മഹാഭാരതം · അധ്യായം 5.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.127.1
श्रुत्वा दुर्योधनो वाक्यमप्रियं कुरुसंसदि ।
प्रत्युवाच महाबाहुं वासुदेवं यशस्विनम् ॥ ५.१२७.१ ॥
കുരുസഭയിൽ ആ അപ്രിയവാക്ക് കേട്ട ദുര്യോധനൻ മഹാബാഹുവും യശസ്വിയുമായ വാസുദേവനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
5.127.2
प्रसमीक्ष्य भवानेतद्वक्तुमर्हति केशव ।
मामेव हि विशेषेण विभाष्य परिगर्हसे ॥ ५.१२७.२ ॥
കേശവാ, നന്നായി ആലോചിച്ചിട്ടാണ് നിങ്ങൾ ഇത് പറയേണ്ടത്; വിശേഷിച്ച് എന്നെത്തന്നെയാണ് നിങ്ങൾ നിന്ദിക്കുന്നത്.
5.127.3
भक्तिवादेन पार्थानामकस्मान्मधुसूदन ।
भवान्गर्हयति नित्यं किं समीक्ष्य बलाबलम् ॥ ५.१२७.३ ॥
മധുസൂദനാ, പാർത്ഥന്മാരോടുള്ള ഭക്തിയുടെ മറവിൽ കാരണമില്ലാതെ നിങ്ങൾ എന്തിന് എന്നെ നിരന്തരം നിന്ദിക്കുന്നു? ബലാബലം നോക്കിയിട്ടാണോ?
5.127.4
भवान्क्षत्ता च राजा वाऽप्याचार्यो वा पितामहः ।
मामेव परिगर्हन्ते नान्यं कंचन पाण्डवम् ॥ ५.१२७.४ ॥
നിങ്ങളും ക്ഷത്താവും രാജാവും ആചാര്യനും പിതാമഹനും — എല്ലാവരും എന്നെ മാത്രമാണ് നിന്ദിക്കുന്നത്, മറ്റൊരു പാണ്ഡവനെയല്ല.
5.127.5
न चाहं लक्षये कंचिद्व्यभिचारमिहात्मनः ।
अथ सर्वे भवन्तो मां विद्विषन्ति सराजकाः ॥ ५.१२७.५ ॥
എന്നിൽ യാതൊരു തെറ്റും ഞാൻ കാണുന്നില്ല; എന്നിട്ടും നിങ്ങൾ എല്ലാവരും രാജാക്കന്മാരോടൊപ്പം എന്നെ വെറുക്കുന്നു.
5.127.6
न चाहं कंचिदत्यर्थमपराधमरिन्दम ।
विचिन्तयन्प्रपश्यामि सुसूक्ष्ममपि केशव ॥ ५.१२७.६ ॥
അരിന്ദമാ, കേശവാ, എന്റെ അതിസൂക്ഷ്മമായ തെറ്റുപോലും ആലോചിച്ചുനോക്കിയിട്ടും വലിയ ഒരു കുറ്റവും ഞാൻ കാണുന്നില്ല.
5.127.7
प्रियाभ्युपगते द्यूते पाण्डवा मधूसूदन ।
जिताः शकुनिना राज्यं तत्र किं मम दुष्कृतम् ॥ ५.१२७.७ ॥
ഹേ മധുസൂദനാ, പ്രിയമായ ചൂതാട്ടം സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ശകുനിയാൽ പാണ്ഡവർ രാജ്യം തോറ്റു. അതിൽ എന്റെ തെറ്റ് എന്താണ്?
5.127.8
यत्पुनर्द्रविणं किंचित्तत्राजीयन्त पाण्डवाः ।
तेभ्य एवाभ्यनुज्ञातं तत्तद मधुसूदन ॥ ५.१२७.८ ॥
ഹേ മധുസൂദനാ, അവിടെ പാണ്ഡവർ വീണ്ടും നേടിയ ഏതു സമ്പത്തും അവർക്കുതന്നെ തിരിച്ചുകൊടുക്കാൻ അനുവദിക്കപ്പെട്ടു.
5.127.9
अपराधो न चास्माकं यत्ते ह्यक्षैः पराजिताः ।
अजेया जयतां श्रेष्ठ पार्थाः प्रव्राजिता वनम् ॥ ५.१२७.९ ॥
അവർ ചൂതുകളാൽ തോറ്റത് ഞങ്ങളുടെ കുറ്റമല്ല. ജയിക്കുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, അജേയരായ പാർത്ഥർ കാട്ടിലേക്ക് നാടുകടത്തപ്പെട്ടു.
5.127.10
केन वाऽप्यपवादेन विरुद्ध्यन्त्यरिभिः सह ।
अशक्ताः पाण्डवाः कृष्ण प्रहृष्टाः प्रत्यमित्रवत् ॥ ५.१२७.१० ॥
ഏത് നിന്ദകൊണ്ടാണ് അവർ ശത്രുക്കളോട് എതിർക്കുന്നത്? ഹേ കൃഷ്ണാ, ശക്തിയില്ലാത്ത പാണ്ഡവർ സന്തോഷത്തോടെ ശത്രുക്കളെപ്പോലെ പെരുമാറുന്നു.
5.127.11
किमस्माभिः कृतं तेषां कस्मिन्वा पुनरागसि ।
धार्तराष्ट्राञ्जिघांसन्ति पाण्डवाः सृञ्जयैः सह ॥ ५.१२७.११ ॥
ഞങ്ങൾ അവരോട് എന്തു ചെയ്തു, അല്ലെങ്കിൽ ഏത് കുറ്റത്തിൽ? പാണ്ഡവർ സൃഞ്ജയരോടൊപ്പം ചേർന്ന് ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരെ കൊല്ലാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?
5.127.12
न चापि वयमुग्रेण कर्मणा वचनेन वा ।
प्रभ्रष्टाः प्रणमामेह भयादपि शतक्रतुम् ॥ ५.१२७.१२ ॥
നാം ക്രൂരമായ കർമ്മത്താലോ വാക്കിനാലോ വീണവരല്ല; ഇവിടെ ഭയത്താലും ശതക്രതുവിനെ (ഇന്ദ്രനെ) നമിക്കുന്നു.
5.127.13
न च तं कृष्ण पश्यामि क्षत्रधर्ममनुष्ठितम् ।
उत्सहेत युधा जेतुं यो नः शत्रुनिबर्हण ॥ ५.१२७.१३ ॥
കൃഷ്ണാ, ക്ഷത്രധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുന്നവനും യുദ്ധത്തിൽ നമ്മെ ജയിക്കാൻ ധൈര്യപ്പെടുന്നവനുമായ ഒരാളെയും ഞാൻ കാണുന്നില്ല, ശത്രുനിബർഹണാ.
5.127.14
न हि भीष्मकृपद्रोणाः सकर्णा मधुसूदन ।
देवैरपि युधा जेतुं शक्याः किमुत पाण्डवैः ॥ ५.१२७.१४ ॥
മധുസൂദനാ, ഭീഷ്മരും കൃപരും ദ്രോണരും കർണ്ണനോടൊപ്പമുള്ളവരും ദേവന്മാർക്കുപോലും യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കാവുന്നവരല്ല; പാണ്ഡവർക്ക് എങ്ങനെ കഴിയും?
5.127.15
स्वधर्ममनुपश्यन्तो यदि माधव संयुगे ।
अस्त्रेण निधनं काले प्राप्स्यामः स्वर्ग्यमेव तत् ॥ ५.१२७.१५ ॥
മാധവാ, നമ്മുടെ സ്വധർമ്മം നോക്കി യുദ്ധത്തിൽ ആയുധത്താൽ യഥാസമയം മരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അത് സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തി നൽകുന്നതാണ്.
5.127.16
मुख्यश्चैवैष नो धर्मः क्षत्रियाणां जनार्दन ।
यच्छयीमहि सङ्ग्रामे शरतल्पगता वयम् ॥ ५.१२७.१६ ॥
ജനാർദ്ദനാ, ഇതാണ് നമ്മുടെ ക്ഷത്രിയധർമ്മത്തിലെ മുഖ്യമായത്; യുദ്ധത്തിൽ അമ്പുകളുടെ ശയ്യയിൽ കിടക്കുക.
5.127.17
ते वयं वीरशयनं प्राप्स्यामो यदि संयुगे ।
अप्रणम्यैव शत्रूणां न नस्तप्स्यन्ति माधव ॥ ५.१२७.१७ ॥
മാധവാ, യുദ്ധത്തിൽ വീരശയ്യ പ്രാപിച്ചാൽ, ശത്രുക്കളെ വണങ്ങാതെ തന്നെ — അവർ നമ്മെ ദുഃഖിപ്പിക്കയില്ല.
5.127.18
कश्च जातु कुले जातः क्षत्रधर्मेण वर्तयन् ।
भयाद्वृत्तिं समीक्ष्यैवं प्रणमेदिह कर्हिचित् ॥ ५.१२७.१८ ॥
ക്ഷത്രിയകുലത്തിൽ ജനിച്ച്, ക്ഷത്രധർമ്മത്താൽ ജീവിക്കുന്ന ആരെങ്കിലും, ഭയം കൊണ്ട് ഉപജീവനം നോക്കി ഇവിടെ എപ്പോഴെങ്കിലും വണങ്ങുമോ?
5.127.19
उद्यच्छेदेव न नमेदुद्यमो ह्येव पौरुषम् ।
अप्यपर्वणि भज्येत न नमेदिह कर्हिचित् ॥ ५.१२७.१९ ॥
മനുഷ്യൻ ഉയരണം, വണങ്ങരുത്; പരിശ്രമമാണ് പൗരുഷം. ആപത്തുകാലത്ത് ഒടിഞ്ഞുപോയാലും ഇവിടെ ഒരിക്കലും വണങ്ങരുത്.
5.127.20
इति मातङ्गवचनं परिप्सन्ति हितेप्सवः ।
धर्माय चैव प्रणमेद्ब्राह्मणेभ्यश्च मद्विधः ॥ ५.१२७.२० ॥
ഇങ്ങനെ ഹിതം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ മാതംഗന്റെ വാക്ക് മുറുകെ പിടിക്കുന്നു. എന്നെപ്പോലെയുള്ളവൻ ധർമ്മത്തിനും ബ്രാഹ്മണർക്കും മാത്രമേ വണങ്ങാവൂ.
5.127.21
अचिन्तयन्कंचिदन्यं यावज्जीवं तथा चरेत् ।
एष धर्मः क्षत्रियाणां मतमेतच्च मे सदा ॥ ५.१२७.२१ ॥
മറ്റാരെയും ചിന്തിക്കാതെ, ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഇങ്ങനെ തന്നെ നടക്കണം. ഇതാണ് ക്ഷത്രിയരുടെ ധർമ്മം; ഇതുതന്നെയാണ് എന്റെ അഭിപ്രായവും എപ്പോഴും.
5.127.22
राज्यांशश्चाभ्यनुज्ञातो यो मे पित्रा पुराऽभवत् ।
न स लभ्यः पुनर्जातु मयि जीवति केशव ॥ ५.१२७.२२ ॥
മുൻപ് എന്റെ പിതാവ് എനിക്ക് അനുവദിച്ച രാജ്യവിഹിതം, ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നിടത്തോളം, ഹേ കേശവാ, ഒരിക്കലും വീണ്ടും ലഭിക്കില്ല.
5.127.23
यावच्च राजा ध्रियते धृतराष्ट्रो जनार्दन ।
न्यस्तशस्त्रा वयं ते वाऽप्युपजीवाम माधव ।
अप्रदेयं पुरा दत्तं राज्यं परवतो मम ॥ ५.१२७.२३ ॥
രാജാവ് ധൃതരാഷ്ട്രൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നിടത്തോളം, ഹേ ജനാർദ്ദനാ, ആയുധം വെച്ച് ഞങ്ങൾ നിന്നെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കും, ഹേ മാധവാ. മുൻപ് മറ്റൊരാൾ നൽകിയതും നൽകാൻ പാടില്ലാത്തതുമായ രാജ്യം എന്റേതാണ്.
5.127.24
अज्ञानाद्वा भयाद्वाऽपि मयि बाले जनार्दन ।
न तदद्य पुनर्लभ्यं पाण्डवैर्वृष्णिनन्दन ॥ ५.१२७.२४ ॥
അറിവില്ലായ്മയാലോ ഭയത്താലോ എനിക്കു നൽകിയത്, ഹേ ജനാർദ്ദനാ, അത് ഇന്ന് പാണ്ഡവർക്ക് വീണ്ടും ലഭിക്കുകയില്ല, ഹേ വൃഷ്ണിനന്ദനാ.
5.127.25
ध्रियमाणे महाबाहौ मयि संप्रति केशव ।
यावद्धि तीक्ष्णया सूच्या विद्ध्येदग्रेण केशव ।
तावदप्यपरित्याज्यं भूमेर्नः पाण्डवान्प्रति ॥ ५.१२७.२५ ॥
കേശവാ, ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം, പാണ്ഡവർക്കായി നമ്മുടെ ഭൂമിയിൽ മൂർച്ചയുള്ള സൂചിയുടെ അഗ്രത്തോളം പോലും വിട്ടുകൊടുക്കാനാവില്ല.