ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 5.131
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.131.1
विदुरेणैवमुक्तस्तु केशवः शत्रुपूगहा ।
दुर्योधनं धार्तराष्ट्रमभ्यभाषत वीर्यवान् ॥ ५.१३१.१ ॥
ವಿದುರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ಶತ್ರುಸಮೂಹಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಪರಾಕ್ರಮಿ ಕೇಶವನು ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಗ ದುರ್ಯೋಧನನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.
5.131.2
एकोऽहमिति यन्मोहान्मन्यसे मां सुयोधन ।
परिभूय सुदुर्बुद्धे ग्रहीतुं मां चिकीर्षसि ॥ ५.१३१.२ ॥
ಸುಯೋಧನ, ಮೋಹದಿಂದ 'ನಾನೊಬ್ಬನೇ' ಎಂದು ನೀನು ತಿಳಿದು, ನನ್ನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿ ಹಿಡಿಯಲು ಬಯಸುತ್ತಿರುವೆ, ಕೆಟ್ಟ ಬುದ್ಧಿಯವನೇ.
5.131.3
इहैव पाण्डवाः सर्वे तथैवान्धकवृष्णयः ।
इहादित्याश्च रुद्राश्च वसवश्च महर्षिभिः ॥ ५.१३१.३ ॥
ಇಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಂಡವರೂ ಇದ್ದಾರೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಅಂಧಕ-ವೃಷ್ಣಿಗಳೂ ಇಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲೇ ಆದಿತ್ಯರು, ರುದ್ರರು, ವಸುಗಳು ಮಹರ್ಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದಾರೆ.
5.131.4
एवमुक्त्वा जाहासोच्चैः केशवः परवीरहा ।
तस्य संस्मयतः शौरेर्विद्युद्रूपा महात्मनः ।
युगपच्च विनिष्पेतुः साक्षात्सर्वास्तु देवताः ॥ ५.१३१.४ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಶತ್ರುವೀರರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಕೇಶವನು ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕನು. ಆ ನಗುತ್ತಿರುವ ಮಹಾತ್ಮ ಶೌರಿಯಿಂದ ಮಿಂಚಿನಂತಹ ರೂಪದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದರು.
5.131.5
अङ्गुष्ठमात्रास्त्रिदशा बभूवुः पावकार्चिषः ।
तस्य ब्रह्मा ललाटस्थो रुद्रो वक्षसि चाभवत् ॥ ५.१३१.५ ॥
ಹೆಬ್ಬೆರಳಿನ ಗಾತ್ರದ ಮೂವತ್ತಮೂರು ದೇವತೆಗಳು ಅಗ್ನಿಯ ಪ್ರಭೆಯುಳ್ಳವರಾದರು. ಅವನ ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನೂ, ಎದೆಯಲ್ಲಿ ರುದ್ರನೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು.
5.131.6
लोकपाला भुजेष्वासन्नग्निरास्यादजायत ।
आदित्याश्चैव साध्याश्च वसवोऽथाश्विनावपि ॥ ५.१३१.६ ॥
ಲೋಕಪಾಲಕರು ಅವನ ತೋಳುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು; ಮುಖದಿಂದ ಅಗ್ನಿ ಹುಟ್ಟಿದನು. ಆದಿತ್ಯರು ಮತ್ತು ಸಾಧ್ಯರು, ವಸುಗಳು ಹಾಗೂ ಅಶ್ವಿನಿ ದೇವತೆಗಳಿಬ್ಬರೂ ಕೂಡ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು.
5.131.7
मरुतश्च सहेन्द्रेण विश्वेदेवास्तथैव च ।
बभूवुश्चैव यक्षाश्च गन्धर्वोरगराक्षसाः ॥ ५.१३१.७ ॥
ಮರುತ್ತುಗಳು ಇಂದ್ರನೊಡನೆ, ವಿಶ್ವದೇವತೆಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ ಉದ್ಭವಿಸಿದರು; ಯಕ್ಷರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಉರಗರು ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರೂ ಹುಟ್ಟಿದರು.
5.131.8
प्रादुरास्तां तथा दोर्भ्यां सङ्कर्षणधनञ्जयौ ।
दक्षिणेऽथार्जुनो धन्वी हली रामश्च सव्यतः ॥ ५.१३१.८ ॥
ಹಾಗೆಯೇ ಎರಡು ಭುಜಗಳಿಂದ ಸಂಕರ್ಷಣ ಮತ್ತು ಧನಂಜಯರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದರು; ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಧನುರ್ಧಾರಿ ಅರ್ಜುನ, ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ನೇಗಿಲು ಹಿಡಿದ ರಾಮ.
5.131.9
भीमो युधिष्ठिरश्चैव माद्रीपुत्रौ च पृष्ठतः ।
अन्धका वृष्णयश्चैव प्रद्युम्नपरमुखास्ततः ॥ ५.१३१.९ ॥
ಭೀಮ ಮತ್ತು ಯುಧಿಷ್ಠಿರ, ಮಾದ್ರಿಯ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದರು; ಅಂಧಕರು ಮತ್ತು ವೃಷ್ಣಿಗಳು ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರು.
5.131.10
अग्रे बभूवुः कृष्णस्य समुद्यतमहायुधाः ।
शङ्खचक्रगदाशक्तिशार्ङ्गलाङ्गलनन्दकाः ॥ ५.१३१.१० ॥
ಕೃಷ್ಣನ ಮುಂದೆ ಮಹಾಯುಧಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದವುಗಳಾಗಿದ್ದವು: ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆ, ಶಕ್ತಿ, ಶಾರ್ಙ್ಗ ಧನುಸ್ಸು, ನೇಗಿಲು ಮತ್ತು ನಂದಕ ಖಡ್ಗ.
5.131.11
अदृश्यन्तोद्यतान्येव सर्वप्रहरणानि च ।
नानाबाहुषु कृष्णस्य दीप्यमानानि सर्वशः ॥ ५.१३१.११ ॥
ಕೃಷ್ಣನ ಹಲವು ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ ಎತ್ತಲ್ಪಟ್ಟ ಎಲ್ಲ ಆಯುಧಗಳೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು; ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತ.
5.131.12
नेत्राभ्यां नासिकाभ्यां च श्रोत्राभ्यां च समन्ततः ।
प्रादुरासन्महारौद्राः सधूमाः पावकार्चिषः ॥ ५.१३१.१२ ॥
ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ, ಮೂಗಿನ ಹೊಳ್ಳೆಗಳಿಂದ, ಕಿವಿಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಹೊಗೆಯೊಡನೆ ಅತಿ ಭಯಂಕರ ಅಗ್ನಿಜ್ವಾಲೆಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು.
5.131.13
रोमकूपेषु च तथा सूर्यस्येव मरीचयः ।
सहस्रचरणः श्रीमाञ्शतबाहुः सहस्रदृक् ॥ ५.१३१.१३ ॥
ಅವರ ರೋಮಕೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳಂತೆ ಕಾಂತಿ ಇತ್ತು. ಆ ತೇಜೋಮಯ ರೂಪವು ಸಾವಿರ ಪಾದಗಳು, ನೂರು ಭುಜಗಳು ಮತ್ತು ಸಾವಿರ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು.
5.131.14
तस्य वै नागलोकश्च गुल्फाधो ददृशे तदा ।
चन्द्रसूर्यौ तथा नेत्रे ग्रहः वै सर्वतः स्थिताः ॥ ५.१३१.१४ ॥
ಆಗ ಅವರ ಗಂಟಲ ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಾಗಲೋಕ ಕಾಣಿಸಿತು. ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯರು ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಾಗಿದ್ದರು; ಗ್ರಹಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೆಲೆಸಿದ್ದವು.
5.131.15
ऊर्ध्वलोकाश्च सर्वेऽपि कुक्षौ तस्य व्यवस्थिताः ।
सरितः सागराश्चैव स्वेदस्तस्य महात्मनः ॥ ५.१३१.१५ ॥
ಎಲ್ಲಾ ಊರ್ಧ್ವಲೋಕಗಳು ಅವರ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದವು. ನದಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಮುದ್ರಗಳು, ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಬೆವರೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇತ್ತು.
5.131.16
अस्थीनि पर्वताः सर्वे वृक्षा रोमाणि तस्य हि ।
निमेषणं रात्र्यहनी जिह्वायां शारदा तथा ॥ ५.१३१.१६ ॥
ಎಲ್ಲಾ ಪರ್ವತಗಳು ಅವರ ಮೂಳೆಗಳು; ವೃಕ್ಷಗಳು ಅವರ ರೋಮಗಳು. ರಾತ್ರಿ ಹಗಲು ಅವರ ಕಣ್ರೆಪ್ಪೆಗಳ ಮಿಟುಕು; ನಾಲಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಶಾರದೆ ನೆಲೆಸಿದ್ದಳು.
5.131.17
तं दृष्ट्वा घोरमात्मानं केशवस्य महात्मनः ।
न्यमीलयन्त नेत्राणि राजानस्त्रस्तचेतसः ॥ ५.१३१.१७ ॥
ಮಹಾತ್ಮ ಕೇಶವನ ಆ ಭಯಂಕರ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ, ಭಯಭೀತ ಮನಸ್ಸಿನ ರಾಜರು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡರು.
5.131.18
ऋत द्रोणं च भीष्मं च विदुरं च महामतिम् ।
संजयं धृतराष्ट्रं च ऋषींश्चैव तपोधनान् ॥ ५.१३१.१८ ॥
ನಂತರ ದ್ರೋಣ, ಭೀಷ್ಮ, ಮಹಾಮತಿ ವಿದುರ, ಸಂಜಯ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ ಹಾಗೂ ತಪೋಧನರಾದ ಋಷಿಗಳನ್ನೂ (ಅವರು ನೋಡಿದರು).
5.131.19
प्रादात्तेषां स भगवान्दिव्यं चक्षुर्जनार्दनः ॥ ५.१३१.१९ ॥
ಭಗವಾನ್ ಜನಾರ್ದನನು ಅವರಿಗೆ ದಿವ್ಯ ಚಕ್ಷುವನ್ನು ನೀಡಿದನು.
5.131.20
धृतराष्ट्राय प्रददौ भगवान्दिव्यचक्षुषी ।
ददर्श परमं रूपं धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ॥ ५.१३१.२० ॥
ಭಗವಂತನು ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನಿಗೆ ಎರಡು ದಿವ್ಯ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಅಂಬಿಕೆಯ ಮಗ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಪರಮ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡನು.
5.131.21
ततो देवाः सगन्धर्वाः किन्नराश्च महोरगाः ।
ऋषयश्च महाभागा लोकपालैः समन्विताः ।
प्रणम्य शिरसा देवं तुष्टुवुः प्राञ्जलिस्थिताः ॥ ५.१३१.२१ ॥
ಆಗ ಗಂಧರ್ವರೊಂದಿಗಿನ ದೇವತೆಗಳು, ಕಿನ್ನರರು, ಮಹಾ ಸರ್ಪಗಳು, ಮಹಾಭಾಗ್ಯ ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಲೋಕಪಾಲರು ತಲೆ ಬಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕೈಮುಗಿದು ನಿಂತು ದೇವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.
5.131.22
क्रोधं प्रभो संहर संहर स्वं ।
रूपं च यद्दर्शितमात्मसंस्थम् ।
यावत्त्विमे देवगणैः समेता ।
लोकाः समस्ता भुवि नाशमीयुः ॥ ५.१३१.२२ ॥
ಪ್ರಭೂ, ನಿನ್ನ ಕೋಪವನ್ನು ಸಂಹರಿಸು, ಸಂಹರಿಸು; ನೀನು ತೋರಿದ ನಿನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಉಪಸಂಹರಿಸು; ದೇವಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಈ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗದಂತೆ.
5.131.23
त्वं च कर्ता विकर्ता च त्वमेव परिरक्षसे ।
त्वया व्याप्तमिदं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ ५.१३१.२३ ॥
ನೀನೇ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ನೀನೇ ಸಂಹಾರಕ; ನೀನೇ ರಕ್ಷಿಸುವವನು; ಚರ ಮತ್ತು ಅಚರವಾದ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ.
5.131.24
कियन्मात्रा महीपालाः किंवीर्याः किंपराक्रमाः ।
तेषामर्थे महाबाहो दिव्यं रूपं प्रदर्शिवान्।
एवमुच्चारिता वाचः सह देवार्विभुं तदा ॥ ५.१३१.२४ ॥
ರಾಜರು ಎಷ್ಟರವರು, ಅವರ ಶೌರ್ಯ ಎಷ್ಟು, ಪರಾಕ್ರಮ ಎಷ್ಟು? ಓ ಮಹಾಬಾಹೋ, ಅವರಿಗಾಗಿ ನೀನು ದಿವ್ಯ ರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸಿದೆ. ಹೀಗೆ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಗ ವಿಭುವಿಗೆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಲಾಯಿತು.
5.131.25
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं माधवस्य सभातले ।
देवदुन्दुभयो नेदुः पुष्पवर्षं पपात च ॥ ५.१३१.२५ ॥
ಮಾಧವನ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾದ್ಭುತವನ್ನು ನೋಡಿ ದಿವ್ಯ ದುಂದುಭಿಗಳು ಮೊಳಗಿದವು; ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯೂ ಸುರಿಯಿತು.
5.131.26
त्वमेव पुण्डरीकाक्ष सर्वस्य जगतो हितः ।
तस्मान्मे यादवश्रेष्ठ प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ ५.१३१.२६ ॥
ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷನೇ, ನೀನೇ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿನ ಹಿತಕಾರಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾದವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ತೋರಲು ನೀನು ಅರ್ಹನು.
5.131.27
भगवन्मम नेत्राभ्यामन्तर्धानं वृणे पुनः ।
भवन्तं दृष्टवानस्मि नान्यं द्रष्टुमिहोत्सहे ॥ ५.१३१.२७ ॥
ಭಗವಂತನೇ, ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಪುನಃ ಅದೃಶ್ಯವಾಗುವುದನ್ನು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ, ಇಲ್ಲಿ ಬೇರೊಬ್ಬರನ್ನು ನೋಡಲು ನನಗೆ ಉತ್ಸಾಹವಿಲ್ಲ.
5.131.28
ततोऽब्रवीन्महाबाहुर्धृतराष्ट्रं जनार्दनः ।
अदृश्यमाने नेत्रे द्वे भवेतां कुरुनन्दन ॥ ५.१३१.२८ ॥
ಆಗ ಮಹಾಬಾಹುವಾದ ಜನಾರ್ದನನು ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಕುರುನಂದನ, ನಿನ್ನ ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳು ಅದೃಶ್ಯವಾಗಲಿ."
5.131.29
तत्राद्भुतं महाराज धृतराष्ट्रश्च चक्षुषी ।
लब्धवान्वासुदेवाच्च विश्वरूपदिदृक्षया ॥ ५.१३१.२९ ॥
ಮಹಾರಾಜನೇ, ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ನಡೆಯಿತು: ವಿಶ್ವರೂಪವನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ವಾಸುದೇವನಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಪಡೆದನು.
5.131.30
लब्धचक्षुषमासीनं धृतराष्ट्रं नराधिपाः ।
विस्मिता ऋषिभिः सार्धं तुष्टुवुर्मधुसूदनम् ॥ ५.१३१.३० ॥
ದೃಷ್ಟಿ ಪಡೆದು ಕುಳಿತಿರುವ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನನ್ನು ನೋಡಿ ಬೆರಗಾದ ರಾಜರು ಋಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಧುಸೂದನನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.
5.131.31
चचाल च मही कृत्स्ना सागरश्चापि चुक्षुभे ।
विस्मयं परमं जग्मुः पार्थिवा भरतर्षभ ॥ ५.१३१.३१ ॥
ಇಡೀ ಭೂಮಿ ನಡುಗಿತು, ಸಾಗರವೂ ಕ್ಷೋಭೆಗೊಂಡಿತು. ಓ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ರಾಜರು ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು.
5.131.32
ततः स पुरुषव्याघ्रः सञ्जहार वपुः स्वकम् ।
तां दिव्यामद्भुतां चित्रामृद्धिमत्तामरिन्दमः ॥ ५.१३१.३२ ॥
ಆಗ ಆ ಪುರುಷವ್ಯಾಘ್ರ, ಶತ್ರುನಾಶಕನು ತನ್ನ ಆ ದಿವ್ಯ, ಅದ್ಭುತ, ವಿಚಿತ್ರ, ಐಶ್ವರ್ಯಯುಕ್ತ ರೂಪವನ್ನು ಉಪಸಂಹರಿಸಿದನು.
5.131.33
ततः सात्यकिमादाय पाणौ विदुरमेव च ।
ऋषिभिस्तैरनुज्ञातो निर्ययौ मधुसूदनः ॥ ५.१३१.३३ ॥
ಆಗ ಸಾತ್ಯಕಿಯನ್ನೂ ವಿದುರನ ಕೈಯನ್ನೂ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಆ ಋಷಿಗಳ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಮಧುಸೂದನನು ಹೊರಟನು.
5.131.34
ऋषयोऽन्तर्हिता जग्मुस्ततस्ते नारदादयः ।
तस्मिन्कोलाहले वृत्ते तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ५.१३१.३४ ॥
ಆಗ ನಾರದ ಮೊದಲಾದ ಆ ಋಷಿಗಳು ಅದೃಶ್ಯರಾದರು. ಆ ಕೋಲಾಹಲ ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ ಅದು ಅದ್ಭುತದಂತಾಯಿತು.
5.131.35
तं प्रस्थितमभिप्रेक्ष्य कौरवाः सह राजभिः ।
अनुजग्मुर्नरव्याघ्रं देवा इव शतक्रतम् ॥ ५.१३१.३५ ॥
ಅವನು ಹೊರಟುಹೋಗುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಕೌರವರು ರಾಜರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ದೇವತೆಗಳು ಶತಕ್ರತುವಾದ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದಂತೆ ಆ ನರವ್ಯಾಘ್ರನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು.
5.131.36
अचिन्तयन्नमेयात्मा सर्वं तद्राजमण्डलम् ।
निश्चक्राम ततः शौरिः सधूम इव पावकः ॥ ५.१३१.३६ ॥
ಅಪ್ರಮೇಯ ಆತ್ಮನಾದ ಶೌರಿ ಆ ಇಡೀ ರಾಜಮಂಡಲವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ, ಹೊಗೆಯುಳ್ಳ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊರನಡೆದನು.
5.131.37
ततो रथेन शुभ्रेण महता किङ्किणीकिना ।
हेमजालविचित्रेण लघुना मेघनादिना ॥ ५.१३१.३७ ॥
ನಂತರ ಬಿಳಿಯ, ದೊಡ್ಡ, ಗಂಟೆಗಳ ನಾದವುಳ್ಳ, ಚಿನ್ನದ ಜಾಲದಿಂದ ಚಿತ್ರಿತ, ಹಗುರವಾದ, ಮೇಘಗರ್ಜನೆಯಂತೆ ಧ್ವನಿಸುವ ರಥದಲ್ಲಿ (ಅವರು ಹೊರಟರು).
5.131.38
सूपस्करेण शुभ्रेण वैयाघ्रेण वरूथिना ।
शैब्यसुग्रीवयुक्तेन प्रत्यदृश्यत दारुकः ॥ ५.१३१.३८ ॥
ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಜ್ಜಾದ, ಬಿಳಿಯ, ಹುಲಿಚರ್ಮದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ, ಕವಚಯುಕ್ತ, ಶೈಬ್ಯ ಮತ್ತು ಸುಗ್ರೀವರಿಂದ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟ ರಥದಲ್ಲಿ ದಾರುಕ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು.
5.131.39
तथैव रथमास्थाय कृतवर्मा महारथः ।
वृष्णीनां संमतो वीरो हार्दिक्यः समदृश्यत ॥ ५.१३१.३९ ॥
ಹಾಗೆಯೇ ರಥವೇರಿದ, ವೃಷ್ಣಿಗಳಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವೀರ, ಮಹಾರಥ ಹಾರ್ದಿಕ್ಯ ಕೃತವರ್ಮನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು.
5.131.40
उपस्थितरथं शौरिं प्रयास्यन्तमरिन्दमम् ।
धृतराष्ट्रो महाराजः पुनरेवाभ्यभाषत ॥ ५.१३१.४० ॥
ರಥ ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ, ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದ, ಶತ್ರುದಮನ ಶೌರಿಯೊಂದಿಗೆ (ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ) ಮಹಾರಾಜ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.
5.131.41
यावद्बलं मे पुत्रेषु पश्यतस्ते जनार्दन ।
प्रत्यक्षं ते न ते किंचित्परोक्षं शत्रुकर्शन ॥ ५.१३१.४१ ॥
ಜನಾರ್ದನ, ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಬಲವೆಷ್ಟೆಂದು ನೀನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ; ಶತ್ರುಕರ್ಶನ, ನಿನಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ, ಅಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ.
5.131.42
कुरूणां शममिच्छन्तं यतमानं च केशव ।
विदित्वैतामवस्थां मे नातिशङ्कितुमर्हसि ॥ ५.१३१.४२ ॥
ಕೇಶವ, ಕೌರವರ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಬಯಸಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದು ನೀನು ಅತಿಯಾಗಿ ಶಂಕಿಸಬಾರದು.
5.131.43
न मे पापोऽस्त्यभिप्रायः पाण्डवान्प्रति केशव ।
ज्ञातमेव हितं वाक्यं यन्मयोक्तः सुयोधनः ॥ ५.१३१.४३ ॥
ಓ ಕೇಶವ, ಪಾಂಡವರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಯಾವ ದುರುದ್ದೇಶವೂ ಇಲ್ಲ. ಸುಯೋಧನನಿಗೆ ನಾನು ಹೇಳಿದ ಹಿತವಚನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿದೆ.
5.131.44
जानन्ति कुरवः सर्वे राजानश्चैव पार्थिवाः ।
शमे प्रयतमानं मां सर्वयत्नेन माधव ॥ ५.१३१.४४ ॥
ಓ ಮಾಧವ, ಕುರುಗಳೆಲ್ಲರೂ ಮತ್ತು ಭೂಪಾಲರೆಲ್ಲರೂ ನಾನು ಸರ್ವ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಬಲ್ಲರು.
5.131.45
ततोऽब्रवीन्महाबाहुर्धृतराष्ट्रं जनार्दनः ।
द्रोणं पितामहं भीष्मं क्षत्तारं बाह्लिकं कृपम् ॥ ५.१३१.४५ ॥
ಆಗ ಮಹಾಬಾಹು ಜನಾರ್ದನನು ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನಿಗೆ ಮತ್ತು ದ್ರೋಣ, ಪಿತಾಮಹ ಭೀಷ್ಮ, ಕ್ಷತ್ತ (ವಿದುರ), ಬಾಹ್ಲಿಕ, ಕೃಪರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.
5.131.46
प्रत्यक्षमेतद्भवतां यद्वृत्तं कुरुसंसदि ।
यथा चाशिष्टवन्मन्दो रोषादद्य समुत्थितः ॥ ५.१३१.४६ ॥
ಕುರು ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದು ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕಣ್ಮುಂದೆಯೇ ನಡೆಯಿತು; ಮೂರ್ಖನು ಅಶಿಷ್ಟನಂತೆ ಇಂದು ಕೋಪದಿಂದ ಎದ್ದಿರುವುದೂ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆಯೇ.
5.131.47
वदत्यनीशमात्मानं धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
आपृच्छे भवतः सर्वान्गमिष्यामि युधिष्ठिरम् ॥ ५.१३१.४७ ॥
ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ ರಾಜನು ತನ್ನನ್ನು ಅಸಮರ್ಥನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಂದ ಬೀಳ್ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ಈಗ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.
5.131.48
आमन्त्र्य प्रस्थितं शौरिं रथस्थं पुरुषर्षभ ।
अनुजग्मुर्महेष्वासाः प्रवीरा भरतर्षभाः ॥ ५.१३१.४८ ॥
ಓ ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಬೀಳ್ಕೊಂಡು ರಥದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹೊರಟ ಶೌರಿಯನ್ನು (ಕೃಷ್ಣನನ್ನು) ಮಹಾಧನುರ್ಧರರು, ವೀರರು, ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠರು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು.
5.131.49
भीष्मो द्रोणः कृपः क्षत्ता धृतराष्ट्रोऽथ बाह्लिकः ।
अश्वत्थामा विकर्णश्च युयुत्सुश्च महारथः ॥ ५.१३१.४९ ॥
ಭೀಷ್ಮ, ದ್ರೋಣ, ಕೃಪ, ಕ್ಷತ್ತ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ, ಬಾಹ್ಲೀಕ, ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ, ವಿಕರ್ಣ ಮತ್ತು ಮಹಾರಥ ಯುಯುತ್ಸು.
5.131.50
ततो रथेन शुभ्रेण महता किङ्किणीकिना ।
कुरूणां पश्यतां द्रष्टुं स्वसारं स पितुर्ययौ ॥ ५.१३१.५० ॥
ನಂತರ ಅವನು ಹೊಳೆಯುವ, ದೊಡ್ಡ, ಕಿಂಕಿಣಿ ಗಂಟೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತ ರಥದಲ್ಲಿ, ಕುರುಗಳು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ತಂದೆಯ ತಂಗಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ತೆರಳಿದನು.