Mahābhārata · Adhyāya 5.131
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.131.1
विदुरेणैवमुक्तस्तु केशवः शत्रुपूगहा ।
दुर्योधनं धार्तराष्ट्रमभ्यभाषत वीर्यवान् ॥ ५.१३१.१ ॥
Assim interpelado por Vidura, Keśava, o matador de multidões de inimigos, o valente, falou a Duryodhana, filho de Dhṛtarāṣṭra.
5.131.2
एकोऽहमिति यन्मोहान्मन्यसे मां सुयोधन ।
परिभूय सुदुर्बुद्धे ग्रहीतुं मां चिकीर्षसि ॥ ५.१३१.२ ॥
Suyodhana, por ilusão pensas: «Estou sozinho», e, desprezando-me, queres prender-me, ó insensato.
5.131.3
इहैव पाण्डवाः सर्वे तथैवान्धकवृष्णयः ।
इहादित्याश्च रुद्राश्च वसवश्च महर्षिभिः ॥ ५.१३१.३ ॥
Aqui estão todos os Pāṇḍava, e igualmente os Andhaka e os Vṛṣṇi. Aqui estão os Ādityas, os Rudras e os Vasus, junto com os grandes sábios.
5.131.4
एवमुक्त्वा जाहासोच्चैः केशवः परवीरहा ।
तस्य संस्मयतः शौरेर्विद्युद्रूपा महात्मनः ।
युगपच्च विनिष्पेतुः साक्षात्सर्वास्तु देवताः ॥ ५.१३१.४ ॥
Dito isso, Keśava, matador de heróis inimigos, riu alto. E do magnânimo Śauri, que sorria, todos os deuses, de forma fulgurante como relâmpago, surgiram visivelmente ao mesmo tempo.
5.131.5
अङ्गुष्ठमात्रास्त्रिदशा बभूवुः पावकार्चिषः ।
तस्य ब्रह्मा ललाटस्थो रुद्रो वक्षसि चाभवत् ॥ ५.१३१.५ ॥
Os trinta e três deuses, do tamanho de um polegar, tornaram-se resplandecentes como chamas de fogo. Brahmā estava em sua testa, e Rudra surgiu em seu peito.
5.131.6
लोकपाला भुजेष्वासन्नग्निरास्यादजायत ।
आदित्याश्चैव साध्याश्च वसवोऽथाश्विनावपि ॥ ५.१३१.६ ॥
Os guardiões do mundo surgiram em seus braços, e Agni nasceu de sua boca. Também os Ādityas e os Sādhyas, os Vasus, e depois os dois Aśvins.
5.131.7
मरुतश्च सहेन्द्रेण विश्वेदेवास्तथैव च ।
बभूवुश्चैव यक्षाश्च गन्धर्वोरगराक्षसाः ॥ ५.१३१.७ ॥
Os Marut, junto com Indra, e igualmente os Viśvadevas surgiram; e também surgiram os yakṣas, gandharvas, serpentes e rākṣasas.
5.131.8
प्रादुरास्तां तथा दोर्भ्यां सङ्कर्षणधनञ्जयौ ।
दक्षिणेऽथार्जुनो धन्वी हली रामश्च सव्यतः ॥ ५.१३१.८ ॥
Da mesma forma, dos dois braços surgiram Saṅkarṣaṇa e Dhanañjaya: à direita o arqueiro Arjuna, e à esquerda Rāma, o portador do arado.
5.131.9
भीमो युधिष्ठिरश्चैव माद्रीपुत्रौ च पृष्ठतः ।
अन्धका वृष्णयश्चैव प्रद्युम्नपरमुखास्ततः ॥ ५.१३१.९ ॥
Bhīma e Yudhiṣṭhira, e os dois filhos de Mādrī, estavam atrás; e os Andhakas e Vṛṣṇis, com Pradyumna à frente.
5.131.10
अग्रे बभूवुः कृष्णस्य समुद्यतमहायुधाः ।
शङ्खचक्रगदाशक्तिशार्ङ्गलाङ्गलनन्दकाः ॥ ५.१३१.१० ॥
Diante de Kṛṣṇa estavam as grandes armas erguidas: a concha, o disco, a maça, a lança, o arco Śārṅga, o arado e a espada Nandaka.
5.131.11
अदृश्यन्तोद्यतान्येव सर्वप्रहरणानि च ।
नानाबाहुषु कृष्णस्य दीप्यमानानि सर्वशः ॥ ५.१३१.११ ॥
Todas as armas erguidas tornaram-se visíveis nos muitos braços de Kṛṣṇa, brilhando por todos os lados.
5.131.12
नेत्राभ्यां नासिकाभ्यां च श्रोत्राभ्यां च समन्ततः ।
प्रादुरासन्महारौद्राः सधूमाः पावकार्चिषः ॥ ५.१३१.१२ ॥
Pelos olhos, narinas e ouvidos, por todos os lados, surgiram chamas de fogo muito terríveis, com fumaça.
5.131.13
रोमकूपेषु च तथा सूर्यस्येव मरीचयः ।
सहस्रचरणः श्रीमाञ्शतबाहुः सहस्रदृक् ॥ ५.१३१.१३ ॥
E nos poros do seu corpo havia raios como os do sol. Aquela forma gloriosa tinha mil pés, cem braços e mil olhos.
5.131.14
तस्य वै नागलोकश्च गुल्फाधो ददृशे तदा ।
चन्द्रसूर्यौ तथा नेत्रे ग्रहः वै सर्वतः स्थिताः ॥ ५.१३१.१४ ॥
Então, abaixo dos seus tornozelos, viu-se o mundo das serpentes. A lua e o sol eram os seus olhos, e os planetas estavam dispostos por toda parte.
5.131.15
ऊर्ध्वलोकाश्च सर्वेऽपि कुक्षौ तस्य व्यवस्थिताः ।
सरितः सागराश्चैव स्वेदस्तस्य महात्मनः ॥ ५.१३१.१५ ॥
Todos os mundos superiores estavam estabelecidos em seu ventre. Os rios e os oceanos, e o suor daquele de grande alma, também estavam ali.
5.131.16
अस्थीनि पर्वताः सर्वे वृक्षा रोमाणि तस्य हि ।
निमेषणं रात्र्यहनी जिह्वायां शारदा तथा ॥ ५.१३१.१६ ॥
Todas as montanhas eram os seus ossos, e as árvores eram os seus cabelos. A noite e o dia eram o piscar das suas pálpebras, e na sua língua habitava Śāradā (Sarasvatī).
5.131.17
तं दृष्ट्वा घोरमात्मानं केशवस्य महात्मनः ।
न्यमीलयन्त नेत्राणि राजानस्त्रस्तचेतसः ॥ ५.१३१.१७ ॥
Ao ver aquela forma terrível do grande Keśava, os reis, com a mente aterrorizada, fecharam os olhos.
5.131.18
ऋत द्रोणं च भीष्मं च विदुरं च महामतिम् ।
संजयं धृतराष्ट्रं च ऋषींश्चैव तपोधनान् ॥ ५.१३१.१८ ॥
Então viram Droṇa, Bhīṣma, o sábio Vidura, Sañjaya, Dhṛtarāṣṭra e os videntes cuja riqueza é a austeridade.
5.131.19
प्रादात्तेषां स भगवान्दिव्यं चक्षुर्जनार्दनः ॥ ५.१३१.१९ ॥
O bem-aventurado Janārdana deu-lhes o olho divino.
5.131.20
धृतराष्ट्राय प्रददौ भगवान्दिव्यचक्षुषी ।
ददर्श परमं रूपं धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ॥ ५.१३१.२० ॥
O bem-aventurado deu a Dhṛtarāṣṭra os dois olhos divinos, e Dhṛtarāṣṭra, filho de Ambikā, viu a forma suprema.
5.131.21
ततो देवाः सगन्धर्वाः किन्नराश्च महोरगाः ।
ऋषयश्च महाभागा लोकपालैः समन्विताः ।
प्रणम्य शिरसा देवं तुष्टुवुः प्राञ्जलिस्थिताः ॥ ५.१३१.२१ ॥
Então os deuses, junto com os Gandharvas, os Kinnaras, as grandes serpentes, os sábios bem-aventurados e os guardiões do mundo, curvaram a cabeça, ficaram de palmas unidas e louvaram o deus.
5.131.22
क्रोधं प्रभो संहर संहर स्वं ।
रूपं च यद्दर्शितमात्मसंस्थम् ।
यावत्त्विमे देवगणैः समेता ।
लोकाः समस्ता भुवि नाशमीयुः ॥ ५.१३१.२२ ॥
Ó senhor, retira a tua ira, retira-a; recolhe a forma que mostraste, para que todos estes mundos, com as hostes dos deuses, não pereçam sobre a terra.
5.131.23
त्वं च कर्ता विकर्ता च त्वमेव परिरक्षसे ।
त्वया व्याप्तमिदं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ ५.१३१.२३ ॥
Tu és o criador e o destruidor, e és tu quem protege; todo este mundo, o móvel e o imóvel, é penetrado por ti.
5.131.24
कियन्मात्रा महीपालाः किंवीर्याः किंपराक्रमाः ।
तेषामर्थे महाबाहो दिव्यं रूपं प्रदर्शिवान्।
एवमुच्चारिता वाचः सह देवार्विभुं तदा ॥ ५.१३१.२४ ॥
Quantos são os reis, de que poder, de que valor? Ó de braços poderosos, por causa deles mostraste a forma divina. Assim foram então pronunciadas palavras ao senhor onipresente, junto com os deuses.
5.131.25
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं माधवस्य सभातले ।
देवदुन्दुभयो नेदुः पुष्पवर्षं पपात च ॥ ५.१३१.२५ ॥
Ao ver aquele grande prodígio no salão de Mādhava, soaram tambores divinos e caiu uma chuva de flores.
5.131.26
त्वमेव पुण्डरीकाक्ष सर्वस्य जगतो हितः ।
तस्मान्मे यादवश्रेष्ठ प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ ५.१३१.२६ ॥
Só tu, de olhos de lótus, és o benfeitor de todo o mundo. Portanto, melhor dos Yādavas, deves conceder-me o teu favor.
5.131.27
भगवन्मम नेत्राभ्यामन्तर्धानं वृणे पुनः ।
भवन्तं दृष्टवानस्मि नान्यं द्रष्टुमिहोत्सहे ॥ ५.१३१.२७ ॥
Senhor bendito, escolho de novo que meus olhos fiquem sem visão, pois já te vi; não tenho ânimo de ver mais ninguém aqui.
5.131.28
ततोऽब्रवीन्महाबाहुर्धृतराष्ट्रं जनार्दनः ।
अदृश्यमाने नेत्रे द्वे भवेतां कुरुनन्दन ॥ ५.१३१.२८ ॥
Então Janārdana, o de braços poderosos, disse a Dhṛtarāṣṭra: "Alegria dos Kurus, que teus dois olhos se tornem invisíveis."
5.131.29
तत्राद्भुतं महाराज धृतराष्ट्रश्च चक्षुषी ।
लब्धवान्वासुदेवाच्च विश्वरूपदिदृक्षया ॥ ५.१३१.२९ ॥
Grande rei, ali aconteceu algo maravilhoso: Dhṛtarāṣṭra, por desejo de contemplar a forma universal, recebeu os olhos de Vāsudeva.
5.131.30
लब्धचक्षुषमासीनं धृतराष्ट्रं नराधिपाः ।
विस्मिता ऋषिभिः सार्धं तुष्टुवुर्मधुसूदनम् ॥ ५.१३१.३० ॥
Vendo Dhṛtarāṣṭra sentado, de vista recuperada, os reis espantados, junto com os sábios, louvaram Madhusūdana.
5.131.31
चचाल च मही कृत्स्ना सागरश्चापि चुक्षुभे ।
विस्मयं परमं जग्मुः पार्थिवा भरतर्षभ ॥ ५.१३१.३१ ॥
A terra inteira tremeu e o oceano se agitou; os reis, ó touro dos Bharatas, foram tomados de supremo espanto.
5.131.32
ततः स पुरुषव्याघ्रः सञ्जहार वपुः स्वकम् ।
तां दिव्यामद्भुतां चित्रामृद्धिमत्तामरिन्दमः ॥ ५.१३१.३२ ॥
Então aquele tigre entre os homens, domador de inimigos, recolheu a sua própria forma: aquela forma divina, maravilhosa, admirável e cheia de esplendor.
5.131.33
ततः सात्यकिमादाय पाणौ विदुरमेव च ।
ऋषिभिस्तैरनुज्ञातो निर्ययौ मधुसूदनः ॥ ५.१३१.३३ ॥
Então Madhusūdana, tomando pela mão Sātyaki e Vidura, e tendo recebido a permissão daqueles sábios, partiu.
5.131.34
ऋषयोऽन्तर्हिता जग्मुस्ततस्ते नारदादयः ।
तस्मिन्कोलाहले वृत्ते तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ५.१३१.३४ ॥
Então os sábios, Nārada e os demais, desapareceram; e quando aquele tumulto ocorreu, o acontecimento tornou-se como que maravilhoso.
5.131.35
तं प्रस्थितमभिप्रेक्ष्य कौरवाः सह राजभिः ।
अनुजग्मुर्नरव्याघ्रं देवा इव शतक्रतम् ॥ ५.१३१.३५ ॥
Ao vê-lo partir, os Kauravas, juntamente com os reis, seguiram aquele tigre entre os homens, como os deuses seguem Indra, o dos cem sacrifícios.
5.131.36
अचिन्तयन्नमेयात्मा सर्वं तद्राजमण्डलम् ।
निश्चक्राम ततः शौरिः सधूम इव पावकः ॥ ५.१३१.३६ ॥
O Śauri de alma imensurável, sem dar atenção a toda aquela assembleia de reis, saiu como um fogo envolto em fumaça.
5.131.37
ततो रथेन शुभ्रेण महता किङ्किणीकिना ।
हेमजालविचित्रेण लघुना मेघनादिना ॥ ५.१३१.३७ ॥
Então, num grande carro branco adornado com sinos tilintantes, variegado por uma rede dourada, leve e troante como uma nuvem,
5.131.38
सूपस्करेण शुभ्रेण वैयाघ्रेण वरूथिना ।
शैब्यसुग्रीवयुक्तेन प्रत्यदृश्यत दारुकः ॥ ५.१३१.३८ ॥
Dāruka apareceu num carro bem equipado e brilhante, coberto com pele de tigre e blindado, atrelado a Śaibya e Sugrīva.
5.131.39
तथैव रथमास्थाय कृतवर्मा महारथः ।
वृष्णीनां संमतो वीरो हार्दिक्यः समदृश्यत ॥ ५.१३१.३९ ॥
Da mesma forma, Kṛtavarman, o grande guerreiro de carro, filho de Hṛdīka, subido em seu carro, o herói estimado pelos Vṛṣṇi, apareceu.
5.131.40
उपस्थितरथं शौरिं प्रयास्यन्तमरिन्दमम् ।
धृतराष्ट्रो महाराजः पुनरेवाभ्यभाषत ॥ ५.१३१.४० ॥
O rei Dhṛtarāṣṭra falou novamente a Śauri (Kṛṣṇa), domador de inimigos, cujo carro estava pronto e que estava para partir.
5.131.41
यावद्बलं मे पुत्रेषु पश्यतस्ते जनार्दन ।
प्रत्यक्षं ते न ते किंचित्परोक्षं शत्रुकर्शन ॥ ५.१३१.४१ ॥
Ó Janārdana, tu vês quanta força têm meus filhos. Ó atormentador de inimigos, nada te é visível ou oculto.
5.131.42
कुरूणां शममिच्छन्तं यतमानं च केशव ।
विदित्वैतामवस्थां मे नातिशङ्कितुमर्हसि ॥ ५.१३१.४२ ॥
Ó Keśava, sabendo desta minha condição, de que desejo a paz para os Kurus e me esforço por ela, não deverias suspeitar em excesso.
5.131.43
न मे पापोऽस्त्यभिप्रायः पाण्डवान्प्रति केशव ।
ज्ञातमेव हितं वाक्यं यन्मयोक्तः सुयोधनः ॥ ५.१३१.४३ ॥
Ó Keśava, não tenho nenhuma intenção maligna para com os Pāṇḍavas. As palavras benéficas que dirigi a Suyodhana são conhecidas de todos.
5.131.44
जानन्ति कुरवः सर्वे राजानश्चैव पार्थिवाः ।
शमे प्रयतमानं मां सर्वयत्नेन माधव ॥ ५.१३१.४४ ॥
Todos os Kurus e os reis da terra sabem, ó Mādhava, que me esforço pela paz com todo o meu empenho.
5.131.45
ततोऽब्रवीन्महाबाहुर्धृतराष्ट्रं जनार्दनः ।
द्रोणं पितामहं भीष्मं क्षत्तारं बाह्लिकं कृपम् ॥ ५.१३१.४५ ॥
Então Janārdana, o de braços poderosos, falou a Dhṛtarāṣṭra, a Droṇa, ao avô Bhīṣma, a Kṣattṛ (Vidura), a Bāhlika e a Kṛpa.
5.131.46
प्रत्यक्षमेतद्भवतां यद्वृत्तं कुरुसंसदि ।
यथा चाशिष्टवन्मन्दो रोषादद्य समुत्थितः ॥ ५.१३१.४६ ॥
O que aconteceu na assembleia dos Kuru se deu diante de todos vós, e como o tolo, como um indisciplinado, hoje se ergueu em cólera também está diante dos vossos olhos.
5.131.47
वदत्यनीशमात्मानं धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
आपृच्छे भवतः सर्वान्गमिष्यामि युधिष्ठिरम् ॥ ५.१३१.४७ ॥
O rei Dhṛtarāṣṭra diz-se impotente. Despeço-me de todos vós; agora irei a Yudhiṣṭhira.
5.131.48
आमन्त्र्य प्रस्थितं शौरिं रथस्थं पुरुषर्षभ ।
अनुजग्मुर्महेष्वासाः प्रवीरा भरतर्षभाः ॥ ५.१३१.४८ ॥
Ó touro entre os homens, quando Śauri (Kṛṣṇa), tendo-se despedido, partiu sentado no seu carro, os grandes arqueiros, os valentes heróis e os touros dos Bharata seguiram-no.
5.131.49
भीष्मो द्रोणः कृपः क्षत्ता धृतराष्ट्रोऽथ बाह्लिकः ।
अश्वत्थामा विकर्णश्च युयुत्सुश्च महारथः ॥ ५.१३१.४९ ॥
Bhīṣma, Droṇa, Kṛpa, Kṣattṛ, Dhṛtarāṣṭra, Bāhlika, Aśvatthāmā, Vikarṇa e o grande guerreiro de carro Yuyutsu.
5.131.50
ततो रथेन शुभ्रेण महता किङ्किणीकिना ।
कुरूणां पश्यतां द्रष्टुं स्वसारं स पितुर्ययौ ॥ ५.१३१.५० ॥
Então, num carro brilhante e grande, adornado de guizos, enquanto os kurus observavam, partiu para visitar a irmã de seu pai.