Mahābhārata · Adhyāya 5.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.12.1
क्रुद्धं तु नहुषं दृष्ट्वा देवा ऋषिपुरोगमाः ।
अब्रुवन्देवराजानं नहुषं घोरदर्शनम् ॥ ५.१२.१ ॥
Als sie Nahuṣa zornig sahen, sprachen die Götter, angeführt von den Weisen, zum König der Götter, Nahuṣa von schrecklicher Gestalt.
5.12.2
देवराज जहि क्रोधं त्वयि क्रुद्धे जगद्विभो ।
त्रस्तं सासुरगन्धर्वं सकिंनरमहोरगम् ॥ ५.१२.२ ॥
O König der Götter, lege deinen Zorn ab. O Herr der Welt, wenn du zornig bist, zittert die ganze Welt mit Asuras, Gandharvas, Kinnaras und großen Schlangen.
5.12.3
जहि क्रोधमिमं साधो न कुप्यन्ति भवद्विधाः ।
परस्य पत्नी सा देवी प्रसीदस्व सुरेश्वर ॥ ५.१२.३ ॥
Lege diesen Zorn ab, guter Herr; Männer wie du zürnen nicht. Jene Göttin ist die Frau eines anderen; sei gnädig, o Herr der Götter.
5.12.4
निवर्तय मनः पापात्परदाराभिमर्शनात् ।
देवराजोऽसि भद्रं ते प्रजा धर्मेण पालय ॥ ५.१२.४ ॥
Wende deinen Geist ab von der Sünde, die Frau eines anderen zu berühren. Du bist der König der Götter; möge dir Glück beschieden sein. Schütze deine Untertanen gemäß dem Dharma.
5.12.5
एवमुक्तो न जग्राह तद्वचः काममोहितः ।
अथ देवानुवाचेदमिन्द्रं प्रति सुराधिपः ॥ ५.१२.५ ॥
Obwohl so angesprochen, nahm Nahuṣa, von Begierde verblendet, diese Worte nicht an. Da sprach der Herr der Götter zu den Göttern über Indra dies.
5.12.6
अहल्या धर्षिता पूर्वमृषिपत्नी यशस्विनी ।
जीवतो भर्तुरिन्द्रेण स वः किं न निवारितः ॥ ५.१२.६ ॥
Vor langer Zeit schändete Indra Ahalyā, die berühmte Frau eines Weisen, während ihr Mann noch lebte. Warum habt ihr ihn nicht zurückgehalten?
5.12.7
बहूनि च नृशंसानि कृतानीन्द्रेण वै पुरा ।
वैधर्म्याण्युपधाश्चैव स वः किं न निवारितः ॥ ५.१२.७ ॥
Einst beging Indra viele grausame Taten, unrechtmäßige Handlungen und Betrügereien. Warum wurde er von euch nicht aufgehalten?
5.12.8
उपतिष्ठतु देवी मामेतदस्या हितं परम् ।
युष्माकं च सदा देवाः शिवमेवं भविष्यति ॥ ५.१२.८ ॥
Die Göttin möge zu mir kommen; dies ist ihr höchstes Wohl. O Götter, so wird auch euch stets Glück zuteilwerden.
5.12.9
इन्द्राणीमानयिष्यामो यथेच्छसि दिवस्पते ।
जहि क्रोधमिमं वीर प्रीतो भव सुरेश्वर ॥ ५.१२.९ ॥
O Herr des Himmels, wir werden Indrāṇī herbeibringen, wie du es wünschst. O Held, lass diesen Zorn fahren; sei besänftigt, o Herr der Götter.
5.12.10
इत्युक्त्वा तं तदा देवा ऋषिभिः सह भारत ।
तग्मुर्बृहस्पतिं वक्तुमिन्द्राणीं चाशुभं वचः ॥ ५.१२.१० ॥
Nachdem sie dies gesagt hatten, o Bhārata, gingen die Götter zusammen mit den Weisen zu Bṛhaspati, um unheilvolle Worte über Indrāṇī zu sprechen.
5.12.11
जानीमः शरणं प्राप्तामिन्द्राणीं तव वेश्मनि ।
दत्ताभयां च विप्रेन्द्र त्वया देवर्षिसत्तम ॥ ५.१२.११ ॥
Wir wissen, dass Indrāṇī in deinem Haus Zuflucht gesucht hat, und dass du ihr, o Bester der Brahmanen, o Bester der göttlichen Weisen, Schutz gewährt hast.
5.12.12
ते त्वां देवाः सगन्धर्वा ऋषयश्च महाद्युते ।
प्रसादयन्ति चेन्द्राणी नहुषाय प्रदीयताम् ॥ ५.१२.१२ ॥
O Strahlender, die Götter, Gandharvas und Weisen besänftigen dich: Möge Indrāṇī dem Nahuṣa gegeben werden.
5.12.13
इन्द्राद्विशिष्टो नहुषो देवराजो महाद्युतिः ।
वृणोत्विमं वरारोहा भर्तृत्वे वरवर्णिनी ॥ ५.१२.१३ ॥
Nahuṣa, der König der Götter, ist Indra überlegen und von großem Glanz. Möge diese Frau mit den schönen Hüften und der schönen Gestalt ihn zum Gemahl wählen.
5.12.14
एवमुक्ते तु सा देवी बाष्पमुत्सृज्य सस्वनम् ।
उवाच रुदती दीना बृहस्पतिमिदं वचः ॥ ५.१२.१४ ॥
Als dies gesagt war, vergoss die Göttin Tränen, schluchzte, weinte und sprach, bekümmert, diese Worte zu Bṛhaspati.
5.12.15
नाहमिच्छामि नहुषं पतिं देवर्षिसत्तम ।
शरणागतास्मि ते ब्रहंस्त्रायस्व महतो भयात् ॥ ५.१२.१५ ॥
O bester der göttlichen Weisen, ich wünsche Nahuṣa nicht zum Gemahl. Ich bin zu dir als Zuflucht gekommen; o Brahman, beschütze mich vor dieser großen Furcht.
5.12.16
शरणागतं न त्यजेयमिन्द्राणि मम निश्चयः ।
धर्मज्ञां सत्यशीलां च न त्यजेयमनिन्दिते ॥ ५.१२.१६ ॥
O Indrāṇī, ich werde den nicht verlassen, der Zuflucht gesucht hat; das ist mein fester Entschluss. Und ich werde dich nicht verlassen, die du das Dharma kennst und ein wahrhaftiges Wesen hast, o Makellose.
5.12.17
नाकार्यं कर्तुमिच्छामि ब्राह्मणः सन्विशेषतः ।
श्रुतधर्मा सत्यशीलो जानन्धर्मानुशासनम् ॥ ५.१२.१७ ॥
Als Brahmane, und besonders als einer, der das heilige Gesetz gehört hat und kennt, wahrhaftig von Natur und die Lehre des Dharma kennend, will ich keine unpassende Tat begehen.
5.12.18
नाहमेतत्करिष्यामि गच्छध्वं वै सुरोत्तमाः ।
अस्मिंश्चार्थे पुरा गीतं ब्रह्मणा श्रूयतामिदम् ॥ ५.१२.१८ ॥
Das werde ich nicht tun. Geht, ihr Besten der Götter. Hört, was Brahmā einst über diese Angelegenheit sang.
5.12.19
न तस्य बीजं रोहति रोहकाले ।
न तस्य वर्षं वर्षति वर्षकाले।
भीतं प्रपन्नं प्रददाति शत्रवे ।
न स त्रातारं लभते त्राणमिच्छन् ॥ ५.१२.१९ ॥
Dessen Saat keimt nicht zur Keimzeit, auf den der Regen zur Regenzeit nicht fällt, der den Feind dem Verängstigten übergibt, der Zuflucht gesucht hat: Obwohl er Schutz sucht, findet er keinen Beschützer.
5.12.20
मोघमन्नं विन्दति चाप्यचेताः ।
स्वर्गाल्लोकाद्धश्यति नष्टचेष्टः।
भीतं प्रपन्नं प्रददाति यो वै ।
न तस्य हव्यं प्रतिगृह्णन्ति देवाः ॥ ५.१२.२० ॥
Der Unverständige, der den Verängstigten, der Zuflucht gesucht hat, übergibt: Seine Speise ist vergeblich; seine Mühen zunichte, fällt er vom Himmel und aus der Welt; die Götter nehmen sein Opfer nicht an.
5.12.21
प्रमीयते चास्य प्रजा ह्यकाले ।
सदा विवासं पितरोऽस्य कुर्वते।
भीतं प्रपन्नं प्रददाति शत्रवे ।
सेन्द्रा देवाः प्रहरन्त्यस्य वज्रम् ॥ ५.१२.२१ ॥
Seine Nachkommen sterben vor der Zeit; seine Ahnen verbannen ihn immer; auf den, der den Verängstigten, der Zuflucht gesucht hat, dem Feind übergibt, schlagen die Götter mit Indra den Donnerkeil.
5.12.22
एतदेवं विजानन्वै न दास्यामि शचीमिमाम् ।
इन्द्राणीं विश्रुतां लोके शक्रस्य महिषीं प्रियां ॥ ५.१२.२२ ॥
Dies wohl wissend, werde ich diese Śacī nicht hergeben — Indrāṇī, in der Welt berühmt, die geliebte Hauptgemahlin Śakras.
5.12.23
अस्या हितं भवेद्यच्च मम चापि हितं भवेत् ।
क्रियतां तत्सुरश्रेष्ठा नहि दास्याम्यहं शचीम् ॥ ५.१२.२३ ॥
Was ihr zum Nutzen ist und auch mir zum Nutzen, das soll geschehen, Beste der Götter; doch ich werde Śacī nicht hergeben.
5.12.24
अथ देवाः सगन्धर्वा गुरुमाहुरिदं वचः ।
कथं सुनीतं नु भवेन्मन्त्रयस्व बृहस्पते ॥ ५.१२.२४ ॥
Da sprachen die Götter zusammen mit den Gandharvas dieses Wort zum Lehrer: "O Bṛhaspati, wie könnte dies gut beraten sein? Berate darüber."
5.12.25
नहुषं याचतां देवी किंचित्कालान्तरं शुभा ।
इन्द्राणि हितमेतद्धि तथाऽस्माकं भविष्यति ॥ ५.१२.२५ ॥
O Indrāṇī, möge die glückverheißende Göttin Nahuṣa um eine gewisse Frist bitten; dies ist heilsam, und so wird es auch für uns sein.
5.12.26
बहुविघ्नः सुराः कालः कालः कालं नयिष्यति ।
गर्वितो बलवांश्चापि नहुषो वरसंश्रयात् ॥ ५.१२.२६ ॥
O Götter, die Zeit ist voller Hindernisse; die Zeit wird die Zeit hinführen. Nahuṣa ist stolz und mächtig, und durch das Vertrauen auf eine Gabe ist er es noch mehr.
5.12.27
ततस्तेन तथोक्ते तु प्रीता देवास्तथाब्रुवन् ।
ब्रह्मन्साध्विदमुक्तं ते हितं सर्वं दिवौकसाम् ॥ ५.१२.२७ ॥
So angesprochen sprachen die erfreuten Götter: "O Brahman, du hast gut gesprochen; dies ist ganz und gar heilsam für alle Bewohner des Himmels."
5.12.28
एवमेतद्द्विजश्रेष्ठ देवी चेयं प्रसाद्यताम् ।
ततः समस्ता इन्द्राणीं देवाश्चाग्निपुरोगमाः ॥ ५.१२.२८ ॥
"So ist es, o Bester der Zweimalgeborenen; möge diese Göttin versöhnt werden." Dann sprachen alle Götter, angeführt von Agni, zu Indrāṇī...
5.12.29
ऊचुर्वचनमव्यग्रा लोकानां हितकाम्यया ।
त्वया जगदिदं सर्वं धृतं स्थावरजङ्गमम्।
एकपत्न्यसि सत्या च गच्छस्व नहुषं प्रति ॥ ५.१२.२९ ॥
Unbeirrt und das Wohl der Welten wünschend, sprachen sie: "Durch dich wird diese ganze Welt, das Unbewegliche wie das Bewegliche, getragen. Du bist der einzigen Gattin treu und wahrhaftig; geh zu Nahuṣa."
5.12.30
क्षिप्रं त्वामभिकामश्च विनशिष्यति पापकृत् ।
नहुषो देवि शक्रश्च सुरैश्वर्यमवाप्स्यति ॥ ५.१२.३० ॥
Bald wird der Sünder, der dich begehrt, zugrunde gehen, o Göttin; und Nahuṣa und Śakra (Indra) werden die Herrschaft über die Götter erlangen.
5.12.31
एवं विनिश्चयं कृत्वा इन्द्राणी कार्यसिद्धये ।
अभ्यगच्छत सव्रीडा नहुषं घोरदर्शनम् ॥ ५.१२.३१ ॥
So entschlossen, ging Indrāṇī, verschämt, zu Nahuṣa von schrecklichem Aussehen, um ihren Zweck zu erreichen.
5.12.32
दृष्ट्वा तां नहुषश्चापि वयोरूपसमन्विताम् ।
समहृष्यत दुष्टात्मा कामोपहतचेतनः ॥ ५.१२.३२ ॥
Als er sie sah, mit Jugend und Schönheit begabt, freute sich auch der böse Nahuṣa sehr, sein Bewusstsein von Begierde überwältigt.