Mahābhārata · Adhyāya 5.106
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.106.1
अनर्थे जातिनिर्बन्धं परार्थे लोभमोहितम् ।
अनार्यकेष्वभिरतं मरणे कृतनिश्चयम् ॥ ५.१०६.१ ॥
Wer in das Verderben an seiner Sippenstarrsinn festhält, von Gier nach fremdem Nutzen verblendet ist, sich an unedlen Menschen erfreut und den Tod beschlossen hat.
5.106.2
ज्ञातीनां दुःखकर्तारं बन्धूनां शोकवर्धनम् ।
सुहृदां क्लेशदातारं द्विषतां हर्षवर्धनम् ॥ ५.१०६.२ ॥
Ein Verursacher des Leidens der Sippe, ein Mehrer des Kummers der Verwandten, ein Bringer der Qual für Freunde und ein Mehrer der Freude der Feinde.
5.106.3
कथं नैनं विमार्गस्थं वारयन्तीह बान्धवाः ।
सौहृदाद्वा सुहृत्स्निग्धो भगवान्वा पितामहः ॥ ५.१०६.३ ॥
Warum halten seine Verwandten ihn hier nicht zurück, der auf dem falschen Weg steht? Oder warum hält ihn der verehrte Großvater nicht zurück, der ihm aus Freundschaft zugetan ist?
5.106.4
उक्तं भगवता वाक्यमुक्तं भीष्मेण यत्क्षमम् ।
उक्तं बहुविधं चैव नारदेनापि तच्छृणु ॥ ५.१०६.४ ॥
Höre die Worte, die der Verehrte sprach, die passenden Worte, die Bhīṣma sprach, und was auch Nārada auf vielerlei Weise sprach.
5.106.5
दुर्लभो वै सुहृच्छ्रोता दुर्लभश्च हितः सुहृत् ।
तिष्ठते हि सुह्यद्यत्र न बन्धुस्तत्र तिष्ठते ॥ ५.१०६.५ ॥
Wahrlich selten ist ein Freund, der zuhört, und selten ist ein heilsamer Freund. Wo der Freund bleibt, bleibt der Verwandte nicht.
5.106.6
श्रोतव्यमपि पश्यापि सुहृदां कुरुनन्दन ।
न कर्तव्यश्च निर्बन्धो निर्बन्धो हि सुदारुणः ॥ ५.१०६.६ ॥
O Freude der Kurus, man soll die Worte der Freunde hören und auch bedenken. Man darf nicht hartnäckig sein, denn Hartnäckigkeit ist äußerst schrecklich.
5.106.7
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
यथा निर्बन्धतः प्राप्तो गालवेन पराजयः ॥ ५.१०६.७ ॥
Auch hier führt man diese alte Geschichte an, wie Gālava durch Hartnäckigkeit die Niederlage traf.
5.106.8
विश्वामित्रं तपस्यन्तं धर्मो जिज्ञासया पुरा ।
अभ्यगच्छत्स्वयं भूत्वा वसिष्ठो भगवानृषिः ॥ ५.१०६.८ ॥
In alter Zeit kam Dharma selbst aus Wissbegier zu Viśvāmitra, der Askese übte, in der Gestalt des ehrwürdigen Weisen Vasiṣṭha.
5.106.9
सप्तर्षीणामन्यतमं वेषमास्थाय भारत ।
बभुक्षुः क्षुधितो राजन्नाश्रमं कौशिकस्य तु ॥ ५.१०६.९ ॥
O Bhārata, in der Gestalt eines der sieben Weisen, hungrig und essbegierig, o König, kam er zur Einsiedelei des Kauśika.
5.106.10
विश्वामित्रोऽथ संभ्रान्तः श्रपयामास वै चरुम् ।
परमान्नस्य यत्नेन न च तं प्रत्यपालयत् ॥ ५.१०६.१० ॥
Da ließ Viśvāmitra, erregt, den Opferreis kochen; obwohl er die köstlichste Speise mit Mühe bereitete, achtete er nicht auf ihn.
5.106.11
अन्नं तेन यदा भुक्तमन्यैर्दत्तं तपस्विभिः ।
अथ गृह्णान्नमत्युष्णं विश्वामित्रोऽप्युपागमत् ॥ ५.१०६.११ ॥
Als jener die Speise gegessen hatte, die andere Asketen gegeben hatten, kam auch Viśvāmitra herbei und brachte sehr heiße Speise.
5.106.12
भुक्तं मे तिष्ठ तावत्त्वमित्युक्त्वा भगवान्ययौ ।
विश्वामित्रस्ततो राजन्स्थित एव महाद्युतिः ॥ ५.१०६.१२ ॥
Mit den Worten »Ich habe gegessen; warte nun ein wenig« ging der Ehrwürdige fort. Da blieb, o König, der überaus strahlende Viśvāmitra eben dort stehen.
5.106.13
भक्तं प्रगृह्य मूर्ध्ना वै बाहुभ्यां संशितव्रतः ।
स्थितः स्थाणुरिवाभ्याशे निश्चेष्टो मारुताशनः ॥ ५.१०६.१३ ॥
Die Speise mit beiden Armen über dem Kopf haltend, stand der im Gelübde Feste nahe wie ein Pfahl da, regungslos, vom Wind lebend.
5.106.14
तस्य शुश्रूषणे यत्नमकरोद्गालवो मुनिः ।
गौरवाद्बहुमानाच्च हार्देन प्रियकाम्यया ॥ ५.१०६.१४ ॥
Der Weise Gālava bemühte sich eifrig um seine Pflege, aus Ehrfurcht und großer Achtung, mit Zuneigung und dem Wunsch, ihm zu gefallen.
5.106.15
अथ वर्षशते पूर्णे धर्मः पुनरुपागमत् ।
वासिष्ठं वेषमास्थाय कौशिकं भोजनेप्सया ॥ ५.१०६.१५ ॥
Als hundert Jahre vollendet waren, kehrte Dharma zurück, in der Gestalt Vasiṣṭhas angenommen, begehrend nach Speise, zu Kauśika.
5.106.16
स दृष्ट्वा शिरसा भक्तं ध्रियमाणं महर्षिणा ।
तिष्ठता वायुभक्षेण विश्वामित्रेण धीमता ॥ ५.१०६.१६ ॥
Er sah die Speise auf dem Haupt des großen Weisen gehalten, des klugen Viśvāmitra, der stand und vom Wind lebte.
5.106.17
प्रतिगृह्य ततो धर्मस्तथैवोष्णं तथा नवम् ।
भुक्त्वा प्रीतोस्मि विप्रर्षे तमुक्त्वा स मुनिर्गतः ॥ ५.१०६.१७ ॥
Dann nahm Dharma es warm und frisch an, aß und sprach: »O Weiser unter den Brahmanen, ich bin erfreut«; so sprechend ging jener Weise fort.
5.106.18
क्षत्रभावादपगतो ब्राह्मणत्वमुपागतः ।
धर्मस्य वचनात्प्रीतो विश्वामित्रस्तथाऽभवत् ॥ ५.१०६.१८ ॥
Vom Zustand des Kriegers scheidend, erlangte er das Brahmanentum; durch die Worte Dharmas erfreut, wurde Viśvāmitra ebenso.
5.106.19
विश्वामित्रस्तु शिष्यस्य गालवस्य तपस्विनः ।
शुश्रूषया च भक्त्या च प्रीतिमानित्युवाच ह ॥ ५.१०६.१९ ॥
Viśvāmitra, erfreut über den Dienst und die Hingabe seines Schülers, des Asketen Gālava, sprach so.
5.106.20
अनुज्ञातो मया वत्स यथेष्टं गच्छ गवालव ।
इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं गालवो मुनिसत्तमम् ॥ ५.१०६.२० ॥
"Lieber Sohn, mit meiner Erlaubnis geh, wohin du willst, Gavālava." So angesprochen antwortete Gālava diesem besten der Weisen.
5.106.21
प्रीतो मधुरया वाचा विश्वामित्रं महाद्युतिम् ।
दक्षिणाः काः प्रयच्छामि भवते गुरुकर्मणि ॥ ५.१०६.२१ ॥
Erfreut über seine süßen Worte sprach Gālava zum strahlenden Viśvāmitra: "Welche Dakṣiṇā soll ich dir für die Tat des Lehrers geben?"
5.106.22
दक्षिणाभिरुपेतं हि कर्म सिद्ध्यति मानद ।
दक्षिणानां हि दाता वै अपवर्गेण युज्यते ॥ ५.१०६.२२ ॥
O Spender der Ehre, ein Ritus mit Dakṣiṇā gelingt in der Tat; und wer die Dakṣiṇā gibt, ist in der Tat mit der Erlösung verbunden.
5.106.23
स्वर्गे क्रतुफलं तद्धि दक्षिणा शान्तिरुच्यते ।
किमाहरामि गुर्वर्थं ब्रवीतु भगवानिति ॥ ५.१०६.२३ ॥
Im Himmel ist das die Frucht des Opfers; die Dakṣiṇā heißt Frieden. Was soll ich für den Lehrer herbeibringen? Der Ehrwürdige möge es sagen.
5.106.24
स जानानस्तु भगवान्खिन्नं शुश्रूषणेन वै ।
विश्वामित्रस्तमसकृद्गच्छ गच्छेत्यचोदयत् ॥ ५.१०६.२४ ॥
Obwohl er wusste, dass er vom Dienst erschöpft war, drängte ihn der ehrwürdige Viśvāmitra immer wieder: "Geh, geh."
5.106.25
असकृद्गच्छगच्छेति विश्वामित्रेण भाषितः ।
किं ददानीति बहुशो गालवः प्रत्यभाषत ॥ ५.१०६.२५ ॥
Immer wieder sprach Viśvāmitra: „Geh, geh!“ Und immer wieder antwortete Gālava: „Was soll ich geben?“
5.106.26
निर्बन्धतस्तु बहुशो गालवस्य तपस्विनः ।
किंचिदागतसंरम्भो विश्वामित्रोऽब्रवीदिदम् ॥ ५.१०६.२६ ॥
Von dem Asketen Gālava wiederholt bedrängt, geriet Viśvāmitra etwas in Erregung und sprach diese Worte.
5.106.27
एकतःश्यामकर्णानां हयानां चन्द्रवर्चसाम् ।
अष्टौ शतानि मे देहि गच्छ गालव मा चिरम् ॥ ५.१०६.२७ ॥
„Gālava, gib mir achthundert mondhelle Pferde, auf einer Seite mit schwarzen Ohren. Geh, und zögere nicht lange.“