മഹാഭാരതം · അധ്യായം 5.144
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.144.1
असिद्धानुनये कृष्णे कुरुभ्यः पाण्डवान्गते ।
अभिगम्य पृथां क्षत्ता शनैः शोचन्निवाब्रवीत् ॥ ५.१४४.१ ॥
കൗരവരുമായുള്ള അനുനയം സാധിക്കാതെ, കൃഷ്ണൻ പാണ്ഡവരുടെ അടുത്തേക്ക് പോയ ശേഷം, ക്ഷത്താവ് (വിദുരർ) കുന്തിയെ സമീപിച്ച് ദുഃഖിച്ചുകൊണ്ട് മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
5.144.2
जानासि मे जीवपुत्री भावं नित्यमविग्रहे ।
क्रोशतो नच गृह्णीते वचनं मे सुयोधनः ॥ ५.१४४.२ ॥
ജീവപുത്രീ, കലഹമില്ലാതെ എപ്പോഴും സമാധാനം ആഗ്രഹിക്കുന്ന എന്റെ മനോഭാവം നിനക്കറിയാം; ഞാൻ ഉറക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും സുയോധനൻ എന്റെ വാക്ക് സ്വീകരിക്കുന്നില്ല.
5.144.3
उपपन्नो ह्यसौ राजा चेदिपाञ्चालकेकयैः ।
भीमार्जुनाभ्यां कृष्णेन युयुधानयमैरपि ॥ ५.१४४.३ ॥
തീർച്ചയായും ആ രാജാവ് (യുധിഷ്ഠിരൻ) ചേദി, പാഞ്ചാല, കേകയരോടും ഭീമാർജുനന്മാരോടും കൃഷ്ണനോടും യുയുധാനനോടും ഇരട്ടകളോടും കൂടിയവനാണ്.
5.144.4
उपप्लाव्ये निविष्टोऽपि धर्ममेव युधिष्ठिरः ।
काङ्क्षते ज्ञातिसौहार्दाद्बलवान्दुर्बलो यथा ॥ ५.१४४.४ ॥
ഉപപ്ലാവ്യത്തിൽ താമസിച്ചാലും യുധിഷ്ഠിരൻ ബന്ധുസ്നേഹത്താൽ ധർമ്മത്തെയാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്; ബലവാൻ ദുർബലനെ കാംക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ.
5.144.5
राजा तु धृतराष्ट्रोऽयं वयोवृद्धो न शाम्यति ।
मत्तः पुत्रमदेनैव विधर्मे पथि वर्तते ॥ ५.१४४.५ ॥
എന്നാൽ ഈ രാജാവ് ധൃതരാഷ്ട്രൻ വയസ്സിൽ മുതിർന്നിട്ടും ശാന്തനാകുന്നില്ല; പുത്രമദത്താൽ ഉന്മത്തനായി അധർമ്മവഴിയിൽ നടക്കുന്നു.
5.144.6
जयद्रथस्य कर्णस्य तथा दुःशासनस्य च ।
सौबलस्य च दुर्बुद्ध्या मिथो भेदः प्रपत्स्यते । ॥ ५.१४४.६ ॥
ജയദ്രഥന്റെയും കർണ്ണന്റെയും ദുശ്ശാസനന്റെയും സൗബലന്റെയും (ശകുനിയുടെ) ദുർബുദ്ധികൊണ്ട് അവർക്കിടയിൽ പരസ്പരഭേദം ഉണ്ടാകും.
5.144.7
अधर्मेम हि धर्मिष्ठं ह्रियते राज्यमीदृशम् ।
येषां तेषामयं धर्मः सानुबन्धो भविष्यति ॥ ५.१४४.७ ॥
അധർമ്മത്താൽ ധർമ്മിഷ്ഠന്റെ ഇത്തരം രാജ്യം അപഹരിക്കപ്പെടുന്നു. അവർക്ക് ഈ ധർമ്മം അതിന്റെ ഫലങ്ങളോടെ ഉണ്ടാകും.
5.144.8
क्रियमाणे बलाद्धर्मे कुरुभिः को न संज्वरेत् ।
असाम्ना केशवे याते समुद्योक्ष्यन्ति पाण्डवाः ॥ ५.१४४.८ ॥
കുരുക്കൾ ബലാൽ ധർമ്മം ചെയ്യുമ്പോൾ ആരാണ് കോപത്തിൽ ജ്വലിക്കാത്തത്? കേശവൻ സമാധാനമില്ലാതെ പോയ ശേഷം പാണ്ഡവർ യുദ്ധത്തിന് ഉയരും.
5.144.9
ततः कुरूणामनयो भविता वीरनाशनः ।
चिन्तयन्न लभे निद्रामहःसु च निशासु च ॥ ५.१४४.९ ॥
അപ്പോൾ കുരുക്കൾക്ക് വീരന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്ന അനർത്ഥം ഉണ്ടാകും. ഇതു ചിന്തിച്ച് പകലും രാത്രിയും എനിക്ക് ഉറക്കം കിട്ടുന്നില്ല.
5.144.10
श्रुत्वा तु कुन्ती तद्वाक्यमर्थकामेन भाषितम् ।
सा निःश्वसन्ती दुःखार्ता मनसा विममर्श ह ॥ ५.१४४.१० ॥
ധനമോഹത്താൽ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട കുന്തി, ദുഃഖാർത്തയായി നെടുവീർപ്പിട്ടുകൊണ്ട് മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു.
5.144.11
धिगस्त्वर्थं यत्कृतेयं सुमहाञ्ज्ञातिसंक्षयः ।
वर्त्स्यते सुहृदां चैव युद्धेऽस्मिन्वै पराभवः ॥ ५.१४४.११ ॥
ആ ധനത്തിന് ധിക്കാരം! അതുമൂലം ഇത്രയും വലിയ ബന്ധുനാശം സംഭവിക്കും. ഈ യുദ്ധത്തിൽ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും തീർച്ചയായും പരാജയം ഉണ്ടാകും.
5.144.12
पाण्डवाश्चेदिपञ्चाला यादवाश्च समागताः ।
भारतैः सह योत्स्यन्ति किं नु दुःखमतःपरम् ॥ ५.१४४.१२ ॥
പാണ്ഡവരും ചേദികളും പാഞ്ചാലരും യാദവരും ഒന്നിച്ചുചേർന്ന് ഭാരതരോട് യുദ്ധം ചെയ്യും. ഇതിനപ്പുറം എന്ത് ദുഃഖമുണ്ടാകും?
5.144.13
पश्ये दोषं ध्रुवं युद्धे तथाऽयुद्धे पराभवम् ।
अधनस्य मृतं श्रेयो न हि ज्ञातिक्षयो जयः।
इति मे चिन्तयन्त्या वै हृदि दुःखं प्रवर्तते ॥ ५.१४४.१३ ॥
യുദ്ധത്തിൽ തീർച്ചയായും ദോഷം ഞാൻ കാണുന്നു; യുദ്ധം ചെയ്യാത്തതിലും പരാജയം തന്നെ. ദരിദ്രന്റെ മരണമാണ് നല്ലത്; ബന്ധുക്ഷയത്താൽ ലഭിക്കുന്ന ജയം നല്ലതല്ല. ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ദുഃഖം ഉയരുന്നു.
5.144.14
पितामहः शान्तनव आचार्यश्च युधां पतिः ।
कर्णश्च धार्तराष्ट्रार्थं वर्धयन्ति भयं मम ॥ ५.१४४.१४ ॥
മുത്തച്ഛൻ ശന്തനുവിന്റെ പുത്രൻ, യോദ്ധാക്കളുടെ നാഥനായ ആചാര്യൻ, കർണൻ — ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്റെ കാര്യത്തിനായി ഇവർ എന്നിൽ ഭയം വർധിപ്പിക്കുന്നു.
5.144.15
नाचार्यः कामवाञ्शिष्यैद्रौणोयुद्ध्येत जातुचित् ।
पाण्डवेषु कथं हार्दं कुर्यान्न च पितामहः । ॥ ५.१४४.१५ ॥
ആചാര്യൻ — ശിഷ്യരോടുകൂടി ആഗ്രഹമുള്ളവൻ — ദ്രോണപുത്രൻ ഒരിക്കലും പാണ്ഡവർക്കെതിരെ യുദ്ധം ചെയ്യില്ല. മുത്തച്ഛൻ പാണ്ഡവരോട് സ്നേഹം എങ്ങനെ കാണിക്കും?
5.144.16
अयं त्वेको वृथादृष्टिर्धार्तराष्ट्रस्य दुर्मतेः ।
मोहानुवर्ती सततं पापो द्वेष्टि च पाण्डवान् ॥ ५.१४४.१६ ॥
എന്നാൽ വ്യർഥ ദൃഷ്ടിയും ദുർബുദ്ധിയുമുള്ള ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രൻ ഇവൻ മാത്രമാണ്; നിരന്തരം മോഹത്തെ അനുസരിക്കുന്ന ഈ പാപി പാണ്ഡവരെ ദ്വേഷിക്കുന്നു.
5.144.17
महत्यनर्थे निर्बन्धी बलवांश्च विशेषतः ।
कर्णः सदा पाण्डवानां तन्मे दहति संप्रति ॥ ५.१४४.१७ ॥
മഹാ അനർഥത്തിൽ വാശിക്കാരനും വിശേഷിച്ച് ബലവാനുമായ കർണൻ പാണ്ഡവരോട് എപ്പോഴും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. അത് ഇപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിനെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു.
5.144.18
आशंसे त्वद्य कर्णस्य मनोऽहं पाण्डवान्प्रति ।
ग्रसादयितुमासाद्य दर्शयन्ती यथातथम् ॥ ५.१४४.१८ ॥
എന്നാൽ ഇന്ന് ഞാൻ കർണന്റെ മനസ്സിനെ പാണ്ഡവരോട് അനുകൂലമാക്കാനാകുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു — അവന്റെ അടുത്തെത്തി യാഥാർഥ്യം അതേപടി കാണിച്ചുകൊണ്ട്.
5.144.19
तोषितो भगवान्यत्र दुर्वासा मे वरं ददौ ।
आह्वानं मन्त्रसंयुक्तं वसन्त्याः पितृवेश्मनि ॥ ५.१४४.१९ ॥
ഞാൻ പിതാവിന്റെ ഗൃഹത്തിൽ വസിക്കുമ്പോൾ, സന്തുഷ്ടനായ ഭഗവാൻ ദുർവാസാവ് എനിക്ക് മന്ത്രസഹിതമായ ആഹ്വാനവരം നൽകി.
5.144.20
साहमन्तःपुरे राज्ञः कुन्तिभोजपुरस्कृता ।
चिन्तयन्ती बहुविधं हृदयेन विदूयता ॥ ५.१४४.२० ॥
രാജാവിന്റെ അന്തഃപുരത്തിൽ കുന്തിഭോജൻ ആദരിച്ച ഞാൻ, ഹൃദയം വേദനിച്ച് പല വിധത്തിൽ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
5.144.21
बलाबलं च मन्त्राणां ब्राह्मणस्य च वाग्बलम् ।
स्त्रीभावाद्बालभावाच्च चिन्तयन्ती पुनः पुनः ॥ ५.१४४.२१ ॥
മന്ത്രങ്ങളുടെ ബലാബലവും ബ്രാഹ്മണന്റെ വാക്കിന്റെ ബലവും, സ്ത്രീയും ബാലികയുമായതിനാൽ ഞാൻ ആവർത്തിച്ചു ചിന്തിച്ചു.
5.144.22
धात्र्या विस्रब्धया गुप्ता सखीजनवृता तदा ।
दोषं परिहरन्ती च पितुश्चारित्र्यरक्षिणी ॥ ५.१४४.२२ ॥
അന്ന് വിശ്വസ്തയായ ധാത്രിയാൽ സംരക്ഷിതയായി, തോഴിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ദോഷം അകറ്റി, പിതാവിന്റെ നടപ്പു കാത്തു ഞാൻ കഴിഞ്ഞു.
5.144.23
कथं नु सुकृतं मे स्यान्नापराधवती कथम् ।
भवेयमिति संचिन्त्य ब्राह्मणं तं नमस्य च ॥ ५.१४४.२३ ॥
"എനിക്ക് പുണ്യം എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും, കുറ്റക്കാരിയാകാതെ എങ്ങനെ ഇരിക്കും?" എന്നു ചിന്തിച്ച് ആ ബ്രാഹ്മണനെ ഞാൻ നമസ്കരിച്ചു.
5.144.24
कौतूहलात्तु तं लब्धा बालिश्यादाचरं तदा ।
कन्या सती देवमर्कमासादयमहं ततः ॥ ५.१४४.२४ ॥
ആകാംക്ഷയാൽ ആ മന്ത്രം ലഭിച്ചതിനാൽ, ബാല്യത്തിന്റെ അവിവേകത്താൽ അന്ന് ഞാൻ അത് പ്രയോഗിച്ചു. കന്യകയും സതിയുമായ ഞാൻ അപ്പോൾ ദേവനായ സൂര്യനെ അടുത്തെത്തിച്ചു.
5.144.25
योऽसौ कानीनगर्भो मे पुत्रवत्परिरक्षितः ।
कस्मान्न कुर्याद्वचनं पथ्यं भ्रातृहितं तथा ॥ ५.१४४.२५ ॥
ഞാൻ പുത്രനെപ്പോലെ സംരക്ഷിച്ച ഈ കാനീനഗർഭജൻ എന്തുകൊണ്ട് എന്റെ ഹിതവചനവും സഹോദരരുടെ നന്മയും ചെയ്യാതിരിക്കും?
5.144.26
इति कुन्ती विनिश्चित्य कार्यनिश्चयमुत्तमम् ।
कार्यार्थमभिनिश्चित्य ययौ भागीरथीं प्रति ॥ ५.१४४.२६ ॥
ഇങ്ങനെ കുന്തി ആ കാര്യത്തിൽ ഉത്തമമായ തീരുമാനം ഉറപ്പിച്ച്, കാര്യത്തിനായി ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്ത് ഭാഗീരഥിയുടെ നേർക്ക് പോയി.
5.144.27
आत्मजस्य ततस्तस्य घृणिनः सत्यसङ्गिनः ।
गङ्गातीरे पृथापश्यञ्जपस्थानमनुत्तमम् ॥ ५.१४४.२७ ॥
അപ്പോൾ പൃഥ ഗംഗാതീരത്ത് തന്റെ പുത്രനായ, തേജസ്വിയും സത്യസന്ധനുമായവന്റെ ഉത്തമമായ ജപസ്ഥാനം കണ്ടു.
5.144.28
प्राङ्मुखस्योर्ध्वबाहोः सा पर्यतिष्ठत पृष्ठतः ।
जप्यावसानं कार्यार्थं प्रतीक्षन्ती तपस्विनी ॥ ५.१४४.२८ ॥
കിഴക്കോട്ട് മുഖം തിരിഞ്ഞ്, കൈകൾ ഉയർത്തിയിരുന്നവന്റെ പിന്നിൽ ആ തപസ്വിനി നിന്നു; കാര്യത്തിനായി ജപം അവസാനിക്കുന്നത് കാത്തിരുന്നു.
5.144.29
अतिष्ठत्सूर्यतापार्ता कर्णस्योत्तरवाससि ।
कौरव्यपत्नी वार्ष्णेयी मद्ममालेव शुष्यती ॥ ५.१४४.२९ ॥
സൂര്യതാപത്താൽ പീഡിതയായി, കർണന്റെ ഉത്തരീയത്തിൽ അവൾ നിന്നു; കൗരവപത്നിയും വൃഷ്ണികുലകന്യയുമായവൾ മദ്മമാലപോലെ വാടിക്കൊണ്ട്.
5.144.30
आपृष्ठतापाञ्जप्त्वा स परिवृत्त्य यतव्रतः ।
दृष्ट्वा कुन्तीमुपातिष्ठदभिवाद्य कृताञ्जलिः ॥ ५.१४४.३० ॥
പുറത്തെ താപത്താൽ ജപം ചെയ്ത്, തിരിഞ്ഞ്, വ്രതനിഷ്ഠനായ അവൻ കുന്തിയെ കണ്ട് വന്ദിച്ച് കൈകൂപ്പി അടുത്ത് നിന്നു.
5.144.31
यथान्यायं महातेजा मानी धर्मभृतां वरः ।
उत्स्मयन्प्रणतः प्राह कुन्तीं वैकर्तनो वृषः ॥ ५.१४४.३१ ॥
യഥാന്യായം മഹാതേജസ്വിയും അഭിമാനിയും ധർമ്മധാരികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനുമായ വൈകർത്തനൻ വൃഷൻ (കർണ്ണൻ) പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വിനയത്തോടെ കുന്തിയോട് പറഞ്ഞു.