Mahābhārata · Adhyāya 5.131
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.131.1
विदुरेणैवमुक्तस्तु केशवः शत्रुपूगहा ।
दुर्योधनं धार्तराष्ट्रमभ्यभाषत वीर्यवान् ॥ ५.१३१.१ ॥
So von Vidura angesprochen, wandte sich Keśava, der Vernichter feindlicher Scharen, der Tapfere, an Duryodhana, den Sohn Dhṛtarāṣṭras.
5.131.2
एकोऽहमिति यन्मोहान्मन्यसे मां सुयोधन ।
परिभूय सुदुर्बुद्धे ग्रहीतुं मां चिकीर्षसि ॥ ५.१३१.२ ॥
Suyodhana, aus Verblendung glaubst du, 'ich bin allein', und willst mich, mich verachtend, ergreifen, du Törichter.
5.131.3
इहैव पाण्डवाः सर्वे तथैवान्धकवृष्णयः ।
इहादित्याश्च रुद्राश्च वसवश्च महर्षिभिः ॥ ५.१३१.३ ॥
Hier sind alle Pāṇḍavas, ebenso die Andhakas und Vṛṣṇis. Hier sind die Ādityas, die Rudras und die Vasus, zusammen mit den großen Weisen.
5.131.4
एवमुक्त्वा जाहासोच्चैः केशवः परवीरहा ।
तस्य संस्मयतः शौरेर्विद्युद्रूपा महात्मनः ।
युगपच्च विनिष्पेतुः साक्षात्सर्वास्तु देवताः ॥ ५.१३१.४ ॥
So gesprochen, lachte Keśava, der Töter feindlicher Helden, laut auf. Und aus dem lächelnden, großherzigen Śauri traten alle Götter, blitzgestaltig, zugleich sichtbar hervor.
5.131.5
अङ्गुष्ठमात्रास्त्रिदशा बभूवुः पावकार्चिषः ।
तस्य ब्रह्मा ललाटस्थो रुद्रो वक्षसि चाभवत् ॥ ५.१३१.५ ॥
Die dreiunddreißig Götter, daumengroß, wurden strahlend wie Feuerflammen. Brahmā befand sich auf seiner Stirn, und Rudra erschien auf seiner Brust.
5.131.6
लोकपाला भुजेष्वासन्नग्निरास्यादजायत ।
आदित्याश्चैव साध्याश्च वसवोऽथाश्विनावपि ॥ ५.१३१.६ ॥
Die Weltenhüter entstanden in seinen Armen, und Agni wurde aus seinem Mund geboren. Ebenso die Ādityas und Sādhyas, die Vasus, und dann die beiden Aśvins.
5.131.7
मरुतश्च सहेन्द्रेण विश्वेदेवास्तथैव च ।
बभूवुश्चैव यक्षाश्च गन्धर्वोरगराक्षसाः ॥ ५.१३१.७ ॥
Die Maruts zusammen mit Indra und ebenso die Viśvadevas entstanden; auch Yakṣas, Gandharvas, Schlangen und Rākṣasas entstanden.
5.131.8
प्रादुरास्तां तथा दोर्भ्यां सङ्कर्षणधनञ्जयौ ।
दक्षिणेऽथार्जुनो धन्वी हली रामश्च सव्यतः ॥ ५.१३१.८ ॥
Ebenso erschienen aus den beiden Armen Saṅkarṣaṇa und Dhanañjaya: zur Rechten der Bogenschütze Arjuna, zur Linken Rāma, der Pflugträger.
5.131.9
भीमो युधिष्ठिरश्चैव माद्रीपुत्रौ च पृष्ठतः ।
अन्धका वृष्णयश्चैव प्रद्युम्नपरमुखास्ततः ॥ ५.१३१.९ ॥
Bhīma und Yudhiṣṭhira sowie die beiden Söhne Mādrīs waren hinten; und die Andhakas und Vṛṣṇis, mit Pradyumna an der Spitze.
5.131.10
अग्रे बभूवुः कृष्णस्य समुद्यतमहायुधाः ।
शङ्खचक्रगदाशक्तिशार्ङ्गलाङ्गलनन्दकाः ॥ ५.१३१.१० ॥
Vor Kṛṣṇa standen die großen Waffen erhoben: die Muschel, der Diskus, die Keule, der Speer, der Bogen Śārṅga, der Pflug und das Schwert Nandaka.
5.131.11
अदृश्यन्तोद्यतान्येव सर्वप्रहरणानि च ।
नानाबाहुषु कृष्णस्य दीप्यमानानि सर्वशः ॥ ५.१३१.११ ॥
Alle erhobenen Waffen wurden in den vielen Armen Kṛṣṇas sichtbar, nach allen Seiten glänzend.
5.131.12
नेत्राभ्यां नासिकाभ्यां च श्रोत्राभ्यां च समन्ततः ।
प्रादुरासन्महारौद्राः सधूमाः पावकार्चिषः ॥ ५.१३१.१२ ॥
Aus den Augen, Nasen und Ohren, nach allen Seiten, erschienen sehr schreckliche Feuerflammen, mit Rauch.
5.131.13
रोमकूपेषु च तथा सूर्यस्येव मरीचयः ।
सहस्रचरणः श्रीमाञ्शतबाहुः सहस्रदृक् ॥ ५.१३१.१३ ॥
Und in den Poren seines Körpers waren Strahlen wie die der Sonne. Jene glanzvolle Gestalt hatte tausend Füße, hundert Arme und tausend Augen.
5.131.14
तस्य वै नागलोकश्च गुल्फाधो ददृशे तदा ।
चन्द्रसूर्यौ तथा नेत्रे ग्रहः वै सर्वतः स्थिताः ॥ ५.१३१.१४ ॥
Dann erschien unterhalb seiner Knöchel die Welt der Schlangen. Mond und Sonne waren seine Augen, und die Planeten standen ringsum.
5.131.15
ऊर्ध्वलोकाश्च सर्वेऽपि कुक्षौ तस्य व्यवस्थिताः ।
सरितः सागराश्चैव स्वेदस्तस्य महात्मनः ॥ ५.१३१.१५ ॥
Alle oberen Welten befanden sich in seinem Bauch. Flüsse und Meere und der Schweiß jenes großherzigen Wesens waren ebenfalls dort.
5.131.16
अस्थीनि पर्वताः सर्वे वृक्षा रोमाणि तस्य हि ।
निमेषणं रात्र्यहनी जिह्वायां शारदा तथा ॥ ५.१३१.१६ ॥
Alle Berge waren seine Knochen, und die Bäume waren seine Haare. Nacht und Tag waren das Blinzeln seiner Lider, und auf seiner Zunge wohnte Śāradā (Sarasvatī).
5.131.17
तं दृष्ट्वा घोरमात्मानं केशवस्य महात्मनः ।
न्यमीलयन्त नेत्राणि राजानस्त्रस्तचेतसः ॥ ५.१३१.१७ ॥
Als die Könige jene schreckliche Gestalt des großherzigen Keśava sahen, schlossen sie, verängstigten Geistes, ihre Augen.
5.131.18
ऋत द्रोणं च भीष्मं च विदुरं च महामतिम् ।
संजयं धृतराष्ट्रं च ऋषींश्चैव तपोधनान् ॥ ५.१३१.१८ ॥
Dann sahen sie Droṇa, Bhīṣma, den überaus klugen Vidura, Sañjaya, Dhṛtarāṣṭra und die Seher, deren Reichtum die Askese ist.
5.131.19
प्रादात्तेषां स भगवान्दिव्यं चक्षुर्जनार्दनः ॥ ५.१३१.१९ ॥
Der erhabene Janārdana gab ihnen das göttliche Auge.
5.131.20
धृतराष्ट्राय प्रददौ भगवान्दिव्यचक्षुषी ।
ददर्श परमं रूपं धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ॥ ५.१३१.२० ॥
Der Erhabene gab Dhṛtarāṣṭra die beiden göttlichen Augen, und Dhṛtarāṣṭra, Sohn der Ambikā, sah die höchste Gestalt.
5.131.21
ततो देवाः सगन्धर्वाः किन्नराश्च महोरगाः ।
ऋषयश्च महाभागा लोकपालैः समन्विताः ।
प्रणम्य शिरसा देवं तुष्टुवुः प्राञ्जलिस्थिताः ॥ ५.१३१.२१ ॥
Da verneigten sich die Götter zusammen mit den Gandharven, Kinnaras, großen Schlangen, hochverdienten Weisen und Weltenhütern, standen mit gefalteten Händen und priesen den Gott.
5.131.22
क्रोधं प्रभो संहर संहर स्वं ।
रूपं च यद्दर्शितमात्मसंस्थम् ।
यावत्त्विमे देवगणैः समेता ।
लोकाः समस्ता भुवि नाशमीयुः ॥ ५.१३१.२२ ॥
O Herr, ziehe deinen Zorn zurück, ziehe ihn zurück; nimm die Gestalt zurück, die du gezeigt hast, damit diese Welten samt den Scharen der Götter nicht auf der Erde untergehen.
5.131.23
त्वं च कर्ता विकर्ता च त्वमेव परिरक्षसे ।
त्वया व्याप्तमिदं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ ५.१३१.२३ ॥
Du bist der Schöpfer und der Zerstörer, und du beschützt auch; diese ganze Welt, das Bewegliche und das Unbewegliche, ist von dir durchdrungen.
5.131.24
कियन्मात्रा महीपालाः किंवीर्याः किंपराक्रमाः ।
तेषामर्थे महाबाहो दिव्यं रूपं प्रदर्शिवान्।
एवमुच्चारिता वाचः सह देवार्विभुं तदा ॥ ५.१३१.२४ ॥
Wie viele sind die Könige, von welcher Macht, von welcher Tapferkeit? O Starkarmiger, um ihretwillen hast du die göttliche Gestalt gezeigt. So wurden damals Worte an den allumfassenden Herrn gerichtet, zusammen mit den Göttern.
5.131.25
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं माधवस्य सभातले ।
देवदुन्दुभयो नेदुः पुष्पवर्षं पपात च ॥ ५.१३१.२५ ॥
Als sie jenes große Wunder im Saal Mādhavas sahen, ertönten göttliche Trommeln, und ein Blumenregen fiel.
5.131.26
त्वमेव पुण्डरीकाक्ष सर्वस्य जगतो हितः ।
तस्मान्मे यादवश्रेष्ठ प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ ५.१३१.२६ ॥
Du allein, lotusäugiger, bist der Wohltäter der ganzen Welt. Darum, bester der Yādavas, gebührt es dir, mir deine Gnade zu erweisen.
5.131.27
भगवन्मम नेत्राभ्यामन्तर्धानं वृणे पुनः ।
भवन्तं दृष्टवानस्मि नान्यं द्रष्टुमिहोत्सहे ॥ ५.१३१.२७ ॥
Gesegneter Herr, ich wähle erneut, dass meinen Augen das Sehen entzogen werde, denn ich habe dich gesehen; ich bin nicht imstande, hier einen anderen zu sehen.
5.131.28
ततोऽब्रवीन्महाबाहुर्धृतराष्ट्रं जनार्दनः ।
अदृश्यमाने नेत्रे द्वे भवेतां कुरुनन्दन ॥ ५.१३१.२८ ॥
Da sprach Janārdana, der Starkarmige, zu Dhṛtarāṣṭra: "Freude der Kurus, mögen deine beiden Augen unsichtbar werden."
5.131.29
तत्राद्भुतं महाराज धृतराष्ट्रश्च चक्षुषी ।
लब्धवान्वासुदेवाच्च विश्वरूपदिदृक्षया ॥ ५.१३१.२९ ॥
Großer König, dort geschah ein Wunder: Dhṛtarāṣṭra erhielt aus dem Wunsch, die universelle Gestalt zu schauen, von Vāsudeva die Augen.
5.131.30
लब्धचक्षुषमासीनं धृतराष्ट्रं नराधिपाः ।
विस्मिता ऋषिभिः सार्धं तुष्टुवुर्मधुसूदनम् ॥ ५.१३१.३० ॥
Als sie Dhṛtarāṣṭra sitzen sahen, der sein Augenlicht wiedererlangt hatte, priesen die erstaunten Herrscher zusammen mit den Weisen Madhusūdana.
5.131.31
चचाल च मही कृत्स्ना सागरश्चापि चुक्षुभे ।
विस्मयं परमं जग्मुः पार्थिवा भरतर्षभ ॥ ५.१३१.३१ ॥
Die ganze Erde bebte, und das Meer geriet in Aufruhr; die Könige, o Stier der Bharatas, gerieten in höchstes Staunen.
5.131.32
ततः स पुरुषव्याघ्रः सञ्जहार वपुः स्वकम् ।
तां दिव्यामद्भुतां चित्रामृद्धिमत्तामरिन्दमः ॥ ५.१३१.३२ ॥
Da zog jener Tiger unter den Menschen, der Bezwinger der Feinde, seine eigene Gestalt zurück — jene göttliche, wunderbare, erstaunliche, glanzvolle Gestalt.
5.131.33
ततः सात्यकिमादाय पाणौ विदुरमेव च ।
ऋषिभिस्तैरनुज्ञातो निर्ययौ मधुसूदनः ॥ ५.१३१.३३ ॥
Da ging Madhusūdana, Sātyaki und Vidura bei der Hand nehmend und von jenen Weisen beurlaubt, hinaus.
5.131.34
ऋषयोऽन्तर्हिता जग्मुस्ततस्ते नारदादयः ।
तस्मिन्कोलाहले वृत्ते तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ५.१३१.३४ ॥
Da verschwanden die Weisen, Nārada und die anderen; und als jener Tumult entstanden war, wurde das Geschehen wie ein Wunder.
5.131.35
तं प्रस्थितमभिप्रेक्ष्य कौरवाः सह राजभिः ।
अनुजग्मुर्नरव्याघ्रं देवा इव शतक्रतम् ॥ ५.१३१.३५ ॥
Als sie ihn aufbrechen sahen, folgten die Kauravas zusammen mit den Königen jenem Tiger unter den Menschen, wie die Götter Indra, dem Hundertopfrer, folgen.
5.131.36
अचिन्तयन्नमेयात्मा सर्वं तद्राजमण्डलम् ।
निश्चक्राम ततः शौरिः सधूम इव पावकः ॥ ५.१३१.३६ ॥
Der Śauri von unermesslichem Geist, der auf jene ganze Versammlung der Könige nicht achtete, ging hinaus wie ein Feuer, umhüllt von Rauch.
5.131.37
ततो रथेन शुभ्रेण महता किङ्किणीकिना ।
हेमजालविचित्रेण लघुना मेघनादिना ॥ ५.१३१.३७ ॥
Dann, auf einem großen, weißen Wagen mit klingelnden Glöckchen, bunt durch ein goldenes Netz, leicht und donnernd wie eine Wolke,
5.131.38
सूपस्करेण शुभ्रेण वैयाघ्रेण वरूथिना ।
शैब्यसुग्रीवयुक्तेन प्रत्यदृश्यत दारुकः ॥ ५.१३१.३८ ॥
Dāruka erschien auf einem gut ausgerüsteten, leuchtenden Wagen, mit Tigerfell bedeckt und gepanzert, bespannt mit Śaibya und Sugrīva.
5.131.39
तथैव रथमास्थाय कृतवर्मा महारथः ।
वृष्णीनां संमतो वीरो हार्दिक्यः समदृश्यत ॥ ५.१३१.३९ ॥
Ebenso erschien Kṛtavarman, der große Wagenkämpfer, Sohn des Hṛdīka, auf seinem Wagen bestiegen, der von den Vṛṣṇi geschätzte Held.
5.131.40
उपस्थितरथं शौरिं प्रयास्यन्तमरिन्दमम् ।
धृतराष्ट्रो महाराजः पुनरेवाभ्यभाषत ॥ ५.१३१.४० ॥
König Dhṛtarāṣṭra sprach erneut zu Śauri (Kṛṣṇa), dem Bezwinger der Feinde, dessen Wagen bereitstand und der im Begriff war abzureisen.
5.131.41
यावद्बलं मे पुत्रेषु पश्यतस्ते जनार्दन ।
प्रत्यक्षं ते न ते किंचित्परोक्षं शत्रुकर्शन ॥ ५.१३१.४१ ॥
O Janārdana, du siehst, wie viel Kraft meine Söhne haben. O Peiniger der Feinde, dir ist nichts offen oder verborgen.
5.131.42
कुरूणां शममिच्छन्तं यतमानं च केशव ।
विदित्वैतामवस्थां मे नातिशङ्कितुमर्हसि ॥ ५.१३१.४२ ॥
O Keśava, da du meinen Zustand kennst, dass ich Frieden für die Kurus wünsche und mich darum bemühe, solltest du nicht übermäßig zweifeln.
5.131.43
न मे पापोऽस्त्यभिप्रायः पाण्डवान्प्रति केशव ।
ज्ञातमेव हितं वाक्यं यन्मयोक्तः सुयोधनः ॥ ५.१३१.४३ ॥
O Keśava, ich hege keine böse Absicht gegen die Pāṇḍavas. Die heilsamen Worte, die ich zu Suyodhana sprach, sind allen bekannt.
5.131.44
जानन्ति कुरवः सर्वे राजानश्चैव पार्थिवाः ।
शमे प्रयतमानं मां सर्वयत्नेन माधव ॥ ५.१३१.४४ ॥
Alle Kuru und die Könige der Erde wissen, o Mādhava, dass ich mich mit aller Kraft um den Frieden bemühe.
5.131.45
ततोऽब्रवीन्महाबाहुर्धृतराष्ट्रं जनार्दनः ।
द्रोणं पितामहं भीष्मं क्षत्तारं बाह्लिकं कृपम् ॥ ५.१३१.४५ ॥
Da sprach Janārdana, der Starkarmige, zu Dhṛtarāṣṭra, zu Droṇa, dem Großvater Bhīṣma, zu Kṣattṛ (Vidura), Bāhlika und Kṛpa.
5.131.46
प्रत्यक्षमेतद्भवतां यद्वृत्तं कुरुसंसदि ।
यथा चाशिष्टवन्मन्दो रोषादद्य समुत्थितः ॥ ५.१३१.४६ ॥
Was in der Versammlung der Kuru geschah, geschah vor euch allen, und wie der Tor, wie ein Ungezügelter, heute im Zorn aufgestanden ist, steht ebenfalls vor euren Augen.
5.131.47
वदत्यनीशमात्मानं धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
आपृच्छे भवतः सर्वान्गमिष्यामि युधिष्ठिरम् ॥ ५.१३१.४७ ॥
König Dhṛtarāṣṭra nennt sich selbst machtlos. Ich verabschiede mich von euch allen; nun werde ich zu Yudhiṣṭhira gehen.
5.131.48
आमन्त्र्य प्रस्थितं शौरिं रथस्थं पुरुषर्षभ ।
अनुजग्मुर्महेष्वासाः प्रवीरा भरतर्षभाः ॥ ५.१३१.४८ ॥
O Stier unter den Menschen, als Śauri (Kṛṣṇa), nachdem er Abschied genommen hatte, auf seinem Wagen sitzend aufbrach, folgten ihm die großen Bogenschützen, die tapferen Helden und die Stiere der Bharata.
5.131.49
भीष्मो द्रोणः कृपः क्षत्ता धृतराष्ट्रोऽथ बाह्लिकः ।
अश्वत्थामा विकर्णश्च युयुत्सुश्च महारथः ॥ ५.१३१.४९ ॥
Bhīṣma, Droṇa, Kṛpa, Kṣattṛ, Dhṛtarāṣṭra, Bāhlika, Aśvatthāmā, Vikarṇa und der große Wagenkämpfer Yuyutsu.
5.131.50
ततो रथेन शुभ्रेण महता किङ्किणीकिना ।
कुरूणां पश्यतां द्रष्टुं स्वसारं स पितुर्ययौ ॥ ५.१३१.५० ॥
Dann fuhr er auf einem hellen, großen, mit klingelnden Glöckchen geschmückten Wagen, während die Kurus zusahen, um die Schwester seines Vaters zu besuchen.