Mahābhārata · Adhyāya 5.135
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.135.1
कृष्णायसस्येव च ते संहत्य हृदयं कृतम् ।
मम मातस्त्वकरुणे वीरप्रज्ञे ह्यमर्षणे ॥ ५.१३५.१ ॥
Teu coração parece forjado juntando ferro negro. Ó mãe, és implacável, de sabedoria heroica, de fato intolerante.
5.135.2
अहो क्षत्रसमाचारो यत्र मामितरं यथा ।
नियोजयसि युद्धाय परमातेव मां तथा ॥ ५.१३५.२ ॥
Ai, que conduta de guerreiro! Empurras-me para a batalha como se eu fosse filho de outra, como uma madrasta me enviaria.
5.135.3
ईदृशं वचनं ब्रूयाद्भवती पुत्रमेकजम् ।
किं नु ते मामपश्यन्त्याः पृथिव्या अपि सर्वया ॥ ५.१३५.३ ॥
Diria uma mãe de um só filho tais palavras? Como podes dizê-las, tu que vês a terra mesmo sem mim?
5.135.4
किमाभरणकृत्येन किं भोगैर्जीवितेन वा ।
मयि वा सङ्गरहते प्रियपुत्रे विशेषतः ॥ ५.१३५.४ ॥
Para que servem adornos, prazeres ou a própria vida, se eu, teu querido filho, for tirado na batalha?
5.135.5
सर्वावस्था हि विदुषां तात धर्मार्थकारणात् ।
तावेवाभिसमीक्ष्याहं सञ्जय त्वामचूजुदम् ॥ ५.१३५.५ ॥
Querido filho, todas as condições dos sábios nascem do dharma e da riqueza. Ó Sañjaya, é tendo ponderado estes dois que te encorajo.
5.135.6
स समीक्ष्य क्रमोपेतो मुख्यः कालोऽयमागतः ।
अस्मिंश्चेदागते काले कार्यं न प्रतिपद्यसे ॥ ५.१३५.६ ॥
Ponderando-o, chegou este tempo principal em sua ordem própria. Se, chegado este tempo, não cumprires o teu dever—
5.135.7
असंभावितरूपस्त्वमानृशंस्यं करिष्यसि ।
तं त्वामयशसा स्पृष्टं न ब्रूयां यदि सञ्जय ॥ ५.१३५.७ ॥
Ó Sañjaya, farás algo inimaginavelmente cruel, se eu, que te vejo manchado de infâmia, não te disser isso.
5.135.8
खरीवात्सल्यमाहुस्तन्निःसामर्थ्यमहेतुकम् ।
सद्भिर्विगर्हितं मार्गं त्यज मूर्खनिषेवितम् ॥ ५.१३५.८ ॥
Chamam-lhe afeição de burro, impotência sem causa. Abandona este caminho, condenado pelos bons e seguido pelos tolos.
5.135.9
अविद्या वै महत्यस्ति यामिमां संश्रिताः प्रजाः ।
तव स्याद्यदि सद्वृत्तं तेन मे त्वं प्रियो भवेः ॥ ५.१३५.९ ॥
Há uma grande ignorância em que estes povos se apoiam. Se a tua conduta fosse virtuosa, por isso me serias querido.
5.135.10
धर्मार्थगुणयुक्तेन नेतरेण कथञ्चन ।
दैवमानुषयुक्तेन सद्भिराचरितेन च ॥ ५.१३५.१० ॥
Somente pelo caminho dotado de dharma, riqueza e virtude, unido à ordem dos deuses e dos homens, e praticado pelos bons, e por nenhum outro modo.
5.135.11
यो ह्येवमविनीतेन रमते पुत्रनप्तृणा ।
अनुत्थानवता चापि दुर्विनीतेन दुर्धिया ॥ ५.१३५.११ ॥
Quem assim se deleita com um filho ou neto indisciplinado, sem esforço, malcriado e de mente má.
5.135.12
रमते यस्तु पुत्रेण मोघं तस्य प्रजाफलम् ।
अकुर्वन्तो हि कर्माणि कुर्वन्तो निन्दितानि च ॥ ५.१३५.१२ ॥
Quem se deleita com um filho tem o fruto da sua descendência em vão; pois não cumprem os deveres, mas praticam ações censuráveis.
5.135.13
सुखं नैवेह नामुत्र लभन्ते पुरुषाधमाः ।
युद्धाय क्षत्रियः सृष्टः सञ्जयेह जयाय च ।
क्रूराय कर्मणे नित्यं प्रजानां परिपालने ॥ ५.१३५.१३ ॥
Aqui e no outro mundo, os mais vis dos homens não obtêm felicidade. Ó Sañjaya, o kṣatriya foi criado para a batalha, para a vitória aqui e para o cruel dever de proteger o povo.
5.135.14
जयन्वा वध्यमानो वा प्राप्नोतीन्द्रसलोकताम् ।
न शक्रभवने पुण्ये दिवि तद्विद्यते सुखम्।
यदमित्रान्वशे कृत्वा क्षत्रियः सुखमेधते ॥ ५.१३५.१४ ॥
Quer vença, quer seja morto, o kṣatriya alcança o mundo de Indra. Na santa morada de Indra, no céu, não há felicidade igual à que o kṣatriya desfruta ao prosperar, tendo subjugado seus inimigos.
5.135.15
मन्युना दह्यमानेह पुरुषेण मनस्विना ।
निकृतेनेह बहुशः शत्रून्प्रति जिगीषया ॥ ५.१३५.१५ ॥
Aqui, um homem magnânimo, ardendo de ira e ofendido repetidas vezes, movido pelo desejo de vencer seus inimigos.
5.135.16
आत्मानं वा परित्यज्य शत्रुं वा विनिपात्य च ।
प्राप्यते नेह शान्तिर्हि नित्यमेव तु सञ्जय ।
अतोन्येन प्रकारेण शान्तिरस्य कुतो भवेत् ॥ ५.१३५.१६ ॥
Só abandonando a si mesmo ou derrubando o inimigo se obtém aqui a paz, ó Sañjaya, sempre. Por que outro meio ele poderia ter paz?
5.135.17
इह प्राज्ञो हि पुरुषः स्वल्पमप्रियमिच्छति ।
यस्य स्वल्पं प्रियं लोके ध्रुवं तस्याल्पमप्रियम् ॥ ५.१३५.१७ ॥
Aqui o homem sábio deseja um pouco do desagradável; pois quem tem um pouco do agradável no mundo, para ele há certamente um pouco do desagradável.
5.135.18
प्रियाभावाच्च पुरुषो नैव प्राप्नोति शोभनम् ।
ध्रुवं चाभावमभ्येति गत्वा गङ्गेव सागरम् ॥ ५.१३५.१८ ॥
Sem o que é querido, o homem jamais alcança o que é auspicioso; e certamente chega à ruína, como o Gaṅgā, ao alcançar o oceano, nele se dissolve.
5.135.19
नेयं मतिस्त्वया वाच्या मातः पुत्रे विशेषतः ।
कारुण्यमेव पश्य त्वं भूत्वेह जडमूकवत् ॥ ५.१३५.१९ ॥
Esta opinião não deves dizê la, mãe, sobretudo a um filho; aqui, torna-te como alguém tolo e mudo, e olha apenas para a compaixão.
5.135.20
अतो मे भूयसी नन्दिर्यदेवमनुपश्यसि ।
चोद्यं मां चोदयस्येतद्भृशं वै चोदयामि ते ॥ ५.१३५.२० ॥
Por isso minha alegria é grande de que assim o vejas; tu me incitas neste assunto, e de fato eu te incito muito.
5.135.21
अथ त्वां पूजयिष्यामि हत्वा वै सर्वसैन्धवान् ।
अहं पश्यामि विजयं कृच्छ्रभाविनमेव ते ॥ ५.१३५.२१ ॥
Agora eu te honrarei, tendo matado todos os Saindhava. Vejo tua vitória, que virá somente através da adversidade.
5.135.22
अकोशस्यासहायस्य कुतः सिद्धिर्जयो मम ।
इत्यवस्थां विदित्वैतामात्मनात्मनि दारुणाम् ॥ ५.१३५.२२ ॥
Para quem não tem tesouro nem aliados, de onde me viriam o sucesso e a vitória? Tendo compreendido em mim mesmo este estado terrível.
5.135.23
राज्याद्भावो निवृत्तो मे त्रिदिवादिव दृष्कृतः ।
ईदृशं भवती कंचिदुपायमनुपश्यति ॥ ५.१३५.२३ ॥
Do reino a minha condição foi perdida, como cai do céu quem praticou o mal. Tu, senhora venerada, procura algum meio semelhante.
5.135.24
तन्मे परिणतप्रज्ञे सम्यक्प्रब्रूहि पृच्छते ।
करिष्यामि हि तत्सर्वं यथावदनुशासनम् ॥ ५.१३५.२४ ॥
Portanto, ó tu de sabedoria amadurecida, explica-me plenamente a mim que pergunto; cumprirei toda essa instrução exatamente como for dada.
5.135.25
पुत्र नात्मावमन्तव्यः पूर्वाभिरसमृद्धिभिः ।
अभूत्वा हि भवन्त्यर्था भूत्वा नश्यन्ति चापरे।
अमर्षेणैव चाप्यर्था नारब्धव्याः सुबालिशैः ॥ ५.१३५.२५ ॥
Filho meu, não te desprezes pelos antigos revezes da fortuna. Alguns fins chegam a ser sem nunca terem sido, e outros perecem depois de terem sido; e os empreendimentos não devem ser iniciados só por cólera, muito menos pelos muito tolos.
5.135.26
सर्वेषां कर्मणां तात फले नित्यमनित्यता ।
अनित्यमिति जानन्तो न भवन्ति भवन्ति च ॥ ५.१३५.२६ ॥
Querido filho, no fruto de todas as ações há sempre impermanência. Sabendo-o, alguns não chegam a ser, e no entanto outros chegam.
5.135.27
अथ ये नैव कुर्वन्ति नैव जातु भवन्ति ते ।
ऐकगुण्यमनीहायामभावः कर्मणां फलम् ॥ ५.१३५.२७ ॥
Ora, os que não agem de modo algum nunca chegam a ser. Na inação há um só fio; o fruto das ações é a sua inexistência.
5.135.28
अथ द्वैगुण्यमीहायां फलं भवति वा नवा ।
यस्य प्रागेव विदिता सर्वार्थानामनित्यता ॥ ५.१३५.२८ ॥
Ora, no esforço há um duplo fio; seu fruto pode vir ou não vir. Para aquele a quem a impermanência de todos os fins é conhecida de antemão.
5.135.29
नुदेद्वृद्धिसमृद्धी स प्रतिकूले नृपात्मज ।
उत्थातव्यं जागृतव्यं योक्तव्यं भूतिकर्मसु ॥ ५.१३५.२९ ॥
Ele afastaria o crescimento e a prosperidade, ó príncipe, na adversidade. É preciso levantar-se, manter-se vigilante e dedicar-se às obras que trazem prosperidade.
5.135.30
भविष्यतीत्येव मनः कृत्वा सततमव्यथैः ।
मङ्गलानि पुरस्कृत्य ब्राह्मणांश्चेश्वरैः सह ॥ ५.१३५.३० ॥
Pensando "assim acontecerá", e permanecendo sempre sem abatimento, colocando à frente os ritos auspiciosos, age junto com os brâmanes e os senhores.
5.135.31
प्राज्ञस्य नृपतेराशु वृद्धिर्भवति पुत्रक ।
अभिवर्तति लक्ष्मीस्तं प्राचीमिव दिवाकरः ॥ ५.१३५.३१ ॥
Filho, a prosperidade do rei sábio chega depressa; a Fortuna volta-se para ele como o sol para o oriente.
5.135.32
निदर्शनान्युपायांश्च बहून्युद्धर्षणानि च ।
अनुदर्शितरूपोऽसि पश्यामि कुरु पौरुषम् ॥ ५.१३५.३२ ॥
Há muitos exemplos, meios e estímulos que despertam o ânimo; tua verdadeira natureza se mostra. Eu vejo: exerce o teu esforço viril.
5.135.33
पुरुषार्थमभिप्रेतं समाहर्तुमिहार्हसि ।
क्रुद्धान्लुब्धान्परिक्षीणानवलिप्तान्विमानितान् ॥ ५.१३५.३३ ॥
Aqui deves reunir o objetivo humano que desejas: os irados, os gananciosos, os enfraquecidos, os arrogantes e os humilhados.
5.135.34
स्पर्धिनश्चैव ये केचित्तान्युक्त उपधारय ।
एतेन त्वं प्रकारेण महतो भेत्स्यसे गणान्।
महावेग इवोद्धूतो मातरिश्वा बलाहकान् ॥ ५.१३५.३४ ॥
E considera também quaisquer rivais. Assim quebrarás grandes exércitos, como o vento impetuoso dispersa as nuvens.
5.135.35
तेषामग्रप्रदायी स्याः कल्पोत्थायी प्रियंवदः ।
ते त्वां प्रियं करिष्यन्ति पुरोधास्यन्ति च ध्रुवम् ॥ ५.१३५.३५ ॥
Sê quem lhes dá precedência, quem se levanta no tempo certo e fala com doçura. Farão o que te agrada e, certamente, colocar-te-ão à frente.
5.135.36
यदैव शत्रुर्जानीयात्सपत्नं त्यक्तजीवितम् ।
तदैवास्मादुद्विजेत सर्पाद्वेश्मगतादिव ॥ ५.१३५.३६ ॥
Quando o inimigo souber que seu rival abandonou a própria vida, então deve-se afastar dele, como de uma serpente que entrou em casa.
5.135.37
तं विदित्वा पराक्रान्तं वशे न कुरुते यदि ।
निर्वादैर्निर्वदेदेनमन्ततस्तद्भविष्यति ॥ ५.१३५.३७ ॥
Se, sabendo que ele é valente, ainda não se submete, deve-se apaziguá-lo com palavras conciliadoras; no fim, isso acontecerá.
5.135.38
निर्वादादास्पदं लब्धा धनवृद्धिर्भविष्यति ।
धनवन्तं हि मित्राणि भजन्ते चाश्रयन्ति च ॥ ५.१३५.३८ ॥
Ao obter um ponto de apoio por palavras conciliadoras, a riqueza crescerá; pois os amigos se apegam ao homem rico e buscam seu abrigo.
5.135.39
स्खलितार्थं पुनस्तानि सन्त्यजन्ति च बान्धवाः ।
नह्यस्मिन्नाश्रयन्ते च जुगुप्सन्ते च तादृशम् ॥ ५.१३५.३९ ॥
Quando sua fortuna vacila, os parentes o abandonam novamente; ninguém se apoia nele, e até desprezam um homem assim.
5.135.40
शत्रुं कृत्वा यः सहायं विश्वासमुपगच्छति ।
स न संभाव्यमेवैतद्यद्राज्यं प्राप्नुयादिति ॥ ५.१३५.४० ॥
Quem faz de um inimigo seu aliado e nele deposita confiança não pode esperar obter o reino.