Mahābhārata · Adhyāya 5.144
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.144.1
असिद्धानुनये कृष्णे कुरुभ्यः पाण्डवान्गते ।
अभिगम्य पृथां क्षत्ता शनैः शोचन्निवाब्रवीत् ॥ ५.१४४.१ ॥
Als die Versöhnung mit den Kuru gescheitert war und Kṛṣṇa zu den Pāṇḍava zurückgekehrt war, trat Vidura zu Pṛthā, und klagend sprach er langsam.
5.144.2
जानासि मे जीवपुत्री भावं नित्यमविग्रहे ।
क्रोशतो नच गृह्णीते वचनं मे सुयोधनः ॥ ५.१४४.२ ॥
Du kennst meine stete Gesinnung zum Frieden ohne Streit, o Mutter lebender Söhne; obwohl ich schreie, nimmt Suyodhana meine Worte nicht an.
5.144.3
उपपन्नो ह्यसौ राजा चेदिपाञ्चालकेकयैः ।
भीमार्जुनाभ्यां कृष्णेन युयुधानयमैरपि ॥ ५.१४४.३ ॥
Gewiss ist jener König verbunden mit den Cedi, Pāñcāla und Kekaya, mit Bhīma und Arjuna, mit Kṛṣṇa, und mit Yuyudhāna und den Zwillingen.
5.144.4
उपप्लाव्ये निविष्टोऽपि धर्ममेव युधिष्ठिरः ।
काङ्क्षते ज्ञातिसौहार्दाद्बलवान्दुर्बलो यथा ॥ ५.१४४.४ ॥
Obwohl er in Upaplavya lagert, begehrt Yudhiṣṭhira doch das Dharma selbst, aus Zuneigung zu den Verwandten, wie der Starke den Schwachen begehrt.
5.144.5
राजा तु धृतराष्ट्रोऽयं वयोवृद्धो न शाम्यति ।
मत्तः पुत्रमदेनैव विधर्मे पथि वर्तते ॥ ५.१४४.५ ॥
Doch dieser König Dhṛtarāṣṭra, alt an Jahren, wird nicht ruhig; vom Stolz seiner Söhne berauscht, geht er den Weg des Unrechts.
5.144.6
जयद्रथस्य कर्णस्य तथा दुःशासनस्य च ।
सौबलस्य च दुर्बुद्ध्या मिथो भेदः प्रपत्स्यते । ॥ ५.१४४.६ ॥
Durch die Torheit von Jayadratha, Karṇa, Duḥśāsana und Saubala (Śakuni) wird unter ihnen eine gegenseitige Entzweiung entstehen.
5.144.7
अधर्मेम हि धर्मिष्ठं ह्रियते राज्यमीदृशम् ।
येषां तेषामयं धर्मः सानुबन्धो भविष्यति ॥ ५.१४४.७ ॥
Wahrlich, ein so gerechtes Königreich wird durch Unrecht geraubt. Für jene, denen dieses Dharma gehört, werden seine Folgen eintreten.
5.144.8
क्रियमाणे बलाद्धर्मे कुरुभिः को न संज्वरेत् ।
असाम्ना केशवे याते समुद्योक्ष्यन्ति पाण्डवाः ॥ ५.१४४.८ ॥
Wenn die Kuru das Dharma mit Gewalt vollziehen, wer würde nicht vor Zorn entbrennen? Wenn Keśava ohne Versöhnung gegangen ist, werden sich die Pāṇḍava zum Kampf erheben.
5.144.9
ततः कुरूणामनयो भविता वीरनाशनः ।
चिन्तयन्न लभे निद्रामहःसु च निशासु च ॥ ५.१४४.९ ॥
Dann wird den Kuru ein Unheil zustoßen, das die Helden vernichtet. Darüber grübelnd finde ich weder bei Tag noch bei Nacht Schlaf.
5.144.10
श्रुत्वा तु कुन्ती तद्वाक्यमर्थकामेन भाषितम् ।
सा निःश्वसन्ती दुःखार्ता मनसा विममर्श ह ॥ ५.१४४.१० ॥
Kuntī, als sie jene Worte hörte, die von einem nach Reichtum Verlangenden gesprochen wurden, seufzte tief, von Kummer gequält, und dachte bei sich nach.
5.144.11
धिगस्त्वर्थं यत्कृतेयं सुमहाञ्ज्ञातिसंक्षयः ।
वर्त्स्यते सुहृदां चैव युद्धेऽस्मिन्वै पराभवः ॥ ५.१४४.११ ॥
Fluch über jenen Reichtum, durch den dieser große Verlust an Verwandten geschehen wird! In dieser Schlacht wird gewiss auch den Freunden die Niederlage zuteilwerden.
5.144.12
पाण्डवाश्चेदिपञ्चाला यादवाश्च समागताः ।
भारतैः सह योत्स्यन्ति किं नु दुःखमतःपरम् ॥ ५.१४४.१२ ॥
Wenn sich die Pāṇḍava, die Cedi und Pañcāla und die Yādava versammelt haben, werden sie zusammen mit den Bhārata kämpfen. Welch größeres Leid könnte es darüber hinaus geben?
5.144.13
पश्ये दोषं ध्रुवं युद्धे तथाऽयुद्धे पराभवम् ।
अधनस्य मृतं श्रेयो न हि ज्ञातिक्षयो जयः।
इति मे चिन्तयन्त्या वै हृदि दुःखं प्रवर्तते ॥ ५.१४४.१३ ॥
Im Krieg sehe ich gewiss eine Schuld, und im Nicht-Kämpfen eine Niederlage. Selbst der Tod eines Armen ist besser; ein Sieg durch den Untergang der Verwandten ist nicht gut. Während ich so denke, erhebt sich Schmerz in meinem Herzen.
5.144.14
पितामहः शान्तनव आचार्यश्च युधां पतिः ।
कर्णश्च धार्तराष्ट्रार्थं वर्धयन्ति भयं मम ॥ ५.१४४.१४ ॥
Der Großvater Bhīṣma, Sohn Śantanus, und der Lehrer, Herr der Krieger, und Karṇa — um des Sohnes Dhṛtarāṣṭras willen mehren sie meine Furcht.
5.144.15
नाचार्यः कामवाञ्शिष्यैद्रौणोयुद्ध्येत जातुचित् ।
पाण्डवेषु कथं हार्दं कुर्यान्न च पितामहः । ॥ ५.१४४.१५ ॥
Der Lehrer, voll Zuneigung zu seinen Schülern, würde niemals gegen die Pāṇḍavas kämpfen, und auch Droṇas Sohn nicht. Und wie könnte der Großvater den Pāṇḍavas Zuneigung zeigen?
5.144.16
अयं त्वेको वृथादृष्टिर्धार्तराष्ट्रस्य दुर्मतेः ।
मोहानुवर्ती सततं पापो द्वेष्टि च पाण्डवान् ॥ ५.१४४.१६ ॥
Doch dieser allein, der Sohn Dhṛtarāṣṭras mit vergeblichem Blick und bösem Sinn, dem Wahn stets folgend, der Sünder, hasst die Pāṇḍavas.
5.144.17
महत्यनर्थे निर्बन्धी बलवांश्च विशेषतः ।
कर्णः सदा पाण्डवानां तन्मे दहति संप्रति ॥ ५.१४४.१७ ॥
Im großen Unheil ist Karṇa, hartnäckig und besonders stark, gegenüber den Pāṇḍavas stets so. Das brennt nun in meinem Geist.
5.144.18
आशंसे त्वद्य कर्णस्य मनोऽहं पाण्डवान्प्रति ।
ग्रसादयितुमासाद्य दर्शयन्ती यथातथम् ॥ ५.१४४.१८ ॥
Doch heute hoffe ich, Karṇas Sinn den Pāṇḍavas zuzuwenden, indem ich zu ihm gehe und ihm die Dinge zeige, wie sie wirklich sind.
5.144.19
तोषितो भगवान्यत्र दुर्वासा मे वरं ददौ ।
आह्वानं मन्त्रसंयुक्तं वसन्त्याः पितृवेश्मनि ॥ ५.१४४.१९ ॥
Als ich im Haus meines Vaters wohnte, gewährte mir der ehrwürdige Durvāsas, erfreut, eine Gabe: einen Ruf, verbunden mit einem Mantra.
5.144.20
साहमन्तःपुरे राज्ञः कुन्तिभोजपुरस्कृता ।
चिन्तयन्ती बहुविधं हृदयेन विदूयता ॥ ५.१४४.२० ॥
Ich, von Kuntibhoja in den Frauengemächern des Königs geehrt, mit schmerzendem Herzen, dachte auf vielerlei Weise nach.
5.144.21
बलाबलं च मन्त्राणां ब्राह्मणस्य च वाग्बलम् ।
स्त्रीभावाद्बालभावाच्च चिन्तयन्ती पुनः पुनः ॥ ५.१४४.२१ ॥
Die Stärke und Schwäche der Mantras und die Kraft des Brahmanen-Wortes, als Frau und als Kind, bedachte ich immer wieder.
5.144.22
धात्र्या विस्रब्धया गुप्ता सखीजनवृता तदा ।
दोषं परिहरन्ती च पितुश्चारित्र्यरक्षिणी ॥ ५.१४४.२२ ॥
Damals, von einer vertrauten Amme beschützt, von Gefährtinnen umgeben, das Vergehen meidend und das Ansehen meines Vaters wahrend, war ich dort.
5.144.23
कथं नु सुकृतं मे स्यान्नापराधवती कथम् ।
भवेयमिति संचिन्त्य ब्राह्मणं तं नमस्य च ॥ ५.१४४.२३ ॥
Ich dachte: »Wie wird meine Tat verdienstvoll sein, und wie werde ich nicht schuldig?«, und verneigte mich vor jenem Brahmanen.
5.144.24
कौतूहलात्तु तं लब्धा बालिश्यादाचरं तदा ।
कन्या सती देवमर्कमासादयमहं ततः ॥ ५.१४४.२४ ॥
Aus Neugier hatte ich jenen Mantra erhalten, und in kindlicher Torheit gebrauchte ich ihn damals. Als unberührtes und keusches Mädchen rief ich damals den Gott Sonne herbei.
5.144.25
योऽसौ कानीनगर्भो मे पुत्रवत्परिरक्षितः ।
कस्मान्न कुर्याद्वचनं पथ्यं भ्रातृहितं तथा ॥ ५.१४४.२५ ॥
Warum sollte er, das vor der Ehe geborene Kind, das ich wie einen Sohn beschützt habe, nicht das heilsame Wort und das Wohl seiner Brüder tun?
5.144.26
इति कुन्ती विनिश्चित्य कार्यनिश्चयमुत्तमम् ।
कार्यार्थमभिनिश्चित्य ययौ भागीरथीं प्रति ॥ ५.१४४.२६ ॥
So ging Kuntī, nachdem sie den höchsten Entschluss in der Sache gefasst und sich fest für das Ziel entschieden hatte, zur Bhāgīrathī.
5.144.27
आत्मजस्य ततस्तस्य घृणिनः सत्यसङ्गिनः ।
गङ्गातीरे पृथापश्यञ्जपस्थानमनुत्तमम् ॥ ५.१४४.२७ ॥
Da sah Pṛthā am Ufer des Gaṅgā den unübertroffenen Ort der Rezitation ihres Sohnes, jenes strahlenden, der Wahrheit ergebenen.
5.144.28
प्राङ्मुखस्योर्ध्वबाहोः सा पर्यतिष्ठत पृष्ठतः ।
जप्यावसानं कार्यार्थं प्रतीक्षन्ती तपस्विनी ॥ ५.१४४.२८ ॥
Hinter ihm stehend, der nach Osten gewandt die Arme erhoben hatte, wartete die asketische Frau auf das Ende seiner Rezitation für ihr Anliegen.
5.144.29
अतिष्ठत्सूर्यतापार्ता कर्णस्योत्तरवाससि ।
कौरव्यपत्नी वार्ष्णेयी मद्ममालेव शुष्यती ॥ ५.१४४.२९ ॥
Von der Sonnenglut gequält stand sie im Obergewand Karṇas, die Gemahlin eines Kaurava, die Vṛṣṇi-Jungfrau, verwelkend wie ein Kranz von Madma-Blüten.
5.144.30
आपृष्ठतापाञ्जप्त्वा स परिवृत्त्य यतव्रतः ।
दृष्ट्वा कुन्तीमुपातिष्ठदभिवाद्य कृताञ्जलिः ॥ ५.१४४.३० ॥
Nachdem er rezitiert hatte, von der Hitze am Rücken gequält, wandte er sich um; standhaft in seinem Gelübde sah er Kuntī, grüßte sie ehrerbietig und stand mit gefalteten Händen nahe bei ihr.
5.144.31
यथान्यायं महातेजा मानी धर्मभृतां वरः ।
उत्स्मयन्प्रणतः प्राह कुन्तीं वैकर्तनो वृषः ॥ ५.१४४.३१ ॥
Wie es sich geziemt, sprach der an Glanz Große, Stolze und Beste unter den Hütern des Dharma, der Sohn des Vikartana, der Stier (Karṇa), lächelnd und sich verneigend zu Kuntī.