Mahābhārata · Adhyāya 5.106
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.106.1
अनर्थे जातिनिर्बन्धं परार्थे लोभमोहितम् ।
अनार्यकेष्वभिरतं मरणे कृतनिश्चयम् ॥ ५.१०६.१ ॥
Aquel que se aferra con obstinación de linaje a la ruina, está cegado por la codicia por el bien ajeno, se deleita con hombres innobles y ha decidido la muerte.
5.106.2
ज्ञातीनां दुःखकर्तारं बन्धूनां शोकवर्धनम् ।
सुहृदां क्लेशदातारं द्विषतां हर्षवर्धनम् ॥ ५.१०६.२ ॥
Causante de dolor a los parientes, aumentador del pesar de los allegados, dador de aflicción a los amigos y aumentador del gozo de los enemigos.
5.106.3
कथं नैनं विमार्गस्थं वारयन्तीह बान्धवाः ।
सौहृदाद्वा सुहृत्स्निग्धो भगवान्वा पितामहः ॥ ५.१०६.३ ॥
¿Por qué sus parientes no lo detienen aquí, de pie en el camino equivocado? ¿O por qué el venerable abuelo, afectuoso por amistad, no lo detiene?
5.106.4
उक्तं भगवता वाक्यमुक्तं भीष्मेण यत्क्षमम् ।
उक्तं बहुविधं चैव नारदेनापि तच्छृणु ॥ ५.१०६.४ ॥
Escucha las palabras dichas por el venerable, las palabras apropiadas dichas por Bhīṣma, y lo que también Nārada dijo de muchas maneras.
5.106.5
दुर्लभो वै सुहृच्छ्रोता दुर्लभश्च हितः सुहृत् ।
तिष्ठते हि सुह्यद्यत्र न बन्धुस्तत्र तिष्ठते ॥ ५.१०६.५ ॥
En verdad es raro un amigo que escuche, y raro es un amigo benéfico. Donde permanece el amigo, no permanece el pariente.
5.106.6
श्रोतव्यमपि पश्यापि सुहृदां कुरुनन्दन ।
न कर्तव्यश्च निर्बन्धो निर्बन्धो हि सुदारुणः ॥ ५.१०६.६ ॥
Oh alegría de los Kurus, debe escucharse y considerarse también lo que dicen los amigos. No se debe practicar la obstinación, pues la obstinación es sumamente terrible.
5.106.7
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
यथा निर्बन्धतः प्राप्तो गालवेन पराजयः ॥ ५.१०६.७ ॥
Aquí también citan esta antigua historia, cómo la derrota alcanzó a Gālava por obstinación.
5.106.8
विश्वामित्रं तपस्यन्तं धर्मो जिज्ञासया पुरा ।
अभ्यगच्छत्स्वयं भूत्वा वसिष्ठो भगवानृषिः ॥ ५.१०६.८ ॥
En tiempos antiguos, Dharma mismo, por deseo de saber, se acercó a Viśvāmitra mientras practicaba austeridades, tomando la forma del venerable sabio Vasiṣṭha.
5.106.9
सप्तर्षीणामन्यतमं वेषमास्थाय भारत ।
बभुक्षुः क्षुधितो राजन्नाश्रमं कौशिकस्य तु ॥ ५.१०६.९ ॥
Oh Bhārata, tomando la forma de uno de los siete sabios, hambriento y deseoso de comer, oh rey, llegó al ermitaño de Kauśika.
5.106.10
विश्वामित्रोऽथ संभ्रान्तः श्रपयामास वै चरुम् ।
परमान्नस्य यत्नेन न च तं प्रत्यपालयत् ॥ ५.१०६.१० ॥
Entonces Viśvāmitra, agitado, hizo cocer el arroz ritual; aunque cocinaba con esmero el mejor alimento, no lo atendió.
5.106.11
अन्नं तेन यदा भुक्तमन्यैर्दत्तं तपस्विभिः ।
अथ गृह्णान्नमत्युष्णं विश्वामित्रोऽप्युपागमत् ॥ ५.१०६.११ ॥
Cuando él hubo comido la comida que le dieron otros ascetas, Viśvāmitra también se acercó, trayendo comida muy caliente.
5.106.12
भुक्तं मे तिष्ठ तावत्त्वमित्युक्त्वा भगवान्ययौ ।
विश्वामित्रस्ततो राजन्स्थित एव महाद्युतिः ॥ ५.१०६.१२ ॥
Diciendo: 'Ya he comido; espera ahora un momento', el venerable se marchó. Entonces, oh rey, Viśvāmitra, de gran esplendor, permaneció allí de pie.
5.106.13
भक्तं प्रगृह्य मूर्ध्ना वै बाहुभ्यां संशितव्रतः ।
स्थितः स्थाणुरिवाभ्याशे निश्चेष्टो मारुताशनः ॥ ५.१०६.१३ ॥
Sosteniendo la comida sobre la cabeza con ambos brazos, el de voto firme se mantuvo cerca como un poste, inmóvil, alimentándose de viento.
5.106.14
तस्य शुश्रूषणे यत्नमकरोद्गालवो मुनिः ।
गौरवाद्बहुमानाच्च हार्देन प्रियकाम्यया ॥ ५.१०६.१४ ॥
El sabio Gālava puso empeño en servirle, por reverencia y gran respeto, con afecto y deseo de complacerle.
5.106.15
अथ वर्षशते पूर्णे धर्मः पुनरुपागमत् ।
वासिष्ठं वेषमास्थाय कौशिकं भोजनेप्सया ॥ ५.१०६.१५ ॥
Entonces, cuando se cumplieron cien años, Dharma volvió, tomando la forma de Vasiṣṭha, deseoso de comida, ante Kauśika.
5.106.16
स दृष्ट्वा शिरसा भक्तं ध्रियमाणं महर्षिणा ।
तिष्ठता वायुभक्षेण विश्वामित्रेण धीमता ॥ ५.१०६.१६ ॥
Vio la comida sostenida sobre la cabeza del gran sabio, el sabio Viśvāmitra, que permanecía de pie y se alimentaba de viento.
5.106.17
प्रतिगृह्य ततो धर्मस्तथैवोष्णं तथा नवम् ।
भुक्त्वा प्रीतोस्मि विप्रर्षे तमुक्त्वा स मुनिर्गतः ॥ ५.१०६.१७ ॥
Entonces Dharma lo aceptó, caliente y fresco, lo comió y dijo: "Oh sabio entre brahmanes, estoy complacido"; dicho esto, aquel sabio partió.
5.106.18
क्षत्रभावादपगतो ब्राह्मणत्वमुपागतः ।
धर्मस्य वचनात्प्रीतो विश्वामित्रस्तथाऽभवत् ॥ ५.१०६.१८ ॥
Apartándose del estado de guerrero, alcanzó la condición de brahmán; complacido por las palabras de Dharma, Viśvāmitra llegó a serlo.
5.106.19
विश्वामित्रस्तु शिष्यस्य गालवस्य तपस्विनः ।
शुश्रूषया च भक्त्या च प्रीतिमानित्युवाच ह ॥ ५.१०६.१९ ॥
Viśvāmitra, complacido por el servicio y la devoción de su discípulo, el asceta Gālava, habló así.
5.106.20
अनुज्ञातो मया वत्स यथेष्टं गच्छ गवालव ।
इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं गालवो मुनिसत्तमम् ॥ ५.१०६.२० ॥
"Querido hijo, te concedo permiso; ve como desees, Gavālava." Así interpelado, Gālava respondió a aquel mejor de los sabios.
5.106.21
प्रीतो मधुरया वाचा विश्वामित्रं महाद्युतिम् ।
दक्षिणाः काः प्रयच्छामि भवते गुरुकर्मणि ॥ ५.१०६.२१ ॥
Complacido por sus dulces palabras, Gālava dijo al radiante Viśvāmitra: "¿Qué honorario debo ofrecerte por la tarea del maestro?"
5.106.22
दक्षिणाभिरुपेतं हि कर्म सिद्ध्यति मानद ।
दक्षिणानां हि दाता वै अपवर्गेण युज्यते ॥ ५.१०६.२२ ॥
Oh dador de honor, un rito acompañado de honorarios ciertamente se cumple; y quien da los honorarios ciertamente se une a la liberación.
5.106.23
स्वर्गे क्रतुफलं तद्धि दक्षिणा शान्तिरुच्यते ।
किमाहरामि गुर्वर्थं ब्रवीतु भगवानिति ॥ ५.१०६.२३ ॥
En el cielo ese es el fruto del sacrificio; el honorario se llama paz. ¿Qué traeré para el maestro? Que lo diga el venerable.
5.106.24
स जानानस्तु भगवान्खिन्नं शुश्रूषणेन वै ।
विश्वामित्रस्तमसकृद्गच्छ गच्छेत्यचोदयत् ॥ ५.१०६.२४ ॥
Sabiendo que estaba agotado por el servicio, el venerable Viśvāmitra lo instó repetidamente diciendo: "Ve, ve."
5.106.25
असकृद्गच्छगच्छेति विश्वामित्रेण भाषितः ।
किं ददानीति बहुशो गालवः प्रत्यभाषत ॥ ५.१०६.२५ ॥
Una y otra vez Viśvāmitra dijo: «¡Vete, vete!». Y una y otra vez Gālava respondió: «¿Qué debo dar?».
5.106.26
निर्बन्धतस्तु बहुशो गालवस्य तपस्विनः ।
किंचिदागतसंरम्भो विश्वामित्रोऽब्रवीदिदम् ॥ ५.१०६.२६ ॥
Presionado repetidamente por el asceta Gālava, Viśvāmitra se agitó algo y dijo estas palabras.
5.106.27
एकतःश्यामकर्णानां हयानां चन्द्रवर्चसाम् ।
अष्टौ शतानि मे देहि गच्छ गालव मा चिरम् ॥ ५.१०६.२७ ॥
«Gālava, dame ochocientos caballos resplandecientes como la luna, con las orejas oscuras de un lado. Ve, y no tardes.»