Mahābhārata · Adhyāya 5.147
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.147.1
आगम्य हास्तिनपुरादुपप्लाव्यमरिन्दमः ।
पाण्डवानां यथावृत्तं केशवः सर्वमुक्तवान् ॥ ५.१४७.१ ॥
Als Keśava, der Feindbezwinger, von Hāstinapura nach Upaplavya gekommen war, berichtete er den Pāṇḍava alles, so wie es sich zugetragen hatte.
5.147.2
संभाष्य सुचिरं कालं मन्त्रयित्वा पुनः पुनः ।
स्वमेव भवनं शौरिर्विश्रमार्थं जगाम ह ॥ ५.१४७.२ ॥
Nachdem er lange Zeit gesprochen und immer wieder beraten hatte, ging Śauri in seine eigene Wohnung, um zu ruhen.
5.147.3
विसृज्य सर्वान्नृपतीन्विराटप्रमुखांस्तदा ।
पाण्डवा भ्रातरः पञ्च भानावस्तंगते सति ॥ ५.१४७.३ ॥
Nachdem er alle Könige unter Führung Virāṭas entlassen hatte, als die Sonne untergegangen war, die fünf Brüder, die Pāṇḍava…
5.147.4
सन्ध्यामुपास्य ध्यायन्तस्तमेव गतमानसाः ।
आनाय्य कृष्णं दाशार्हं पुनर्मन्त्रममन्त्रयन् ॥ ५.१४७.४ ॥
Nachdem sie das Abendgebet vollzogen hatten und ihre Gedanken ganz auf ihn gerichtet waren, ließen sie Kṛṣṇa den Dāśārha rufen und berieten erneut.
5.147.5
त्वया नागपुरं गत्वा सभायां धृतराष्ट्रजः ।
किमुक्तः पुण्डरीकाक्ष तन्नः शंसितुमर्हसि ॥ ५.१४७.५ ॥
O Lotusäugiger, was hast du dem Sohn Dhṛtarāṣṭras in der Versammlung gesagt, nachdem du nach Nāgapura gegangen warst? Das solltest du uns mitteilen.
5.147.6
मया नागपुरं गत्वा सभायां धृतराष्ट्रजः ।
तथ्यं पथ्यं हितं चोक्तो न च गृह्णाति दुर्मतिः । ॥ ५.१४७.६ ॥
Ich ging nach Nāgapura und sagte dem Sohn Dhṛtarāṣṭras in der Versammlung wahre, heilsame und nützliche Worte; doch der Törichte nahm sie nicht an.
5.147.7
तस्मिन्नुत्पथमापन्ने कुरुवृद्धः पितामहः ।
किमुक्तवान्हृषीकेश दुर्योधनममर्षणम् ॥ ५.१४७.७ ॥
O Hṛṣīkeśa, was sagte der Großvater, der Älteste der Kurus, zum unduldsamen Duryodhana, als dieser auf den falschen Pfad geraten war?
5.147.8
आचार्यो वा महाभाग भारद्वाजः किमब्रवीत् ।
पितरौ धृतराष्ट्रस्तं गान्धारी वा किमब्रवीत् ॥ ५.१४७.८ ॥
O Glücklicher, was sagte der Lehrer Bhāradvāja (Droṇa)? Oder was sagten seine Eltern Dhṛtarāṣṭra und Gāndhārī zu ihm?
5.147.9
पिता यवीयानस्माकं क्षत्ता धर्मविदां वरः ।
पुत्रशोकाभिसन्तप्तः किमाह धृतराष्ट्रजम् ॥ ५.१४७.९ ॥
Unser jüngerer Onkel, Kṣattā (Vidura), der Beste unter den Kennern des dharma, von Kummer um seinen Sohn gequält, was sagte er zum Sohn des Dhṛtarāṣṭra?
5.147.10
किंच सर्वे नृपतयः सभायां ये समासते ।
उक्तवन्तो यथातत्त्वं तद्ब्रूहि त्वं जनार्दन ॥ ५.१४७.१० ॥
Und was sagten alle Könige, die in der Versammlung sitzen, der Wahrheit gemäß? O Janārdana, erzähle du es mir.
5.147.11
उक्तवान्हि भवान्सर्वं वचनं कुरुमुख्ययोः ।
धार्तराष्ट्रस्य तेषां हि वचनं कुरुसंसदि ॥ ५.१४७.११ ॥
Du hast tatsächlich alle Worte der beiden vornehmsten Kurus berichtet, und in der Kuru-Versammlung die Worte des Sohnes des Dhṛtarāṣṭra und ihre eigenen.
5.147.12
कामलोभाभिभूतस्य मन्दस्य प्राज्ञमानिनः ।
अप्रियं हृदये मह्यं तन्न तिष्ठति केशव ॥ ५.१४७.१२ ॥
Von Begierde und Gier überwältigt, ein Narr, der sich für weise hält – seine unangenehmen Worte bleiben nicht in meinem Herzen, o Keśava.
5.147.13
तेषां वाक्यानि गोविन्द श्रोतुमिच्छाम्यहं विभो ।
यथा च नाभिपद्येत कालस्तात तथा कुरु।
भवान्हि नो गतिः कृष्ण भवान्नाथो भवान्गुरुः ॥ ५.१४७.१३ ॥
O Govinda, o Allmächtiger, ich wünsche ihre Worte zu hören. Lieber, handle so, dass die Zeit nicht gegen uns geht. Kṛṣṇa, du allein bist unsere Zuflucht, unser Herr und unser Lehrer.
5.147.14
श्रृणु राजन्यथा वाक्यमुक्तो राजा सुयोधनः ।
मध्ये कुरूणां राजेन्द्र सभायां तन्निबोध मे ॥ ५.१४७.१४ ॥
O König, höre: Erfahre von mir die Worte, die in der Versammlung inmitten der Kurus zu König Suyodhana gesprochen wurden.
5.147.15
मया विश्राविते वाक्ये जहास धृतराष्ट्रजः ।
अथ भीष्मः सुसंक्रुद्ध इदं वचनमब्रवीत् ॥ ५.१४७.१५ ॥
Als ich jene Worte verkündet hatte, lachte der Sohn Dhṛtarāṣṭras. Da sprach Bhīṣma, tief erzürnt, diese Worte.
5.147.16
दुर्योधन निबोधेदं कुलार्थे यद्ब्रवीमि ते ।
तच्छ्रुत्वा राजशार्दूल स्वकुलस्य हितं कुरु ॥ ५.१४७.१६ ॥
Duryodhana, höre, was ich dir zum Wohle der Familie sage. Tiger unter den Königen, habe es gehört und handle zum Besten deiner eigenen Familie.
5.147.17
मम तात पिता राजञ्शन्तनुर्लोकविश्रुतः ।
तस्याहमेक एवासं पुत्रः पुत्रवतां वरः ॥ ५.१४७.१७ ॥
Mein Vater, o König, war Śantanu, weltberühmt. Ich war sein einziger Sohn, der beste unter denen, die Söhne haben.
5.147.18
तस्य बुद्धिः समुत्पन्ना द्वितीयः स्यात्कथं सुतः ।
एकपुत्रमपुत्रं वै प्रवदन्ति मनीषिणः ॥ ५.१४७.१८ ॥
Ein Gedanke kam ihm auf: Wie könnte es einen zweiten Sohn geben? Die Weisen erklären, wer nur einen Sohn hat, sei in Wahrheit ohne Sohn.
5.147.19
न चोच्छेदं कुलं यायाद्विस्तीर्येच्च कथं यशः ।
तस्याहमीप्सितं बुद्ध्वा कालीं मातरमावहम् ॥ ५.१४७.१९ ॥
Damit das Geschlecht nicht untergeht und sein Ruhm sich ausbreitet — seinen Wunsch erkennend, brachte ich Mutter Kālī herbei.
5.147.20
प्रतिज्ञां दुष्करां कृत्वा पितुरर्थे कुलस्य च ।
अराजा चोर्ध्वरेताश्च यथा सुविदितं तव।
प्रतीतो निवसाम्येष प्रतिज्ञामनुपालयन् ॥ ५.१४७.२० ॥
Nachdem er ein schweres Gelübde für den Vater und das Geschlecht abgelegt hat, kein König ist und enthaltsam lebt — wie Ihr wohl wisst — wohnt er berühmt hier und hält sein Gelübde.
5.147.21
तस्यां जज्ञे महाबाहुः श्रीमान्कुरुकुलोद्वहः ।
विचित्रवीर्यो धर्मात्मा कनीयान्मम पार्थिव ॥ ५.१४७.२१ ॥
Von ihr wurde der starkarmige, glanzvolle Träger des Kuru-Geschlechts geboren, Vicitravīrya von gerechter Seele, mein jüngerer Bruder, o König.
5.147.22
स्वर्यातेऽहं पितरि तं स्वराज्ये सन्न्यवेशयम् ।
विचित्रवीर्यं राजानं भृत्यो भूत्वा ह्यधश्चरः ॥ ५.१४७.२२ ॥
Als mein Vater in den Himmel gegangen war, setzte ich ihn in seinem eigenen Reich ein — den König Vicitravīrya — indem ich sein Diener wurde und unter ihm weilte.
5.147.23
तस्याहं सदृशान्दारान्राजेन्द्र समुपाहरम् ।
जित्वा पार्थिवसङ्घातमपि ते बहुशः श्रुतम् ॥ ५.१४७.२३ ॥
O Herr der Könige, für ihn brachte ich passende Gattinnen herbei, nachdem ich eine Schar von Königen besiegt hatte — wie Ihr oft gehört habt.
5.147.24
ततो रामेण समरे द्वन्द्वयुद्धमुपागमम् ।
स हि रामभयादेभिर्नागरैर्विप्रवासितः ॥ ५.१४७.२४ ॥
Dann kam es im Kampf zum Zweikampf mit Rāma. Denn aus Furcht vor Rāma war er von diesen Stadtbewohnern verbannt worden.
5.147.25
दारेष्वप्यतिसक्तश्च यक्ष्माणं समपद्यत ।
यदा त्वराजके राष्ट्रे न ववर्ष सुरेश्वरः ।
तदाभ्यधावन्मामेव प्रजाः क्षुद्भयपीडिताः ॥ ५.१४७.२५ ॥
Übermäßig an seinen Gemahlinnen hängend, verfiel er der Schwindsucht. Als im königslosen Reich der Herr der Götter (Indra) keinen Regen spendete, eilte das von Hunger und Furcht geplagte Volk zu mir.
5.147.26
उपक्षीणाः प्रजाः सर्वा राजा भव भवाय नः ।
ईतीः प्रणुद भद्रं शन्तनोः कुलवर्धन ॥ ५.१४७.२६ ॥
Das ganze Volk ist ausgezehrt. Werde König zu unserem Wohl. O Mehrer des Geschlechts Śantanus, vertreibe die Plagen; Glück sei Śantanu!
5.147.27
पीड्यन्ते ते प्रजाः सर्वा व्याधिभिर्भृशदारुणैः ।
अल्पावशिष्टा गाङ्गेय ताः परित्रातुमर्हसि ॥ ५.१४७.२७ ॥
Dein ganzes Volk wird von furchtbaren Krankheiten gequält. O Sohn der Gaṅgā, nur wenige sind übrig; du solltest sie retten.
5.147.28
व्याधीन्प्रणुद्य वीर त्वं प्रजा धर्मेण पालय ।
त्वयि जिवती मा राष्ट्रं विनाशमुपगच्छतु ॥ ५.१४७.२८ ॥
O Held, vertreibe die Krankheiten und schütze das Volk gemäß dem Dharma. Solange du lebst, möge das Reich nicht dem Untergang anheimfallen.
5.147.29
प्रजानां क्रोशतीनां वै नैवाक्षुभ्यत मे मनः ।
प्रतिज्ञां रक्षमाणस्य तद्वृत्तं स्मरतस्तथा ।
ततः पौरा महाराज माता काली च मे शुभा ॥ ५.१४७.२९ ॥
Obwohl das Volk schrie, geriet mein Geist nicht einmal in Aufruhr; ich hielt mein Gelübde und erinnerte mich an jenes Verhalten. Da begannen, o großer König, die Bürger und meine glückverheißende Mutter Kālī, mich zu bitten.
5.147.30
भृत्याः पुरोहिताचार्या ब्राह्मणाश्च बहुश्रुताः ।
मामूचुर्भृशसंतप्ता भव राजेति सन्ततम् ॥ ५.१४७.३० ॥
Diener, Hauspriester und Lehrer sowie die vielgelehrten Brahmanen, tief betrübt, sagten immer wieder zu mir: "Werde König!"
5.147.31
प्रतीपरक्षितं राष्ट्रं त्वां प्राप्य विनशिष्यति ।
स त्वमस्मद्धितार्थं वै राजा भव महामते ॥ ५.१४७.३१ ॥
Dieses von Pratīpa beschützte Reich wird zugrunde gehen, wenn es dich nicht erlangt. Daher, o Großweiser, werde König zu unserem Wohl.
5.147.32
इत्युक्तः प्राञ्जलिर्भूत्वा दुःखितो भृशमातुरः ।
तेभ्यो न्यवेदयं तत्र प्रतिज्ञां पितृगोरवात् ॥ ५.१४७.३२ ॥
So angesprochen, mit gefalteten Händen, tief betrübt und bekümmert, erklärte ich ihnen dort aus Ehrfurcht vor meinem Vater mein Gelübde.
5.147.33
ऊर्ध्वरेता ह्यराजा च कुलस्यार्थे पुनः पुनः ।
विशेषतस्त्वदर्थं च धुरि मा मां नियोजय ॥ ५.१४७.३३ ॥
Ich bin einer, der seinen Samen zurückhält, und kein König; doch um des Geschlechts willen, immer wieder, und besonders deinetwegen, spanne mich nicht erneut ins Joch der Last.
5.147.34
ततोऽहं प्राञ्जलिर्भूत्वा मातरं संप्रसादयम् ।
नाम्ब शन्तनुना जातः कौरवं वंशमुद्वहन् ॥ ५.१४७.३४ ॥
Dann besänftigte ich, mit gefalteten Händen, meine Mutter: 'O Mutter, ich bin von Śantanu geboren und trage das Geschlecht der Kaurava.'
5.147.35
प्रतिज्ञां वितथां कुर्यामिति राजन्पुनः पुनः ।
विशेषतस्त्वदर्थं च प्रतिज्ञां कृतवानहम् ॥ ५.१४७.३५ ॥
O König, nicht soll ich mein Gelübde immer wieder zunichte machen; besonders um deinetwillen habe ich dieses Gelübde getan.
5.147.36
अहं प्रेष्यश्च दासश्च तवाद्य सुतवत्सले ।
एवं तामनुनीयाहं मातरं जनसन्निधौ ॥ ५.१४७.३६ ॥
Heute bin ich dein Diener und Sklave, o Mutter, die du deine Söhne liebst. So besänftigte ich vor den Leuten meine Mutter.
5.147.37
अयाचं भ्रतृदारेषु तदा व्यासं महामुनिम् ।
सह मात्रा महाराज प्रसाद्य तमृषिं महामुनिम् । ॥ ५.१४७.३७ ॥
O großer König, da bat ich den großen Weisen Vyāsa um die Frauen meines Bruders, nachdem ich zusammen mit der Mutter jenen großen Weisen besänftigt hatte.
5.147.38
अपत्यार्थं महाराज प्रसादं कृतवांश्च सः ।
त्रीन्स पुत्रानजनयत्तदा भरतसत्तम ॥ ५.१४७.३८ ॥
O großer König, um der Nachkommenschaft willen gewährte er seine Gunst, und dann, o Bester der Bharatas, zeugte er drei Söhne.
5.147.39
अन्धः करणहीनत्वान्न वै राजा पिता तव ।
राजा तु पाण्डुरभवन्महात्मा लोकविश्रुतः ॥ ५.१४७.३९ ॥
Weil er blind war und des Sehvermögens entbehrte, wurde dein Vater nicht König; doch Pāṇḍu, der großherzige und in der Welt berühmte, wurde König.
5.147.40
स राजा तस्य ते पुत्राः पितुर्दायाद्यहारिणः ।
मा तात कलहं कार्षी राज्यस्यार्धं प्रदीयताम् ॥ ५.१४७.४० ॥
Jener König und seine Söhne sind die Erben des väterlichen Erbes; mein Lieber, stifte keinen Streit; man gebe die Hälfte des Reiches.
5.147.41
मयि जीवति राज्यं कः संप्रशासेत्पुमानिह ।
मावमंस्या वचो मह्यं शममिच्छामि वः सदा ॥ ५.१४७.४१ ॥
Solange ich lebe, wer hier würde das Reich regieren? Verachte meine Worte nicht; ich wünsche euch stets Frieden.
5.147.42
न विशेषोऽस्ति मे पुत्र त्वयि तेषु च षार्थिव ।
मतमेतत्पितुस्तुभ्यं गान्धार्या विदुरस्य च ॥ ५.१४७.४२ ॥
Mein Sohn, für mich gibt es keinen Unterschied zwischen dir und ihnen, o König. Dies ist die Meinung deines Vaters, und auch Gāndhārīs und Viduras Meinung für dich.
5.147.43
श्रोतव्यं खलु वृद्धानां नाभिशङ्कीर्वचो मम ।
नाशयिष्यसि मा सर्वमात्मानं पृथिवीं तथा ॥ ५.१४७.४३ ॥
Die Worte der Älteren sollte man gewiss hören; zweifle nicht an meiner Rede. Sonst wirst du alles zerstören, dich selbst und auch die Erde.