்.
5.10.3
तेजस्वी च महात्मा च युद्धे चामितविक्रमः ।
ग्रसेत्रिभुवनं सर्वं सदेवासुरमानुषम् ॥ ५.१०.३ ॥
அவன் ஒளிமிக்கவன், மகாத்மா, போரில் அளவற்ற வீரம் கொண்டவன்; தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்களுடன் மூன்று உலகங்களையும் அவன் விழுங்கிவிடக்கூடும்.
5.10.4
तस्माद्विनिश्चयमिमं शृणुध्वं त्रिदिवौकसः ।
विष्णोः क्षयमुपागम्य समेत्य च महात्मना ॥ ५.१०.४ ॥
ஆகவே, விண்ணுலகவாசிகளே, இந்த முடிவைக் கேளுங்கள்: விஷ்ணுவின் இருப்பிடத்தை அடைந்து, அந்த மகாத்மாவைச் சந்தித்து...
5.10.5
तेन संमन्त्र्य वेत्स्यामो वधोपायं दुरात्मनः ।
एवमुक्ते मघवता देवाः शर्षिगणास्तदा।
शरण्यं शरमं देवं जग्मुर्विष्णुं महाबलम् ॥ ५.१०.५ ॥
அவருடன் ஆலோசித்து, அந்தத் தீயவனைக் கொல்லும் வழியை நாம் அறிவோம். மகவான் இந்திரன் இவ்வாறு கூறியபோது, தேவர்களும் முனிவர் கூட்டங்களும் அப்போது அடைக்கலம் தரும், அழிப்பவனான, மகாபலமுள்ள விஷ்ணு தேவனிடம் சென்றனர்.
5.10.6
ऊचुश्च सर्वे देवेशं विष्णुं वृत्रभयार्दिताः ।
त्रयो लोकास्त्वया क्रान्तास्त्रिभिर्विक्रमणैः पुरा ॥ ५.१०.६ ॥
வ்ருத்திரனின் பயத்தால் வாடிய அனைவரும் தேவேசன் விஷ்ணுவிடம் கூறினர்: 'முன்பு நீ மூன்று அடிகளால் மூன்று உலகங்களையும் கடந்தாய்.'
5.10.7
अमृतं चाहृतं विष्णो दैत्याश्च निहता रणे ।
बलिं बद्ध्वा महादैत्यं शक्रो देवाधिपः कृतः ॥ ५.१०.७ ॥
விஷ்ணுவே, அமிர்தம் கொண்டுவரப்பட்டது; போரில் தைத்தியர்கள் கொல்லப்பட்டனர்; மகாதைத்தியன் பலியைக் கட்டி, இந்திரன் தேவர்களின் தலைவனாக்கப்பட்டான்.
5.10.8
त्वं प्रभुः सर्वदेवानां त्वया सर्वमिदं ततम् ।
त्वं हि देवो महादेव सर्वलोकनमस्कृतः ॥ ५.१०.८ ॥
நீரே அனைத்து தேவர்களுக்கும் தலைவர்; இவையனைத்தும் உம்மால் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளன. நீரே தேவன், மகாதேவனே, அனைத்து உலகங்களாலும் வணங்கப்படுபவர்.
5.10.9
गतिर्भव त्वं देवानां सेन्द्राणाममरोत्तम ।
जगद्व्याप्तमिदं सर्वं वृत्रेणासुरसूदन ॥ ५.१०.९ ॥
தேவர்களுக்கும் இந்திரனுடன் கூடியவர்களுக்கும் நீரே புகலிடமாக இரும், அமரர்களில் சிறந்தவனே. அசுரசூதனனே, இந்த உலகம் முழுவதும் விருத்திரனால் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது.
5.10.10
अवश्यं करणीयं मे भवतां हितमुत्तमम् ।
तस्मादुपायं वक्ष्यामि यथाऽसौ नभविष्यति ॥ ५.१०.१० ॥
உங்கள் உயர்ந்த நன்மையை நான் அவசியம் செய்ய வேண்டும்; ஆகையால் அவன் அழியும் வண்ணம் ஓர் உபாயத்தைச் சொல்வேன்.
5.10.11
गच्छध्वं सर्षिगन्धर्वा यत्रासौ विश्वरूपधृक् ।
साम तस्य प्रयुञ्जध्वं तत एनं विजेष्यथ ॥ ५.१०.११ ॥
ரிஷிகளோடும் கந்தர்வர்களோடும் எங்கே விஸ்வரூபதாரியான அவன் இருக்கிறானோ அங்கே செல்லுங்கள். அவனிடம் சாமத்தைப் பிரயோகியுங்கள்; பின்னர் அவனை வெல்வீர்கள்.
5.10.12
भविष्यति जयो देवाः शक्रस्य मम तेजसा ।
अदृश्यश्च प्रवेक्ष्यामि वज्रे ह्यस्यायुधोत्तमे ॥ ५.१०.१२ ॥
தேவர்களே, என் தேஜஸால் இந்திரனுக்கு வெற்றி உண்டாகும். நான் கண்ணுக்குத் தெரியாதவனாக அவனுடைய உத்தம ஆயுதமான வஜ்ரத்தில் புகுவேன்.
5.10.13
गच्छध्वमृषिभिः सार्धं गन्धर्वैश्च सुरोत्तमाः ।
वृत्रस्य सह शक्रेण सन्धिं कुरुत माचिरम् ॥ ५.१०.१३ ॥
உயர்ந்த தேவர்களே, முனிவர்களுடனும் கந்தர்வர்களுடனும் செல்லுங்கள்; இந்திரனுடன் வருத்திரனுடன் தாமதமின்றி உடன்படிக்கை செய்யுங்கள்.
5.10.14
एवमुक्ते तु देवेन ऋषयस्त्रिदशास्तथा ।
ययुः समेत्य सहिताः शक्रं कृत्वा पुरःसरम् ॥ ५.१०.१४ ॥
தேவன் இவ்வாறு கூறியதும், முனிவர்களும் தேவர்களும் ஒன்றுகூடி இந்திரனை முன்னிட்டுச் சென்றனர்.
5.10.15
समीपमेत्य च यदा सर्व एव महौजसः ।
तं तेजसा प्रज्वलितं प्रतपन्तं दिशो दश ॥ ५.१०.१५ ॥
அவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த ஆற்றல் கொண்டோர் அருகில் வந்தபோது, அவன் தன் ஒளியால் எரிந்து பத்துத் திசைகளையும் சுட்டெரிப்பவனாகக் கண்டனர்.
5.10.16
ग्रसन्तमिव लोकांस्त्रीन्सूर्याचन्द्रमसौ यथा ।
ददृशुस्ते ततो वृत्रं शक्रेण सह देवताः ॥ ५.१०.१६ ॥
பின்னர் தேவர்கள் இந்திரனுடன் வருத்திரனைக் கண்டனர்; அவன் மூன்று உலகங்களையும் விழுங்குவது போல், சூரியனும் சந்திரனும் போல் தோன்றினான்.
5.10.17
ऋषयोऽथ ततोऽभ्येत्य वृत्रमूचुः प्रियं वचः ।
व्याप्तं जगदिदं सर्वं तेजसा तव दुर्जय ॥ ५.१०.१७ ॥
பின்னர் முனிவர்கள் வருத்திரனை அணுகி இனிய சொற்களைக் கூறினர்: "வெல்லற்கரியவனே, இந்த உலகம் முழுவதும் உன் ஒளியால் நிறைந்துள்ளது."
5.10.18
न च शक्नोषि निर्जेषुं वासवं बलिनां वर ।
युध्यतोश्चापि वां कालो व्यतीतः सुमहानिह ॥ ५.१०.१८ ॥
வலிமையுள்ளோரில் சிறந்தவனே, வாசவனை (இந்திரனை) நீ வெல்ல இயலாது; நீங்கள் இருவரும் போரிடுவதில் இங்கே மிகுந்த காலம் கழிந்துவிட்டது.
5.10.19
पीड्यन्ते च प्रजाः सर्वाः सदेवासुरमानुषाः ।
सख्यं भवतु ते वृत्र शक्रेण सह नित्यदा ॥ ५.१०.१९ ॥
தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்களுடன் கூடிய அனைத்து உயிர்களும் துன்புறுகின்றன. ஓ வృத்ரா, உனக்கு இந்திரனுடன் எப்போதும் நட்பு உண்டாகட்டும்.
5.10.20
अवाप्स्यसि सुखं त्वं च शक्रलोकांश्च शाश्वतान् ।
ऋषिवाक्यं निशम्याथ वृत्रःस तु महाबलः ॥ ५.१०.२० ॥
நீ மகிழ்ச்சியையும், இந்திரனின் நித்திய உலகங்களையும் அடைவாய். முனிவரின் சொற்களைக் கேட்ட பின் மகாபலனான அந்த வৃத்ரன்...
5.10.21
उवाच तानृषीन्सर्वान्प्रणम्य शिरसाऽसुरः ।
सर्वे यूयं महाभागा गन्धर्वाश्चैव सर्वशः ॥ ५.१०.२१ ॥
அந்த அசுரன் தலை வணங்கி அனைத்து முனிவர்களிடமும் கூறினான்: "நீங்கள் அனைவரும் மகாபாக்கியவான்கள், எல்லா வகையிலும் கந்தர்வர்களும் ஆவீர்கள்."
5.10.22
यद्ब्रूथ तच्छ्रुतं सर्वं ममापि श्रृणुतानघाः ।
सन्धिः कथं वै भविता मम शक्रस्य चोभयोः ।
तेजसोर्हि द्वयोर्देवाः सख्यं वै भविता कथम् ॥ ५.१०.२२ ॥
நீங்கள் கூறியதை எல்லாம் நான் கேட்டேன். பாவமற்றவர்களே, இப்போது என்னுடையதையும் கேளுங்கள். என்னுடைய மற்றும் சக்கிரனின் உடன்படிக்கை எவ்வாறு ஏற்படும்? தேவர்களே, இரு தேஜஸ்விகளுக்கிடையே நட்பு எப்படி உண்டாகும்?
5.10.23
सकृत्सतां सङ्गतमीप्सितव्यं ।
ततः परं भविता भव्यमेव।
नातिक्रामेत्सत्पुरुषेण सङ्गतं ।
तस्मात्सतां संगतमीप्सितव्यम् ॥ ५.१०.२३ ॥
நல்லோரின் சேர்க்கை ஒருமுறை கூட விரும்பத்தக்கது. அதன் பின் நன்மையே உண்டாகும். நல்லவனுடன் கொண்ட தொடர்பை ஒருவன் மீற அலாதான். ஆகையால் நல்லோரின் சேர்க்கையே விரும்பப்பட வேண்டும்.
5.10.24
दृढं सतां सङ्गतं चापि नित्यं ।
ब्रूयाच्चार्थं ह्यर्थकृच्छ्रेषु धीराः ।
महार्थवत्सत्पुरुषेण सङ्गतं ।
तस्मात्सन्तं न जिघांसेत धीरः ॥ ५.१०.२४ ॥
நல்லோரின் நட்பு எப்போதும் உறுதியாக இருக்கட்டும். துன்பத்தில் தீரர்கள் பொருளுள்ள சொல்லைக் கூறட்டும். பெரும் நோக்கமுள்ள சத்புருஷருடன் சேர்க்கை இருக்கட்டும். ஆகையால் தீரன் நல்லவரைக் கொல்லக் கூடாது.
5.10.25
इन्द्रः सतां संमतश्च निवासश्च महात्मनाम् ।
सत्यवादी ह्यनिन्द्यश्च धर्मवित्सूक्ष्मनिश्चयः ॥ ५.१०.२५ ॥
இந்திரன் நல்லோரால் மதிக்கப்பட்டவர்; மகாத்மாக்களின் வாசஸ்தலம். அவர் சத்தியம் பேசுபவர், குற்றமற்றவர், தர்மத்தை அறிந்தவர், நுண்ணிய முடிவுடையவர்.
5.10.26
तेन ते सह शक्रेण सन्धिर्भवतु नित्यदा ।
एवं विश्वासमागच्छ मा ते भूद्बुद्धिरन्यथा ॥ ५.१०.२६ ॥
அந்த சக்கிரனுடன் உனக்கு எப்போதும் உடன்படிக்கை இருக்கட்டும். இவ்வாறு நம்பிக்கை கொள், உன் புத்தி வேறுவிதமாக ஆகாதிருக்கட்டும்.
5.10.27
महर्षिवचनं श्रुत्वा तानुवाच महाद्युतिः ।
अवश्यं भगवन्तो मे माननीयास्तपस्विनः ॥ ५.१०.२७ ॥
மகா ரிஷிகளின் சொல்லைக் கேட்டு மகாதியுதி அவர்களிடம் கூறினான்: “நிச்சயமாக பகவான்களும் தவசிகளும் என்னால் மதிக்கத்தக்கவர்கள்.”
5.10.28
ब्रवीमि यदहं देवास्तत्सर्वं क्रियते यदि ।
ततः सर्वं करिष्यामि यदूचुर्मां दिवौकसः ॥ ५.१०.२८ ॥
“தேவர்களே, நான் சொல்வதெல்லாம் செய்யப்பட்டால், தேவலோகவாசிகள் என்னிடம் கூறியது அனைத்தையும் நான் செய்வேன்.”
5.10.29
न शुष्केण न चाद्रेण नाश्मना न च दारुणा ।
न शस्त्रेण न चास्त्रेण न दिवा न तथा निशि ॥ ५.१०.२९ ॥
உலர்ந்ததாலும் இல்லை, ஈரமானதாலும் இல்லை; கல்லாலும் இல்லை, மரத்தாலும் இல்லை; ஆயுதத்தாலும் இல்லை, அஸ்திரத்தாலும் இல்லை; பகலிலும் இல்லை, இரவிலும் இல்லை.
5.10.30
वध्यो भवेयं विप्रेन्द्राः शक्रस्य सह दैवतैः ।
एवं मे रोचते सन्धिः शक्रेण सह नित्यदा ॥ ५.१०.३० ॥
தேவர்களுடன் சேர்ந்து நான் சக்கரனால் (இந்திரனால்) கொல்லப்படுபவனாகட்டும்; ஓ விப்ரர்களில் சிறந்தவர்களே! எனக்கு இவ்வாறே இந்திரனுடன் எப்போதும் சமாதானம் உண்டாவது விருப்பமாக இருக்கிறது.
5.10.31
बाढमित्येव ऋषयस्तमूचुर्भरतर्षभ ।
एवं वृत्ते तु सन्धाने वृत्रः प्रमुदितोऽभवत् ॥ ५.१०.३१ ॥
'சரி, அப்படியே' என்று ரிஷிகள் அவனிடம் கூறினர், ஓ பரதர்களில் காளையே. இவ்வாறு உடன்படிக்கை முடிந்ததும் விருத்திரன் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தான்.
5.10.32
ततः सन्धिं मिथः कृत्वा ऋषयो दीप्ततेजसः ।
शक्रस्य सह वृत्रेण पुनर्जग्मुर्यथागतम् ॥ ५.१०.३२ ॥
பின்னர் ஒளிமிக்க தேஜஸ் கொண்ட ரிஷிகள், சக்கிரனுக்கும் விருத்திரனுக்கும் இடையே பரஸ்பர சமாதானம் செய்துவைத்து, வந்த வழியே மீண்டும் திரும்பிச் சென்றனர்.
5.10.33
युक्तः सदाऽभवच्चापि शक्रो हर्षसमन्वितः ।
वृत्रस्य वधसंयुक्तानुपायानन्वचिन्तयत् ॥ ५.१०.३३ ॥
சக்கிரனும் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் கவனத்துடன் இருந்து, விருத்திரனைக் கொல்வதற்கான உபாயங்களைப் பற்றி சிந்திக்கலானான்.
5.10.34
अभिसन्धिर्महेन्द्रस्य सन्धिकर्मणि यः कृतः ।
ऋषिभिस्त्वीरितं यच्च महेन्द्रस्तदनुस्मरन् ॥ ५.१०.३४ ॥
மகேந்திரன் சமாதான செயலில் கொண்டிருந்த நோக்கத்தையும், ரிஷிகள் சொன்னதையும் நினைவுகூர்ந்தவனாக மகேந்திரன் (இந்திரன்)...
5.10.35
छिद्रान्वेषी समुद्विग्नः सदा वसति देवराट् ।
स कदाचिन्समुद्रान्ते समपश्यन्महासुरम् ॥ ५.१०.३५ ॥
குறைகளைத் தேடிக்கொண்டு, எப்போதும் மிகவும் கலக்கத்துடன் தேவராஜன் (இந்திரன்) வசித்து வந்தான். அவன் ஒருமுறை கடலின் கரையில் அந்த மகா அசுரனைக் கண்டான்.
5.10.36
सन्ध्याकाल उपावृत्ते मुहूर्ते चातिदारुणे ।
ततः संचिन्त्य भगवान्वरदानं महात्मनः ॥ ५.१०.३६ ॥
அந்தி வேளை நெருங்கியபோது, மிகக் கொடிய அந்த முகூர்த்தத்தில், அப்போது பகவான் அந்த மகாத்மாவின் வரத்தை எண்ணிப் பார்த்து.
5.10.37
सन्ध्येयं वर्तते रौद्रा न रात्रिर्दिवसं न च ।
वृत्रश्चावश्यवध्योऽयं मम सर्वहरो रिपुः ॥ ५.१०.३७ ॥
இது கொடிய அந்தி வேளை; இரவும் அல்ல, பகலும் அல்ல. இந்த வ்ருத்திரன் என் அனைத்தையும் பறிக்கும் எதிரி, இவன் நிச்சயமாகக் கொல்லப்பட வேண்டியவன்.
5.10.38
यदि वृत्रं न हन्म्यद्य वञ्चयित्वा महासुरम् ।
महाबलं महाकायं न मे श्रेयो भविष्यति ॥ ५.१०.३८ ॥
இன்று நான் அந்த மகாசுரன் வ்ருத்திரனை வஞ்சித்துக் கொல்லாவிட்டால், மகாபலம் பொருந்திய, மகாகாயனான இவனால் எனக்கு நன்மை ஏற்படாது.
5.10.39
एवं संचिन्तयन्नेव शक्रो विष्णुमनुस्मरन् ।
अथ फेनं तदाऽपश्यत् समुद्रे पर्वतोपमप् ॥ ५.१०.३९ ॥
இவ்வாறு சிந்தித்துக்கொண்டே, சக்கரன் விஷ்ணுவை நினைத்தான். அப்போது கடலில் மலையைப் போன்ற ஒரு நுரையைக் கண்டான்.
5.10.40
नायं युष्को न चाद्रोऽयं न च शस्त्रमिदं तथा ।
एनं क्षेप्स्यामि वृत्रस्य क्षणादेव नशिष्यति ॥ ५.१०.४० ॥
இது உலரவும் இல்லை, ஈரமும் இல்லை; இது ஆயுதமும் இல்லை. இதை நான் வ்ருத்திரன் மேல் எறிவேன்; அவன் ஒரு கணத்திலேயே அழிவான்.
5.10.41
सवज्रमथ फेनं तं क्षिप्रं वृत्रे निसृष्टवान् ।
प्रविश्य फेनं तं विष्णुरथ वृत्रं व्यनाशयत् ॥ ५.१०.४१ ॥
பின்னர் அவன் வஜ்ரத்துடன் அந்த நுரையை வ்ருத்திரன் மேல் விரைவாக எறிந்தான். அந்த நுரையில் நுழைந்த விஷ்ணு வ்ருத்திரனை அழித்தார்.
5.10.42
निहते तु ततो वृत्रे दिशो वितिमिराऽभवन् ।
प्रववौ च शिवो वायुः प्रजाश्च जहृषुस्तथा ॥ ५.१०.४२ ॥
விருத்திரன் கொல்லப்பட்டபோது திசைகள் இருளற்றன; இனிய காற்று வீசியது, உயிரினங்களும் மகிழ்ந்தன.
5.10.43
ततो देवाः सगन्धर्वा यक्षरक्षोमहोरगाः ।
ऋषयश्च महेन्द्रं तमस्तुवन्विविधैः स्तवैः ॥ ५.१०.४३ ॥
பின்னர் கந்தர்வர்களுடன் கூடிய தேவர்களும், யக்ஷர், ராக்ஷஸர், பெரும் நாகங்களும், ரிஷிகளும் பலவகைத் துதிகளால் மகேந்திரனைப் போற்றினர்.
5.10.44
नमस्कृतः सर्वभूतैः सर्वभूतान्यसान्त्वयत् ।
हत्वा शत्रुं प्रहृष्टात्मा वासवः सह दैवतैः ॥ ५.१०.४४ ॥
எல்லா உயிர்களாலும் வணங்கப்பட்ட அவர் அனைத்து உயிர்களையும் தேற்றினார்; பகைவனைக் கொன்று மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் வாசவன் தேவர்களுடன் இருந்தான்.
5.10.45
विष्णुं त्रिभुवनश्रेष्ठं पूजयामास धर्मवित् ।
ततो हते महावीर्ये वृत्रे देवभयङ्करे ॥ ५.१०.४५ ॥
தருமம் அறிந்தவன் மூவுலகிலும் சிறந்த விஷ்ணுவை வழிபட்டான்; பின்னர் தேவர்களுக்கு அச்சம் தந்த மகாவீரியன் விருத்திரன் கொல்லப்பட்டான்.
5.10.46
अनृतेनाभिभूतोऽभूच्छक्रः परमदुर्मनाः ।
त्रैशीर्षयाऽभिभूतश्च स पूर्वं ब्रह्महत्यया ॥ ५.१०.४६ ॥
பொய்மையால் வெல்லப்பட்ட சக்ரன் மிகவும் மனம் வருந்தினான்; முன்பு திரிசிரஸைக் கொன்ற பிரம்மஹத்தியாலும் அவன் வெல்லப்பட்டிருந்தான்.
5.10.47
महादेवस्य भूतैश्च स पुनर्ब्रह्महा इति ।
आक्रुष्टो निर्भयैर्भूयो व्रीडितो बलवृत्रहा ॥ ५.१०.४७ ॥
மகாதேவரின் பூதகணங்களும் அஞ்சாதவர்களும் அவனை மீண்டும் 'பிரம்மஹந்தா' என்று இகழ்ந்தனர்; பலவிருத்திரனைக் கொன்ற அவன் மீண்டும் வெட்கமுற்றான்.
5.10.48
सोऽन्तमाश्रित्य लोकानां नष्टसंज्ञो विचेतनः ।
न प्राज्ञायत देवेन्द्रस्त्वभिभूतः स्वकर्मभिः ॥ ५.१०.४८ ॥
அவன் உலகங்களின் முடிவை அடைந்து, உணர்வை இழந்து, அறிவற்றவனானான்; தன் சொந்த செயல்களால் மேற்கொள்ளப்பட்ட தேவேந்திரன் அடையாளம் காணப்படவில்லை.
5.10.49
प्रतिच्छन्नोऽवसच्चाप्सु चेष्टमान इवोरगः ।
ततः प्रनष्टे देवेन्द्रे ब्रह्महत्या भयार्दिते ॥ ५.१०.४९ ॥
அவன் நீரில் மறைந்து வாழ்ந்தான், பாம்பைப் போல் நெளிந்தபடி; அப்போது தேவேந்திரன் மறைந்துபோக, பிரம்மஹத்தியின் பயத்தால் வருந்திய தேவர்கள்...
5.10.50
भूमिः प्रध्वस्तसंकाशा निर्वृक्षा शुष्ककानना ।
विच्छिन्नस्रोतसो नद्यः सरांस्यनुदकानि च ॥ ५.१०.५० ॥
பூமி சிதைந்தது போல் காணப்பட்டது, மரங்களற்றும் வறண்ட காடுகளுடனும்; ஆறுகளின் ஊற்றுகள் துண்டிக்கப்பட்டன, ஏரிகள் நீரற்றனவாயின.
5.10.51
संक्षोभश्चापि सत्वानामनावृष्टिकृतोऽभवत् ।
देवाश्चापि भृशं त्रस्तास्तथा सर्वे महर्षयः ॥ ५.१०.५१ ॥
மழையின்மையால் உயிரினங்களிடையே கலக்கமும் உண்டானது; தேவர்கள் மிகவும் அஞ்சினர், அதுபோலவே எல்லா மகரிஷிகளும்.
5.10.52
अराजकं जगत्सर्वमभिभूतमुपद्रवैः ।
ततो भीताऽभवन्देवाः को नो राजा भवेदिति ॥ ५.१०.५२ ॥
அரசனின்றி முழு உலகமும் இடையூறுகளால் வெல்லப்பட்டது; அப்போது தேவர்கள் அஞ்சி, 'நமக்கு அரசன் யார் ஆவான்?' என்றனர்.
5.10.53
दिवि देवर्षयश्चापि देवराजविनाकृताः ।
न स्म कश्चन देवानां राज्ये वै कुरुते मतिम् ॥ ५.१०.५३ ॥
சொர்க்கத்தில் தேவரிஷிகளும் தேவேந்திரன் இல்லாமல் வருந்தினர்; தேவர்களுள் எவரும் அரசாட்சியில் மனம் வைக்கவில்லை.