Mahābhārata · Adhyāya 5.107
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.107.1
एवमुक्तस्तदा तेन विश्वामित्रेण धीमता ।
नास्ते न शेते नाहारं कुरुते गालवस्तदा ॥ ५.१०७.१ ॥
So angesprochen vom weisen Viśvāmitra, setzte sich Gālava damals nicht, legte sich nicht nieder und nahm keine Nahrung zu sich.
5.107.2
त्वगस्थिभूतो हरिणाश्चिन्ताशोकपरायणः ।
शोचमानोऽतिमात्रं स दह्यमानश्च मन्युना ।
गालवो दुःखितो दुःखाद्विललाप सुयोधन ॥ ५.१०७.२ ॥
Auf Haut und Knochen reduziert, dem Kummer und der Sorge ergeben, übermäßig klagend und von Zorn verzehrt, wehklagte Gālava, von Leid gequält, o Suyodhana.
5.107.3
कुतः पुष्टानि मित्राणि कुतोऽर्थाः सञ्चयः कृतः ।
हयानां चन्द्रशुभ्राणां शतान्यष्टौ कुतो मम ॥ ५.१०७.३ ॥
Wo sind meine wohlgenährten Freunde? Wo hat sich mein Reichtum angesammelt? Wo sind meine achthundert mondweißen Pferde?
5.107.4
कुतो मे भोजने श्रद्धा सुखश्रद्धा कुतश्च मे ।
श्रद्धा मे जीवितस्यापि छिन्ना किं जीवितेन मे ॥ ५.१०७.४ ॥
Wo ist meine Lust am Essen? Wo mein Vertrauen in das Glück? Auch meine Hoffnung aufs Leben ist abgeschnitten; was nützt mir das Leben?
5.107.5
अहं पारे समुद्रस्य पृथिव्या वा परं परात् ।
गत्वाऽऽत्मानं विमुञ्चामि किं फलं जीवितेन मे ॥ ५.१०७.५ ॥
Ich werde jenseits des Ozeans oder über die entferntesten Grenzen der Erde hinaus gehen und mich selbst befreien. Welchen Nutzen hat das Leben für mich?
5.107.6
अदनस्याकृतार्थस्य त्यक्तस्य विविधैः फलैः ।
ऋणं धारयमाणस्य कुतः सुखमनीहया ॥ ५.१०७.६ ॥
Wo ist das Glück ohne Verlangen für den, der nicht isst, dessen Ziele unerfüllt sind, der von den vielfältigen Früchten verlassen ist und eine Schuld trägt?
5.107.7
सुहृदां हि धनं भुक्त्वा कृत्वा प्रणयमीप्सितम् ।
प्रतिकर्तुमशक्तस्य जीवितान्मरणं वरम् ॥ ५.१०७.७ ॥
Wer den Reichtum seiner Freunde genossen und ihre ersehnte Zuneigung empfangen hat, aber es nicht zu erwidern vermag, für den ist der Tod besser als das Leben.
5.107.8
प्रतिश्रुत्य करिष्येति कर्तव्यं तदकुर्वतः ।
मिथ्यावचनदग्धस्य इष्टापूर्तं प्रणश्यति ॥ ५.१०७.८ ॥
Wer verspricht: „Ich werde es tun“, und diese Pflicht dann nicht erfüllt, dessen Verdienst aus Opfer und Wohltätigkeit (iṣṭāpūrta) geht zugrunde, verbrannt durch die falsche Rede.
5.107.9
न रूपमनृतस्यास्ति नानृतस्यास्ति सन्ततिः ।
नानृतस्याधिपत्यं च कुत एव गतिः शुभा ॥ ५.१०७.९ ॥
Die Lüge hat keine Gestalt, die Lüge hat keine Nachkommen, die Lüge hat keine Herrschaft; woher also sollte ihr ein glückliches Ziel kommen?
5.107.10
कुतः कृतघ्नस्य यशः कुतः स्थानं कुतः सुखम् ।
अश्रद्धेयः कृतघ्नो हि कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः ॥ ५.१०७.१० ॥
Wo ist für den Undankbaren Ruhm, wo ein Platz, wo Glück? Der Undankbare ist nicht vertrauenswürdig, und für den Undankbaren gibt es keine Sühne.
5.107.11
न जीवत्यधनः पापः कुतः पापस्य तन्त्रणम् ।
पापो ध्रुवमवाप्नोति विनाशं नाशयन्कृतम् ॥ ५.१०७.११ ॥
Der arme Sünder lebt nicht; wo ist der Schutz für den Sünder? Der Sünder erleidet gewiss den Untergang und zerstört sogar das Gute, das er getan hat.
5.107.12
सोऽहं पापः कृतघ्नस्य कृपणश्चानृतोऽपि च ।
गुरोर्यः कृतकार्यः संस्तत्करोमि न भाषितम् ॥ ५.१०७.१२ ॥
Ich bin sündig, undankbar, geizig und auch lügnerisch: Obwohl ich die Aufgabe meines Lehrers vollbracht habe, halte ich sie nicht für getan, und das gesprochene Wort halte ich nicht.
5.107.13
सोऽहं प्राणान्विमोक्ष्यामि कृत्वा यत्नमनुत्तमम् ।
अर्थिता न मया काचित्कृतपूर्वा दिवौकसाम् ॥ ५.१०७.१३ ॥
Nachdem ich meine höchste Anstrengung gemacht habe, werde ich mein Leben lassen; nie zuvor habe ich die Himmelsbewohner um etwas gebeten.
5.107.14
मानयन्ति च मां सर्वे त्रिदशा यज्ञसंस्तरे ।
अहं तु विबुधश्रेष्ठं देवं त्रिभुवनेश्वरम् ।
विष्णुं गच्छाम्यहं कृष्णं गतिं गतिमतां वरम् ॥ ५.१०७.१४ ॥
In der Opferversammlung ehren mich alle Götter; doch ich gehe zu Kṛṣṇa, Viṣṇu, dem Besten der Götter, dem Herrn der drei Welten, dem höchsten Ziel unter denen, die ein Ziel suchen.
5.107.15
भोगा यस्मात्प्रतिष्ठन्ते व्याप्य सर्वान्सुरासुरान् ।
प्रणतो द्रष्टुमिच्छामि कृष्णं योगिनमव्ययम् ॥ ५.१०७.१५ ॥
Von dem alle Genüsse ausgehen, der alle Götter und Dämonen durchdringt — ich möchte Kṛṣṇa, den unvergänglichen Yogin, sehen, indem ich mich verneige.
5.107.16
एवमुक्ते सखा तस्य गरुडो विनतात्मजः ।
दर्शयामास तं प्राह संहृष्टः प्रियकाम्यया ॥ ५.१०७.१६ ॥
Auf diese Worte hin zeigte sich ihm sein Freund Garuḍa, der Sohn Vinatās, und, erfreut und den Wunsch zu gefallen, sprach er.
5.107.17
सहृद्भवान्मम मतः सुहृदां च मतः सुहृत् ।
ईप्सितेनाभिलाषेण योक्तव्यो विभवे सति ॥ ५.१०७.१७ ॥
Du bist mein Wohlmeinender, und nach meiner Ansicht der beste Freund unter den Freunden; wenn Mittel vorhanden sind, sollst du dich mir durch den ersehnten Wunsch verbinden.
5.107.18
विभवश्चास्ति मे विप्र वासवावरजो द्विज ।
पूर्वमुक्तस्त्वदर्थं च कृतः कामश्च तेन मे ॥ ५.१०७.१८ ॥
O Brahmane, o Zweimalgeborener, auch ich habe Mittel; der jüngere Bruder Vāsavas (Viṣṇu) hat zuvor für dich gesprochen, und durch ihn wurde auch mein eigener Wunsch erfüllt.
5.107.19
स भवानेतु गच्छाव नयिष्ये त्वां यथासुखम् ।
देशं पारं पृथिव्या वा गच्छ गालव मा चिरम् ॥ ५.१०७.१९ ॥
Komm also, lass uns gehen; ich werde dich bequem führen. Geh in ein Land jenseits der fernen Küste der Erde, Gālava, zögere nicht.