Mahābhārata · Adhyāya 5.135
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.135.1
कृष्णायसस्येव च ते संहत्य हृदयं कृतम् ।
मम मातस्त्वकरुणे वीरप्रज्ञे ह्यमर्षणे ॥ ५.१३५.१ ॥
Tu corazón parece forjado uniendo hierro negro. Oh madre, eres despiadada, de sabiduría heroica, en verdad intolerante.
5.135.2
अहो क्षत्रसमाचारो यत्र मामितरं यथा ।
नियोजयसि युद्धाय परमातेव मां तथा ॥ ५.१३५.२ ॥
¡Ay, qué conducta de guerrero! Me empujas a la batalla como si fuera el hijo de otra, como una madrastra me enviaría.
5.135.3
ईदृशं वचनं ब्रूयाद्भवती पुत्रमेकजम् ।
किं नु ते मामपश्यन्त्याः पृथिव्या अपि सर्वया ॥ ५.१३५.३ ॥
¿Diría una madre de un solo hijo tales palabras? ¿Cómo podrías decir eso, tú que ves la tierra aun sin mí?
5.135.4
किमाभरणकृत्येन किं भोगैर्जीवितेन वा ।
मयि वा सङ्गरहते प्रियपुत्रे विशेषतः ॥ ५.१३५.४ ॥
¿Para qué sirven los adornos, los placeres o la vida misma, si yo, tu querido hijo, soy arrebatado en la batalla?
5.135.5
सर्वावस्था हि विदुषां तात धर्मार्थकारणात् ।
तावेवाभिसमीक्ष्याहं सञ्जय त्वामचूजुदम् ॥ ५.१३५.५ ॥
Querido hijo, todas las condiciones de los sabios nacen del dharma y de la riqueza. Oh Sañjaya, es habiendo considerado estos dos que te animo.
5.135.6
स समीक्ष्य क्रमोपेतो मुख्यः कालोऽयमागतः ।
अस्मिंश्चेदागते काले कार्यं न प्रतिपद्यसे ॥ ५.१३५.६ ॥
Habiéndolo considerado, ha llegado este tiempo principal en su orden debido. Si, llegado este tiempo, no asumes tu deber—
5.135.7
असंभावितरूपस्त्वमानृशंस्यं करिष्यसि ।
तं त्वामयशसा स्पृष्टं न ब्रूयां यदि सञ्जय ॥ ५.१३५.७ ॥
Oh Sañjaya, harás algo inimaginablemente cruel, si yo, que te veo manchado de deshonra, no te lo digo.
5.135.8
खरीवात्सल्यमाहुस्तन्निःसामर्थ्यमहेतुकम् ।
सद्भिर्विगर्हितं मार्गं त्यज मूर्खनिषेवितम् ॥ ५.१३५.८ ॥
Lo llaman afecto de asno, impotencia sin causa. Abandona este camino, condenado por los buenos y seguido por necios.
5.135.9
अविद्या वै महत्यस्ति यामिमां संश्रिताः प्रजाः ।
तव स्याद्यदि सद्वृत्तं तेन मे त्वं प्रियो भवेः ॥ ५.१३५.९ ॥
Existe una gran ignorancia en la que se amparan estos pueblos. Si tu conducta fuera virtuosa, por ello me serías querido.
5.135.10
धर्मार्थगुणयुक्तेन नेतरेण कथञ्चन ।
दैवमानुषयुक्तेन सद्भिराचरितेन च ॥ ५.१३५.१० ॥
Solo por el camino dotado de dharma, riqueza y virtud, unido al orden de dioses y hombres, y practicado por los buenos, y por ningún otro modo.
5.135.11
यो ह्येवमविनीतेन रमते पुत्रनप्तृणा ।
अनुत्थानवता चापि दुर्विनीतेन दुर्धिया ॥ ५.१३५.११ ॥
Quien así se deleita con un hijo o nieto indisciplinado, sin esfuerzo, mal educado y de mente perversa.
5.135.12
रमते यस्तु पुत्रेण मोघं तस्य प्रजाफलम् ।
अकुर्वन्तो हि कर्माणि कुर्वन्तो निन्दितानि च ॥ ५.१३५.१२ ॥
Para quien se deleita con un hijo, su fruto de descendencia es en vano; pues no cumplen sus deberes, sino que hacen acciones censurables.
5.135.13
सुखं नैवेह नामुत्र लभन्ते पुरुषाधमाः ।
युद्धाय क्षत्रियः सृष्टः सञ्जयेह जयाय च ।
क्रूराय कर्मणे नित्यं प्रजानां परिपालने ॥ ५.१३५.१३ ॥
Aquí y en el otro mundo tampoco hallan felicidad los hombres más viles. Oh Sañjaya, el kṣatriya fue creado para la batalla, para la victoria aquí y para el cruel deber de proteger al pueblo.
5.135.14
जयन्वा वध्यमानो वा प्राप्नोतीन्द्रसलोकताम् ।
न शक्रभवने पुण्ये दिवि तद्विद्यते सुखम्।
यदमित्रान्वशे कृत्वा क्षत्रियः सुखमेधते ॥ ५.१३५.१४ ॥
Ya venza o sea muerto, el kṣatriya alcanza el mundo de Indra. En la santa morada de Indra, en el cielo, no existe la dicha con la que prospera el kṣatriya al tener sometidos a sus enemigos.
5.135.15
मन्युना दह्यमानेह पुरुषेण मनस्विना ।
निकृतेनेह बहुशः शत्रून्प्रति जिगीषया ॥ ५.१३५.१५ ॥
Aquí, un hombre magnánimo ardiendo de ira y agraviado una y otra vez, movido por el deseo de vencer a sus enemigos.
5.135.16
आत्मानं वा परित्यज्य शत्रुं वा विनिपात्य च ।
प्राप्यते नेह शान्तिर्हि नित्यमेव तु सञ्जय ।
अतोन्येन प्रकारेण शान्तिरस्य कुतो भवेत् ॥ ५.१३५.१६ ॥
Solo abandonándose a sí mismo o derribando al enemigo se alcanza aquí la paz, oh Sañjaya, siempre. ¿Por qué otro medio podría él alcanzar la paz?
5.135.17
इह प्राज्ञो हि पुरुषः स्वल्पमप्रियमिच्छति ।
यस्य स्वल्पं प्रियं लोके ध्रुवं तस्याल्पमप्रियम् ॥ ५.१३५.१७ ॥
Aquí el hombre sabio desea un poco de lo desagradable; pues quien tiene un poco de lo agradable en el mundo, para él ciertamente hay un poco de lo desagradable.
5.135.18
प्रियाभावाच्च पुरुषो नैव प्राप्नोति शोभनम् ।
ध्रुवं चाभावमभ्येति गत्वा गङ्गेव सागरम् ॥ ५.१३५.१८ ॥
Sin lo que es querido, el hombre nunca alcanza lo que es propicio; y ciertamente encuentra la ruina, como el Gaṅgā, al llegar, encuentra el océano.
5.135.19
नेयं मतिस्त्वया वाच्या मातः पुत्रे विशेषतः ।
कारुण्यमेव पश्य त्वं भूत्वेह जडमूकवत् ॥ ५.१३५.१९ ॥
Esta opinión no debes expresarla, madre, sobre todo a un hijo; aquí, vuelve te como alguien torpe y mudo, y mira solo la compasión.
5.135.20
अतो मे भूयसी नन्दिर्यदेवमनुपश्यसि ।
चोद्यं मां चोदयस्येतद्भृशं वै चोदयामि ते ॥ ५.१३५.२० ॥
Por eso tengo gran alegría de que lo veas así; me incitas en este asunto, y yo también te incito grandemente.
5.135.21
अथ त्वां पूजयिष्यामि हत्वा वै सर्वसैन्धवान् ।
अहं पश्यामि विजयं कृच्छ्रभाविनमेव ते ॥ ५.१३५.२१ ॥
Ahora te honraré, habiendo dado muerte a todos los Saindhavas. Veo tu victoria, que llegará solo por medio de la adversidad.
5.135.22
अकोशस्यासहायस्य कुतः सिद्धिर्जयो मम ।
इत्यवस्थां विदित्वैतामात्मनात्मनि दारुणाम् ॥ ५.१३५.२२ ॥
Para quien carece de tesoro y de aliados, ¿de dónde vendrían a mí el éxito y la victoria? Habiendo comprendido en mí mismo este terrible estado.
5.135.23
राज्याद्भावो निवृत्तो मे त्रिदिवादिव दृष्कृतः ।
ईदृशं भवती कंचिदुपायमनुपश्यति ॥ ५.१३५.२३ ॥
Del reino mi condición se ha perdido, como cae del cielo quien obró mal. Tú, señora, busca algún recurso semejante.
5.135.24
तन्मे परिणतप्रज्ञे सम्यक्प्रब्रूहि पृच्छते ।
करिष्यामि हि तत्सर्वं यथावदनुशासनम् ॥ ५.१३५.२४ ॥
Por tanto, oh tú de sabiduría madura, explícamelo con plenitud a mí que pregunto; haré todo aquello tal como se me enseñe.
5.135.25
पुत्र नात्मावमन्तव्यः पूर्वाभिरसमृद्धिभिः ।
अभूत्वा हि भवन्त्यर्था भूत्वा नश्यन्ति चापरे।
अमर्षेणैव चाप्यर्था नारब्धव्याः सुबालिशैः ॥ ५.१३५.२५ ॥
Hijo mío, no te desprecies por los fracasos pasados de la fortuna. Algunos fines llegan a ser sin haber sido, y otros perecen después de haber sido; y los fines no deben emprenderse solo por cólera, menos aún por los muy necios.
5.135.26
सर्वेषां कर्मणां तात फले नित्यमनित्यता ।
अनित्यमिति जानन्तो न भवन्ति भवन्ति च ॥ ५.१३५.२६ ॥
Querido hijo, en el fruto de todas las acciones siempre hay impermanencia. Sabiéndolo, algunos no llegan a ser, y sin embargo otros sí.
5.135.27
अथ ये नैव कुर्वन्ति नैव जातु भवन्ति ते ।
ऐकगुण्यमनीहायामभावः कर्मणां फलम् ॥ ५.१३५.२७ ॥
Ahora bien, quienes no actúan en absoluto jamás llegan a ser. En la inacción hay una sola cuerda; el fruto de las acciones es su inexistencia.
5.135.28
अथ द्वैगुण्यमीहायां फलं भवति वा नवा ।
यस्य प्रागेव विदिता सर्वार्थानामनित्यता ॥ ५.१३५.२८ ॥
Ahora bien, en el esfuerzo hay una doble cuerda; su fruto puede llegar o no llegar. Para aquel para quien la impermanencia de todos los fines se conoce de antemano.
5.135.29
नुदेद्वृद्धिसमृद्धी स प्रतिकूले नृपात्मज ।
उत्थातव्यं जागृतव्यं योक्तव्यं भूतिकर्मसु ॥ ५.१३५.२९ ॥
Él ahuyentaría el crecimiento y la prosperidad, oh príncipe, cuando la adversidad se opone. Hay que levantarse, mantenerse alerta y aplicarse a las obras que traen prosperidad.
5.135.30
भविष्यतीत्येव मनः कृत्वा सततमव्यथैः ।
मङ्गलानि पुरस्कृत्य ब्राह्मणांश्चेश्वरैः सह ॥ ५.१३५.३० ॥
Pensando "así sucederá", y permaneciendo siempre sin desaliento, poniendo por delante los ritos auspiciosos, actúa junto con los brahmanes y los señores.
5.135.31
प्राज्ञस्य नृपतेराशु वृद्धिर्भवति पुत्रक ।
अभिवर्तति लक्ष्मीस्तं प्राचीमिव दिवाकरः ॥ ५.१३५.३१ ॥
Hijo mío, la prosperidad del rey sabio llega pronto; la Fortuna se vuelve hacia él como el sol hacia el oriente.
5.135.32
निदर्शनान्युपायांश्च बहून्युद्धर्षणानि च ।
अनुदर्शितरूपोऽसि पश्यामि कुरु पौरुषम् ॥ ५.१३५.३२ ॥
Hay muchos ejemplos, medios y estímulos que despiertan el ánimo; tu naturaleza se te ha mostrado. Lo veo: pon en práctica tu esfuerzo viril.
5.135.33
पुरुषार्थमभिप्रेतं समाहर्तुमिहार्हसि ।
क्रुद्धान्लुब्धान्परिक्षीणानवलिप्तान्विमानितान् ॥ ५.१३५.३३ ॥
Aquí debes reunir el propósito humano que deseas: a los airados, los codiciosos, los debilitados, los soberbios y los humillados.
5.135.34
स्पर्धिनश्चैव ये केचित्तान्युक्त उपधारय ।
एतेन त्वं प्रकारेण महतो भेत्स्यसे गणान्।
महावेग इवोद्धूतो मातरिश्वा बलाहकान् ॥ ५.१३५.३४ ॥
Y considera también a cualesquiera rivales. De este modo quebrarás grandes huestes, como el viento impetuoso dispersa las nubes.
5.135.35
तेषामग्रप्रदायी स्याः कल्पोत्थायी प्रियंवदः ।
ते त्वां प्रियं करिष्यन्ति पुरोधास्यन्ति च ध्रुवम् ॥ ५.१३५.३५ ॥
Sé quien les conceda precedencia, quien se levante en el momento oportuno y hable con dulzura. Harán lo que te agrade y, sin duda, te pondrán al frente.
5.135.36
यदैव शत्रुर्जानीयात्सपत्नं त्यक्तजीवितम् ।
तदैवास्मादुद्विजेत सर्पाद्वेश्मगतादिव ॥ ५.१३५.३६ ॥
Cuando el enemigo sepa que su rival ha abandonado su vida, entonces debe apartarse de él, como de una serpiente que ha entrado en la casa.
5.135.37
तं विदित्वा पराक्रान्तं वशे न कुरुते यदि ।
निर्वादैर्निर्वदेदेनमन्ततस्तद्भविष्यति ॥ ५.१३५.३७ ॥
Si, sabiendo que es valiente, no se somete, debe apaciguársele con palabras conciliadoras; al final, eso sucederá.
5.135.38
निर्वादादास्पदं लब्धा धनवृद्धिर्भविष्यति ।
धनवन्तं हि मित्राणि भजन्ते चाश्रयन्ति च ॥ ५.१३५.३८ ॥
Al obtener un punto de apoyo mediante palabras conciliadoras, crecerá la riqueza; pues los amigos buscan y se acogen al hombre rico.
5.135.39
स्खलितार्थं पुनस्तानि सन्त्यजन्ति च बान्धवाः ।
नह्यस्मिन्नाश्रयन्ते च जुगुप्सन्ते च तादृशम् ॥ ५.१३५.३९ ॥
Cuando su fortuna flaquea, los parientes lo abandonan de nuevo; nadie se acoge a él, e incluso desprecian a un hombre así.
5.135.40
शत्रुं कृत्वा यः सहायं विश्वासमुपगच्छति ।
स न संभाव्यमेवैतद्यद्राज्यं प्राप्नुयादिति ॥ ५.१३५.४० ॥
Quien hace de un enemigo su aliado y deposita en él su confianza, no puede esperar obtener el reino.