ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 5.147
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.147.1
आगम्य हास्तिनपुरादुपप्लाव्यमरिन्दमः ।
पाण्डवानां यथावृत्तं केशवः सर्वमुक्तवान् ॥ ५.१४७.१ ॥
ಹಸ್ತಿನಾಪುರದಿಂದ ಬಂದು ಶತ್ರುದಮನನಾದ ಕೇಶವನು ಉಪಪ್ಲವ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡವರಿಗೆ ನಡೆದದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಹೇಳಿದನು.
5.147.2
संभाष्य सुचिरं कालं मन्त्रयित्वा पुनः पुनः ।
स्वमेव भवनं शौरिर्विश्रमार्थं जगाम ह ॥ ५.१४७.२ ॥
ಬಹಳ ಕಾಲ ಮಾತನಾಡಿ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಂತ್ರಾಲೋಚನೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಶೌರಿಯು ವಿಶ್ರಾಂತಿಗಾಗಿ ತನ್ನ ಭವನಕ್ಕೆ ಹೋದನು.
5.147.3
विसृज्य सर्वान्नृपतीन्विराटप्रमुखांस्तदा ।
पाण्डवा भ्रातरः पञ्च भानावस्तंगते सति ॥ ५.१४७.३ ॥
ವಿರಾಟನೇ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜರನ್ನು ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟ ನಂತರ, ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತನಾದಾಗ, ಐವರು ಸಹೋದರ ಪಾಂಡವರು…
5.147.4
सन्ध्यामुपास्य ध्यायन्तस्तमेव गतमानसाः ।
आनाय्य कृष्णं दाशार्हं पुनर्मन्त्रममन्त्रयन् ॥ ५.१४७.४ ॥
ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ ಮಾಡಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅವನಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ದಾಶಾರ್ಹ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕರೆಸಿ ಮತ್ತೆ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿದರು.
5.147.5
त्वया नागपुरं गत्वा सभायां धृतराष्ट्रजः ।
किमुक्तः पुण्डरीकाक्ष तन्नः शंसितुमर्हसि ॥ ५.१४७.५ ॥
ಓ ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷನೇ! ನೀನು ನಾಗಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಗನಿಗೆ ಏನು ಹೇಳಿದೆ? ಅದನ್ನು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಬೇಕು.
5.147.6
मया नागपुरं गत्वा सभायां धृतराष्ट्रजः ।
तथ्यं पथ्यं हितं चोक्तो न च गृह्णाति दुर्मतिः । ॥ ५.१४७.६ ॥
ನಾನು ನಾಗಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಗನಿಗೆ ಸತ್ಯವೂ ಹಿತವೂ ಶ್ರೇಯಸ್ಕರವೂ ಆದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದೆನು; ಆದರೆ ಆ ದುರ್ಬುದ್ಧಿಯು ಅವುಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ.
5.147.7
तस्मिन्नुत्पथमापन्ने कुरुवृद्धः पितामहः ।
किमुक्तवान्हृषीकेश दुर्योधनममर्षणम् ॥ ५.१४७.७ ॥
ಹೃಷೀಕೇಶ! ಅವನು ಕೆಟ್ಟ ದಾರಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಕುರುವೃದ್ಧ ಪಿತಾಮಹರು ಅಸಹನಶೀಲನಾದ ದುರ್ಯೋಧನನಿಗೆ ಏನು ಹೇಳಿದರು?
5.147.8
आचार्यो वा महाभाग भारद्वाजः किमब्रवीत् ।
पितरौ धृतराष्ट्रस्तं गान्धारी वा किमब्रवीत् ॥ ५.१४७.८ ॥
ಮಹಾಭಾಗ! ಆಚಾರ್ಯ ಭಾರದ್ವಾಜ (ದ್ರೋಣ) ಏನು ಹೇಳಿದರು? ಅಥವಾ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ ಮತ್ತು ಗಾಂಧಾರಿ ಅವನಿಗೆ ಏನು ಹೇಳಿದರು?
5.147.9
पिता यवीयानस्माकं क्षत्ता धर्मविदां वरः ।
पुत्रशोकाभिसन्तप्तः किमाह धृतराष्ट्रजम् ॥ ५.१४७.९ ॥
ನಮ್ಮ ತಂದೆಯ ಕಿರಿಯ ತಮ್ಮ, ಧರ್ಮಜ್ಞರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕ್ಷತ್ತ (ವಿದುರ), ಪುತ್ರಶೋಕದಿಂದ ಸಂತಪ್ತನಾಗಿ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರಪುತ್ರನಿಗೆ ಏನು ಹೇಳಿದರು?
5.147.10
किंच सर्वे नृपतयः सभायां ये समासते ।
उक्तवन्तो यथातत्त्वं तद्ब्रूहि त्वं जनार्दन ॥ ५.१४७.१० ॥
ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ರಾಜರು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಏನು ಹೇಳಿದರು? ಜನಾರ್ದನ! ನೀನೇ ಅದನ್ನು ಹೇಳು.
5.147.11
उक्तवान्हि भवान्सर्वं वचनं कुरुमुख्ययोः ।
धार्तराष्ट्रस्य तेषां हि वचनं कुरुसंसदि ॥ ५.१४७.११ ॥
ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠರಿಬ್ಬರ ಮಾತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದೀಯೆ; ಕುರುಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರಪುತ್ರನ ಮತ್ತು ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನೂ ಕೂಡ.
5.147.12
कामलोभाभिभूतस्य मन्दस्य प्राज्ञमानिनः ।
अप्रियं हृदये मह्यं तन्न तिष्ठति केशव ॥ ५.१४७.१२ ॥
ಕಾಮ-ಲೋಭಕ್ಕೆ ವಶನಾದ, ಮೂರ್ಖನಾಗಿದ್ದರೂ ತನ್ನನ್ನು ಪ್ರಾಜ್ಞನೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ಅವನ ಅಪ್ರಿಯ ಮಾತುಗಳು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ; ಕೇಶವ!
5.147.13
तेषां वाक्यानि गोविन्द श्रोतुमिच्छाम्यहं विभो ।
यथा च नाभिपद्येत कालस्तात तथा कुरु।
भवान्हि नो गतिः कृष्ण भवान्नाथो भवान्गुरुः ॥ ५.१४७.१३ ॥
ಗೋವಿಂದ, ಓ ವಿಭೋ, ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರಿಯನೇ, ಕಾಲವು ನಮಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗದಂತೆ ಮಾಡು. ಕೃಷ್ಣಾ, ನೀನೇ ನಮ್ಮ ಆಶ್ರಯ; ನೀನೇ ನಾಥ ಮತ್ತು ಗುರು.
5.147.14
श्रृणु राजन्यथा वाक्यमुक्तो राजा सुयोधनः ।
मध्ये कुरूणां राजेन्द्र सभायां तन्निबोध मे ॥ ५.१४७.१४ ॥
ರಾಜನೇ, ಕೇಳು. ಕುರುಗಳ ನಡುವೆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜ ಸುಯೋಧನನಿಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ತಿಳಿ.
5.147.15
मया विश्राविते वाक्ये जहास धृतराष्ट्रजः ।
अथ भीष्मः सुसंक्रुद्ध इदं वचनमब्रवीत् ॥ ५.१४७.१५ ॥
ನಾನು ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದಾಗ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಗ ನಕ್ಕ. ಆಗ ಭೀಷ್ಮನು ಬಹಳ ಕೋಪಗೊಂಡು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
5.147.16
दुर्योधन निबोधेदं कुलार्थे यद्ब्रवीमि ते ।
तच्छ्रुत्वा राजशार्दूल स्वकुलस्य हितं कुरु ॥ ५.१४७.१६ ॥
ದುರ್ಯೋಧನ, ಕುಲದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳು. ರಾಜರಲ್ಲಿ ಹುಲಿಯೇ, ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ನಿನ್ನ ಕುಲದ ಹಿತವನ್ನು ಮಾಡು.
5.147.17
मम तात पिता राजञ्शन्तनुर्लोकविश्रुतः ।
तस्याहमेक एवासं पुत्रः पुत्रवतां वरः ॥ ५.१४७.१७ ॥
ನನ್ನ ತಂದೆ, ರಾಜನೇ, ಲೋಕಪ್ರಸಿದ್ಧ ಶಂತನು. ಅವರಿಗೆ ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಮಗನಾಗಿದ್ದೆ; ಮಕ್ಕಳುಳ್ಳವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು.
5.147.18
तस्य बुद्धिः समुत्पन्ना द्वितीयः स्यात्कथं सुतः ।
एकपुत्रमपुत्रं वै प्रवदन्ति मनीषिणः ॥ ५.१४७.१८ ॥
ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಯೋಚನೆ ಹುಟ್ಟಿತು: ಎರಡನೆಯ ಮಗ ಹೇಗೆ ಆಗಬಲ್ಲನು? ಒಬ್ಬನೇ ಮಗನುಳ್ಳವನನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದವನು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.
5.147.19
न चोच्छेदं कुलं यायाद्विस्तीर्येच्च कथं यशः ।
तस्याहमीप्सितं बुद्ध्वा कालीं मातरमावहम् ॥ ५.१४७.१९ ॥
ಕುಲ ನಾಶವಾಗದಂತೆ, ಕೀರ್ತಿ ಹೇಗೆ ಹರಡಬೇಕು — ಅವನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು ನಾನು ತಾಯಿ ಕಾಳಿಯನ್ನು ಕರೆತಂದೆ.
5.147.20
प्रतिज्ञां दुष्करां कृत्वा पितुरर्थे कुलस्य च ।
अराजा चोर्ध्वरेताश्च यथा सुविदितं तव।
प्रतीतो निवसाम्येष प्रतिज्ञामनुपालयन् ॥ ५.१४७.२० ॥
ತಂದೆಗಾಗಿ, ಕುಲಕ್ಕಾಗಿ ಕಠಿಣ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ, ರಾಜನಾಗದೆ, ಊರ್ಧ್ವರೇತನಾಗಿ — ನಿಮಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಂತೆ — ಇವನು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
5.147.21
तस्यां जज्ञे महाबाहुः श्रीमान्कुरुकुलोद्वहः ।
विचित्रवीर्यो धर्मात्मा कनीयान्मम पार्थिव ॥ ५.१४७.२१ ॥
ಅವಳಲ್ಲಿ ಮಹಾಬಾಹುವೂ, ಶ್ರೀಮಂತನೂ, ಕುರುಕುಲದ ಭಾರವನ್ನು ಹೊತ್ತವನೂ, ಧರ್ಮಾತ್ಮನೂ ಆದ ವಿಚಿತ್ರವೀರ್ಯನು ಜನಿಸಿದನು — ಓ ರಾಜನೇ, ಅವನು ನನ್ನ ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರ.
5.147.22
स्वर्यातेऽहं पितरि तं स्वराज्ये सन्न्यवेशयम् ।
विचित्रवीर्यं राजानं भृत्यो भूत्वा ह्यधश्चरः ॥ ५.१४७.२२ ॥
ತಂದೆ ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥನಾದ ಬಳಿಕ, ಅವನನ್ನು ಅವನ ಸ್ವರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದೆ — ರಾಜ ವಿಚಿತ್ರವೀರ್ಯನನ್ನು, ಸೇವಕನಾಗಿ, ಕೆಳಗೆ ನಿಂತು.
5.147.23
तस्याहं सदृशान्दारान्राजेन्द्र समुपाहरम् ।
जित्वा पार्थिवसङ्घातमपि ते बहुशः श्रुतम् ॥ ५.१४७.२३ ॥
ಓ ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ಅವನಿಗೆ ತಕ್ಕ ಪತ್ನಿಯರನ್ನು ನಾನು ಕರೆತಂದೆ — ರಾಜರ ಸಮೂಹವನ್ನು ಗೆದ್ದು; ಇದನ್ನು ನೀವೂ ಹಲವು ಬಾರಿ ಕೇಳಿದ್ದೀರಿ.
5.147.24
ततो रामेण समरे द्वन्द्वयुद्धमुपागमम् ।
स हि रामभयादेभिर्नागरैर्विप्रवासितः ॥ ५.१४७.२४ ॥
ಆಗ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ರಾಮನೊಡನೆ ದ್ವಂದ್ವಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದೆನು. ಅವನು ರಾಮನ ಭಯದಿಂದ ಈ ಪೌರರಿಂದ ಗಡೀಪಾರಾಗಿದ್ದನು.
5.147.25
दारेष्वप्यतिसक्तश्च यक्ष्माणं समपद्यत ।
यदा त्वराजके राष्ट्रे न ववर्ष सुरेश्वरः ।
तदाभ्यधावन्मामेव प्रजाः क्षुद्भयपीडिताः ॥ ५.१४७.२५ ॥
ಪತ್ನಿಯರಲ್ಲೂ ಅತಿಯಾಗಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿದ್ದ ಅವನು ಯಕ್ಷ್ಮ ರೋಗಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾದನು. ರಾಜನಿಲ್ಲದ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಸುರೇಶ್ವರನು (ಇಂದ್ರ) ಮಳೆ ಸುರಿಸದಿದ್ದಾಗ, ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಭಯದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದ ಪ್ರಜೆಗಳು ನನ್ನ ಬಳಿಯೇ ಓಡಿ ಬಂದರು.
5.147.26
उपक्षीणाः प्रजाः सर्वा राजा भव भवाय नः ।
ईतीः प्रणुद भद्रं शन्तनोः कुलवर्धन ॥ ५.१४७.२६ ॥
ಎಲ್ಲ ಪ್ರಜೆಗಳೂ ಕ್ಷೀಣರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ರಾಜನಾಗು. ಶಂತನುವಿನ ಕುಲವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವವನೇ, ಉಪದ್ರವಗಳನ್ನು ಓಡಿಸು; ಶಂತನುವಿಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ.
5.147.27
पीड्यन्ते ते प्रजाः सर्वा व्याधिभिर्भृशदारुणैः ।
अल्पावशिष्टा गाङ्गेय ताः परित्रातुमर्हसि ॥ ५.१४७.२७ ॥
ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಜೆಗಳೂ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ರೋಗಗಳಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಗಾಂಗೇಯನೇ, ಅಲ್ಪರೇ ಉಳಿದಿದ್ದಾರೆ; ಅವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ನಿನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯ.
5.147.28
व्याधीन्प्रणुद्य वीर त्वं प्रजा धर्मेण पालय ।
त्वयि जिवती मा राष्ट्रं विनाशमुपगच्छतु ॥ ५.१४७.२८ ॥
ವೀರನೇ, ನೀನು ರೋಗಗಳನ್ನು ಓಡಿಸಿ ಧರ್ಮದಿಂದ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸು. ನೀನು ಬದುಕಿರುವಾಗ ರಾಷ್ಟ್ರವು ವಿನಾಶವನ್ನು ಹೊಂದದಿರಲಿ.
5.147.29
प्रजानां क्रोशतीनां वै नैवाक्षुभ्यत मे मनः ।
प्रतिज्ञां रक्षमाणस्य तद्वृत्तं स्मरतस्तथा ।
ततः पौरा महाराज माता काली च मे शुभा ॥ ५.१४७.२९ ॥
ಪ್ರಜೆಗಳು ಕೂಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕದಡಲಿಲ್ಲ; ನಾನು ನನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಾ ಆ ನಡೆಯನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗ, ಮಹಾರಾಜನೇ, ನಾಗರಿಕರು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಶುಭೆಯಾದ ತಾಯಿ ಕಾಳಿಯೂ (ನನ್ನನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡರು).
5.147.30
भृत्याः पुरोहिताचार्या ब्राह्मणाश्च बहुश्रुताः ।
मामूचुर्भृशसंतप्ता भव राजेति सन्ततम् ॥ ५.१४७.३० ॥
ಸೇವಕರು, ಪುರೋಹಿತರು, ಆಚಾರ್ಯರು ಮತ್ತು ಬಹುಶ್ರುತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತಪ್ತರಾಗಿ, "ರಾಜನಾಗು" ಎಂದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು.
5.147.31
प्रतीपरक्षितं राष्ट्रं त्वां प्राप्य विनशिष्यति ।
स त्वमस्मद्धितार्थं वै राजा भव महामते ॥ ५.१४७.३१ ॥
ಪ್ರತೀಪನಿಂದ ರಕ್ಷಿತವಾದ ಈ ರಾಷ್ಟ್ರವು ನಿನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯದಿದ್ದರೆ ನಾಶವಾಗುವುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಓ ಮಹಾಮತಿ, ನಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ರಾಜನಾಗು.
5.147.32
इत्युक्तः प्राञ्जलिर्भूत्वा दुःखितो भृशमातुरः ।
तेभ्यो न्यवेदयं तत्र प्रतिज्ञां पितृगोरवात् ॥ ५.१४७.३२ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತನಾಗಿ ವ್ಯಾಕುಲನಾದ ನಾನು, ತಂದೆಯ ಮೇಲಿನ ಗೌರವದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿದೆನು.
5.147.33
ऊर्ध्वरेता ह्यराजा च कुलस्यार्थे पुनः पुनः ।
विशेषतस्त्वदर्थं च धुरि मा मां नियोजय ॥ ५.१४७.३३ ॥
ನಾನು ಊರ್ಧ್ವರೇತಸ್ಸು, ರಾಜನಲ್ಲ. ಆದರೂ ಕುಲದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಿನಗಾಗಿ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನನ್ನನ್ನು ನೊಗಕ್ಕೆ ಹೂಡಬೇಡ.
5.147.34
ततोऽहं प्राञ्जलिर्भूत्वा मातरं संप्रसादयम् ।
नाम्ब शन्तनुना जातः कौरवं वंशमुद्वहन् ॥ ५.१४७.३४ ॥
ಆಗ ನಾನು ಕೈಜೋಡಿಸಿ ತಾಯಿಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದೆನು: 'ಅಮ್ಮಾ, ನಾನು ಶಂತನುವಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದವನು; ಕೌರವ ವಂಶವನ್ನು ಹೊತ್ತವನು.'
5.147.35
प्रतिज्ञां वितथां कुर्यामिति राजन्पुनः पुनः ।
विशेषतस्त्वदर्थं च प्रतिज्ञां कृतवानहम् ॥ ५.१४७.३५ ॥
ಓ ರಾಜನೇ, 'ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಸುಳ್ಳಾಗಿಸುತ್ತೇನೆ' ಎಂದಲ್ಲ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಿನಗಾಗಿಯೇ ನಾನು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದೆನು.
5.147.36
अहं प्रेष्यश्च दासश्च तवाद्य सुतवत्सले ।
एवं तामनुनीयाहं मातरं जनसन्निधौ ॥ ५.१४७.३६ ॥
ಇಂದು ನಾನು ನಿನ್ನ ಸೇವಕ ಮತ್ತು ದಾಸ, ಓ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿಯುಳ್ಳ ತಾಯಿ. ಹೀಗೆ ಜನರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ತಾಯಿಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದೆನು.
5.147.37
अयाचं भ्रतृदारेषु तदा व्यासं महामुनिम् ।
सह मात्रा महाराज प्रसाद्य तमृषिं महामुनिम् । ॥ ५.१४७.३७ ॥
ಮಹಾರಾಜನೇ, ಆಗ ಸಹೋದರನ ಪತ್ನಿಯರ ಕುರಿತು ನಾನು ಮಹಾಮುನಿ ವ್ಯಾಸರನ್ನು ಬೇಡಿದೆನು; ತಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಆ ಮಹಾಮುನಿ ಋಷಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ.
5.147.38
अपत्यार्थं महाराज प्रसादं कृतवांश्च सः ।
त्रीन्स पुत्रानजनयत्तदा भरतसत्तम ॥ ५.१४७.३८ ॥
ಮಹಾರಾಜನೇ, ಸಂತಾನಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಕೃಪೆ ತೋರಿದರು; ಆಗ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಅವರು ಮೂವರು ಪುತ್ರರನ್ನು ಹಡೆದರು.
5.147.39
अन्धः करणहीनत्वान्न वै राजा पिता तव ।
राजा तु पाण्डुरभवन्महात्मा लोकविश्रुतः ॥ ५.१४७.३९ ॥
ಕುರುಡನಾಗಿದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ತಂದೆ ರಾಜನಾಗಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಮಹಾತ್ಮನೂ ಲೋಕಪ್ರಸಿದ್ಧನೂ ಆದ ಪಾಂಡು ರಾಜನಾದನು.
5.147.40
स राजा तस्य ते पुत्राः पितुर्दायाद्यहारिणः ।
मा तात कलहं कार्षी राज्यस्यार्धं प्रदीयताम् ॥ ५.१४७.४० ॥
ಆ ರಾಜನ ಮಕ್ಕಳು ತಂದೆಯ ಆಸ್ತಿಯ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಗಳು; ಮಗನೇ, ಕಲಹ ಮಾಡಬೇಡ; ರಾಜ್ಯದ ಅರ್ಧ ಭಾಗವನ್ನು ಕೊಡಲಿ.
5.147.41
मयि जीवति राज्यं कः संप्रशासेत्पुमानिह ।
मावमंस्या वचो मह्यं शममिच्छामि वः सदा ॥ ५.१४७.४१ ॥
ನಾನು ಬದುಕಿರುವಾಗ ಈ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಯಾರು ಆಳುತ್ತಾರೆ? ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಬೇಡ; ನಾನು ಸದಾ ನಿಮಗೆ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.
5.147.42
न विशेषोऽस्ति मे पुत्र त्वयि तेषु च षार्थिव ।
मतमेतत्पितुस्तुभ्यं गान्धार्या विदुरस्य च ॥ ५.१४७.४२ ॥
ಮಗನೇ, ನನಗೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯೂ ಅವರಲ್ಲಿಯೂ ಭೇದವಿಲ್ಲ, ರಾಜನೇ. ಇದೇ ತಂದೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯ; ನಿನಗೆ ಗಾಂಧಾರಿ ಮತ್ತು ವಿದುರರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೂ ಇದೇ.
5.147.43
श्रोतव्यं खलु वृद्धानां नाभिशङ्कीर्वचो मम ।
नाशयिष्यसि मा सर्वमात्मानं पृथिवीं तथा ॥ ५.१४७.४३ ॥
ಹಿರಿಯರ ಮಾತನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಕೇಳಬೇಕು; ನನ್ನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹಪಡಬೇಡ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ, ನಿನ್ನನ್ನೂ ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡುವೆ.