மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.144
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.144.1
असिद्धानुनये कृष्णे कुरुभ्यः पाण्डवान्गते ।
अभिगम्य पृथां क्षत्ता शनैः शोचन्निवाब्रवीत् ॥ ५.१४४.१ ॥
குருக்களிடம் சமாதானம் நிறைவேறாமல், கிருஷ்ணன் பாண்டவர்களிடம் சென்றபின், க்ஷத்தா (விதுரர்) குந்தியை அணுகி துயருடன் மெல்லப் பேசினார்.
5.144.2
जानासि मे जीवपुत्री भावं नित्यमविग्रहे ।
क्रोशतो नच गृह्णीते वचनं मे सुयोधनः ॥ ५.१४४.२ ॥
உயிர்மகனைப் பெற்றவளே, சண்டையின்றி அமைதி காண்பதில் நான் எப்போதும் கொண்ட எண்ணத்தை நீ அறிவாய்; கூச்சலிட்டுச் சொல்லியும் சுயோதனன் என் சொல்லை ஏற்கவில்லை.
5.144.3
उपपन्नो ह्यसौ राजा चेदिपाञ्चालकेकयैः ।
भीमार्जुनाभ्यां कृष्णेन युयुधानयमैरपि ॥ ५.१४४.३ ॥
உண்மையில் அந்த அரசன் (யுதிட்டிரன்) சேதி, பாஞ்சால, கேகயர்களுடனும், பீமன், அர்ஜுனன், கிருஷ்ணன், யுயுதானன் மற்றும் இரட்டையர்களுடனும் கூடியவனாக உள்ளான்.
5.144.4
उपप्लाव्ये निविष्टोऽपि धर्ममेव युधिष्ठिरः ।
काङ्क्षते ज्ञातिसौहार्दाद्बलवान्दुर्बलो यथा ॥ ५.१४४.४ ॥
உபப்லாவ்யத்தில் தங்கியிருந்தாலும் யுதிட்டிரன் உறவினர் மீதான அன்பினால் தர்மத்தையே விரும்புகிறான்; பலவான் பலவீனனை நோக்குவது போல.
5.144.5
राजा तु धृतराष्ट्रोऽयं वयोवृद्धो न शाम्यति ।
मत्तः पुत्रमदेनैव विधर्मे पथि वर्तते ॥ ५.१४४.५ ॥
ஆனால் இந்த அரசன் திருதராஷ்டிரன் வயதில் முதியவராயினும் அமைதியடையவில்லை; புதல்வர் மதத்தால் வெறிகொண்டு அதர்ம வழியில் நடக்கிறான்.
5.144.6
जयद्रथस्य कर्णस्य तथा दुःशासनस्य च ।
सौबलस्य च दुर्बुद्ध्या मिथो भेदः प्रपत्स्यते । ॥ ५.१४४.६ ॥
ஜயத்ரதன், கர்ணன், துச்சாசனன் மற்றும் சௌபலன் (சகுனி) ஆகியோரின் தீய புத்தியால் அவர்களுக்குள் பிளவு உண்டாகும்.
5.144.7
अधर्मेम हि धर्मिष्ठं ह्रियते राज्यमीदृशम् ।
येषां तेषामयं धर्मः सानुबन्धो भविष्यति ॥ ५.१४४.७ ॥
அதர்மத்தால் தர்மிஷ்டனின் இத்தகைய அரசு பறிக்கப்படுகிறது. அவர்களுக்கு இந்தத் தர்மம் அதன் விளைவுகளுடன் இருக்கும்.
5.144.8
क्रियमाणे बलाद्धर्मे कुरुभिः को न संज्वरेत् ।
असाम्ना केशवे याते समुद्योक्ष्यन्ति पाण्डवाः ॥ ५.१४४.८ ॥
குரு வம்சத்தினரால் பலத்தால் தர்மம் செய்யப்படும்போது யார் கோபத்தில் எரியமாட்டார்கள்? கேசவன் சமாதானமின்றி சென்ற பிறகு பாண்டவர்கள் போருக்கு எழுவார்கள்.
5.144.9
ततः कुरूणामनयो भविता वीरनाशनः ।
चिन्तयन्न लभे निद्रामहःसु च निशासु च ॥ ५.१४४.९ ॥
அப்போது குருக்களுக்கு வீரர்களை அழிக்கும் பேரழிவு வரும். இதை நினைத்து பகலிலும் இரவிலும் எனக்கு உறக்கம் வருவதில்லை.
5.144.10
श्रुत्वा तु कुन्ती तद्वाक्यमर्थकामेन भाषितम् ।
सा निःश्वसन्ती दुःखार्ता मनसा विममर्श ह ॥ ५.१४४.१० ॥
செல்வ ஆசையால் சொல்லப்பட்ட அந்தச் சொற்களைக் கேட்ட குந்தி, துன்பத்தால் பீடிக்கப்பட்டு பெருமூச்சு விட்டபடி மனதில் சிந்தித்தாள்.
5.144.11
धिगस्त्वर्थं यत्कृतेयं सुमहाञ्ज्ञातिसंक्षयः ।
वर्त्स्यते सुहृदां चैव युद्धेऽस्मिन्वै पराभवः ॥ ५.१४४.११ ॥
அந்தச் செல்வத்திற்கு நிந்தனை! அதனால் இத்தனை பெரிய உறவினர் அழிவு உண்டாகும். இப்போரில் நண்பர்களுக்கும் நிச்சயமாக தோல்வி வரும்.
5.144.12
पाण्डवाश्चेदिपञ्चाला यादवाश्च समागताः ।
भारतैः सह योत्स्यन्ति किं नु दुःखमतःपरम् ॥ ५.१४४.१२ ॥
பாண்டவர்களும், சேதி, பாஞ்சாலர்களும், யாதவர்களும் ஒன்றுகூடி பாரதர்களுடன் போரிடுவார்கள். இதற்கு மேல் என்ன துன்பம் இருக்கும்?
5.144.13
पश्ये दोषं ध्रुवं युद्धे तथाऽयुद्धे पराभवम् ।
अधनस्य मृतं श्रेयो न हि ज्ञातिक्षयो जयः।
इति मे चिन्तयन्त्या वै हृदि दुःखं प्रवर्तते ॥ ५.१४४.१३ ॥
போரில் நிச்சயமாகக் குற்றம் காண்கிறேன்; போர் செய்யாததிலும் தோல்வியே. ஏழையின் மரணமும் நல்லது; உறவினர் அழிவால் வரும் வெற்றி நல்லதல்ல. இவ்வாறு சிந்திக்கையில் என் இதயத்தில் துயரம் எழுகிறது.
5.144.14
पितामहः शान्तनव आचार्यश्च युधां पतिः ।
कर्णश्च धार्तराष्ट्रार्थं वर्धयन्ति भयं मम ॥ ५.१४४.१४ ॥
பாட்டனான சாந்தனுவின் மகன், போர்வீரர்களின் தலைவரான ஆசிரியர், கர்ணன் ஆகியோர் துரியோதனனுக்காக என்னுள் பயத்தை வளர்க்கின்றனர்.
5.144.15
नाचार्यः कामवाञ्शिष्यैद्रौणोयुद्ध्येत जातुचित् ।
पाण्डवेषु कथं हार्दं कुर्यान्न च पितामहः । ॥ ५.१४४.१५ ॥
ஆசிரியர் — தம் சீடர்களுடன் விருப்பம் கொண்டவர் — துரோணரின் மகன் பாண்டவர்களுக்கு எதிராக ஒருபோதும் போரிட மாட்டான். பாட்டன் பாண்டவர்கள் மீது அன்பை எவ்வாறு காட்டுவார்?
5.144.16
अयं त्वेको वृथादृष्टिर्धार्तराष्ट्रस्य दुर्मतेः ।
मोहानुवर्ती सततं पापो द्वेष्टि च पाण्डवान् ॥ ५.१४४.१६ ॥
ஆனால் வீணான பார்வையும் தீய புத்தியும் கொண்ட திருதராட்டிரனின் மகன் இவன் ஒருவனே; மயக்கத்தைத் தொடர்ந்து, பாவியான இவன் பாண்டவர்களை வெறுக்கிறான்.
5.144.17
महत्यनर्थे निर्बन्धी बलवांश्च विशेषतः ।
कर्णः सदा पाण्डवानां तन्मे दहति संप्रति ॥ ५.१४४.१७ ॥
பெரும் கேட்டில் பிடிவாதக்காரனும் மிகுந்த வலிமையுடையவனுமான கர்ணன், பாண்டவர்களுக்கு எதிராக எப்போதும் அவ்வாறே இருக்கிறான். அது இப்போது என் மனத்தை எரிக்கிறது.
5.144.18
आशंसे त्वद्य कर्णस्य मनोऽहं पाण्डवान्प्रति ।
ग्रसादयितुमासाद्य दर्शयन्ती यथातथम् ॥ ५.१४४.१८ ॥
ஆனால் இன்று நான் கர்ணனின் மனத்தைப் பாண்டவர்களை நோக்கி மகிழ்விக்க நம்புகிறேன் — அவனை அணுகி உண்மை எவ்வாறோ அவ்வாறே காட்டி.
5.144.19
तोषितो भगवान्यत्र दुर्वासा मे वरं ददौ ।
आह्वानं मन्त्रसंयुक्तं वसन्त्याः पितृवेश्मनि ॥ ५.१४४.१९ ॥
நான் தந்தையின் இல்லத்தில் வசித்தபோது, மகிழ்ந்த பகவான் துர்வாசர் எனக்கு மந்திரத்துடன் கூடிய அழைப்பு வரத்தை அளித்தார்.
5.144.20
साहमन्तःपुरे राज्ञः कुन्तिभोजपुरस्कृता ।
चिन्तयन्ती बहुविधं हृदयेन विदूयता ॥ ५.१४४.२० ॥
அரசனின் அந்தப்புரத்தில் குந்திபோஜனால் மதிக்கப்பட்ட நான், மனம் வருந்தி பல வகைகளில் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தேன்.
5.144.21
बलाबलं च मन्त्राणां ब्राह्मणस्य च वाग्बलम् ।
स्त्रीभावाद्बालभावाच्च चिन्तयन्ती पुनः पुनः ॥ ५.१४४.२१ ॥
மந்திரங்களின் வலிமை, பலவீனம், பிராமணரின் சொல்லின் வலிமை ஆகியவற்றை, நான் பெண்ணாகவும் சிறுமியாகவும் இருப்பதால், மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தேன்.
5.144.22
धात्र्या विस्रब्धया गुप्ता सखीजनवृता तदा ।
दोषं परिहरन्ती च पितुश्चारित्र्यरक्षिणी ॥ ५.१४४.२२ ॥
அப்போது நம்பிக்கைக்குரிய செவிலியால் பாதுகாக்கப்பட்டு, தோழியர் சூழ இருந்து, குற்றத்தைத் தவிர்த்து, தந்தையின் நற்பெயரைக் காத்தவளாக இருந்தேன்.
5.144.23
कथं नु सुकृतं मे स्यान्नापराधवती कथम् ।
भवेयमिति संचिन्त्य ब्राह्मणं तं नमस्य च ॥ ५.१४४.२३ ॥
"எனக்கு நற்பலன் எவ்வாறு உண்டாகும், குற்றமுடையவளாக நான் எவ்வாறு ஆகாமல் இருப்பேன்?" என்று எண்ணி, அந்த பிராமணரை வணங்கினேன்.
5.144.24
कौतूहलात्तु तं लब्धा बालिश्यादाचरं तदा ।
कन्या सती देवमर्कमासादयमहं ततः ॥ ५.१४४.२४ ॥
ஆர்வத்தால் அந்த மந்திரத்தைப் பெற்று, சிறுமையின் அறியாமையால் அப்போது அதைச் செய்தேன். கன்னியும் கற்புடையவளுமான நான், பின்னர் தேவன் சூரியனை வரவழைத்தேன்.
5.144.25
योऽसौ कानीनगर्भो मे पुत्रवत्परिरक्षितः ।
कस्मान्न कुर्याद्वचनं पथ्यं भ्रातृहितं तथा ॥ ५.१४४.२५ ॥
நான் மகனைப் போலக் காப்பாற்றிய இந்த கானீனக் குழந்தை ஏன் எனது நன்மை தரும் சொல்லையும் சகோதரர்களின் நலனையும் செய்யக் கூடாது?
5.144.26
इति कुन्ती विनिश्चित्य कार्यनिश्चयमुत्तमम् ।
कार्यार्थमभिनिश्चित्य ययौ भागीरथीं प्रति ॥ ५.१४४.२६ ॥
இவ்வாறு குந்தி அந்தச் செயலின் உயர்ந்த முடிவை உறுதி செய்து, அதற்காக உறுதியாகத் தீர்மானித்து பாகீரதியை நோக்கிச் சென்றாள்.
5.144.27
आत्मजस्य ततस्तस्य घृणिनः सत्यसङ्गिनः ।
गङ्गातीरे पृथापश्यञ्जपस्थानमनुत्तमम् ॥ ५.१४४.२७ ॥
பிறகு பிருதை கங்கைக் கரையில், தனது மகனான அந்த ஒளிமிக்க, சத்தியத்தில் பற்றுள்ளவனின் உயர்ந்த ஜபஸ்தானத்தைக் கண்டாள்.
5.144.28
प्राङ्मुखस्योर्ध्वबाहोः सा पर्यतिष्ठत पृष्ठतः ।
जप्यावसानं कार्यार्थं प्रतीक्षन्ती तपस्विनी ॥ ५.१४४.२८ ॥
கிழக்கு நோக்கியும் கைகளை உயர்த்தியும் இருந்தவனுக்குப் பின்னால் அந்தத் தவசினி நின்றாள்; செயலுக்காக ஜபம் முடியும் வரை காத்திருந்தாள்.
5.144.29
अतिष्ठत्सूर्यतापार्ता कर्णस्योत्तरवाससि ।
कौरव्यपत्नी वार्ष्णेयी मद्ममालेव शुष्यती ॥ ५.१४४.२९ ॥
சூரியனின் வெப்பத்தால் துன்பப்பட்டு, கர்ணனின் மேலாடையில் நின்றாள்; கௌரவ மருமகள், விருஷ்ணி குலப் பெண், மத்மமாலை போல வாடியவளாக.
5.144.30
आपृष्ठतापाञ्जप्त्वा स परिवृत्त्य यतव्रतः ।
दृष्ट्वा कुन्तीमुपातिष्ठदभिवाद्य कृताञ्जलिः ॥ ५.१४४.३० ॥
முதுகின் வெப்பத்தால் ஜபம் செய்து, திரும்பிய விரத உறுதியுள்ளவன் குந்தியைக் கண்டு, வணங்கி, கைகூப்பியவனாக அருகில் நின்றான்.
5.144.31
यथान्यायं महातेजा मानी धर्मभृतां वरः ।
उत्स्मयन्प्रणतः प्राह कुन्तीं वैकर्तनो वृषः ॥ ५.१४४.३१ ॥
முறைப்படி, பெரும் ஒளியுடையவனும், பெருமிதமுள்ளவனும், அறம் தாங்குவோரில் சிறந்தவனுமான வைகர்தனன் விருஷன் (கர்ணன்) புன்னகைத்தவாறு பணிவுடன் குந்தியிடம் கூறினான்.