Mahābhārata · Adhyāya 5.107
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.107.1
एवमुक्तस्तदा तेन विश्वामित्रेण धीमता ।
नास्ते न शेते नाहारं कुरुते गालवस्तदा ॥ ५.१०७.१ ॥
Así interpelado por el sabio Viśvāmitra, Gālava entonces no se sentó, no se acostó y no tomó alimento.
5.107.2
त्वगस्थिभूतो हरिणाश्चिन्ताशोकपरायणः ।
शोचमानोऽतिमात्रं स दह्यमानश्च मन्युना ।
गालवो दुःखितो दुःखाद्विललाप सुयोधन ॥ ५.१०७.२ ॥
Reducido a piel y huesos, entregado a la preocupación y al dolor, lamentándose en exceso y consumido por la angustia, Gālava, afligido por el pesar, se lamentó, oh Suyodhana.
5.107.3
कुतः पुष्टानि मित्राणि कुतोऽर्थाः सञ्चयः कृतः ।
हयानां चन्द्रशुभ्राणां शतान्यष्टौ कुतो मम ॥ ५.१०७.३ ॥
¿Dónde están mis amigos bien alimentados? ¿Dónde se ha acumulado mi riqueza? ¿Dónde están mis ochocientos caballos, blancos como la luna?
5.107.4
कुतो मे भोजने श्रद्धा सुखश्रद्धा कुतश्च मे ।
श्रद्धा मे जीवितस्यापि छिन्ना किं जीवितेन मे ॥ ५.१०७.४ ॥
¿Dónde está mi afición a la comida? ¿Dónde mi confianza en la felicidad? También mi esperanza en la vida se ha cortado; ¿de qué me sirve la vida?
5.107.5
अहं पारे समुद्रस्य पृथिव्या वा परं परात् ।
गत्वाऽऽत्मानं विमुञ्चामि किं फलं जीवितेन मे ॥ ५.१०७.५ ॥
Yendo al otro lado del océano o más allá de los confines de la tierra, me liberaré a mí mismo. ¿De qué me sirve la vida?
5.107.6
अदनस्याकृतार्थस्य त्यक्तस्य विविधैः फलैः ।
ऋणं धारयमाणस्य कुतः सुखमनीहया ॥ ५.१०७.६ ॥
Para quien no come, cuyos fines no se han cumplido, abandonado por los diversos frutos, cargando con una deuda, ¿dónde está la dicha sin deseo?
5.107.7
सुहृदां हि धनं भुक्त्वा कृत्वा प्रणयमीप्सितम् ।
प्रतिकर्तुमशक्तस्य जीवितान्मरणं वरम् ॥ ५.१०७.७ ॥
Quien ha disfrutado de la riqueza de sus amigos y ha recibido su deseado afecto, pero no puede corresponderles, es mejor que muera antes que vivir.
5.107.8
प्रतिश्रुत्य करिष्येति कर्तव्यं तदकुर्वतः ।
मिथ्यावचनदग्धस्य इष्टापूर्तं प्रणश्यति ॥ ५.१०७.८ ॥
Para quien promete "lo haré" y no cumple ese deber, el mérito del sacrificio y la caridad (iṣṭāpūrta) se pierde, quemado por la palabra falsa.
5.107.9
न रूपमनृतस्यास्ति नानृतस्यास्ति सन्ततिः ।
नानृतस्याधिपत्यं च कुत एव गतिः शुभा ॥ ५.१०७.९ ॥
La falsedad no tiene forma, no tiene descendencia, no tiene soberanía; ¿de dónde, entonces, podría tener un destino auspicioso?
5.107.10
कुतः कृतघ्नस्य यशः कुतः स्थानं कुतः सुखम् ।
अश्रद्धेयः कृतघ्नो हि कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः ॥ ५.१०७.१० ॥
¿Dónde está la fama para el desagradecido, dónde un lugar, dónde la felicidad? El desagradecido no es digno de confianza, y para el desagradecido no hay expiación.
5.107.11
न जीवत्यधनः पापः कुतः पापस्य तन्त्रणम् ।
पापो ध्रुवमवाप्नोति विनाशं नाशयन्कृतम् ॥ ५.१०७.११ ॥
El pobre pecador no vive; ¿dónde está la protección del pecador? El pecador ciertamente alcanza la destrucción, destruyendo incluso el bien que ha hecho.
5.107.12
सोऽहं पापः कृतघ्नस्य कृपणश्चानृतोऽपि च ।
गुरोर्यः कृतकार्यः संस्तत्करोमि न भाषितम् ॥ ५.१०७.१२ ॥
Yo soy pecador, desagradecido, mezquino y también mentiroso: aunque he cumplido la tarea de mi maestro, no lo considero hecho, y no cumplo la palabra que dije.
5.107.13
सोऽहं प्राणान्विमोक्ष्यामि कृत्वा यत्नमनुत्तमम् ।
अर्थिता न मया काचित्कृतपूर्वा दिवौकसाम् ॥ ५.१०७.१३ ॥
Tras hacer mi máximo esfuerzo, entregaré mi vida; nunca antes he hecho petición alguna a los moradores del cielo.
5.107.14
मानयन्ति च मां सर्वे त्रिदशा यज्ञसंस्तरे ।
अहं तु विबुधश्रेष्ठं देवं त्रिभुवनेश्वरम् ।
विष्णुं गच्छाम्यहं कृष्णं गतिं गतिमतां वरम् ॥ ५.१०७.१४ ॥
En la asamblea del sacrificio todos los dioses me honran; pero yo voy a Kṛṣṇa, Viṣṇu, el mejor de los dioses, señor de los tres mundos, la meta más excelsa entre quienes buscan metas.
5.107.15
भोगा यस्मात्प्रतिष्ठन्ते व्याप्य सर्वान्सुरासुरान् ।
प्रणतो द्रष्टुमिच्छामि कृष्णं योगिनमव्ययम् ॥ ५.१०७.१५ ॥
De quien dependen todos los goces, que impregna a todos los dioses y demonios: deseo ver a Kṛṣṇa, el yogui imperecedero, postrándome ante él.
5.107.16
एवमुक्ते सखा तस्य गरुडो विनतात्मजः ।
दर्शयामास तं प्राह संहृष्टः प्रियकाम्यया ॥ ५.१०७.१६ ॥
Así hablado, su amigo Garuḍa, hijo de Vinatā, se le mostró, y, complacido y deseoso de agradar, habló.
5.107.17
सहृद्भवान्मम मतः सुहृदां च मतः सुहृत् ।
ईप्सितेनाभिलाषेण योक्तव्यो विभवे सति ॥ ५.१०७.१७ ॥
Tú eres mi bienqueriente, y a mi juicio el mejor de los amigos entre los amigos; cuando haya medios, debes unirte a mí por el deseo que anhelas.
5.107.18
विभवश्चास्ति मे विप्र वासवावरजो द्विज ।
पूर्वमुक्तस्त्वदर्थं च कृतः कामश्च तेन मे ॥ ५.१०७.१८ ॥
Oh brahmán, oh dvija, también tengo medios; el hermano menor de Vāsava (Viṣṇu) habló antes en tu favor, y por él se cumplió también mi deseo.
5.107.19
स भवानेतु गच्छाव नयिष्ये त्वां यथासुखम् ।
देशं पारं पृथिव्या वा गच्छ गालव मा चिरम् ॥ ५.१०७.१९ ॥
Ven, pues, partamos; te llevaré con comodidad. Ve a un país más allá de los confines de la tierra, Gālava, no tardes.