மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.131
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.131.1
विदुरेणैवमुक्तस्तु केशवः शत्रुपूगहा ।
दुर्योधनं धार्तराष्ट्रमभ्यभाषत वीर्यवान् ॥ ५.१३१.१ ॥
விதுரர் இவ்வாறு கூறியதும், பகைவர் கூட்டங்களை அழிக்கும் வீரியம் மிக்க கேசவன் திருதராஷ்டிரரின் மகனாகிய துரியோதனனிடம் பேசினார்.
5.131.2
एकोऽहमिति यन्मोहान्मन्यसे मां सुयोधन ।
परिभूय सुदुर्बुद्धे ग्रहीतुं मां चिकीर्षसि ॥ ५.१३१.२ ॥
சுயோதனா, மயக்கத்தால் 'நான் தனியாக இருக்கிறேன்' என்று நீ எண்ணி, என்னை அவமதித்து என்னைப் பிடிக்க விரும்புகிறாய், தீய அறிவுடையவனே.
5.131.3
इहैव पाण्डवाः सर्वे तथैवान्धकवृष्णयः ।
इहादित्याश्च रुद्राश्च वसवश्च महर्षिभिः ॥ ५.१३१.३ ॥
இங்கேயே பாண்டவர்கள் அனைவரும் உள்ளனர்; அதேபோல் அந்தகர்களும் விருஷ்ணிகளும் இங்குள்ளனர். இங்கேயே ஆதித்தியர்களும் உருத்திரர்களும் வசுக்களும், மகரிஷிகளுடன் உள்ளனர்.
5.131.4
एवमुक्त्वा जाहासोच्चैः केशवः परवीरहा ।
तस्य संस्मयतः शौरेर्विद्युद्रूपा महात्मनः ।
युगपच्च विनिष्पेतुः साक्षात्सर्वास्तु देवताः ॥ ५.१३१.४ ॥
இவ்வாறு கூறி, பகை வீரர்களை அழிக்கும் கேசவன் உரக்கச் சிரித்தார். அந்த மகாத்மா சௌரியின் புன்னகைக்கும்போது, மின்னல் போன்ற வடிவிலான அனைத்து தேவர்களும் ஒரே நேரத்தில் நேரில் தோன்றினர்.
5.131.5
अङ्गुष्ठमात्रास्त्रिदशा बभूवुः पावकार्चिषः ।
तस्य ब्रह्मा ललाटस्थो रुद्रो वक्षसि चाभवत् ॥ ५.१३१.५ ॥
அங்குல அளவுள்ள முப்பத்து மூன்று தேவர்களும் தீயின் ஒளியுடையவர்களாயினர். அவரது நெற்றியில் பிரம்மாவும், மார்பில் உருத்திரரும் தோன்றினர்.
5.131.6
लोकपाला भुजेष्वासन्नग्निरास्यादजायत ।
आदित्याश्चैव साध्याश्च वसवोऽथाश्विनावपि ॥ ५.१३१.६ ॥
உலகக் காவலர்கள் அவரது தோள்களில் தோன்றினர்; முகத்திலிருந்து அக்னி பிறந்தான். ஆதித்தியர்களும் சாத்தியர்களும், வசுக்களும், பின்னர் இரு அசுவினி தேவர்களும் தோன்றினர்.
5.131.7
मरुतश्च सहेन्द्रेण विश्वेदेवास्तथैव च ।
बभूवुश्चैव यक्षाश्च गन्धर्वोरगराक्षसाः ॥ ५.१३१.७ ॥
மருத்துகளும் இந்திரனுடன், விஶ்வதேவர்களும் அவ்வாறே தோன்றினர்; யக்ஷர்களும் கந்தர்வர்களும் உரகர்களும் ராக்ஷசர்களும் தோன்றினர்.
5.131.8
प्रादुरास्तां तथा दोर्भ्यां सङ्कर्षणधनञ्जयौ ।
दक्षिणेऽथार्जुनो धन्वी हली रामश्च सव्यतः ॥ ५.१३१.८ ॥
அவ்வாறே இரு தோள்களிலிருந்து ஸங்கர்ஷணனும் தனஞ்ஜயனும் தோன்றினர்; வலப்புறத்தில் வில்லாளி அர்ஜுனனும், இடப்புறத்தில் ஏர்ப்படையுடைய ராமனும் தோன்றினர்.
5.131.9
भीमो युधिष्ठिरश्चैव माद्रीपुत्रौ च पृष्ठतः ।
अन्धका वृष्णयश्चैव प्रद्युम्नपरमुखास्ततः ॥ ५.१३१.९ ॥
பீமனும் யுதிஷ்டிரனும், மாத்ரியின் இரு மகன்களும் பின்புறத்தில் இருந்தனர்; அந்தகர்களும் வ்ருஷ்ணிகளும், பிரத்யும்னனை முன்னிட்டு அங்கிருந்தனர்.
5.131.10
अग्रे बभूवुः कृष्णस्य समुद्यतमहायुधाः ।
शङ्खचक्रगदाशक्तिशार्ङ्गलाङ्गलनन्दकाः ॥ ५.१३१.१० ॥
கிருஷ்ணனுக்கு முன்னால் பெரிய ஆயுதங்களை உயர்த்தியவர்களாக இருந்தன: சங்கம், சக்கரம், கதை, சக்தி, சார்ங்க வில், ஏர், நந்தகம் என்னும் வாள்.
5.131.11
अदृश्यन्तोद्यतान्येव सर्वप्रहरणानि च ।
नानाबाहुषु कृष्णस्य दीप्यमानानि सर्वशः ॥ ५.१३१.११ ॥
கிருஷ்ணனின் பல கரங்களில் உயர்த்தப்பட்ட எல்லா ஆயுதங்களும் காணப்பட்டன; எல்லாப் பக்கங்களிலும் ஒளிர்ந்துகொண்டு.
5.131.12
नेत्राभ्यां नासिकाभ्यां च श्रोत्राभ्यां च समन्ततः ।
प्रादुरासन्महारौद्राः सधूमाः पावकार्चिषः ॥ ५.१३१.१२ ॥
கண்களிலிருந்தும், மூக்குத் துளைகளிலிருந்தும், காதுகளிலிருந்தும், எல்லாப் பக்கங்களிலும், புகையுடன் கூடிய மிகக் கொடிய அக்னிச் சுடர்கள் தோன்றின.
5.131.13
रोमकूपेषु च तथा सूर्यस्येव मरीचयः ।
सहस्रचरणः श्रीमाञ्शतबाहुः सहस्रदृक् ॥ ५.१३१.१३ ॥
அவரது மயிர்த்துவாரங்களில் சூரியனின் கதிர்களைப் போன்ற ஒளி இருந்தது. அந்த மகிமையான வடிவம் ஆயிரம் கால்களும், நூறு கரங்களும், ஆயிரம் கண்களும் கொண்டது.
5.131.14
तस्य वै नागलोकश्च गुल्फाधो ददृशे तदा ।
चन्द्रसूर्यौ तथा नेत्रे ग्रहः वै सर्वतः स्थिताः ॥ ५.१३१.१४ ॥
அப்போது அவரது கணுக்கால்களுக்குக் கீழே நாகலோகம் காணப்பட்டது. சந்திரனும் சூரியனும் அவரது கண்களாக இருந்தனர்; கோள்கள் எல்லாப் பக்கங்களிலும் நிலைபெற்றிருந்தன.
5.131.15
ऊर्ध्वलोकाश्च सर्वेऽपि कुक्षौ तस्य व्यवस्थिताः ।
सरितः सागराश्चैव स्वेदस्तस्य महात्मनः ॥ ५.१३१.१५ ॥
அனைத்து மேலுலகங்களும் அவரது வயிற்றில் அமைந்திருந்தன. ஆறுகளும் கடல்களும், அந்த மகாத்மாவின் வியர்வையும் அங்கேயே இருந்தன.
5.131.16
अस्थीनि पर्वताः सर्वे वृक्षा रोमाणि तस्य हि ।
निमेषणं रात्र्यहनी जिह्वायां शारदा तथा ॥ ५.१३१.१६ ॥
எல்லா மலைகளும் அவரது எலும்புகள்; மரங்கள் அவரது மயிர்கள். இரவும் பகலும் அவரது இமைகளின் அசைவு; நாவில் சாரதா (சரஸ்வதி) இருந்தாள்.
5.131.17
तं दृष्ट्वा घोरमात्मानं केशवस्य महात्मनः ।
न्यमीलयन्त नेत्राणि राजानस्त्रस्तचेतसः ॥ ५.१३१.१७ ॥
மகாத்மா கேசவரின் அந்த பயங்கரமான வடிவைக் கண்டு, அஞ்சிய மனமுடைய அரசர்கள் தங்கள் கண்களை மூடிக்கொண்டனர்.
5.131.18
ऋत द्रोणं च भीष्मं च विदुरं च महामतिम् ।
संजयं धृतराष्ट्रं च ऋषींश्चैव तपोधनान् ॥ ५.१३१.१८ ॥
பின்னர் துரோணரையும், பீஷ்மரையும், மகாமதியான விதுரரையும், சஞ்சயரையும், திருதராஷ்டிரரையும், தவமே செல்வமாகக் கொண்ட முனிவர்களையும் (அவர்கள் கண்டனர்).
5.131.19
प्रादात्तेषां स भगवान्दिव्यं चक्षुर्जनार्दनः ॥ ५.१३१.१९ ॥
பகவான் ஜனார்தனன் அவர்களுக்கு தெய்வீகக் கண்ணை அளித்தார்.
5.131.20
धृतराष्ट्राय प्रददौ भगवान्दिव्यचक्षुषी ।
ददर्श परमं रूपं धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ॥ ५.१३१.२० ॥
பகவான் திருதராஷ்டிரனுக்கு இரண்டு தெய்வீகக் கண்களை அளித்தார்; அம்பிகையின் மகனான திருதராஷ்டிரன் பரம உருவைக் கண்டான்.
5.131.21
ततो देवाः सगन्धर्वाः किन्नराश्च महोरगाः ।
ऋषयश्च महाभागा लोकपालैः समन्विताः ।
प्रणम्य शिरसा देवं तुष्टुवुः प्राञ्जलिस्थिताः ॥ ५.१३१.२१ ॥
பின்னர் கந்தர்வர்களுடன் கூடிய தேவர்களும், கின்னரர்களும், பெரும் நாகங்களும், மகாபாக்கியம் பெற்ற ரிஷிகளும், லோகபாலர்களுடன் சேர்ந்து, தலை வணங்கி, கைகூப்பி நின்று தேவனைத் துதித்தனர்.
5.131.22
क्रोधं प्रभो संहर संहर स्वं ।
रूपं च यद्दर्शितमात्मसंस्थम् ।
यावत्त्विमे देवगणैः समेता ।
लोकाः समस्ता भुवि नाशमीयुः ॥ ५.१३१.२२ ॥
பிரபுவே, உமது கோபத்தை அடக்குங்கள், அடக்குங்கள்; நீர் காட்டிய உமது உருவைத் திரும்ப உள்ளடக்குங்கள்; தேவர்களுடன் கூடிய இந்த எல்லா உலகங்களும் பூமியில் அழிந்துவிடாமல் இருக்கட்டும்.
5.131.23
त्वं च कर्ता विकर्ता च त्वमेव परिरक्षसे ।
त्वया व्याप्तमिदं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ ५.१३१.२३ ॥
நீரே படைப்பவர், நீரே அழிப்பவர்; நீரே காக்கின்றீர்; நகரும் பொருளும் நகராப் பொருளுமான இந்த முழு உலகமும் உம்மால் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது.
5.131.24
कियन्मात्रा महीपालाः किंवीर्याः किंपराक्रमाः ।
तेषामर्थे महाबाहो दिव्यं रूपं प्रदर्शिवान्।
एवमुच्चारिता वाचः सह देवार्विभुं तदा ॥ ५.१३१.२४ ॥
அரசர்கள் எவ்வளவு அளவினர், அவர்களின் வீரியம் எத்தனை, பராக்கிரமம் எத்தனை? ஓ மகாபாஹுவே, அவர்களுக்காக நீர் தெய்வீக உருவைக் காட்டினீர். இவ்வாறு தேவர்களுடன் சேர்ந்து அப்போது வியாபியான பிரபுவை நோக்கிச் சொற்கள் கூறப்பட்டன.
5.131.25
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं माधवस्य सभातले ।
देवदुन्दुभयो नेदुः पुष्पवर्षं पपात च ॥ ५.१३१.२५ ॥
மாதவனின் சபையில் அந்த மாபெரும் அதிசயத்தைக் கண்டதும் தெய்வீக முரசுகள் முழங்கின; மலர்மழையும் பொழிந்தது.
5.131.26
त्वमेव पुण्डरीकाक्ष सर्वस्य जगतो हितः ।
तस्मान्मे यादवश्रेष्ठ प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ ५.१३१.२६ ॥
தாமரைக்கண்ணனே, நீயே உலகம் அனைத்திற்கும் நன்மை செய்பவன். ஆகையால், யாதவர்களில் சிறந்தவனே, எனக்கு அருள் புரிய வேண்டும்.
5.131.27
भगवन्मम नेत्राभ्यामन्तर्धानं वृणे पुनः ।
भवन्तं दृष्टवानस्मि नान्यं द्रष्टुमिहोत्सहे ॥ ५.१३१.२७ ॥
பகவானே, என் கண்களிலிருந்து மீண்டும் காட்சி மறைந்துவிட வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்; ஏனெனில் உன்னைக் கண்டுவிட்டேன், இங்கு வேறு எவரையும் காண நான் விரும்பவில்லை.
5.131.28
ततोऽब्रवीन्महाबाहुर्धृतराष्ट्रं जनार्दनः ।
अदृश्यमाने नेत्रे द्वे भवेतां कुरुनन्दन ॥ ५.१३१.२८ ॥
அப்போது மஹாபாஹுவான ஜனார்த்தனன் திருதராஷ்டிரரிடம் கூறினான்: "குருநந்தனா, உன் இரு கண்களும் காட்சி மறைந்தவையாக இருக்கட்டும்."
5.131.29
तत्राद्भुतं महाराज धृतराष्ट्रश्च चक्षुषी ।
लब्धवान्वासुदेवाच्च विश्वरूपदिदृक्षया ॥ ५.१३१.२९ ॥
மகாராஜனே, அங்கே ஓர் அற்புதம் நிகழ்ந்தது: விஸ்வரூபத்தைக் காண விரும்பி திருதராஷ்டிரர் வாசுதேவனிடமிருந்து கண்களைப் பெற்றார்.
5.131.30
लब्धचक्षुषमासीनं धृतराष्ट्रं नराधिपाः ।
विस्मिता ऋषिभिः सार्धं तुष्टुवुर्मधुसूदनम् ॥ ५.१३१.३० ॥
பார்வை பெற்று அமர்ந்திருந்த திருதராஷ்டிரரைக் கண்டு வியப்புற்ற அரசர்கள், முனிவர்களுடன் சேர்ந்து மதுசூதனனைப் போற்றினர்.
5.131.31
चचाल च मही कृत्स्ना सागरश्चापि चुक्षुभे ।
विस्मयं परमं जग्मुः पार्थिवा भरतर्षभ ॥ ५.१३१.३१ ॥
முழு பூமியும் நடுங்கியது; கடலும் கொந்தளித்தது. ஓ பரதர்களில் காளையே, அரசர்கள் மிகுந்த வியப்படைந்தனர்.
5.131.32
ततः स पुरुषव्याघ्रः सञ्जहार वपुः स्वकम् ।
तां दिव्यामद्भुतां चित्रामृद्धिमत्तामरिन्दमः ॥ ५.१३१.३२ ॥
பின்னர், மனிதர்களில் புலியான அந்த எதிரிகளை அடக்குபவர் தம் அந்த தெய்வீக, அற்புத, விசித்திரமான, பெருஞ்செல்வமுள்ள உருவத்தை மீண்டும் மறைத்துக்கொண்டார்.
5.131.33
ततः सात्यकिमादाय पाणौ विदुरमेव च ।
ऋषिभिस्तैरनुज्ञातो निर्ययौ मधुसूदनः ॥ ५.१३१.३३ ॥
பின்னர் சாத்யகியையும், விதுரரின் கையையும் பிடித்துக்கொண்டு, அந்த முனிவர்களின் அனுமதி பெற்று மதுசூதனர் வெளியேறினார்.
5.131.34
ऋषयोऽन्तर्हिता जग्मुस्ततस्ते नारदादयः ।
तस्मिन्कोलाहले वृत्ते तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ५.१३१.३४ ॥
பின்னர் நாரதர் முதலான அந்த முனிவர்கள் மறைந்து சென்றனர். அந்த ஆரவாரம் நிகழ்ந்தபோது அது ஓர் அற்புதம் போல் ஆனது.
5.131.35
तं प्रस्थितमभिप्रेक्ष्य कौरवाः सह राजभिः ।
अनुजग्मुर्नरव्याघ्रं देवा इव शतक्रतम् ॥ ५.१३१.३५ ॥
அவர் புறப்படுவதைக் கண்ட கௌரவர்கள் அரசர்களுடன் சேர்ந்து, தேவர்கள் சதக்ரதுவாகிய இந்திரனைப் பின்தொடர்வது போல் அந்த மனிதர்களில் புலியைப் பின்தொடர்ந்தனர்.
5.131.36
अचिन्तयन्नमेयात्मा सर्वं तद्राजमण्डलम् ।
निश्चक्राम ततः शौरिः सधूम इव पावकः ॥ ५.१३१.३६ ॥
அளக்க முடியாத ஆன்மா கொண்ட சௌரி, அந்த அரச சபையை சிறிதும் கருதாமல், புகைமூட்டமுள்ள நெருப்பைப் போல் வெளியேறினார்.
5.131.37
ततो रथेन शुभ्रेण महता किङ्किणीकिना ।
हेमजालविचित्रेण लघुना मेघनादिना ॥ ५.१३१.३७ ॥
பின்னர் வெண்மையான, பெரிய, மணிகளின் ஒலியுடைய, பொன் வலையால் அழகுபடுத்தப்பட்ட, இலகுவான, மேகம் போல் முழங்கும் தேரில் (அவர் சென்றார்).
5.131.38
सूपस्करेण शुभ्रेण वैयाघ्रेण वरूथिना ।
शैब्यसुग्रीवयुक्तेन प्रत्यदृश्यत दारुकः ॥ ५.१३१.३८ ॥
நன்கு அமைந்த, வெண்மையான, புலித்தோல் மூடியுள்ள, கவசமுடைய, சைப்யன் மற்றும் சுக்ரீவனால் பூட்டப்பட்ட தேரில் தாருகன் தோன்றினான்.
5.131.39
तथैव रथमास्थाय कृतवर्मा महारथः ।
वृष्णीनां संमतो वीरो हार्दिक्यः समदृश्यत ॥ ५.१३१.३९ ॥
அதுபோலவே தேரில் ஏறிய, விருஷ்ணிகளால் மதிக்கப்படும் வீரன், மகாரதன் ஹார்திக்கியன் கிருதவர்மா தோன்றினான்.
5.131.40
उपस्थितरथं शौरिं प्रयास्यन्तमरिन्दमम् ।
धृतराष्ट्रो महाराजः पुनरेवाभ्यभाषत ॥ ५.१३१.४० ॥
தேர் தயாராக நின்ற, புறப்படத் தயாரான, எதிரிகளை அடக்கும் சௌரியிடம் மகாராஜா திருதராஷ்டிரன் மீண்டும் பேசினான்.
5.131.41
यावद्बलं मे पुत्रेषु पश्यतस्ते जनार्दन ।
प्रत्यक्षं ते न ते किंचित्परोक्षं शत्रुकर्शन ॥ ५.१३१.४१ ॥
ஜனார்தனா, என் மகன்களிடம் உள்ள பலம் எவ்வளவோ, அதை நீ காண்கிறாய்; எதிரிகளை வாட்டுபவனே, உனக்கு எதுவும் வெளிப்படாதது இல்லை.
5.131.42
कुरूणां शममिच्छन्तं यतमानं च केशव ।
विदित्वैतामवस्थां मे नातिशङ्कितुमर्हसि ॥ ५.१३१.४२ ॥
கேசவா, கௌரவர்களின் சமாதானத்தை விரும்பி முயற்சி செய்யும் என் இந்த நிலையை அறிந்து, நீ அதிகமாக சந்தேகிக்கக் கூடாது.
5.131.43
न मे पापोऽस्त्यभिप्रायः पाण्डवान्प्रति केशव ।
ज्ञातमेव हितं वाक्यं यन्मयोक्तः सुयोधनः ॥ ५.१३१.४३ ॥
கேசவா, பாண்டவர்கள் மீது எனக்கு எவ்வித தீய நோக்கமும் இல்லை. சுயோதனனிடம் நான் சொன்ன நன்மை தரும் சொற்கள் அனைவரும் அறிந்தவையே.
5.131.44
जानन्ति कुरवः सर्वे राजानश्चैव पार्थिवाः ।
शमे प्रयतमानं मां सर्वयत्नेन माधव ॥ ५.१३१.४४ ॥
மாதவா, குருக்கள் அனைவரும், பூமியின் அரசர்கள் அனைவரும் அறிவர்—நான் அனைத்து முயற்சிகளாலும் அமைதிக்காக பாடுபடுகிறேன் என்பதை.
5.131.45
ततोऽब्रवीन्महाबाहुर्धृतराष्ट्रं जनार्दनः ।
द्रोणं पितामहं भीष्मं क्षत्तारं बाह्लिकं कृपम् ॥ ५.१३१.४५ ॥
அப்போது மகாபாகுவான ஜனார்த்தனன் திருதராஷ்டிரனிடமும், துரோணர், பிதாமகர் பீஷ்மர், க்ஷத்தா (விதுரர்), பாஹ்லிகர், கிருபர் ஆகியோரிடமும் கூறினார்.
5.131.46
प्रत्यक्षमेतद्भवतां यद्वृत्तं कुरुसंसदि ।
यथा चाशिष्टवन्मन्दो रोषादद्य समुत्थितः ॥ ५.१३१.४६ ॥
குரு சபையில் நடந்ததும், மூடன் ஒழுக்கமற்றவன் போல் இன்று கோபத்தால் எழுந்ததும் உங்கள் கண்முன் நடந்ததே.
5.131.47
वदत्यनीशमात्मानं धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
आपृच्छे भवतः सर्वान्गमिष्यामि युधिष्ठिरम् ॥ ५.१३१.४७ ॥
அரசன் திருதராஷ்டிரன் தன்னைச் செயலற்றவனென்று கூறுகிறான். உங்கள் அனைவரிடமும் விடைபெறுகிறேன்; இனி யுதிஷ்டிரரிடம் செல்வேன்.
5.131.48
आमन्त्र्य प्रस्थितं शौरिं रथस्थं पुरुषर्षभ ।
अनुजग्मुर्महेष्वासाः प्रवीरा भरतर्षभाः ॥ ५.१३१.४८ ॥
ஓ நரர்களில் சிறந்தவனே, விடைபெற்றுக் கொண்டு ரதத்தில் அமர்ந்து புறப்பட்ட சௌரியை (கிருஷ்ணனை) மகாவில்லாளிகளும் வீரர்களுமான பரதர்களில் சிறந்தோர் பின்தொடர்ந்தனர்.
5.131.49
भीष्मो द्रोणः कृपः क्षत्ता धृतराष्ट्रोऽथ बाह्लिकः ।
अश्वत्थामा विकर्णश्च युयुत्सुश्च महारथः ॥ ५.१३१.४९ ॥
பீஷ்மர், துரோணர், கிருபர், க்ஷத்தா, திருதராஷ்டிரர், பாஹ்லீகர், அஸ்வத்தாமா, விகர்ணன் மற்றும் மகாரதி யுயுத்சு ஆகியோர்.
5.131.50
ततो रथेन शुभ्रेण महता किङ्किणीकिना ।
कुरूणां पश्यतां द्रष्टुं स्वसारं स पितुर्ययौ ॥ ५.१३१.५० ॥
பின்னர் அவர் சிறந்த, பெரிய, சிறுமணிகள் ஒலிக்கும் தேரில் ஏறி, குருக்கள் பார்த்திருக்க, தந்தையின் சகோதரியைக் காணச் சென்றார்.