മഹാഭാരതം · അധ്യായം 5.106
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.106.1
अनर्थे जातिनिर्बन्धं परार्थे लोभमोहितम् ।
अनार्यकेष्वभिरतं मरणे कृतनिश्चयम् ॥ ५.१०६.१ ॥
അനർത്ഥത്തിൽ കുലാഭിമാനത്തിന്റെ പിടിവാശിയുള്ളവനും, പരാർത്ഥത്തിനായി ലോഭത്താൽ മോഹിതനായവനും, അനാര്യരിൽ രമിക്കുന്നവനും, മരണം ഉറപ്പിച്ചവനും.
5.106.2
ज्ञातीनां दुःखकर्तारं बन्धूनां शोकवर्धनम् ।
सुहृदां क्लेशदातारं द्विषतां हर्षवर्धनम् ॥ ५.१०६.२ ॥
ജ്ഞാതികൾക്ക് ദുഃഖം വരുത്തുന്നവനും, ബന്ധുക്കളുടെ ശോകം വർധിപ്പിക്കുന്നവനും, സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് ക്ലേശം നൽകുന്നവനും, ശത്രുക്കളുടെ ആനന്ദം വർധിപ്പിക്കുന്നവനും.
5.106.3
कथं नैनं विमार्गस्थं वारयन्तीह बान्धवाः ।
सौहृदाद्वा सुहृत्स्निग्धो भगवान्वा पितामहः ॥ ५.१०६.३ ॥
തെറ്റായ വഴിയിൽ നിൽക്കുന്ന ഇവനെ ഇവിടെ ബന്ധുക്കൾ എന്തുകൊണ്ട് തടഞ്ഞില്ല? അല്ലെങ്കിൽ സൗഹൃദത്താൽ സ്നേഹിക്കുന്ന ഭഗവാൻ പിതാമഹൻ എന്തുകൊണ്ട് തടഞ്ഞില്ല?
5.106.4
उक्तं भगवता वाक्यमुक्तं भीष्मेण यत्क्षमम् ।
उक्तं बहुविधं चैव नारदेनापि तच्छृणु ॥ ५.१०६.४ ॥
ഭഗവാൻ പറഞ്ഞ വാക്യവും, ഭീഷ്മൻ യുക്തമായി പറഞ്ഞതും, നാരദൻ പലവിധത്തിലും പറഞ്ഞതും — അതു കേൾക്കുക.
5.106.5
दुर्लभो वै सुहृच्छ्रोता दुर्लभश्च हितः सुहृत् ।
तिष्ठते हि सुह्यद्यत्र न बन्धुस्तत्र तिष्ठते ॥ ५.१०६.५ ॥
കേൾക്കുന്ന സുഹൃത്ത് ദുർലഭം; ഹിതകരനായ സുഹൃത്തും ദുർലഭം. സുഹൃത്ത് നിൽക്കുന്നിടത്ത് ബന്ധു നിൽക്കാറില്ല.
5.106.6
श्रोतव्यमपि पश्यापि सुहृदां कुरुनन्दन ।
न कर्तव्यश्च निर्बन्धो निर्बन्धो हि सुदारुणः ॥ ५.१०६.६ ॥
കുരുനന്ദനാ, സുഹൃത്തുക്കളുടെ വാക്ക് കേൾക്കണം, ചിന്തിക്കണം. പിടിവാശി കാണിക്കരുത്; പിടിവാശി അതിഭയങ്കരമാണ്.
5.106.7
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
यथा निर्बन्धतः प्राप्तो गालवेन पराजयः ॥ ५.१०६.७ ॥
ഇവിടെയും ആളുകൾ ഈ പുരാതന ഇതിഹാസം ഉദാഹരിക്കുന്നു; ശാഠ്യം കാരണം ഗാലവന് പരാജയം സംഭവിച്ചതുപോലെ.
5.106.8
विश्वामित्रं तपस्यन्तं धर्मो जिज्ञासया पुरा ।
अभ्यगच्छत्स्वयं भूत्वा वसिष्ठो भगवानृषिः ॥ ५.१०६.८ ॥
പണ്ട് ധർമ്മൻ ജിജ്ഞാസയാൽ തപസ്സ് ചെയ്യുന്ന വിശ്വാമിത്രന്റെ അടുത്ത് ഭഗവാനായ വസിഷ്ഠ മുനിയുടെ രൂപത്തിൽ സ്വയം വന്നു.
5.106.9
सप्तर्षीणामन्यतमं वेषमास्थाय भारत ।
बभुक्षुः क्षुधितो राजन्नाश्रमं कौशिकस्य तु ॥ ५.१०६.९ ॥
ഭാരതാ, സപ്തർഷികളിൽ ഒരാളുടെ രൂപം ധരിച്ച്, വിശപ്പോടെ, രാജാവേ, കൗശികന്റെ ആശ്രമത്തിൽ ഭക്ഷണം ആഗ്രഹിച്ചു വന്നു.
5.106.10
विश्वामित्रोऽथ संभ्रान्तः श्रपयामास वै चरुम् ।
परमान्नस्य यत्नेन न च तं प्रत्यपालयत् ॥ ५.१०६.१० ॥
അപ്പോൾ വിശ്വാമിത്രൻ പരിഭ്രമത്തോടെ ചരു പാകം ചെയ്യിച്ചു; ഉത്തമാന്നം യത്നത്തോടെ വേവിക്കുമ്പോഴും അവനെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
5.106.11
अन्नं तेन यदा भुक्तमन्यैर्दत्तं तपस्विभिः ।
अथ गृह्णान्नमत्युष्णं विश्वामित्रोऽप्युपागमत् ॥ ५.१०६.११ ॥
അവൻ മറ്റ് തപസ്വികൾ നൽകിയ അന്നം ഭക്ഷിച്ചപ്പോൾ, അതിവേവായ അന്നം എടുത്തുകൊണ്ട് വിശ്വാമിത്രനും വന്നു.
5.106.12
भुक्तं मे तिष्ठ तावत्त्वमित्युक्त्वा भगवान्ययौ ।
विश्वामित्रस्ततो राजन्स्थित एव महाद्युतिः ॥ ५.१०६.१२ ॥
'ഞാൻ ഭക്ഷിച്ചു; നീ ഇപ്പോൾ കാത്തിരിക്കൂ' എന്നു പറഞ്ഞ് ഭഗവാൻ പോയി. രാജാവേ, അപ്പോൾ മഹാതേജസ്വിയായ വിശ്വാമിത്രൻ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.
5.106.13
भक्तं प्रगृह्य मूर्ध्ना वै बाहुभ्यां संशितव्रतः ।
स्थितः स्थाणुरिवाभ्याशे निश्चेष्टो मारुताशनः ॥ ५.१०६.१३ ॥
ആഹാരം തലയിലേറ്റി, രണ്ടു കൈകളാലും, ദൃഢവ്രതനായി, സമീപത്ത് ഒരു തൂണുപോലെ നിന്നു; അനങ്ങാതെ, കാറ്റുഭക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്.
5.106.14
तस्य शुश्रूषणे यत्नमकरोद्गालवो मुनिः ।
गौरवाद्बहुमानाच्च हार्देन प्रियकाम्यया ॥ ५.१०६.१४ ॥
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശുശ്രൂഷയിൽ ഗാലവമുനി പരിശ്രമിച്ചു; ബഹുമാനത്താലും വലിയ മതിപ്പാലും, സ്നേഹത്താലും, അദ്ദേഹത്തെ പ്രസാദിപ്പിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്താലും.
5.106.15
अथ वर्षशते पूर्णे धर्मः पुनरुपागमत् ।
वासिष्ठं वेषमास्थाय कौशिकं भोजनेप्सया ॥ ५.१०६.१५ ॥
അപ്പോൾ നൂറു വർഷം പൂർത്തിയായപ്പോൾ ധർമ്മൻ വീണ്ടും വന്നു; വസിഷ്ഠന്റെ വേഷം സ്വീകരിച്ച്, ഭക്ഷണം ആഗ്രഹിച്ച് കൗശികന്റെ അടുത്തേക്ക്.
5.106.16
स दृष्ट्वा शिरसा भक्तं ध्रियमाणं महर्षिणा ।
तिष्ठता वायुभक्षेण विश्वामित्रेण धीमता ॥ ५.१०६.१६ ॥
മഹർഷി തലയിലേന്തിയ ഭക്ഷണം അവൻ കണ്ടു; നിൽക്കുന്ന, കാറ്റുഭക്ഷിക്കുന്ന, ബുദ്ധിമാനായ വിശ്വാമിത്രൻ വഹിച്ചിരുന്നത്.
5.106.17
प्रतिगृह्य ततो धर्मस्तथैवोष्णं तथा नवम् ।
भुक्त्वा प्रीतोस्मि विप्रर्षे तमुक्त्वा स मुनिर्गतः ॥ ५.१०६.१७ ॥
പിന്നെ ധർമ്മൻ അത് ചൂടോടെയും പുതുമയോടെയും സ്വീകരിച്ച് ഭക്ഷിച്ച്, "ബ്രാഹ്മണർഷേ, ഞാൻ പ്രസന്നനായിരിക്കുന്നു" എന്നു പറഞ്ഞ് ആ മുനി പോയി.
5.106.18
क्षत्रभावादपगतो ब्राह्मणत्वमुपागतः ।
धर्मस्य वचनात्प्रीतो विश्वामित्रस्तथाऽभवत् ॥ ५.१०६.१८ ॥
ക്ഷത്രിയഭാവത്തിൽ നിന്ന് അകന്ന് അവൻ ബ്രാഹ്മണത്വം പ്രാപിച്ചു; ധർമ്മന്റെ വാക്കിനാൽ സന്തുഷ്ടനായി വിശ്വാമിത്രൻ അങ്ങനെതന്നെയായി.
5.106.19
विश्वामित्रस्तु शिष्यस्य गालवस्य तपस्विनः ।
शुश्रूषया च भक्त्या च प्रीतिमानित्युवाच ह ॥ ५.१०६.१९ ॥
തപസ്വിയായ ശിഷ്യൻ ഗാലവന്റെ സേവനത്താലും ഭക്തിയാലും പ്രസന്നനായ വിശ്വാമിത്രൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
5.106.20
अनुज्ञातो मया वत्स यथेष्टं गच्छ गवालव ।
इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं गालवो मुनिसत्तमम् ॥ ५.१०६.२० ॥
"പ്രിയ വത്സാ, എന്റെ അനുമതിയോടെ നിനക്കിഷ്ടമുള്ളതുപോലെ പോകൂ, ഗവാലവാ." എന്ന് പറയപ്പെട്ട ഗാലവൻ ആ മുനിശ്രേഷ്ഠനോട് ഇങ്ങനെ മറുപടി പറഞ്ഞു.
5.106.21
प्रीतो मधुरया वाचा विश्वामित्रं महाद्युतिम् ।
दक्षिणाः काः प्रयच्छामि भवते गुरुकर्मणि ॥ ५.१०६.२१ ॥
മധുരമായ വാക്കുകളാൽ സന്തുഷ്ടനായ ഗാലവൻ തേജസ്വിയായ വിശ്വാമിത്രനോട് പറഞ്ഞു, "ഗുരുകർമ്മത്തിനായി നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ എന്ത് ദക്ഷിണ നൽകണം?"
5.106.22
दक्षिणाभिरुपेतं हि कर्म सिद्ध्यति मानद ।
दक्षिणानां हि दाता वै अपवर्गेण युज्यते ॥ ५.१०६.२२ ॥
മാനദാ, ദക്ഷിണയോടുകൂടിയ കർമ്മം തീർച്ചയായും സിദ്ധിക്കുന്നു; ദക്ഷിണ നൽകുന്നവൻ തീർച്ചയായും മോക്ഷവുമായി യോജിക്കുന്നു.
5.106.23
स्वर्गे क्रतुफलं तद्धि दक्षिणा शान्तिरुच्यते ।
किमाहरामि गुर्वर्थं ब्रवीतु भगवानिति ॥ ५.१०६.२३ ॥
അത് സ്വർഗ്ഗത്തിലെ യാഗഫലമാണ്; ദക്ഷിണയെ ശാന്തി എന്ന് പറയുന്നു. ഗുരുവിനായി ഞാൻ എന്ത് കൊണ്ടുവരണം? ഭഗവാൻ പറയട്ടെ.
5.106.24
स जानानस्तु भगवान्खिन्नं शुश्रूषणेन वै ।
विश्वामित्रस्तमसकृद्गच्छ गच्छेत्यचोदयत् ॥ ५.१०६.२४ ॥
ഭഗവാൻ വിശ്വാമിത്രൻ അവൻ സേവനത്താൽ ക്ഷീണിതനാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും, ആവർത്തിച്ച് "പോ, പോ" എന്ന് പ്രേരിപ്പിച്ചു.
5.106.25
असकृद्गच्छगच्छेति विश्वामित्रेण भाषितः ।
किं ददानीति बहुशो गालवः प्रत्यभाषत ॥ ५.१०६.२५ ॥
വിശ്വാമിത്രൻ പലതവണ 'പോകൂ, പോകൂ' എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഗാലവൻ പലതവണ മറുപടി പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ എന്ത് തരണം?'
5.106.26
निर्बन्धतस्तु बहुशो गालवस्य तपस्विनः ।
किंचिदागतसंरम्भो विश्वामित्रोऽब्रवीदिदम् ॥ ५.१०६.२६ ॥
ഗാലവ തപസ്വിയുടെ പലതവണയുള്ള നിർബന്ധത്താൽ വിശ്വാമിത്രൻ ഒരൽപം കോപിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
5.106.27
एकतःश्यामकर्णानां हयानां चन्द्रवर्चसाम् ।
अष्टौ शतानि मे देहि गच्छ गालव मा चिरम् ॥ ५.१०६.२७ ॥
'ഗാലവാ, ചന്ദ്രനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്ന, ഒരു വശത്ത് കറുത്ത ചെവികളുള്ള എണ്ണൂറ് കുതിരകളെ എനിക്ക് തരൂ. താമസിക്കാതെ പോകൂ.'