مهابهاراتا · أدهيايا 5.106
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.106.1
अनर्थे जातिनिर्बन्धं परार्थे लोभमोहितम् ।
अनार्यकेष्वभिरतं मरणे कृतनिश्चयम् ॥ ५.१०६.१ ॥
من يتمسك بعناد النسب نحو الهلاك، ويغلبه الطمع لأجل منفعة غيره، ويلتذ بالأدنياء، وقد عزم على الموت.
5.106.2
ज्ञातीनां दुःखकर्तारं बन्धूनां शोकवर्धनम् ।
सुहृदां क्लेशदातारं द्विषतां हर्षवर्धनम् ॥ ५.१०६.२ ॥
من يجلب الحزن على الأقارب، ويزيد أسى الأهل، ويلحق العنت بالأصدقاء، ويزيد فرح الأعداء.
5.106.3
कथं नैनं विमार्गस्थं वारयन्तीह बान्धवाः ।
सौहृदाद्वा सुहृत्स्निग्धो भगवान्वा पितामहः ॥ ५.१०६.३ ॥
لماذا لا يردعه أقاربه هنا وهو واقف على الطريق الخاطئ؟ أو لماذا لا يردعه الجد الموقر المحب له بمودة الصداقة؟
5.106.4
उक्तं भगवता वाक्यमुक्तं भीष्मेण यत्क्षमम् ।
उक्तं बहुविधं चैव नारदेनापि तच्छृणु ॥ ५.१०६.४ ॥
اسمع ما قاله المبجل من كلام، وما قاله بهيشما من قول مناسب، وما قاله ناراداً أيضاً بوجوه شتى.
5.106.5
दुर्लभो वै सुहृच्छ्रोता दुर्लभश्च हितः सुहृत् ।
तिष्ठते हि सुह्यद्यत्र न बन्धुस्तत्र तिष्ठते ॥ ५.१०६.५ ॥
حقاً نادر هو الصديق الذي يُصغي، ونادر هو الصديق النافع. حيث يبقى الصديق لا يبقى القريب.
5.106.6
श्रोतव्यमपि पश्यापि सुहृदां कुरुनन्दन ।
न कर्तव्यश्च निर्बन्धो निर्बन्धो हि सुदारुणः ॥ ५.१०६.६ ॥
يا فرح الكوروس، ينبغي أن تُسمع كلمات الأصدقاء وأن يُنظر فيها أيضاً. ولا ينبغي أن يُتمسك بالعناد، فالعناد شديد الفظاعة.
5.106.7
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
यथा निर्बन्धतः प्राप्तो गालवेन पराजयः ॥ ५.१०६.७ ॥
وهنا يستشهدون أيضًا بهذه الحكاية القديمة، كيف أصاب الهزيمة غالافا بسبب العناد.
5.106.8
विश्वामित्रं तपस्यन्तं धर्मो जिज्ञासया पुरा ।
अभ्यगच्छत्स्वयं भूत्वा वसिष्ठो भगवानृषिः ॥ ५.१०६.८ ॥
في سالف الزمان جاء الدهرما نفسه، بدافع الفضول، إلى فيشفاميترا وهو يتعبد، متخذًا صورة الحكيم الجليل فاسيشتا.
5.106.9
सप्तर्षीणामन्यतमं वेषमास्थाय भारत ।
बभुक्षुः क्षुधितो राजन्नाश्रमं कौशिकस्य तु ॥ ५.१०६.९ ॥
يا بهارata، متخذًا هيئة أحد السبعة الحكماء، جائعًا راغبًا في الطعام، أيها الملك، جاء إلى ناسك كاوشيكا.
5.106.10
विश्वामित्रोऽथ संभ्रान्तः श्रपयामास वै चरुम् ।
परमान्नस्य यत्नेन न च तं प्रत्यपालयत् ॥ ५.१०६.१० ॥
ثم أمر فيشفاميترا، مضطربًا، بطهي الأرز المقدس؛ وبينما كان يطهو أفضل الطعام بعناية، لم يلتفت إليه.
5.106.11
अन्नं तेन यदा भुक्तमन्यैर्दत्तं तपस्विभिः ।
अथ गृह्णान्नमत्युष्णं विश्वामित्रोऽप्युपागमत् ॥ ५.१०६.११ ॥
ولما أكل الطعام الذي قدمه له النساك الآخرون، جاء فيشفاميترا أيضًا حاملًا طعامًا شديد الحرارة.
5.106.12
भुक्तं मे तिष्ठ तावत्त्वमित्युक्त्वा भगवान्ययौ ।
विश्वामित्रस्ततो राजन्स्थित एव महाद्युतिः ॥ ५.१०६.१२ ॥
قال: «لقد أكلت؛ فانتظر الآن»، ثم انصرف الجليل. وعندئذ، أيها الملك، بقي فيشفاميترا ذو البهاء العظيم واقفًا في مكانه.
5.106.13
भक्तं प्रगृह्य मूर्ध्ना वै बाहुभ्यां संशितव्रतः ।
स्थितः स्थाणुरिवाभ्याशे निश्चेष्टो मारुताशनः ॥ ५.१०६.१३ ॥
رافعًا الطعام فوق رأسه بذراعيه، وقف قريبًا كعمود، ثابت العهد، لا يتحرك، يقتات بالريح.
5.106.14
तस्य शुश्रूषणे यत्नमकरोद्गालवो मुनिः ।
गौरवाद्बहुमानाच्च हार्देन प्रियकाम्यया ॥ ५.१०६.१४ ॥
بذل الحكيم غالافا جهدًا في خدمته، إجلالًا وتوقيرًا كبيرًا، بمودة ورغبةً في إرضائه.
5.106.15
अथ वर्षशते पूर्णे धर्मः पुनरुपागमत् ।
वासिष्ठं वेषमास्थाय कौशिकं भोजनेप्सया ॥ ५.१०६.१५ ॥
ثم لما تمت مائة عام، عاد دارما متخذًا هيئة فاسيشتا، راغبًا في الطعام، إلى كاوشيكا.
5.106.16
स दृष्ट्वा शिरसा भक्तं ध्रियमाणं महर्षिणा ।
तिष्ठता वायुभक्षेण विश्वामित्रेण धीमता ॥ ५.१०६.१६ ॥
رأى الطعام محمولًا على رأس الحكيم العظيم، فيشفاميترا الحكيم، الواقف، المقتات بالريح.
5.106.17
प्रतिगृह्य ततो धर्मस्तथैवोष्णं तथा नवम् ।
भुक्त्वा प्रीतोस्मि विप्रर्षे तमुक्त्वा स मुनिर्गतः ॥ ५.१०६.१७ ॥
ثم تقبّل دارما الطعام دافئًا وطازجًا، فأكله وقال: «أيها الحكيم بين البراهمة، إني مسرور»؛ وبعد أن قال ذلك انصرف ذلك الحكيم.
5.106.18
क्षत्रभावादपगतो ब्राह्मणत्वमुपागतः ।
धर्मस्य वचनात्प्रीतो विश्वामित्रस्तथाऽभवत् ॥ ५.१०६.१८ ॥
تخلّى عن حال المحارب ونال مرتبة البراهمة؛ وإذ سُرّ بقول دارما صار فيشفاميترا كذلك.
5.106.19
विश्वामित्रस्तु शिष्यस्य गालवस्य तपस्विनः ।
शुश्रूषया च भक्त्या च प्रीतिमानित्युवाच ह ॥ ५.१०६.१९ ॥
قال فيشفاميترا، مسرورًا بخدمة تلميذه وتفانيه، الزاهد غالافا، هكذا:
5.106.20
अनुज्ञातो मया वत्स यथेष्टं गच्छ गवालव ।
इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं गालवो मुनिसत्तमम् ॥ ५.१०६.२० ॥
"يا بني، قد أذنتُ لك، فاذهب حيثما شئت يا غافالفا." فلما خوطب بذلك أجاب غالافا ذلك الحكيم الأفضل بقوله:
5.106.21
प्रीतो मधुरया वाचा विश्वामित्रं महाद्युतिम् ।
दक्षिणाः काः प्रयच्छामि भवते गुरुकर्मणि ॥ ५.१०६.२१ ॥
قال غالافا، مسرورًا بكلماته العذبة، لفيشفاميترا ذي الضياء: "ما الدكشينا التي أقدمها لك على عمل المعلم؟"
5.106.22
दक्षिणाभिरुपेतं हि कर्म सिद्ध्यति मानद ।
दक्षिणानां हि दाता वै अपवर्गेण युज्यते ॥ ५.१०६.२२ ॥
أيها المانح للكرامة، إن الشعيرة المصحوبة بالدكشينا تتم حقًا، ومن يعطي الدكشينا يتصل حقًا بالتحرر.
5.106.23
स्वर्गे क्रतुफलं तद्धि दक्षिणा शान्तिरुच्यते ।
किमाहरामि गुर्वर्थं ब्रवीतु भगवानिति ॥ ५.१०६.२३ ॥
في السماء هذه ثمرة القربان؛ ويُسمّى الدكشينا السلام. ماذا أحضر للمعلم؟ فليقل الجليل.
5.106.24
स जानानस्तु भगवान्खिन्नं शुश्रूषणेन वै ।
विश्वामित्रस्तमसकृद्गच्छ गच्छेत्यचोदयत् ॥ ५.१०६.२४ ॥
وكان الجليل فيشفاميترا يعلم أنه قد أنهكه الخدمة، فكان يحثه مرارًا قائلًا: "اذهب، اذهب."
5.106.25
असकृद्गच्छगच्छेति विश्वामित्रेण भाषितः ।
किं ददानीति बहुशो गालवः प्रत्यभाषत ॥ ५.१०६.२५ ॥
قال فيشفاميترا مرارًا: «اذهب، اذهب». فأجاب غالافا مرارًا: «ماذا أعطي؟»
5.106.26
निर्बन्धतस्तु बहुशो गालवस्य तपस्विनः ।
किंचिदागतसंरम्भो विश्वामित्रोऽब्रवीदिदम् ॥ ५.१०६.२६ ॥
ولما ألحّ عليه الزاهد غالافا مرارًا، انفعل فيشفاميترا قليلًا وقال هذا.
5.106.27
एकतःश्यामकर्णानां हयानां चन्द्रवर्चसाम् ।
अष्टौ शतानि मे देहि गच्छ गालव मा चिरम् ॥ ५.१०६.२७ ॥
«يا غالافا، أعطني ثمانمائة حصان كالقمر في بريقه، ذات آذان سوداء من جانب واحد. اذهب ولا تتأخر طويلًا.»