மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.127.1
श्रुत्वा दुर्योधनो वाक्यमप्रियं कुरुसंसदि ।
प्रत्युवाच महाबाहुं वासुदेवं यशस्विनम् ॥ ५.१२७.१ ॥
குரு சபையில் அந்த விருப்பமற்ற சொல்லைக் கேட்ட துரியோதனன், மகாபாகுவும் புகழ்மிக்கவருமான வாசுதேவனுக்குப் பதில் கூறினான்.
5.127.2
प्रसमीक्ष्य भवानेतद्वक्तुमर्हति केशव ।
मामेव हि विशेषेण विभाष्य परिगर्हसे ॥ ५.१२७.२ ॥
கேசவா, நன்கு ஆராய்ந்து நீர் இதைச் சொல்லியிருக்க வேண்டும்; குறிப்பாக என்னையே நீர் நிந்திக்கிறீர்.
5.127.3
भक्तिवादेन पार्थानामकस्मान्मधुसूदन ।
भवान्गर्हयति नित्यं किं समीक्ष्य बलाबलम् ॥ ५.१२७.३ ॥
மதுசூதனா, பார்த்தர்களுக்கான பக்தி என்ற சாக்கில் காரணமின்றி எப்போதும் நீர் ஏன் என்னை நிந்திக்கிறீர்? பலத்தையும் பலவீனத்தையும் ஆராய்ந்தா?
5.127.4
भवान्क्षत्ता च राजा वाऽप्याचार्यो वा पितामहः ।
मामेव परिगर्हन्ते नान्यं कंचन पाण्डवम् ॥ ५.१२७.४ ॥
நீரும், க்ஷத்தாவும், அரசரும், ஆசாரியரும், பிதாமகரும் என்னையே நிந்திக்கிறீர்கள்; வேறு எந்தப் பாண்டவனையும் அல்ல.
5.127.5
न चाहं लक्षये कंचिद्व्यभिचारमिहात्मनः ।
अथ सर्वे भवन्तो मां विद्विषन्ति सराजकाः ॥ ५.१२७.५ ॥
என்னுள் எந்தத் தவற்றையும் நான் காண்பதில்லை; ஆனாலும் நீங்கள் அனைவரும் அரசர்களுடன் சேர்ந்து என்னை வெறுக்கிறீர்கள்.
5.127.6
न चाहं कंचिदत्यर्थमपराधमरिन्दम ।
विचिन्तयन्प्रपश्यामि सुसूक्ष्ममपि केशव ॥ ५.१२७.६ ॥
அரிந்தமா, கேசவா, எனது மிகச் சிறிய குற்றத்தையும் ஆராய்ந்து பார்த்தாலும் பெரிய குற்றம் எதையும் நான் காணவில்லை.
5.127.7
प्रियाभ्युपगते द्यूते पाण्डवा मधूसूदन ।
जिताः शकुनिना राज्यं तत्र किं मम दुष्कृतम् ॥ ५.१२७.७ ॥
மதுசூதனா, அன்பான சூதாட்டம் ஏற்கப்பட்டபோது, சகுனியால் பாண்டவர்கள் அரசை இழந்தனர். அதில் என் தவறு என்ன?
5.127.8
यत्पुनर्द्रविणं किंचित्तत्राजीयन्त पाण्डवाः ।
तेभ्य एवाभ्यनुज्ञातं तत्तद मधुसूदन ॥ ५.१२७.८ ॥
மதுசூதனா, அங்கே பாண்டவர்கள் மீண்டும் வென்ற எந்தச் செல்வமும் அவர்களுக்கே திரும்ப அனுமதிக்கப்பட்டது.
5.127.9
अपराधो न चास्माकं यत्ते ह्यक्षैः पराजिताः ।
अजेया जयतां श्रेष्ठ पार्थाः प्रव्राजिता वनम् ॥ ५.१२७.९ ॥
அவர்கள் பகடைகளால் தோற்றது எங்கள் குற்றமல்ல. வெல்பவர்களில் சிறந்தவனே, வெல்லமுடியாத பிருதையின் மக்கள் காட்டிற்கு நாடு கடத்தப்பட்டனர்.
5.127.10
केन वाऽप्यपवादेन विरुद्ध्यन्त्यरिभिः सह ।
अशक्ताः पाण्डवाः कृष्ण प्रहृष्टाः प्रत्यमित्रवत् ॥ ५.१२७.१० ॥
எந்த நிந்தையினால் அவர்கள் எதிரிகளுடன் பகைக்கிறார்கள்? கிருஷ்ணா, பலமற்ற பாண்டவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் எதிரிகளைப் போல நடந்துகொள்கிறார்கள்.
5.127.11
किमस्माभिः कृतं तेषां कस्मिन्वा पुनरागसि ।
धार्तराष्ट्राञ्जिघांसन्ति पाण्डवाः सृञ्जयैः सह ॥ ५.१२७.११ ॥
அவர்களுக்கு நாங்கள் என்ன செய்தோம், அல்லது எந்தக் குற்றத்தில்? பாண்டவர்கள் சிருஞ்ஜயர்களுடன் சேர்ந்து திருதராஷ்டிரனின் மக்களைக் கொல்ல விரும்புகிறார்களே ஏன்?
5.127.12
न चापि वयमुग्रेण कर्मणा वचनेन वा ।
प्रभ्रष्टाः प्रणमामेह भयादपि शतक्रतुम् ॥ ५.१२७.१२ ॥
நாம் கடுமையான செயலாலோ சொல்லாலோ வீழ்ச்சியடைந்தவர்கள் அல்ல; இங்கே அச்சத்தாலும் சதக்கிரதுவை (இந்திரனை) வணங்குகிறோம்.
5.127.13
न च तं कृष्ण पश्यामि क्षत्रधर्ममनुष्ठितम् ।
उत्सहेत युधा जेतुं यो नः शत्रुनिबर्हण ॥ ५.१२७.१३ ॥
கிருஷ்ணா, க்ஷத்ரிய தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கும், போரில் நம்மை வெல்லத் துணியக்கூடிய எவரையும் நான் காணவில்லை, எதிரிகளை அழிப்பவனே.
5.127.14
न हि भीष्मकृपद्रोणाः सकर्णा मधुसूदन ।
देवैरपि युधा जेतुं शक्याः किमुत पाण्डवैः ॥ ५.१२७.१४ ॥
மதுசூதனா, பீஷ்மர், கிருபர், துரோணர் மற்றும் கர்ணன் ஆகியோரை தேவர்களாலும் போரில் வெல்ல இயலாது; பாண்டவர்களால் எங்ஙனம் வெல்ல முடியும்?
5.127.15
स्वधर्ममनुपश्यन्तो यदि माधव संयुगे ।
अस्त्रेण निधनं काले प्राप्स्यामः स्वर्ग्यमेव तत् ॥ ५.१२७.१५ ॥
மாதவா, நம் தர்மத்தைக் கருதி போரில் ஆயுதத்தால் உரிய காலத்தில் மரணமடைந்தால், அது சொர்க்கத்தைத் தரும்.
5.127.16
मुख्यश्चैवैष नो धर्मः क्षत्रियाणां जनार्दन ।
यच्छयीमहि सङ्ग्रामे शरतल्पगता वयम् ॥ ५.१२७.१६ ॥
ஜனார்தனா, இதுவே நம் க்ஷத்ரியர்களின் முக்கிய தர்மம்; போரில் அம்புப் படுக்கையில் நாம் உறங்குவதே அது.
5.127.17
ते वयं वीरशयनं प्राप्स्यामो यदि संयुगे ।
अप्रणम्यैव शत्रूणां न नस्तप्स्यन्ति माधव ॥ ५.१२७.१७ ॥
மாதவா, போரில் வீரர்களின் படுக்கையை நாம் அடைந்தால், எதிரிகளை வணங்காமலேயே — அவர்கள் நம்மை வாட்டமாட்டார்கள்.
5.127.18
कश्च जातु कुले जातः क्षत्रधर्मेण वर्तयन् ।
भयाद्वृत्तिं समीक्ष्यैवं प्रणमेदिह कर्हिचित् ॥ ५.१२७.१८ ॥
க்ஷத்ரிய குலத்தில் பிறந்து, க்ஷத்ரிய தர்மத்தால் வாழ்பவன், பயத்தால் வாழ்வாதாரத்தை எண்ணி, இங்கே எப்போதாவது வணங்குவானா?
5.127.19
उद्यच्छेदेव न नमेदुद्यमो ह्येव पौरुषम् ।
अप्यपर्वणि भज्येत न नमेदिह कर्हिचित् ॥ ५.१२७.१९ ॥
ஒருவன் எழ வேண்டும், வணங்கக் கூடாது; முயற்சியே ஆண்மை. துன்ப வேளையில் உடைந்தாலும் இங்கு ஒருபோதும் பணியக் கூடாது.
5.127.20
इति मातङ्गवचनं परिप्सन्ति हितेप्सवः ।
धर्माय चैव प्रणमेद्ब्राह्मणेभ्यश्च मद्विधः ॥ ५.१२७.२० ॥
இவ்வாறு நன்மை விரும்புவோர் மாதங்கரின் சொல்லைப் போற்றுவர். என்னைப் போன்றவன் தர்மத்திற்காகவும் பிராமணர்களுக்கும் மட்டுமே வணங்க வேண்டும்.
5.127.21
अचिन्तयन्कंचिदन्यं यावज्जीवं तथा चरेत् ।
एष धर्मः क्षत्रियाणां मतमेतच्च मे सदा ॥ ५.१२७.२१ ॥
வேறு எவரையும் எண்ணாமல், உயிருள்ளவரை அவ்வாறே நடக்க வேண்டும். இதுவே க்ஷத்திரியர்களின் தர்மம்; இதுவே எப்போதும் என் கருத்தும்.
5.127.22
राज्यांशश्चाभ्यनुज्ञातो यो मे पित्रा पुराऽभवत् ।
न स लभ्यः पुनर्जातु मयि जीवति केशव ॥ ५.१२७.२२ ॥
முன்பு என் தந்தையால் எனக்கு அனுமதிக்கப்பட்ட ராஜ்ய பங்கு, நான் உயிருடன் இருக்கும் வரை, ஓ கேசவா, ஒருபோதும் மீண்டும் கிடைக்காது.
5.127.23
यावच्च राजा ध्रियते धृतराष्ट्रो जनार्दन ।
न्यस्तशस्त्रा वयं ते वाऽप्युपजीवाम माधव ।
अप्रदेयं पुरा दत्तं राज्यं परवतो मम ॥ ५.१२७.२३ ॥
அரசன் திருதராஷ்டிரன் உயிருடன் இருக்கும் வரை, ஓ ஜனார்தனா, ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்து நாங்கள் உன்னையே சார்ந்து வாழ்வோம், ஓ மாதவா. முன்பு பிறரால் கொடுக்கப்பட்ட, கொடுக்கத் தகாத ராஜ்யம் என்னுடையது.
5.127.24
अज्ञानाद्वा भयाद्वाऽपि मयि बाले जनार्दन ।
न तदद्य पुनर्लभ्यं पाण्डवैर्वृष्णिनन्दन ॥ ५.१२७.२४ ॥
அறியாமையாலோ பயத்தாலோ கூட, என்னிடம் (அளித்தது) ஓ ஜனார்தனா, அது இன்று பாண்டவர்களால் மீண்டும் பெற முடியாது, ஓ வೃಷ್ಣಿ ಕುಲ மகிழ்வே.
5.127.25
ध्रियमाणे महाबाहौ मयि संप्रति केशव ।
यावद्धि तीक्ष्णया सूच्या विद्ध्येदग्रेण केशव ।
तावदप्यपरित्याज्यं भूमेर्नः पाण्डवान्प्रति ॥ ५.१२७.२५ ॥
கேசவா, நான் உயிருடன் இருக்கும் வரை, பாண்டவர்களுக்கு நமது நிலத்திலிருந்து கூர்மையான ஊசியின் முனையளவு கூட விட்டுக்கொடுக்கக் கூடாது.