Mahābhārata · Adhyāya 5.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.127.1
श्रुत्वा दुर्योधनो वाक्यमप्रियं कुरुसंसदि ।
प्रत्युवाच महाबाहुं वासुदेवं यशस्विनम् ॥ ५.१२७.१ ॥
Als Duryodhana in der Versammlung der Kurus jene unangenehme Rede gehört hatte, antwortete er dem starkarmigen, ruhmreichen Vāsudeva.
5.127.2
प्रसमीक्ष्य भवानेतद्वक्तुमर्हति केशव ।
मामेव हि विशेषेण विभाष्य परिगर्हसे ॥ ५.१२७.२ ॥
O Keśava, du hättest dies gründlich bedenken sollen, bevor du sprichst; mich tadelst du besonders.
5.127.3
भक्तिवादेन पार्थानामकस्मान्मधुसूदन ।
भवान्गर्हयति नित्यं किं समीक्ष्य बलाबलम् ॥ ५.१२७.३ ॥
O Madhusūdana, unter dem Vorwand der Hingabe an die Söhne der Pṛthā, warum tadelst du mich ohne Grund immer wieder? Hast du Stärke und Schwäche abgewogen?
5.127.4
भवान्क्षत्ता च राजा वाऽप्याचार्यो वा पितामहः ।
मामेव परिगर्हन्ते नान्यं कंचन पाण्डवम् ॥ ५.१२७.४ ॥
Du, der Verwalter, der König, der Lehrer oder der Großvater — ihr alle tadelt mich allein, keinen anderen Pāṇḍava.
5.127.5
न चाहं लक्षये कंचिद्व्यभिचारमिहात्मनः ।
अथ सर्वे भवन्तो मां विद्विषन्ति सराजकाः ॥ ५.१२७.५ ॥
Ich erkenne in mir hier keinerlei Vergehen; dennoch hasst ihr alle, zusammen mit den Königen, mich.
5.127.6
न चाहं कंचिदत्यर्थमपराधमरिन्दम ।
विचिन्तयन्प्रपश्यामि सुसूक्ष्ममपि केशव ॥ ५.१२७.६ ॥
O Bezwinger der Feinde, o Keśava, selbst wenn ich über meine feinste Verfehlung nachdenke, sehe ich kein schweres Vergehen.
5.127.7
प्रियाभ्युपगते द्यूते पाण्डवा मधूसूदन ।
जिताः शकुनिना राज्यं तत्र किं मम दुष्कृतम् ॥ ५.१२७.७ ॥
O Madhusūdana, als das liebe Würfelspiel angenommen wurde, wurden die Pāṇḍavas von Śakuni besiegt und verloren das Reich. Welches Unrecht habe ich dabei begangen?
5.127.8
यत्पुनर्द्रविणं किंचित्तत्राजीयन्त पाण्डवाः ।
तेभ्य एवाभ्यनुज्ञातं तत्तद मधुसूदन ॥ ५.१२७.८ ॥
O Madhusūdana, jeglicher Reichtum, den die Pāṇḍavas dort zurückgewonnen hatten, wurde ihnen allein gewährt und zurückgegeben.
5.127.9
अपराधो न चास्माकं यत्ते ह्यक्षैः पराजिताः ।
अजेया जयतां श्रेष्ठ पार्थाः प्रव्राजिता वनम् ॥ ५.१२७.९ ॥
Es ist nicht unsere Schuld, dass sie durch die Würfel besiegt wurden. O Bester der Sieger, die unbesiegbaren Söhne der Pṛthā wurden in den Wald verbannt.
5.127.10
केन वाऽप्यपवादेन विरुद्ध्यन्त्यरिभिः सह ।
अशक्ताः पाण्डवाः कृष्ण प्रहृष्टाः प्रत्यमित्रवत् ॥ ५.१२७.१० ॥
Durch welchen Vorwurf stellen sie sich ihren Feinden entgegen? O Kṛṣṇa, die machtlosen Pāṇḍavas verhalten sich voll Freude wie Feinde.
5.127.11
किमस्माभिः कृतं तेषां कस्मिन्वा पुनरागसि ।
धार्तराष्ट्राञ्जिघांसन्ति पाण्डवाः सृञ्जयैः सह ॥ ५.१२७.११ ॥
Was haben wir ihnen angetan, oder worin liegt unsere Schuld? Warum wollen die Pāṇḍavas zusammen mit den Sṛñjayas die Söhne Dhṛtarāṣṭras töten?
5.127.12
न चापि वयमुग्रेण कर्मणा वचनेन वा ।
प्रभ्रष्टाः प्रणमामेह भयादपि शतक्रतुम् ॥ ५.१२७.१२ ॥
Wir sind nicht durch eine harte Tat oder ein hartes Wort gefallen; hier verneigen wir uns, aus Furcht, sogar vor Śatakratu (Indra).
5.127.13
न च तं कृष्ण पश्यामि क्षत्रधर्ममनुष्ठितम् ।
उत्सहेत युधा जेतुं यो नः शत्रुनिबर्हण ॥ ५.१२७.१३ ॥
Kṛṣṇa, ich sehe niemanden, der die Pflicht des Kriegers erfüllt und es wagen würde, uns im Kampf zu besiegen, o Vernichter der Feinde.
5.127.14
न हि भीष्मकृपद्रोणाः सकर्णा मधुसूदन ।
देवैरपि युधा जेतुं शक्याः किमुत पाण्डवैः ॥ ५.१२७.१४ ॥
Bhīṣma, Kṛpa und Droṇa, zusammen mit Karṇa, o Madhusūdana, können im Kampf nicht einmal von den Göttern besiegt werden, geschweige denn von den Pāṇḍavas.
5.127.15
स्वधर्ममनुपश्यन्तो यदि माधव संयुगे ।
अस्त्रेण निधनं काले प्राप्स्यामः स्वर्ग्यमेव तत् ॥ ५.१२७.१५ ॥
O Mādhava, wenn wir, eingedenk unserer eigenen Pflicht, im Kampf durch Waffen zur bestimmten Zeit den Tod finden, so führt eben dieser Tod zum Himmel.
5.127.16
मुख्यश्चैवैष नो धर्मः क्षत्रियाणां जनार्दन ।
यच्छयीमहि सङ्ग्रामे शरतल्पगता वयम् ॥ ५.१२७.१६ ॥
O Janārdana, dies ist unsere höchste Pflicht als Krieger: dass wir im Kampf auf einem Lager aus Pfeilen ruhen.
5.127.17
ते वयं वीरशयनं प्राप्स्यामो यदि संयुगे ।
अप्रणम्यैव शत्रूणां न नस्तप्स्यन्ति माधव ॥ ५.१२७.१७ ॥
O Mādhava, wenn wir im Kampf das Lager der Helden erreichen, ohne uns vor den Feinden zu verneigen, dann werden sie uns nicht quälen.
5.127.18
कश्च जातु कुले जातः क्षत्रधर्मेण वर्तयन् ।
भयाद्वृत्तिं समीक्ष्यैवं प्रणमेदिह कर्हिचित् ॥ ५.१२७.१८ ॥
Wer, in einer Kriegerfamilie geboren und vom Pflichtgefühl des Kriegers lebend, würde sich hier je aus Furcht verneigen, nachdem er seinen Lebensunterhalt abgewogen hat?
5.127.19
उद्यच्छेदेव न नमेदुद्यमो ह्येव पौरुषम् ।
अप्यपर्वणि भज्येत न नमेदिह कर्हिचित् ॥ ५.१२७.१९ ॥
Man soll sich erheben und nicht beugen, denn die Anstrengung selbst ist Mannhaftigkeit. Auch wenn man in Zeiten des Unglücks zerbricht, soll man sich hier niemals beugen.
5.127.20
इति मातङ्गवचनं परिप्सन्ति हितेप्सवः ।
धर्माय चैव प्रणमेद्ब्राह्मणेभ्यश्च मद्विधः ॥ ५.१२७.२० ॥
So halten die um das Wohl Bemühten an Mātaṅgas Wort fest. Ein Mann wie ich soll sich nur für das Dharma und vor den Brahmanen beugen.
5.127.21
अचिन्तयन्कंचिदन्यं यावज्जीवं तथा चरेत् ।
एष धर्मः क्षत्रियाणां मतमेतच्च मे सदा ॥ ५.१२७.२१ ॥
Ohne an einen anderen zu denken, soll man sich so verhalten, solange man lebt. Dies ist das Dharma der Kṣatriyas, und dies ist auch stets meine Meinung.
5.127.22
राज्यांशश्चाभ्यनुज्ञातो यो मे पित्रा पुराऽभवत् ।
न स लभ्यः पुनर्जातु मयि जीवति केशव ॥ ५.१२७.२२ ॥
Der Anteil am Reich, den mir mein Vater einst bewilligte, wird, solange ich lebe, niemals wieder erlangt werden, o Keśava.
5.127.23
यावच्च राजा ध्रियते धृतराष्ट्रो जनार्दन ।
न्यस्तशस्त्रा वयं ते वाऽप्युपजीवाम माधव ।
अप्रदेयं पुरा दत्तं राज्यं परवतो मम ॥ ५.१२७.२३ ॥
Solange König Dhṛtarāṣṭra erhalten bleibt, o Janārdana, würden wir, nachdem wir die Waffen niedergelegt haben, von dir leben, o Mādhava. Das Reich, das mir einst ein anderer gab und das nicht gegeben werden durfte, gehört mir.
5.127.24
अज्ञानाद्वा भयाद्वाऽपि मयि बाले जनार्दन ।
न तदद्य पुनर्लभ्यं पाण्डवैर्वृष्णिनन्दन ॥ ५.१२७.२४ ॥
Was mir aus Unwissenheit oder gar aus Furcht gegeben wurde, o Janārdana, das werden die Pāṇḍavas heute nicht wieder erlangen, o Freude der Vṛṣṇi.
5.127.25
ध्रियमाणे महाबाहौ मयि संप्रति केशव ।
यावद्धि तीक्ष्णया सूच्या विद्ध्येदग्रेण केशव ।
तावदप्यपरित्याज्यं भूमेर्नः पाण्डवान्प्रति ॥ ५.१२७.२५ ॥
O Keśava, solange ich lebe, darf den Pāṇḍavas nicht einmal so viel von unserem Land überlassen werden, wie die Spitze einer scharfen Nadel durchdringen könnte.