Mahābhārata · Adhyāya 5.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.127.1
श्रुत्वा दुर्योधनो वाक्यमप्रियं कुरुसंसदि ।
प्रत्युवाच महाबाहुं वासुदेवं यशस्विनम् ॥ ५.१२७.१ ॥
Tendo ouvido aquele discurso desagradável na assembleia dos Kurus, Duryodhana respondeu ao de braços poderosos, o glorioso Vāsudeva.
5.127.2
प्रसमीक्ष्य भवानेतद्वक्तुमर्हति केशव ।
मामेव हि विशेषेण विभाष्य परिगर्हसे ॥ ५.१२७.२ ॥
Ó Keśava, deverias ter ponderado bem antes de falar; é a mim sobretudo que censuras.
5.127.3
भक्तिवादेन पार्थानामकस्मान्मधुसूदन ।
भवान्गर्हयति नित्यं किं समीक्ष्य बलाबलम् ॥ ५.१२७.३ ॥
Ó Madhusūdana, sob o pretexto de devoção aos filhos de Pṛthā, por que me censuras sempre sem motivo? Pesaste acaso forças e fraquezas?
5.127.4
भवान्क्षत्ता च राजा वाऽप्याचार्यो वा पितामहः ।
मामेव परिगर्हन्ते नान्यं कंचन पाण्डवम् ॥ ५.१२७.४ ॥
Tu, o administrador, o rei, o mestre ou o avô — todos me censurais a mim apenas, e a nenhum outro Pāṇḍava.
5.127.5
न चाहं लक्षये कंचिद्व्यभिचारमिहात्मनः ।
अथ सर्वे भवन्तो मां विद्विषन्ति सराजकाः ॥ ५.१२७.५ ॥
Não percebo em mim nenhuma transgressão aqui; no entanto, todos vós, junto com os reis, me odiais.
5.127.6
न चाहं कंचिदत्यर्थमपराधमरिन्दम ।
विचिन्तयन्प्रपश्यामि सुसूक्ष्ममपि केशव ॥ ५.१२७.६ ॥
Ó vencedor de inimigos, ó Keśava, mesmo refletindo sobre a minha falta mais subtil, não encontro ofensa grave alguma.
5.127.7
प्रियाभ्युपगते द्यूते पाण्डवा मधूसूदन ।
जिताः शकुनिना राज्यं तत्र किं मम दुष्कृतम् ॥ ५.१२७.७ ॥
Ó Madhusūdana, quando o querido jogo de dados foi aceito, os Pāṇḍavas foram derrotados por Śakuni e perderam o reino. Que mal cometi nisso?
5.127.8
यत्पुनर्द्रविणं किंचित्तत्राजीयन्त पाण्डवाः ।
तेभ्य एवाभ्यनुज्ञातं तत्तद मधुसूदन ॥ ५.१२७.८ ॥
Ó Madhusūdana, qualquer riqueza que os Pāṇḍavas ali reconquistaram foi-lhes concedida, para lhes ser devolvida.
5.127.9
अपराधो न चास्माकं यत्ते ह्यक्षैः पराजिताः ।
अजेया जयतां श्रेष्ठ पार्थाः प्रव्राजिता वनम् ॥ ५.१२७.९ ॥
Não é culpa nossa que tenham sido vencidos pelos dados. Ó melhor dos vencedores, os filhos de Pṛthā, invencíveis, foram exilados na floresta.
5.127.10
केन वाऽप्यपवादेन विरुद्ध्यन्त्यरिभिः सह ।
अशक्ताः पाण्डवाः कृष्ण प्रहृष्टाः प्रत्यमित्रवत् ॥ ५.१२७.१० ॥
Por que censura se opõem aos seus inimigos? Ó Kṛṣṇa, os Pāṇḍavas impotentes, cheios de alegria, comportam-se como inimigos.
5.127.11
किमस्माभिः कृतं तेषां कस्मिन्वा पुनरागसि ।
धार्तराष्ट्राञ्जिघांसन्ति पाण्डवाः सृञ्जयैः सह ॥ ५.१२७.११ ॥
O que lhes fizemos, ou em que ofensa? Por que os Pāṇḍavas, junto com os Sṛñjayas, desejam matar os filhos de Dhṛtarāṣṭra?
5.127.12
न चापि वयमुग्रेण कर्मणा वचनेन वा ।
प्रभ्रष्टाः प्रणमामेह भयादपि शतक्रतुम् ॥ ५.१२७.१२ ॥
Não caímos por ato cruel nem por palavra cruel; aqui nos inclinamos até diante de Śatakratu (Indra), por medo.
5.127.13
न च तं कृष्ण पश्यामि क्षत्रधर्ममनुष्ठितम् ।
उत्सहेत युधा जेतुं यो नः शत्रुनिबर्हण ॥ ५.१२७.१३ ॥
Kṛṣṇa, não vejo ninguém que cumpra o dever do guerreiro e ousasse vencer-nos em batalha, ó destruidor de inimigos.
5.127.14
न हि भीष्मकृपद्रोणाः सकर्णा मधुसूदन ।
देवैरपि युधा जेतुं शक्याः किमुत पाण्डवैः ॥ ५.१२७.१४ ॥
Bhīṣma, Kṛpa e Droṇa, junto com Karṇa, ó Madhusūdana, não podem ser vencidos em batalha nem pelos deuses, quanto mais pelos Pāṇḍavas.
5.127.15
स्वधर्ममनुपश्यन्तो यदि माधव संयुगे ।
अस्त्रेण निधनं काले प्राप्स्यामः स्वर्ग्यमेव तत् ॥ ५.१२७.१५ ॥
Ó Mādhava, se, atentos ao nosso próprio dever, encontrarmos a morte em batalha pelas armas no tempo devido, essa mesma morte conduz ao céu.
5.127.16
मुख्यश्चैवैष नो धर्मः क्षत्रियाणां जनार्दन ।
यच्छयीमहि सङ्ग्रामे शरतल्पगता वयम् ॥ ५.१२७.१६ ॥
Ó Janārdana, este é o nosso principal dever como guerreiros: deitarmo-nos na batalha, levados a um leito de flechas.
5.127.17
ते वयं वीरशयनं प्राप्स्यामो यदि संयुगे ।
अप्रणम्यैव शत्रूणां न नस्तप्स्यन्ति माधव ॥ ५.१२७.१७ ॥
Ó Mādhava, se alcançarmos o leito dos heróis na batalha, sem nos prostrarmos diante dos inimigos, então eles não nos atormentarão.
5.127.18
कश्च जातु कुले जातः क्षत्रधर्मेण वर्तयन् ।
भयाद्वृत्तिं समीक्ष्यैवं प्रणमेदिह कर्हिचित् ॥ ५.१२७.१८ ॥
Quem, nascido numa linhagem guerreira e vivendo do dever do guerreiro, se curvaria aqui alguma vez por medo, ponderando o seu sustento?
5.127.19
उद्यच्छेदेव न नमेदुद्यमो ह्येव पौरुषम् ।
अप्यपर्वणि भज्येत न नमेदिह कर्हिचित् ॥ ५.१२७.१९ ॥
Deve-se levantar e não se curvar, pois o esforço é a própria virilidade. Mesmo que se quebre em tempo de infortúnio, nunca se deve curvar aqui.
5.127.20
इति मातङ्गवचनं परिप्सन्ति हितेप्सवः ।
धर्माय चैव प्रणमेद्ब्राह्मणेभ्यश्च मद्विधः ॥ ५.१२७.२० ॥
Assim, os que buscam o bem prezam o dito de Mātaṅga. Um homem como eu deve curvar-se apenas pelo dharma e diante dos brâmanes.
5.127.21
अचिन्तयन्कंचिदन्यं यावज्जीवं तथा चरेत् ।
एष धर्मः क्षत्रियाणां मतमेतच्च मे सदा ॥ ५.१२७.२१ ॥
Sem pensar em qualquer outro, deve-se conduzir assim enquanto a vida durar. Este é o dharma dos kṣatriyas, e sempre foi essa a minha opinião.
5.127.22
राज्यांशश्चाभ्यनुज्ञातो यो मे पित्रा पुराऽभवत् ।
न स लभ्यः पुनर्जातु मयि जीवति केशव ॥ ५.१२७.२२ ॥
A parte do reino que meu pai me concedeu outrora nunca será recuperada enquanto eu estiver vivo, ó Keśava.
5.127.23
यावच्च राजा ध्रियते धृतराष्ट्रो जनार्दन ।
न्यस्तशस्त्रा वयं ते वाऽप्युपजीवाम माधव ।
अप्रदेयं पुरा दत्तं राज्यं परवतो मम ॥ ५.१२७.२३ ॥
Enquanto o rei Dhṛtarāṣṭra for mantido, ó Janārdana, nós, depostas as armas, viveríamos de ti, ó Mādhava. O reino que outrora me foi dado por outro, e que não deveria ser dado, é meu.
5.127.24
अज्ञानाद्वा भयाद्वाऽपि मयि बाले जनार्दन ।
न तदद्य पुनर्लभ्यं पाण्डवैर्वृष्णिनन्दन ॥ ५.१२७.२४ ॥
O que me foi dado por ignorância ou até por medo, ó Janārdana, não será recuperado hoje pelos Pāṇḍavas, ó alegria dos Vṛṣṇis.
5.127.25
ध्रियमाणे महाबाहौ मयि संप्रति केशव ।
यावद्धि तीक्ष्णया सूच्या विद्ध्येदग्रेण केशव ।
तावदप्यपरित्याज्यं भूमेर्नः पाण्डवान्प्रति ॥ ५.१२७.२५ ॥
Ó Keśava, enquanto eu estiver vivo, nem mesmo uma porção de nossa terra, tanto quanto a ponta de uma agulha afiada poderia perfurar, pode ser abandonada aos Pāṇḍavas.