Mahābhārata · Adhyāya 5.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.127.1
श्रुत्वा दुर्योधनो वाक्यमप्रियं कुरुसंसदि ।
प्रत्युवाच महाबाहुं वासुदेवं यशस्विनम् ॥ ५.१२७.१ ॥
Tras oír aquel discurso desagradable en la asamblea de los Kurus, Duryodhana respondió al de brazos poderosos, el glorioso Vāsudeva.
5.127.2
प्रसमीक्ष्य भवानेतद्वक्तुमर्हति केशव ।
मामेव हि विशेषेण विभाष्य परिगर्हसे ॥ ५.१२७.२ ॥
Oh Keśava, deberías haberlo considerado bien antes de hablar; me censuras a mí en particular.
5.127.3
भक्तिवादेन पार्थानामकस्मान्मधुसूदन ।
भवान्गर्हयति नित्यं किं समीक्ष्य बलाबलम् ॥ ५.१२७.३ ॥
Oh Madhusūdana, con el pretexto de la devoción a los hijos de Pṛthā, ¿por qué me censuras siempre sin motivo? ¿Acaso has sopesado la fuerza y la debilidad?
5.127.4
भवान्क्षत्ता च राजा वाऽप्याचार्यो वा पितामहः ।
मामेव परिगर्हन्ते नान्यं कंचन पाण्डवम् ॥ ५.१२७.४ ॥
Tú, el mayordomo, el rey, el maestro o el abuelo: todos me censuráis a mí solo, y a ningún otro Pāṇḍava.
5.127.5
न चाहं लक्षये कंचिद्व्यभिचारमिहात्मनः ।
अथ सर्वे भवन्तो मां विद्विषन्ति सराजकाः ॥ ५.१२७.५ ॥
No percibo en mí ninguna transgresión aquí; sin embargo, todos vosotros, junto con los reyes, me odiáis.
5.127.6
न चाहं कंचिदत्यर्थमपराधमरिन्दम ।
विचिन्तयन्प्रपश्यामि सुसूक्ष्ममपि केशव ॥ ५.१२७.६ ॥
Oh domador de enemigos, oh Keśava, aun reflexionando sobre mi falta más sutil, no encuentro ninguna ofensa grave.
5.127.7
प्रियाभ्युपगते द्यूते पाण्डवा मधूसूदन ।
जिताः शकुनिना राज्यं तत्र किं मम दुष्कृतम् ॥ ५.१२७.७ ॥
Oh Madhusūdana, cuando se aceptó el amado juego de dados, los Pāṇḍavas fueron vencidos por Śakuni y perdieron el reino. ¿Qué mal cometí yo en eso?
5.127.8
यत्पुनर्द्रविणं किंचित्तत्राजीयन्त पाण्डवाः ।
तेभ्य एवाभ्यनुज्ञातं तत्तद मधुसूदन ॥ ५.१२७.८ ॥
Oh Madhusūdana, cualquier riqueza que los Pāṇḍavas habían ganado de nuevo allí les fue concedida para que se les devolviera solo a ellos.
5.127.9
अपराधो न चास्माकं यत्ते ह्यक्षैः पराजिताः ।
अजेया जयतां श्रेष्ठ पार्थाः प्रव्राजिता वनम् ॥ ५.१२७.९ ॥
No es culpa nuestra que fueran vencidos por los dados. Oh mejor de los vencedores, los invencibles hijos de Pṛthā fueron enviados al exilio en el bosque.
5.127.10
केन वाऽप्यपवादेन विरुद्ध्यन्त्यरिभिः सह ।
अशक्ताः पाण्डवाः कृष्ण प्रहृष्टाः प्रत्यमित्रवत् ॥ ५.१२७.१० ॥
¿Con qué reproche se oponen a sus enemigos? Oh Kṛṣṇa, los Pāṇḍavas impotentes, llenos de alegría, actúan como enemigos.
5.127.11
किमस्माभिः कृतं तेषां कस्मिन्वा पुनरागसि ।
धार्तराष्ट्राञ्जिघांसन्ति पाण्डवाः सृञ्जयैः सह ॥ ५.१२७.११ ॥
¿Qué les hemos hecho, o en qué ofensa? ¿Por qué los Pāṇḍavas, junto con los Sṛñjayas, desean matar a los hijos de Dhṛtarāṣṭra?
5.127.12
न चापि वयमुग्रेण कर्मणा वचनेन वा ।
प्रभ्रष्टाः प्रणमामेह भयादपि शतक्रतुम् ॥ ५.१२७.१२ ॥
No hemos caído por un acto cruel ni por una palabra cruel; aquí nos inclinamos ante Śatakratu (Indra) incluso por miedo.
5.127.13
न च तं कृष्ण पश्यामि क्षत्रधर्ममनुष्ठितम् ।
उत्सहेत युधा जेतुं यो नः शत्रुनिबर्हण ॥ ५.१२७.१३ ॥
Kṛṣṇa, no veo a nadie que cumpla el deber del guerrero y que se atreva a vencernos en batalla, oh destructor de enemigos.
5.127.14
न हि भीष्मकृपद्रोणाः सकर्णा मधुसूदन ।
देवैरपि युधा जेतुं शक्याः किमुत पाण्डवैः ॥ ५.१२७.१४ ॥
Ciertamente Bhīṣma, Kṛpa y Droṇa, junto con Karṇa, oh Madhusūdana, no pueden ser vencidos en batalla ni por los dioses, cuanto menos por los Pāṇḍavas.
5.127.15
स्वधर्ममनुपश्यन्तो यदि माधव संयुगे ।
अस्त्रेण निधनं काले प्राप्स्यामः स्वर्ग्यमेव तत् ॥ ५.१२७.१५ ॥
Oh Mādhava, si, atentos a nuestro propio deber, encontramos la muerte en batalla por las armas en el momento señalado, esa misma muerte conduce al cielo.
5.127.16
मुख्यश्चैवैष नो धर्मः क्षत्रियाणां जनार्दन ।
यच्छयीमहि सङ्ग्रामे शरतल्पगता वयम् ॥ ५.१२७.१६ ॥
Oh Janārdana, este es nuestro deber principal como guerreros: que yazgamos en la batalla, llegados a un lecho de flechas.
5.127.17
ते वयं वीरशयनं प्राप्स्यामो यदि संयुगे ।
अप्रणम्यैव शत्रूणां न नस्तप्स्यन्ति माधव ॥ ५.१२७.१७ ॥
Oh Mādhava, si alcanzamos el lecho de los héroes en la batalla, sin postrarnos ante los enemigos, entonces no nos atormentarán.
5.127.18
कश्च जातु कुले जातः क्षत्रधर्मेण वर्तयन् ।
भयाद्वृत्तिं समीक्ष्यैवं प्रणमेदिह कर्हिचित् ॥ ५.१२७.१८ ॥
¿Quién, nacido en linaje guerrero y viviendo del deber del guerrero, se inclinaría aquí alguna vez por miedo, habiendo sopesado su sustento?
5.127.19
उद्यच्छेदेव न नमेदुद्यमो ह्येव पौरुषम् ।
अप्यपर्वणि भज्येत न नमेदिह कर्हिचित् ॥ ५.१२७.१९ ॥
Uno debe alzarse y no inclinarse, pues el esfuerzo mismo es la virilidad. Aunque se quiebre en tiempo de desgracia, nunca debe inclinarse aquí.
5.127.20
इति मातङ्गवचनं परिप्सन्ति हितेप्सवः ।
धर्माय चैव प्रणमेद्ब्राह्मणेभ्यश्च मद्विधः ॥ ५.१२७.२० ॥
Así, quienes buscan el bien aprecian el dicho de Mātaṅga. Un hombre como yo debe inclinarse solo por el dharma y ante los brahmanes.
5.127.21
अचिन्तयन्कंचिदन्यं यावज्जीवं तथा चरेत् ।
एष धर्मः क्षत्रियाणां मतमेतच्च मे सदा ॥ ५.१२७.२१ ॥
Sin pensar en ningún otro, uno debe conducirse así mientras viva. Este es el dharma de los kṣatriyas, y esta ha sido siempre mi opinión.
5.127.22
राज्यांशश्चाभ्यनुज्ञातो यो मे पित्रा पुराऽभवत् ।
न स लभ्यः पुनर्जातु मयि जीवति केशव ॥ ५.१२७.२२ ॥
La porción del reino que mi padre me concedió antes, mientras yo viva, oh Keśava, nunca será recuperada.
5.127.23
यावच्च राजा ध्रियते धृतराष्ट्रो जनार्दन ।
न्यस्तशस्त्रा वयं ते वाऽप्युपजीवाम माधव ।
अप्रदेयं पुरा दत्तं राज्यं परवतो मम ॥ ५.१२७.२३ ॥
Mientras el rey Dhṛtarāṣṭra viva, oh Janārdana, nosotros, habiendo depuesto las armas, viviremos de ti, oh Mādhava. El reino que antes me fue dado por otro, y que no debía darse, es mío.
5.127.24
अज्ञानाद्वा भयाद्वाऽपि मयि बाले जनार्दन ।
न तदद्य पुनर्लभ्यं पाण्डवैर्वृष्णिनन्दन ॥ ५.१२७.२४ ॥
Lo que se me concedió por ignorancia o incluso por miedo, oh Janārdana, no será recuperado hoy por los Pāṇḍavas, oh deleite de los Vṛṣṇis.
5.127.25
ध्रियमाणे महाबाहौ मयि संप्रति केशव ।
यावद्धि तीक्ष्णया सूच्या विद्ध्येदग्रेण केशव ।
तावदप्यपरित्याज्यं भूमेर्नः पाण्डवान्प्रति ॥ ५.१२७.२५ ॥
Oh Keśava, mientras yo esté vivo, ni siquiera una porción de nuestra tierra, tanta como la punta de una aguja afilada pudiera atravesar, debe ser cedida a los Pāṇḍavas.