ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 5.106
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.106.1
अनर्थे जातिनिर्बन्धं परार्थे लोभमोहितम् ।
अनार्यकेष्वभिरतं मरणे कृतनिश्चयम् ॥ ५.१०६.१ ॥
ಅನರ್ಥದಲ್ಲಿ ಕುಲಾಭಿಮಾನದ ಹಠವಿರುವವನು, ಪರರಿಗಾಗಿ ಲೋಭದಿಂದ ಮೋಹಿತನಾದವನು, ಅನಾರ್ಯರಲ್ಲಿ ರಮಿಸುವವನು, ಮರಣವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದವನು.
5.106.2
ज्ञातीनां दुःखकर्तारं बन्धूनां शोकवर्धनम् ।
सुहृदां क्लेशदातारं द्विषतां हर्षवर्धनम् ॥ ५.१०६.२ ॥
ಜ್ಞಾತಿಗಳಿಗೆ ದುಃಖ ಉಂಟುಮಾಡುವವನು, ಬಂಧುಗಳ ಶೋಕವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವವನು, ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಕ್ಲೇಶ ನೀಡುವವನು, ಶತ್ರುಗಳ ಹರ್ಷವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವವನು.
5.106.3
कथं नैनं विमार्गस्थं वारयन्तीह बान्धवाः ।
सौहृदाद्वा सुहृत्स्निग्धो भगवान्वा पितामहः ॥ ५.१०६.३ ॥
ತಪ್ಪು ದಾರಿಯಲ್ಲಿರುವ ಇವನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂಧುಗಳು ಏಕೆ ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ? ಅಥವಾ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಭಗವಾನ್ ಪಿತಾಮಹರು ಏಕೆ ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ?
5.106.4
उक्तं भगवता वाक्यमुक्तं भीष्मेण यत्क्षमम् ।
उक्तं बहुविधं चैव नारदेनापि तच्छृणु ॥ ५.१०६.४ ॥
ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು, ಭೀಷ್ಮನು ಹೇಳಿದ ಯೋಗ್ಯ ಮಾತನ್ನು, ನಾರದನು ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದುದನ್ನು — ಅದನ್ನು ಕೇಳು.
5.106.5
दुर्लभो वै सुहृच्छ्रोता दुर्लभश्च हितः सुहृत् ।
तिष्ठते हि सुह्यद्यत्र न बन्धुस्तत्र तिष्ठते ॥ ५.१०६.५ ॥
ನಿಜವಾಗಿ ಕೇಳುವ ಸ್ನೇಹಿತ ದುರ್ಲಭ, ಹಿತಕರ ಸ್ನೇಹಿತನೂ ದುರ್ಲಭ. ಸ್ನೇಹಿತನಿರುವಲ್ಲಿ ಬಂಧು ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ.
5.106.6
श्रोतव्यमपि पश्यापि सुहृदां कुरुनन्दन ।
न कर्तव्यश्च निर्बन्धो निर्बन्धो हि सुदारुणः ॥ ५.१०६.६ ॥
ಕುರುನಂದನ, ಸ್ನೇಹಿತರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಬೇಕು, ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು. ಹಠ ಮಾಡಬಾರದು; ಹಠವು ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ.
5.106.7
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
यथा निर्बन्धतः प्राप्तो गालवेन पराजयः ॥ ५.१०६.७ ॥
ಇಲ್ಲಿಯೂ ಜನರು ಈ ಪುರಾತನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಉದಾಹರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹಟದಿಂದ ಗಾಲವನಿಗೆ ಪರಾಜಯ ಉಂಟಾದಂತೆ.
5.106.8
विश्वामित्रं तपस्यन्तं धर्मो जिज्ञासया पुरा ।
अभ्यगच्छत्स्वयं भूत्वा वसिष्ठो भगवानृषिः ॥ ५.१०६.८ ॥
ಹಿಂದೆ ಧರ್ಮನು ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನ ಬಳಿಗೆ ಭಗವಾನ್ ಋಷಿ ವಸಿಷ್ಠನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ವತಃ ಬಂದನು.
5.106.9
सप्तर्षीणामन्यतमं वेषमास्थाय भारत ।
बभुक्षुः क्षुधितो राजन्नाश्रमं कौशिकस्य तु ॥ ५.१०६.९ ॥
ಭಾರತ, ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಹಸಿದವನಾಗಿ, ರಾಜನೇ, ಕೌಶಿಕನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಊಟ ಬಯಸಿ ಬಂದನು.
5.106.10
विश्वामित्रोऽथ संभ्रान्तः श्रपयामास वै चरुम् ।
परमान्नस्य यत्नेन न च तं प्रत्यपालयत् ॥ ५.१०६.१० ॥
ಆಗ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಚರುವನ್ನು ಬೇಯಿಸಿದನು; ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅನ್ನವನ್ನು ಶ್ರಮದಿಂದ ಬೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವನನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ.
5.106.11
अन्नं तेन यदा भुक्तमन्यैर्दत्तं तपस्विभिः ।
अथ गृह्णान्नमत्युष्णं विश्वामित्रोऽप्युपागमत् ॥ ५.१०६.११ ॥
ಅವನು ಇತರ ತಪಸ್ವಿಗಳು ನೀಡಿದ ಅನ್ನವನ್ನು ಊಟ ಮಾಡಿದಾಗ, ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಅತಿ ಬಿಸಿಯಾದ ಅನ್ನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಂದನು.
5.106.12
भुक्तं मे तिष्ठ तावत्त्वमित्युक्त्वा भगवान्ययौ ।
विश्वामित्रस्ततो राजन्स्थित एव महाद्युतिः ॥ ५.१०६.१२ ॥
'ನಾನು ಊಟ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ; ನೀನು ಈಗ ನಿಲ್ಲು' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಭಗವಂತನು ಹೊರಟುಹೋದನು. ರಾಜನೇ, ಆಗ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತನು.
5.106.13
भक्तं प्रगृह्य मूर्ध्ना वै बाहुभ्यां संशितव्रतः ।
स्थितः स्थाणुरिवाभ्याशे निश्चेष्टो मारुताशनः ॥ ५.१०६.१३ ॥
ಆಹಾರವನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆತ್ತಿ, ಎರಡು ಬಾಹುಗಳಿಂದ, ದೃಢವ್ರತನಾಗಿ, ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಕಂಬದಂತೆ ನಿಂತನು; ಚಲನರಹಿತನಾಗಿ, ಗಾಳಿಯನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ.
5.106.14
तस्य शुश्रूषणे यत्नमकरोद्गालवो मुनिः ।
गौरवाद्बहुमानाच्च हार्देन प्रियकाम्यया ॥ ५.१०६.१४ ॥
ಅವರ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಗಾಲವ ಮುನಿ ಯತ್ನಿಸಿದನು; ಗೌರವ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿನ ಮನ್ನಣೆಯಿಂದ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಅವರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವ ಆಸೆಯಿಂದ.
5.106.15
अथ वर्षशते पूर्णे धर्मः पुनरुपागमत् ।
वासिष्ठं वेषमास्थाय कौशिकं भोजनेप्सया ॥ ५.१०६.१५ ॥
ನಂತರ ನೂರು ವರ್ಷಗಳು ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಾಗ ಧರ್ಮನು ಪುನಃ ಬಂದನು; ವಸಿಷ್ಠನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಊಟವನ್ನು ಬಯಸಿ ಕೌಶಿಕನ ಬಳಿ.
5.106.16
स दृष्ट्वा शिरसा भक्तं ध्रियमाणं महर्षिणा ।
तिष्ठता वायुभक्षेण विश्वामित्रेण धीमता ॥ ५.१०६.१६ ॥
ಮಹರ್ಷಿಯು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಆಹಾರವನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು; ನಿಂತಿದ್ದ, ಗಾಳಿಯನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವ, ಬುದ್ಧಿವಂತ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಆಹಾರ.
5.106.17
प्रतिगृह्य ततो धर्मस्तथैवोष्णं तथा नवम् ।
भुक्त्वा प्रीतोस्मि विप्रर्षे तमुक्त्वा स मुनिर्गतः ॥ ५.१०६.१७ ॥
ನಂತರ ಧರ್ಮನು ಅದನ್ನು ಬಿಸಿಯಾಗಿ, ತಾಜಾವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ತಿಂದು, "ವಿಪ್ರರ್ಷಿಯೇ, ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಮುನಿ ಹೊರಟನು.
5.106.18
क्षत्रभावादपगतो ब्राह्मणत्वमुपागतः ।
धर्मस्य वचनात्प्रीतो विश्वामित्रस्तथाऽभवत् ॥ ५.१०६.१८ ॥
ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಅವನು ದೂರಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಧರ್ಮನ ಮಾತಿನಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹಾಗೆಯೇ ಆದನು.
5.106.19
विश्वामित्रस्तु शिष्यस्य गालवस्य तपस्विनः ।
शुश्रूषया च भक्त्या च प्रीतिमानित्युवाच ह ॥ ५.१०६.१९ ॥
ತಪಸ್ವಿ ಶಿಷ್ಯ ಗಾಲವನ ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.
5.106.20
अनुज्ञातो मया वत्स यथेष्टं गच्छ गवालव ।
इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं गालवो मुनिसत्तमम् ॥ ५.१०६.२० ॥
"ವತ್ಸ, ನನ್ನ ಅನುಮತಿಯೊಂದಿಗೆ ನಿನಗಿಷ್ಟವಾದಂತೆ ಹೋಗು, ಗವಾಲವ." ಎಂದು ಹೇಳಲಾದ ಗಾಲವನು ಆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.
5.106.21
प्रीतो मधुरया वाचा विश्वामित्रं महाद्युतिम् ।
दक्षिणाः काः प्रयच्छामि भवते गुरुकर्मणि ॥ ५.१०६.२१ ॥
ಮಧುರ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ಗಾಲವನು ತೇಜೋಮಯ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನಿಗೆ, "ಗುರುಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ನಿಮಗೆ ಯಾವ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ನೀಡಲಿ?" ಎಂದನು.
5.106.22
दक्षिणाभिरुपेतं हि कर्म सिद्ध्यति मानद ।
दक्षिणानां हि दाता वै अपवर्गेण युज्यते ॥ ५.१०६.२२ ॥
ಮಾನದನೇ, ದಕ್ಷಿಣೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಕರ್ಮವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ; ದಕ್ಷಿಣೆ ನೀಡುವವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮೋಕ್ಷದೊಂದಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಾನೆ.
5.106.23
स्वर्गे क्रतुफलं तद्धि दक्षिणा शान्तिरुच्यते ।
किमाहरामि गुर्वर्थं ब्रवीतु भगवानिति ॥ ५.१०६.२३ ॥
ಅದು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞಫಲ; ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಶಾಂತಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಗುರುವಿಗಾಗಿ ನಾನು ಏನನ್ನು ತರಬೇಕು? ಭಗವಂತನೇ ಹೇಳಲಿ.
5.106.24
स जानानस्तु भगवान्खिन्नं शुश्रूषणेन वै ।
विश्वामित्रस्तमसकृद्गच्छ गच्छेत्यचोदयत् ॥ ५.१०६.२४ ॥
ಭಗವಾನ್ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಅವನು ಸೇವೆಯಿಂದ ಬಳಲಿದ್ದನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ "ಹೋಗು, ಹೋಗು" ಎಂದು ಪ್ರೇರಿಸಿದನು.
5.106.25
असकृद्गच्छगच्छेति विश्वामित्रेण भाषितः ।
किं ददानीति बहुशो गालवः प्रत्यभाषत ॥ ५.१०६.२५ ॥
ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಪದೇ ಪದೇ 'ಹೋಗು, ಹೋಗು' ಎಂದು ಹೇಳಲು, ಗಾಲವನು ಪದೇ ಪದೇ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: 'ನಾನು ಏನು ಕೊಡಲಿ?'
5.106.26
निर्बन्धतस्तु बहुशो गालवस्य तपस्विनः ।
किंचिदागतसंरम्भो विश्वामित्रोऽब्रवीदिदम् ॥ ५.१०६.२६ ॥
ಗಾಲವ ತಪಸ್ವಿಯ ಪದೇ ಪದೇ ಒತ್ತಾಯದಿಂದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಕೊಂಚ ಕೋಪಗೊಂಡು ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
5.106.27
एकतःश्यामकर्णानां हयानां चन्द्रवर्चसाम् ।
अष्टौ शतानि मे देहि गच्छ गालव मा चिरम् ॥ ५.१०६.२७ ॥
'ಗಾಲವ, ಚಂದ್ರನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ, ಒಂದು ಕಡೆ ಕಪ್ಪು ಕಿವಿಗಳ ಎಂಟು ನೂರು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡು. ತಡಮಾಡದೆ ಹೋಗು.'