ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 5.144
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.144.1
असिद्धानुनये कृष्णे कुरुभ्यः पाण्डवान्गते ।
अभिगम्य पृथां क्षत्ता शनैः शोचन्निवाब्रवीत् ॥ ५.१४४.१ ॥
ಕೌರವರೊಂದಿಗೆ ಸಂಧಾನ ಫಲಿಸದಿದ್ದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ಪಾಂಡವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋದ ನಂತರ, ಕ್ಷತ್ತ (ವಿದುರ) ಕುಂತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ದುಃಖಿಸುತ್ತಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.
5.144.2
जानासि मे जीवपुत्री भावं नित्यमविग्रहे ।
क्रोशतो नच गृह्णीते वचनं मे सुयोधनः ॥ ५.१४४.२ ॥
ಜೀವಪುತ್ರಿಯೇ, ಕಲಹವಿಲ್ಲದೆ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವ ನನ್ನ ಭಾವವನ್ನು ನೀನು ಬಲ್ಲೆ; ನಾನು ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದರೂ ಸುಯೋಧನನು ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ.
5.144.3
उपपन्नो ह्यसौ राजा चेदिपाञ्चालकेकयैः ।
भीमार्जुनाभ्यां कृष्णेन युयुधानयमैरपि ॥ ५.१४४.३ ॥
ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಆ ರಾಜನು (ಯುಧಿಷ್ಠಿರ) ಚೇದಿ, ಪಾಂಚಾಲ, ಕೇಕಯರೊಂದಿಗೆ, ಭೀಮಾರ್ಜುನರೊಂದಿಗೆ, ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ, ಯುಯುಧಾನ ಮತ್ತು ಅವಳಿ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಿದ್ದಾನೆ.
5.144.4
उपप्लाव्ये निविष्टोऽपि धर्ममेव युधिष्ठिरः ।
काङ्क्षते ज्ञातिसौहार्दाद्बलवान्दुर्बलो यथा ॥ ५.१४४.४ ॥
ಉಪಪ್ಲವ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದರೂ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಬಂಧುಗಳ ಸೌಹಾರ್ದದಿಂದ ಧರ್ಮವನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತಾನೆ; ಬಲಶಾಲಿಯು ದುರ್ಬಲನನ್ನು ಬಯಸುವಂತೆ.
5.144.5
राजा तु धृतराष्ट्रोऽयं वयोवृद्धो न शाम्यति ।
मत्तः पुत्रमदेनैव विधर्मे पथि वर्तते ॥ ५.१४४.५ ॥
ಆದರೆ ಈ ರಾಜ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯನಾದರೂ ಶಾಂತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಮಕ್ಕಳ ಮದದಿಂದ ಉನ್ಮತ್ತನಾಗಿ ಅಧರ್ಮದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
5.144.6
जयद्रथस्य कर्णस्य तथा दुःशासनस्य च ।
सौबलस्य च दुर्बुद्ध्या मिथो भेदः प्रपत्स्यते । ॥ ५.१४४.६ ॥
ಜಯದ್ರಥ, ಕರ್ಣ, ದುಃಶಾಸನ ಮತ್ತು ಸೌಬಲ (ಶಕುನಿ) ಇವರ ದುರ್ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಅವರಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಭೇದ ಉಂಟಾಗುವುದು.
5.144.7
अधर्मेम हि धर्मिष्ठं ह्रियते राज्यमीदृशम् ।
येषां तेषामयं धर्मः सानुबन्धो भविष्यति ॥ ५.१४४.७ ॥
ಅಧರ್ಮದಿಂದ ಧರ್ಮಿಷ್ಠನ ಇಂತಹ ರಾಜ್ಯ ಅಪಹರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದೆ. ಅವರಿಗೆ ಈ ಧರ್ಮ ಅದರ ಪರಿಣಾಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಇರುತ್ತದೆ.
5.144.8
क्रियमाणे बलाद्धर्मे कुरुभिः को न संज्वरेत् ।
असाम्ना केशवे याते समुद्योक्ष्यन्ति पाण्डवाः ॥ ५.१४४.८ ॥
ಕುರುಗಳು ಬಲದಿಂದ ಧರ್ಮವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಯಾರು ಕೋಪದಿಂದ ಉರಿಯುವುದಿಲ್ಲ? ಕೇಶವನು ಸಂಧಾನವಿಲ್ಲದೆ ಹೊರಟ ಬಳಿಕ ಪಾಂಡವರು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಎದ್ದೇಳುವರು.
5.144.9
ततः कुरूणामनयो भविता वीरनाशनः ।
चिन्तयन्न लभे निद्रामहःसु च निशासु च ॥ ५.१४४.९ ॥
ಆಗ ಕುರುಗಳಿಗೆ ವೀರರನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಅನರ್ಥ ಬರುವುದು. ಇದನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ನನಗೆ ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.
5.144.10
श्रुत्वा तु कुन्ती तद्वाक्यमर्थकामेन भाषितम् ।
सा निःश्वसन्ती दुःखार्ता मनसा विममर्श ह ॥ ५.१४४.१० ॥
ಧನಾಸೆಯಿಂದ ಆಡಿದ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕುಂತಿ, ದುಃಖಪೀಡಿತಳಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದಳು.
5.144.11
धिगस्त्वर्थं यत्कृतेयं सुमहाञ्ज्ञातिसंक्षयः ।
वर्त्स्यते सुहृदां चैव युद्धेऽस्मिन्वै पराभवः ॥ ५.१४४.११ ॥
ಆ ಧನಕ್ಕೆ ಧಿಕ್ಕಾರ! ಅದರಿಂದ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಬಂಧುನಾಶ ಉಂಟಾಗುವುದು. ಈ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಿತ್ರರಿಗೂ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಸೋಲು ಬರುವುದು.
5.144.12
पाण्डवाश्चेदिपञ्चाला यादवाश्च समागताः ।
भारतैः सह योत्स्यन्ति किं नु दुःखमतःपरम् ॥ ५.१४४.१२ ॥
ಪಾಂಡವರು, ಚೇದಿಗಳು, ಪಾಂಚಾಲರು ಮತ್ತು ಯಾದವರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಭಾರತರೊಡನೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವರು. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ದುಃಖ ಯಾವುದು?
5.144.13
पश्ये दोषं ध्रुवं युद्धे तथाऽयुद्धे पराभवम् ।
अधनस्य मृतं श्रेयो न हि ज्ञातिक्षयो जयः।
इति मे चिन्तयन्त्या वै हृदि दुःखं प्रवर्तते ॥ ५.१४४.१३ ॥
ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೋಷವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇನೆ; ಯುದ್ಧ ಮಾಡದಿದ್ದರೂ ಸೋಲು. ಬಡವನ ಸಾವೇ ಮೇಲು; ಬಂಧುಗಳ ನಾಶದಿಂದ ಬರುವ ಜಯ ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದುಃಖ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿದೆ.
5.144.14
पितामहः शान्तनव आचार्यश्च युधां पतिः ।
कर्णश्च धार्तराष्ट्रार्थं वर्धयन्ति भयं मम ॥ ५.१४४.१४ ॥
ಪಿತಾಮಹ ಶಾಂತನುವಿನ ಮಗ, ಯೋಧರ ಒಡೆಯ ಆಚಾರ್ಯ, ಮತ್ತು ಕರ್ಣ — ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಗನಿಗಾಗಿ ಇವರು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
5.144.15
नाचार्यः कामवाञ्शिष्यैद्रौणोयुद्ध्येत जातुचित् ।
पाण्डवेषु कथं हार्दं कुर्यान्न च पितामहः । ॥ ५.१४४.१५ ॥
ಆಚಾರ್ಯ — ಶಿಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಆಸೆ ತುಂಬಿದವರು — ದ್ರೋಣನ ಮಗ ಎಂದಿಗೂ ಪಾಂಡವರ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧ ಮಾಡನು. ಪಿತಾಮಹ ಪಾಂಡವರ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ತೋರಿಸುವನು?
5.144.16
अयं त्वेको वृथादृष्टिर्धार्तराष्ट्रस्य दुर्मतेः ।
मोहानुवर्ती सततं पापो द्वेष्टि च पाण्डवान् ॥ ५.१४४.१६ ॥
ಆದರೆ ವ್ಯರ್ಥ ದೃಷ್ಟಿ, ದುರ್ಬುದ್ಧಿಯ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಗನು ಇವನೊಬ್ಬನೇ; ನಿರಂತರ ಮೋಹವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಈ ಪಾಪಿ ಪಾಂಡವರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾನೆ.
5.144.17
महत्यनर्थे निर्बन्धी बलवांश्च विशेषतः ।
कर्णः सदा पाण्डवानां तन्मे दहति संप्रति ॥ ५.१४४.१७ ॥
ಮಹಾ ಅನರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹಠವುಳ್ಳವನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬಲಶಾಲಿ ಕರ್ಣನು ಪಾಂಡವರ ಕುರಿತು ಸದಾ ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದಾನೆ. ಅದು ಈಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸುಡುತ್ತಿದೆ.
5.144.18
आशंसे त्वद्य कर्णस्य मनोऽहं पाण्डवान्प्रति ।
ग्रसादयितुमासाद्य दर्शयन्ती यथातथम् ॥ ५.१४४.१८ ॥
ಆದರೆ ಇಂದು ನಾನು ಕರ್ಣನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪಾಂಡವರ ಕಡೆಗೆ ಒಲಿಸಬಲ್ಲೆ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ — ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಇದ್ದಂತೆಯೇ ತೋರಿಸುತ್ತಾ.
5.144.19
तोषितो भगवान्यत्र दुर्वासा मे वरं ददौ ।
आह्वानं मन्त्रसंयुक्तं वसन्त्याः पितृवेश्मनि ॥ ५.१४४.१९ ॥
ನಾನು ತಂದೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ಭಗವಾನ್ ದುರ್ವಾಸರು ನನಗೆ ಮಂತ್ರಸಹಿತ ಆಹ್ವಾನದ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದರು.
5.144.20
साहमन्तःपुरे राज्ञः कुन्तिभोजपुरस्कृता ।
चिन्तयन्ती बहुविधं हृदयेन विदूयता ॥ ५.१४४.२० ॥
ರಾಜನ ಅಂತಃಪುರದಲ್ಲಿ ಕುಂತಿಭೋಜನಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಾನು, ಮನಸ್ಸು ನೊಂದು ಹಲವು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.
5.144.21
बलाबलं च मन्त्राणां ब्राह्मणस्य च वाग्बलम् ।
स्त्रीभावाद्बालभावाच्च चिन्तयन्ती पुनः पुनः ॥ ५.१४४.२१ ॥
ಮಂತ್ರಗಳ ಬಲಾಬಲವನ್ನೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ವಾಕ್ಕಿನ ಬಲವನ್ನೂ, ಸ್ತ್ರೀಯಾಗಿ ಮತ್ತು ಬಾಲೆಯಾಗಿ ಇದ್ದುದರಿಂದ, ನಾನು ಪದೇ ಪದೇ ಚಿಂತಿಸಿದೆ.
5.144.22
धात्र्या विस्रब्धया गुप्ता सखीजनवृता तदा ।
दोषं परिहरन्ती च पितुश्चारित्र्यरक्षिणी ॥ ५.१४४.२२ ॥
ಆಗ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ದಾದಿಯಿಂದ ರಕ್ಷಿತಳಾಗಿ, ಗೆಳತಿಯರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿಯಲ್ಪಟ್ಟು, ದೋಷವನ್ನು ದೂರವಿಡುತ್ತಾ, ತಂದೆಯ ನಡತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ.
5.144.23
कथं नु सुकृतं मे स्यान्नापराधवती कथम् ।
भवेयमिति संचिन्त्य ब्राह्मणं तं नमस्य च ॥ ५.१४४.२३ ॥
"ನನಗೆ ಪುಣ್ಯ ಹೇಗಾಗುತ್ತದೆ, ಅಪರಾಧಿಯಾಗದೆ ನಾನು ಹೇಗಿರಲಿ?" ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದೆ.
5.144.24
कौतूहलात्तु तं लब्धा बालिश्यादाचरं तदा ।
कन्या सती देवमर्कमासादयमहं ततः ॥ ५.१४४.२४ ॥
ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪಡೆದು, ಬಾಲ್ಯದ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಆಗ ಅದನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದೆ. ಕನ್ಯೆಯೂ ಸತಿಯೂ ಆಗಿದ್ದ ನಾನು ಆಗ ದೇವ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದೆ.
5.144.25
योऽसौ कानीनगर्भो मे पुत्रवत्परिरक्षितः ।
कस्मान्न कुर्याद्वचनं पथ्यं भ्रातृहितं तथा ॥ ५.१४४.२५ ॥
ನಾನು ಮಗನಂತೆ ರಕ್ಷಿಸಿದ ಈ ಕಾನೀನ ಗರ್ಭಜನು ನನ್ನ ಹಿತವಚನವನ್ನು ಮತ್ತು ಸಹೋದರರ ಹಿತವನ್ನು ಏಕೆ ಮಾಡಬಾರದು?
5.144.26
इति कुन्ती विनिश्चित्य कार्यनिश्चयमुत्तमम् ।
कार्यार्थमभिनिश्चित्य ययौ भागीरथीं प्रति ॥ ५.१४४.२६ ॥
ಹೀಗೆ ಕುಂತಿ ಆ ಕಾರ್ಯದ ಉತ್ತಮ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ದೃಢವಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಭಾಗೀರಥಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟಳು.
5.144.27
आत्मजस्य ततस्तस्य घृणिनः सत्यसङ्गिनः ।
गङ्गातीरे पृथापश्यञ्जपस्थानमनुत्तमम् ॥ ५.१४४.२७ ॥
ಆಗ ಪೃಥೆ ಗಂಗಾತೀರದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಗನಾದ ಆ ತೇಜಸ್ವಿ, ಸತ್ಯನಿಷ್ಠನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಜಪಸ್ಥಾನವನ್ನು ನೋಡಿದಳು.
5.144.28
प्राङ्मुखस्योर्ध्वबाहोः सा पर्यतिष्ठत पृष्ठतः ।
जप्यावसानं कार्यार्थं प्रतीक्षन्ती तपस्विनी ॥ ५.१४४.२८ ॥
ಪೂರ್ವಾಭಿಮುಖನಾಗಿ, ಬಾಹುಗಳನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿದ್ದವನ ಹಿಂದೆ ಆ ತಪಸ್ವಿನಿ ನಿಂತಳು; ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಜಪ ಮುಗಿಯುವುದನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು.
5.144.29
अतिष्ठत्सूर्यतापार्ता कर्णस्योत्तरवाससि ।
कौरव्यपत्नी वार्ष्णेयी मद्ममालेव शुष्यती ॥ ५.१४४.२९ ॥
ಸೂರ್ಯನ ತಾಪದಿಂದ ಬಾಧಿತಳಾಗಿ ಕರ್ಣನ ಉತ್ತರೀಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತಳು; ಕೌರವ ವಧು, ವೃಷ್ಣಿ ಕುಲದ ಕನ್ಯೆ, ಮದ್ಮಮಾಲೆಯಂತೆ ಬಾಡುತ್ತಾ.
5.144.30
आपृष्ठतापाञ्जप्त्वा स परिवृत्त्य यतव्रतः ।
दृष्ट्वा कुन्तीमुपातिष्ठदभिवाद्य कृताञ्जलिः ॥ ५.१४४.३० ॥
ಬೆನ್ನಿನ ತಾಪದಿಂದ ಜಪಿಸಿ, ತಿರುಗಿ, ವ್ರತನಿಷ್ಠನಾದ ಅವನು ಕುಂತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ವಂದಿಸಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಸಮೀಪ ನಿಂತನು.
5.144.31
यथान्यायं महातेजा मानी धर्मभृतां वरः ।
उत्स्मयन्प्रणतः प्राह कुन्तीं वैकर्तनो वृषः ॥ ५.१४४.३१ ॥
ಯಥಾಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯೂ, ಮಾನಿಯೂ, ಧರ್ಮಧಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ ಆದ ವೈಕರ್ತನ ವೃಷ (ಕರ್ಣ) ನಗುತ್ತಾ, ವಿನಯದಿಂದ ಕುಂತಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.