ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 5.127
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.127.1
श्रुत्वा दुर्योधनो वाक्यमप्रियं कुरुसंसदि ।
प्रत्युवाच महाबाहुं वासुदेवं यशस्विनम् ॥ ५.१२७.१ ॥
କୁରୁସଭାରେ ସେହି ଅପ୍ରିୟ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ମହାବାହୁ ଯଶସ୍ବୀ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
5.127.2
प्रसमीक्ष्य भवानेतद्वक्तुमर्हति केशव ।
मामेव हि विशेषेण विभाष्य परिगर्हसे ॥ ५.१२७.२ ॥
ହେ କେଶବ, ଭଲ ଭାବେ ବିଚାରି ଆପଣ ଏହା କହିବା ଉଚିତ୍ ଥିଲା; ବିଶେଷ ଭାବେ ଆପଣ ମୋତେ ହିଁ ନିନ୍ଦା କରୁଛନ୍ତି।
5.127.3
भक्तिवादेन पार्थानामकस्मान्मधुसूदन ।
भवान्गर्हयति नित्यं किं समीक्ष्य बलाबलम् ॥ ५.१२७.३ ॥
ହେ ମଧୁସୂଦନ, ପାର୍ଥମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିର ଛଳରେ ଅକାରଣରେ ଆପଣ ସର୍ବଦା ମୋତେ କାହିଁକି ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି? ବଳାବଳ ବିଚାରି କି?
5.127.4
भवान्क्षत्ता च राजा वाऽप्याचार्यो वा पितामहः ।
मामेव परिगर्हन्ते नान्यं कंचन पाण्डवम् ॥ ५.१२७.४ ॥
ଆପଣ, କ୍ଷତ୍ତା, ରାଜା, ଆଚାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ପିତାମହ — ସମସ୍ତେ କେବଳ ମୋତେ ହିଁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ନୁହେଁ।
5.127.5
न चाहं लक्षये कंचिद्व्यभिचारमिहात्मनः ।
अथ सर्वे भवन्तो मां विद्विषन्ति सराजकाः ॥ ५.१२७.५ ॥
ମୋ ଭିତରେ କୌଣସି ଦୋଷ ମୁଁ ଦେଖେ ନାହିଁ; ତଥାପି ଆପଣ ସମସ୍ତେ ରାଜାମାନଙ୍କ ସହ ମୋତେ ଘୃଣା କରନ୍ତି।
5.127.6
न चाहं कंचिदत्यर्थमपराधमरिन्दम ।
विचिन्तयन्प्रपश्यामि सुसूक्ष्ममपि केशव ॥ ५.१२७.६ ॥
ହେ ଅରିନ୍ଦମ, ହେ କେଶବ, ମୋ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅପରାଧ ବିଷୟରେ ଭାବି ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ବଡ଼ ଅପରାଧ ମୁଁ ଦେଖେ ନାହିଁ।
5.127.7
प्रियाभ्युपगते द्यूते पाण्डवा मधूसूदन ।
जिताः शकुनिना राज्यं तत्र किं मम दुष्कृतम् ॥ ५.१२७.७ ॥
ହେ ମଧୁସୂଦନ, ପ୍ରିୟ ଦ୍ୟୂତ ସ୍ୱୀକୃତ ହେଲେ ଶକୁନି ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ଜିତିଲେ। ତାହାରେ ମୋର ଦୁଷ୍କର୍ମ କ'ଣ?
5.127.8
यत्पुनर्द्रविणं किंचित्तत्राजीयन्त पाण्डवाः ।
तेभ्य एवाभ्यनुज्ञातं तत्तद मधुसूदन ॥ ५.१२७.८ ॥
ହେ ମଧୁସୂଦନ, ସେଠାରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପୁଣି ଯାହା କିଛି ଧନ ଜିତିଥିଲେ, ତାହା ସେମାନଙ୍କୁ ହିଁ ଫେରାଇବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଆଯାଇଥିଲା।
5.127.9
अपराधो न चास्माकं यत्ते ह्यक्षैः पराजिताः ।
अजेया जयतां श्रेष्ठ पार्थाः प्रव्राजिता वनम् ॥ ५.१२७.९ ॥
ସେମାନେ ପଣସରେ ପରାଜିତ ହେଲେ, ତାହାରେ ଆମର ଅପରାଧ ନାହିଁ। ହେ ବିଜୟୀମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଜେୟ ପାର୍ଥମାନେ ବନକୁ ନିର୍ବାସିତ ହେଲେ।
5.127.10
केन वाऽप्यपवादेन विरुद्ध्यन्त्यरिभिः सह ।
अशक्ताः पाण्डवाः कृष्ण प्रहृष्टाः प्रत्यमित्रवत् ॥ ५.१२७.१० ॥
କେଉଁ ନିନ୍ଦାରେ ସେମାନେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସହିତ ବିରୋଧ କରନ୍ତି? ହେ କୃଷ୍ଣ, ଦୁର୍ବଳ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପରି ଆଚରଣ କରନ୍ତି।
5.127.11
किमस्माभिः कृतं तेषां कस्मिन्वा पुनरागसि ।
धार्तराष्ट्राञ्जिघांसन्ति पाण्डवाः सृञ्जयैः सह ॥ ५.१२७.११ ॥
ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କ'ଣ କରିଥିଲୁ, କିମ୍ବା କେଉଁ ଅପରାଧରେ? ପାଣ୍ଡବମାନେ ସୃଞ୍ଜୟମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ କାହିଁକି ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି?
5.127.12
न चापि वयमुग्रेण कर्मणा वचनेन वा ।
प्रभ्रष्टाः प्रणमामेह भयादपि शतक्रतुम् ॥ ५.१२७.१२ ॥
ଆମେ କଠୋର କର୍ମ ବା ବାକ୍ୟରେ ପତିତ ହୋଇନାହୁଁ; ଏଠାରେ ଭୟରୁ ମଧ୍ୟ ଶତକ୍ରତୁ (ଇନ୍ଦ୍ର)ଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁ।
5.127.13
न च तं कृष्ण पश्यामि क्षत्रधर्ममनुष्ठितम् ।
उत्सहेत युधा जेतुं यो नः शत्रुनिबर्हण ॥ ५.१२७.१३ ॥
ହେ କୃଷ୍ଣ, କ୍ଷତ୍ରଧର୍ମ ପାଳନ କରୁଥିବା ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ଜିତିବାକୁ ସାହସ କରୁଥିବା କାହାକୁ ମୁଁ ଦେଖୁନାହିଁ, ହେ ଶତ୍ରୁନିବର୍ହଣ।
5.127.14
न हि भीष्मकृपद्रोणाः सकर्णा मधुसूदन ।
देवैरपि युधा जेतुं शक्याः किमुत पाण्डवैः ॥ ५.१२७.१४ ॥
ହେ ମଧୁସୂଦନ, ଭୀଷ୍ମ, କୃପ, ଦ୍ରୋଣ ଓ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ କଥା କ'ଣ କହିବି।
5.127.15
स्वधर्ममनुपश्यन्तो यदि माधव संयुगे ।
अस्त्रेण निधनं काले प्राप्स्यामः स्वर्ग्यमेव तत् ॥ ५.१२७.१५ ॥
ହେ ମାଧବ, ଯଦି ଆମେ ସ୍ୱଧର୍ମକୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରଖି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଯଥାସମୟରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁ, ତାହା ସ୍ୱର୍ଗପ୍ରଦ ହେବ।
5.127.16
मुख्यश्चैवैष नो धर्मः क्षत्रियाणां जनार्दन ।
यच्छयीमहि सङ्ग्रामे शरतल्पगता वयम् ॥ ५.१२७.१६ ॥
ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଏହା ହିଁ ଆମ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଧର୍ମ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶରଶଯ୍ୟାରେ ଶୟନ କରିବା।
5.127.17
ते वयं वीरशयनं प्राप्स्यामो यदि संयुगे ।
अप्रणम्यैव शत्रूणां न नस्तप्स्यन्ति माधव ॥ ५.१२७.१७ ॥
ହେ ମାଧବ, ଯଦି ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବୀରଶଯ୍ୟା ପାଇବା, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ ନକରି—ସେମାନେ ଆମକୁ ଦୁଃଖ ଦେବେ ନାହିଁ।
5.127.18
कश्च जातु कुले जातः क्षत्रधर्मेण वर्तयन् ।
भयाद्वृत्तिं समीक्ष्यैवं प्रणमेदिह कर्हिचित् ॥ ५.१२७.१८ ॥
କ୍ଷତ୍ରିୟ କୁଳରେ ଜନ୍ମି, କ୍ଷତ୍ରଧର୍ମରେ ଜୀବନଧାରଣ କରୁଥିବା କିଏ, ଭୟରୁ ଜୀବିକା ଦେଖି କେବେ ଏଠାରେ ପ୍ରଣାମ କରିବ?
5.127.19
उद्यच्छेदेव न नमेदुद्यमो ह्येव पौरुषम् ।
अप्यपर्वणि भज्येत न नमेदिह कर्हिचित् ॥ ५.१२७.१९ ॥
ମଣିଷ ଉଠିବା ଉଚିତ, ନମିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଉଦ୍ୟମ ହିଁ ପୌରୁଷ। ବିପଦ ସମୟରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ କେବେ ନତ ନ ହେଉ।
5.127.20
इति मातङ्गवचनं परिप्सन्ति हितेप्सवः ।
धर्माय चैव प्रणमेद्ब्राह्मणेभ्यश्च मद्विधः ॥ ५.१२७.२० ॥
ଏହିପରି ହିତାକାଙ୍କ୍ଷୀମାନେ ମାତଙ୍ଗଙ୍କ ବାକ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ମୋ ପରି ଲୋକ କେବଳ ଧର୍ମ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନତ ହେବା ଉଚିତ।
5.127.21
अचिन्तयन्कंचिदन्यं यावज्जीवं तथा चरेत् ।
एष धर्मः क्षत्रियाणां मतमेतच्च मे सदा ॥ ५.१२७.२१ ॥
ଅନ୍ୟ କାହାରିକୁ ଚିନ୍ତା ନ କରି, ଜୀବନସାରା ଏହିପରି ଆଚରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଧର୍ମ; ଏହା ମୋର ମଧ୍ୟ ସର୍ବଦା ମତ।
5.127.22
राज्यांशश्चाभ्यनुज्ञातो यो मे पित्रा पुराऽभवत् ।
न स लभ्यः पुनर्जातु मयि जीवति केशव ॥ ५.१२७.२२ ॥
ପୂର୍ବରେ ମୋ ପିତା ମୋତେ ଯେଉଁ ରାଜ୍ୟାଂଶ ଅନୁମତି ଦେଇଥିଲେ, ମୁଁ ଜୀବିତ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ହେ କେଶବ, ତାହା ପୁଣି କେବେ ମିଳିବ ନାହିଁ।
5.127.23
यावच्च राजा ध्रियते धृतराष्ट्रो जनार्दन ।
न्यस्तशस्त्रा वयं ते वाऽप्युपजीवाम माधव ।
अप्रदेयं पुरा दत्तं राज्यं परवतो मम ॥ ५.१२७.२३ ॥
ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବିତ ରହିବେ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଅସ୍ତ୍ର ରଖି ଆମେ ତୁମ ଉପରେ ହିଁ ଜୀବିକା ନିର୍ବାହ କରିବୁ, ହେ ମାଧବ। ପୂର୍ବେ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା, ଦେବାର ଅଯୋଗ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ମୋର।
5.127.24
अज्ञानाद्वा भयाद्वाऽपि मयि बाले जनार्दन ।
न तदद्य पुनर्लभ्यं पाण्डवैर्वृष्णिनन्दन ॥ ५.१२७.२४ ॥
ଅଜ୍ଞାନରୁ କିମ୍ବା ଭୟରୁ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଦିଆଯାଇଥିବା, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ତାହା ଆଜି ପାଣ୍ଡବମାନେ ପୁଣି ପାଇବେ ନାହିଁ, ହେ ବୃଷ୍ଣିନନ୍ଦନ।
5.127.25
ध्रियमाणे महाबाहौ मयि संप्रति केशव ।
यावद्धि तीक्ष्णया सूच्या विद्ध्येदग्रेण केशव ।
तावदप्यपरित्याज्यं भूमेर्नः पाण्डवान्प्रति ॥ ५.१२७.२५ ॥
ହେ କେଶବ, ମୁଁ ଜୀବିତ ଥିବାବେଳେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଆମ ଭୂମିରୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ସୂଚିର ଅଗ୍ରଭାଗ ପରି ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇପାରିବ ନାହିଁ।