മഹാഭാരതം · അധ്യായം 5.131
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.131.1
विदुरेणैवमुक्तस्तु केशवः शत्रुपूगहा ।
दुर्योधनं धार्तराष्ट्रमभ्यभाषत वीर्यवान् ॥ ५.१३१.१ ॥
വിദുരൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ശത്രുസംഘങ്ങളെ വധിക്കുന്ന വീര്യവാനായ കേശവൻ ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രനായ ദുര്യോധനനോട് സംസാരിച്ചു.
5.131.2
एकोऽहमिति यन्मोहान्मन्यसे मां सुयोधन ।
परिभूय सुदुर्बुद्धे ग्रहीतुं मां चिकीर्षसि ॥ ५.१३१.२ ॥
സുയോധനാ, മോഹം കൊണ്ട് 'ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ്' എന്ന് നീ കരുതുന്നു; എന്നെ അവഗണിച്ച് പിടിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ദുർബുദ്ധേ.
5.131.3
इहैव पाण्डवाः सर्वे तथैवान्धकवृष्णयः ।
इहादित्याश्च रुद्राश्च वसवश्च महर्षिभिः ॥ ५.१३१.३ ॥
ഇവിടെത്തന്നെ പാണ്ഡവരെല്ലാം ഉണ്ട്; അതുപോലെ അന്ധകരും വൃഷ്ണികളും ഇവിടെയുണ്ട്. ഇവിടെത്തന്നെ ആദിത്യന്മാരും രുദ്രന്മാരും വസുക്കളും മഹർഷിമാരോടൊപ്പം ഉണ്ട്.
5.131.4
एवमुक्त्वा जाहासोच्चैः केशवः परवीरहा ।
तस्य संस्मयतः शौरेर्विद्युद्रूपा महात्मनः ।
युगपच्च विनिष्पेतुः साक्षात्सर्वास्तु देवताः ॥ ५.१३१.४ ॥
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ശത്രുവീരന്മാരെ വധിക്കുന്ന കേശവൻ ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മഹാത്മാവായ ശൗരിയിൽനിന്ന് മിന്നൽ പോലെയുള്ള രൂപത്തിലുള്ള ദേവതകളെല്ലാം ഒരേസമയം പ്രത്യക്ഷരായി.
5.131.5
अङ्गुष्ठमात्रास्त्रिदशा बभूवुः पावकार्चिषः ।
तस्य ब्रह्मा ललाटस्थो रुद्रो वक्षसि चाभवत् ॥ ५.१३१.५ ॥
പെരുവിരൽ വലിപ്പമുള്ള മുപ്പത്തിമുക്കോടി ദേവന്മാർ അഗ്നിജ്വാല പോലെ തിളങ്ങി. അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ബ്രഹ്മാവും മാറിൽ രുദ്രനും പ്രത്യക്ഷരായി.
5.131.6
लोकपाला भुजेष्वासन्नग्निरास्यादजायत ।
आदित्याश्चैव साध्याश्च वसवोऽथाश्विनावपि ॥ ५.१३१.६ ॥
ലോകപാലകന്മാർ അവന്റെ ഭുജങ്ങളിൽ ഉണ്ടായി; മുഖത്തുനിന്ന് അഗ്നി ജനിച്ചു. ആദിത്യന്മാരും സാധ്യന്മാരും വസുക്കളും, പിന്നെ രണ്ട് അശ്വിനിദേവന്മാരും പ്രത്യക്ഷരായി.
5.131.7
मरुतश्च सहेन्द्रेण विश्वेदेवास्तथैव च ।
बभूवुश्चैव यक्षाश्च गन्धर्वोरगराक्षसाः ॥ ५.१३१.७ ॥
ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം മരുത്തുക്കളും അതുപോലെ വിശ്വദേവതകളും പ്രത്യക്ഷരായി; യക്ഷന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും ഉരഗന്മാരും രാക്ഷസന്മാരും ഉണ്ടായി.
5.131.8
प्रादुरास्तां तथा दोर्भ्यां सङ्कर्षणधनञ्जयौ ।
दक्षिणेऽथार्जुनो धन्वी हली रामश्च सव्यतः ॥ ५.१३१.८ ॥
അതുപോലെ ഇരു തോളുകളിൽനിന്നും സങ്കർഷണനും ധനഞ്ജയനും പ്രത്യക്ഷരായി; വലതുഭാഗത്ത് വില്ലാളിയായ അർജുനൻ, ഇടതുഭാഗത്ത് കലപ്പയേന്തിയ രാമൻ.
5.131.9
भीमो युधिष्ठिरश्चैव माद्रीपुत्रौ च पृष्ठतः ।
अन्धका वृष्णयश्चैव प्रद्युम्नपरमुखास्ततः ॥ ५.१३१.९ ॥
ഭീമനും യുധിഷ്ഠിരനും മാദ്രിയുടെ ഇരു പുത്രന്മാരും പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നു; പ്രദ്യുമ്നനെ മുന്നിൽ നിർത്തി അന്ധകരും വൃഷ്ണികളും.
5.131.10
अग्रे बभूवुः कृष्णस्य समुद्यतमहायुधाः ।
शङ्खचक्रगदाशक्तिशार्ङ्गलाङ्गलनन्दकाः ॥ ५.१३१.१० ॥
കൃഷ്ണന്റെ മുന്നിൽ മഹായുധങ്ങൾ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചവയായി ഉണ്ടായിരുന്നു: ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, ശക്തി, ശാർങ്ഗവില്ല്, കലപ്പ, നന്ദകം എന്ന വാൾ.
5.131.11
अदृश्यन्तोद्यतान्येव सर्वप्रहरणानि च ।
नानाबाहुषु कृष्णस्य दीप्यमानानि सर्वशः ॥ ५.१३१.११ ॥
കൃഷ്ണന്റെ പല കൈകളിലും ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച സകല ആയുധങ്ങളും കാണപ്പെട്ടു; എല്ലായിടത്തും പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ട്.
5.131.12
नेत्राभ्यां नासिकाभ्यां च श्रोत्राभ्यां च समन्ततः ।
प्रादुरासन्महारौद्राः सधूमाः पावकार्चिषः ॥ ५.१३१.१२ ॥
കണ്ണുകളിൽനിന്നും മൂക്കുകളിൽനിന്നും ചെവികളിൽനിന്നും എല്ലാ ഭാഗത്തുനിന്നും പുകയോടുകൂടിയ അതി ഭയങ്കരമായ അഗ്നിജ്വാലകൾ പ്രത്യക്ഷമായി.
5.131.13
रोमकूपेषु च तथा सूर्यस्येव मरीचयः ।
सहस्रचरणः श्रीमाञ्शतबाहुः सहस्रदृक् ॥ ५.१३१.१३ ॥
അദ്ദേഹത്തിന്റെ രോമകൂപങ്ങളിൽ സൂര്യരശ്മികൾപോലെ പ്രകാശം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ തേജോമയരൂപത്തിന് ആയിരം പാദങ്ങളും നൂറു ബാഹുക്കളും ആയിരം നേത്രങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു.
5.131.14
तस्य वै नागलोकश्च गुल्फाधो ददृशे तदा ।
चन्द्रसूर्यौ तथा नेत्रे ग्रहः वै सर्वतः स्थिताः ॥ ५.१३१.१४ ॥
അപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണങ്കാലുകൾക്കു താഴെ നാഗലോകം കാണപ്പെട്ടു. ചന്ദ്രനും സൂര്യനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേത്രങ്ങളായിരുന്നു; ഗ്രഹങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്നു.
5.131.15
ऊर्ध्वलोकाश्च सर्वेऽपि कुक्षौ तस्य व्यवस्थिताः ।
सरितः सागराश्चैव स्वेदस्तस्य महात्मनः ॥ ५.१३१.१५ ॥
എല്ലാ ഊർധ്വലോകങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉദരത്തിൽ സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്നു. നദികളും സമുദ്രങ്ങളും ആ മഹാത്മാവിന്റെ വിയർപ്പും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
5.131.16
अस्थीनि पर्वताः सर्वे वृक्षा रोमाणि तस्य हि ।
निमेषणं रात्र्यहनी जिह्वायां शारदा तथा ॥ ५.१३१.१६ ॥
എല്ലാ പർവതങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അസ്ഥികൾ; വൃക്ഷങ്ങൾ രോമങ്ങൾ. രാത്രിയും പകലും കണ്ണിമകളുടെ ചലനം; നാവിൽ ശാരദ (സരസ്വതി) ഉണ്ടായിരുന്നു.
5.131.17
तं दृष्ट्वा घोरमात्मानं केशवस्य महात्मनः ।
न्यमीलयन्त नेत्राणि राजानस्त्रस्तचेतसः ॥ ५.१३१.१७ ॥
മഹാത്മാവായ കേശവന്റെ ആ ഭയങ്കരമായ രൂപം കണ്ട് ഭയചിത്തരായ രാജാക്കന്മാർ കണ്ണുകൾ അടച്ചുകളഞ്ഞു.
5.131.18
ऋत द्रोणं च भीष्मं च विदुरं च महामतिम् ।
संजयं धृतराष्ट्रं च ऋषींश्चैव तपोधनान् ॥ ५.१३१.१८ ॥
പിന്നീട് ദ്രോണരെയും ഭീഷ്മരെയും മഹാമതിയായ വിദുരരെയും സഞ്ജയനെയും ധൃതരാഷ്ട്രരെയും തപോധനരായ ഋഷിമാരെയും (അവർ കണ്ടു).
5.131.19
प्रादात्तेषां स भगवान्दिव्यं चक्षुर्जनार्दनः ॥ ५.१३१.१९ ॥
ഭഗവാനായ ജനാർദ്ദനൻ അവർക്ക് ദിവ്യമായ ചക്ഷുസ്സ് നൽകി.
5.131.20
धृतराष्ट्राय प्रददौ भगवान्दिव्यचक्षुषी ।
ददर्श परमं रूपं धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ॥ ५.१३१.२० ॥
ഭഗവാൻ ധൃതരാഷ്ട്രന് രണ്ട് ദിവ്യ നേത്രങ്ങൾ നൽകി; അംബികാപുത്രനായ ധൃതരാഷ്ട്രൻ പരമരൂപം കണ്ടു.
5.131.21
ततो देवाः सगन्धर्वाः किन्नराश्च महोरगाः ।
ऋषयश्च महाभागा लोकपालैः समन्विताः ।
प्रणम्य शिरसा देवं तुष्टुवुः प्राञ्जलिस्थिताः ॥ ५.१३१.२१ ॥
അപ്പോൾ ഗന്ധർവന്മാരോടൊപ്പം ദേവന്മാരും കിന്നരന്മാരും മഹാനാഗങ്ങളും മഹാഭാഗ്യരായ ഋഷിമാരും ലോകപാലന്മാരോടൊപ്പം ശിരസ്സു നമിച്ച് കൈകൂപ്പി നിന്ന് ദേവനെ സ്തുതിച്ചു.
5.131.22
क्रोधं प्रभो संहर संहर स्वं ।
रूपं च यद्दर्शितमात्मसंस्थम् ।
यावत्त्विमे देवगणैः समेता ।
लोकाः समस्ता भुवि नाशमीयुः ॥ ५.१३१.२२ ॥
പ്രഭോ, അങ്ങയുടെ കോപം സംഹരിക്കുക, സംഹരിക്കുക; അങ്ങ് കാണിച്ച അങ്ങയുടെ രൂപം പിൻവലിക്കുക; ദേവഗണങ്ങളോടൊപ്പം ഈ ലോകങ്ങളെല്ലാം ഭൂമിയിൽ നശിക്കാതിരിക്കാൻ.
5.131.23
त्वं च कर्ता विकर्ता च त्वमेव परिरक्षसे ।
त्वया व्याप्तमिदं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ ५.१३१.२३ ॥
അങ്ങാണ് സൃഷ്ടാവും സംഹർത്താവും; അങ്ങുതന്നെ രക്ഷിക്കുന്നു; ചലിക്കുന്നതും ചലിക്കാത്തതുമായ ഈ സമസ്ത ജഗത്തും അങ്ങയാൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
5.131.24
कियन्मात्रा महीपालाः किंवीर्याः किंपराक्रमाः ।
तेषामर्थे महाबाहो दिव्यं रूपं प्रदर्शिवान्।
एवमुच्चारिता वाचः सह देवार्विभुं तदा ॥ ५.१३१.२४ ॥
രാജാക്കന്മാർ എത്രമാത്രം, അവരുടെ വീര്യം എത്ര, പരാക്രമം എത്ര? ഹേ മഹാബാഹോ, അവർക്കുവേണ്ടി അങ്ങ് ദിവ്യരൂപം കാണിച്ചു. ഇങ്ങനെ ദേവന്മാരോടൊപ്പം അന്ന് വിഭുവിനോട് വാക്കുകൾ പറയപ്പെട്ടു.
5.131.25
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं माधवस्य सभातले ।
देवदुन्दुभयो नेदुः पुष्पवर्षं पपात च ॥ ५.१३१.२५ ॥
മാധവന്റെ സഭാതലത്തിൽ ആ മഹാത്ഭുതം കണ്ടപ്പോൾ ദിവ്യ ദുന്ദുഭികൾ മുഴങ്ങി; പുഷ്പവർഷം പെയ്തു.
5.131.26
त्वमेव पुण्डरीकाक्ष सर्वस्य जगतो हितः ।
तस्मान्मे यादवश्रेष्ठ प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ ५.१३१.२६ ॥
പുണ്ഡരീകാക്ഷാ, നീ തന്നെയാണ് സർവ്വ ജഗത്തിനും ഹിതകാരി. അതിനാൽ യാദവശ്രേഷ്ഠാ, എന്നോട് കൃപ ചെയ്യുവാൻ നീ അർഹനാണ്.
5.131.27
भगवन्मम नेत्राभ्यामन्तर्धानं वृणे पुनः ।
भवन्तं दृष्टवानस्मि नान्यं द्रष्टुमिहोत्सहे ॥ ५.१३१.२७ ॥
ഭഗവാനേ, എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ദർശനം മറയണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; നിന്നെ ഞാൻ കണ്ടുകഴിഞ്ഞു, ഇവിടെ മറ്റൊരാളെ കാണാൻ എനിക്കു താല്പര്യമില്ല.
5.131.28
ततोऽब्रवीन्महाबाहुर्धृतराष्ट्रं जनार्दनः ।
अदृश्यमाने नेत्रे द्वे भवेतां कुरुनन्दन ॥ ५.१३१.२८ ॥
അപ്പോൾ മഹാബാഹുവായ ജനാർദ്ദനൻ ധൃതരാഷ്ട്രരോടു പറഞ്ഞു: "കുരുനന്ദനാ, നിന്റെ രണ്ടു കണ്ണുകളും ദൃശ്യമാകാതെയിരിക്കട്ടെ."
5.131.29
तत्राद्भुतं महाराज धृतराष्ट्रश्च चक्षुषी ।
लब्धवान्वासुदेवाच्च विश्वरूपदिदृक्षया ॥ ५.१३१.२९ ॥
മഹാരാജാവേ, അവിടെ ഒരു അത്ഭുതം നടന്നു: വിശ്വരൂപം കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്താൽ ധൃതരാഷ്ട്രൻ വാസുദേവനിൽ നിന്ന് കണ്ണുകൾ പ്രാപിച്ചു.
5.131.30
लब्धचक्षुषमासीनं धृतराष्ट्रं नराधिपाः ।
विस्मिता ऋषिभिः सार्धं तुष्टुवुर्मधुसूदनम् ॥ ५.१३१.३० ॥
കാഴ്ച ലഭിച്ചു ഇരിക്കുന്ന ധൃതരാഷ്ട്രരെ കണ്ട് വിസ്മയിച്ച രാജാക്കന്മാർ ഋഷിമാരോടൊപ്പം മധുസൂദനനെ സ്തുതിച്ചു.
5.131.31
चचाल च मही कृत्स्ना सागरश्चापि चुक्षुभे ।
विस्मयं परमं जग्मुः पार्थिवा भरतर्षभ ॥ ५.१३१.३१ ॥
ഭൂമി മുഴുവൻ വിറച്ചു, സമുദ്രവും ഇളകി. ഹേ ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, രാജാക്കന്മാർ അത്യന്തം വിസ്മയിച്ചു.
5.131.32
ततः स पुरुषव्याघ्रः सञ्जहार वपुः स्वकम् ।
तां दिव्यामद्भुतां चित्रामृद्धिमत्तामरिन्दमः ॥ ५.१३१.३२ ॥
അനന്തരം ആ പുരുഷവ്യാഘ്രൻ, ശത്രുനാശകൻ, തന്റെ ആ ദിവ്യവും അദ്ഭുതവും വിചിത്രവുമായ ഐശ്വര്യരൂപം പിൻവലിച്ചു.
5.131.33
ततः सात्यकिमादाय पाणौ विदुरमेव च ।
ऋषिभिस्तैरनुज्ञातो निर्ययौ मधुसूदनः ॥ ५.१३१.३३ ॥
പിന്നീട് സാത്യകിയെയും വിദുരന്റെ കൈയും പിടിച്ച്, ആ ഋഷിമാരുടെ അനുമതിയോടെ മധുസൂദനൻ പുറപ്പെട്ടു.
5.131.34
ऋषयोऽन्तर्हिता जग्मुस्ततस्ते नारदादयः ।
तस्मिन्कोलाहले वृत्ते तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ५.१३१.३४ ॥
പിന്നെ നാരദൻ മുതലായ ആ ഋഷിമാർ അപ്രത്യക്ഷരായി. ആ കോലാഹലം ഉണ്ടായപ്പോൾ അത് അദ്ഭുതം പോലെയായി.
5.131.35
तं प्रस्थितमभिप्रेक्ष्य कौरवाः सह राजभिः ।
अनुजग्मुर्नरव्याघ्रं देवा इव शतक्रतम् ॥ ५.१३१.३५ ॥
അദ്ദേഹം പുറപ്പെടുന്നത് കണ്ട കൗരവർ രാജാക്കന്മാരോടൊപ്പം, ദേവന്മാർ ശതക്രതുവായ ഇന്ദ്രനെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെ ആ നരവ്യാഘ്രനെ പിന്തുടർന്നു.
5.131.36
अचिन्तयन्नमेयात्मा सर्वं तद्राजमण्डलम् ।
निश्चक्राम ततः शौरिः सधूम इव पावकः ॥ ५.१३१.३६ ॥
അളക്കാനാവാത്ത ആത്മാവുള്ള ശൗരി ആ രാജസഭയെ ഒട്ടും ഗണിക്കാതെ, പുകയുള്ള അഗ്നിപോലെ പുറത്തേക്കു പോയി.
5.131.37
ततो रथेन शुभ्रेण महता किङ्किणीकिना ।
हेमजालविचित्रेण लघुना मेघनादिना ॥ ५.१३१.३७ ॥
അനന്തരം വെണ്മയേറിയ, വലിയ, മണിനാദമുള്ള, സ്വർണ്ണവലയാൽ വിചിത്രമായ, ലഘുവായ, മേഘനാദം പോലെ മുഴങ്ങുന്ന രഥത്തിൽ (അദ്ദേഹം പുറപ്പെട്ടു).
5.131.38
सूपस्करेण शुभ्रेण वैयाघ्रेण वरूथिना ।
शैब्यसुग्रीवयुक्तेन प्रत्यदृश्यत दारुकः ॥ ५.१३१.३८ ॥
നന്നായി സജ്ജമാക്കിയ, വെണ്മയേറിയ, കടുവത്തോൽ മൂടിയ, കവചമുള്ള, ശൈബ്യനും സുഗ്രീവനും കെട്ടിയ രഥത്തിൽ ദാരുകൻ പ്രത്യക്ഷനായി.
5.131.39
तथैव रथमास्थाय कृतवर्मा महारथः ।
वृष्णीनां संमतो वीरो हार्दिक्यः समदृश्यत ॥ ५.१३१.३९ ॥
അതുപോലെ രഥത്തിൽ കയറിയ, വൃഷ്ണികളാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട വീരനും മഹാരഥനുമായ ഹാർദിക്യൻ കൃതവർമ്മാവ് പ്രത്യക്ഷനായി.
5.131.40
उपस्थितरथं शौरिं प्रयास्यन्तमरिन्दमम् ।
धृतराष्ट्रो महाराजः पुनरेवाभ्यभाषत ॥ ५.१३१.४० ॥
രഥം തയ്യാറായി നിന്ന, പുറപ്പെടാനിരുന്ന, ശത്രുക്കളെ അടക്കുന്ന ശൗരിയോട് (കൃഷ്ണനോട്) മഹാരാജാവായ ധൃതരാഷ്ട്രൻ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു.
5.131.41
यावद्बलं मे पुत्रेषु पश्यतस्ते जनार्दन ।
प्रत्यक्षं ते न ते किंचित्परोक्षं शत्रुकर्शन ॥ ५.१३१.४१ ॥
ജനാർദ്ദനാ, എന്റെ പുത്രന്മാരിലുള്ള ബലം എത്രത്തോളമുണ്ടെന്ന് നീ കാണുന്നു; ശത്രുക്കളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവനേ, നിനക്ക് പ്രത്യക്ഷമല്ലാത്തതായി ഒന്നുമില്ല.
5.131.42
कुरूणां शममिच्छन्तं यतमानं च केशव ।
विदित्वैतामवस्थां मे नातिशङ्कितुमर्हसि ॥ ५.१३१.४२ ॥
കേശവാ, കൗരവരുടെ സമാധാനം ആഗ്രഹിച്ച് പരിശ്രമിക്കുന്ന എന്റെ ഈ അവസ്ഥ അറിഞ്ഞ് നീ അമിതമായി സംശയിക്കരുത്.
5.131.43
न मे पापोऽस्त्यभिप्रायः पाण्डवान्प्रति केशव ।
ज्ञातमेव हितं वाक्यं यन्मयोक्तः सुयोधनः ॥ ५.१३१.४३ ॥
ഹേ കേശവാ, പാണ്ഡവരോട് എനിക്ക് യാതൊരു ദുരുദ്ദേശ്യവുമില്ല. സുയോധനനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞ ഹിതവാക്യം എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്നതാണ്.
5.131.44
जानन्ति कुरवः सर्वे राजानश्चैव पार्थिवाः ।
शमे प्रयतमानं मां सर्वयत्नेन माधव ॥ ५.१३१.४४ ॥
ഹേ മാധവാ, കുരുക്കളെല്ലാവരും ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരും, ഞാൻ എല്ലാ പരിശ്രമത്താലും സമാധാനത്തിനായി യത്നിക്കുന്നത് അറിയുന്നു.
5.131.45
ततोऽब्रवीन्महाबाहुर्धृतराष्ट्रं जनार्दनः ।
द्रोणं पितामहं भीष्मं क्षत्तारं बाह्लिकं कृपम् ॥ ५.१३१.४५ ॥
അപ്പോൾ മഹാബാഹുവായ ജനാർദ്ദനൻ ധൃതരാഷ്ട്രരോടും, ദ്രോണർ, പിതാമഹൻ ഭീഷ്മർ, ക്ഷത്താവ് (വിദുരർ), ബാഹ്ലികൻ, കൃപർ എന്നിവരോടും പറഞ്ഞു.
5.131.46
प्रत्यक्षमेतद्भवतां यद्वृत्तं कुरुसंसदि ।
यथा चाशिष्टवन्मन्दो रोषादद्य समुत्थितः ॥ ५.१३१.४६ ॥
കുരുസഭയിൽ നടന്നതെല്ലാം നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽത്തന്നെയാണ് നടന്നത്; മൂഢൻ അച്ചടക്കമില്ലാത്തവനെപ്പോലെ ഇന്നു കോപത്താൽ എഴുന്നേറ്റതും നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽത്തന്നെ.
5.131.47
वदत्यनीशमात्मानं धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
आपृच्छे भवतः सर्वान्गमिष्यामि युधिष्ठिरम् ॥ ५.१३१.४७ ॥
രാജാവായ ധൃതരാഷ്ട്രൻ തന്നെ അശക്തനെന്നു പറയുന്നു. നിങ്ങളോടെല്ലാവരോടും യാത്ര ചോദിക്കുന്നു; ഇനി യുധിഷ്ഠിരന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകും.
5.131.48
आमन्त्र्य प्रस्थितं शौरिं रथस्थं पुरुषर्षभ ।
अनुजग्मुर्महेष्वासाः प्रवीरा भरतर्षभाः ॥ ५.१३१.४८ ॥
ഹേ പുരുഷശ്രേഷ്ഠാ, യാത്ര ചോദിച്ച് രഥത്തിൽ ഇരുന്ന് പുറപ്പെട്ട ശൗരിയെ (കൃഷ്ണനെ) മഹാധനുർധരന്മാരും വീരന്മാരുമായ ഭരതശ്രേഷ്ഠന്മാർ പിന്തുടർന്നു.
5.131.49
भीष्मो द्रोणः कृपः क्षत्ता धृतराष्ट्रोऽथ बाह्लिकः ।
अश्वत्थामा विकर्णश्च युयुत्सुश्च महारथः ॥ ५.१३१.४९ ॥
ഭീഷ്മർ, ദ്രോണർ, കൃപർ, ക്ഷത്താവ്, ധൃതരാഷ്ട്രർ, ബാഹ്ലീകൻ, അശ്വത്ഥാമാവ്, വികർണൻ, മഹാരഥനായ യുയുത്സു എന്നിവർ.
5.131.50
ततो रथेन शुभ्रेण महता किङ्किणीकिना ।
कुरूणां पश्यतां द्रष्टुं स्वसारं स पितुर्ययौ ॥ ५.१३१.५० ॥
പിന്നെ അവൻ തിളങ്ങുന്നതും മഹത്തായതും കിങ്കിണി മണികൾ കെട്ടിയതുമായ രഥത്തിൽ, കുരുക്കൾ നോക്കിനിൽക്കെ, പിതാവിന്റെ സഹോദരിയെ കാണാൻ പോയി.