மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.147
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.147.1
आगम्य हास्तिनपुरादुपप्लाव्यमरिन्दमः ।
पाण्डवानां यथावृत्तं केशवः सर्वमुक्तवान् ॥ ५.१४७.१ ॥
அரிந்தமனாகிய கேசவன் ஹாஸ்தினபுரத்திலிருந்து உபப்லவ்யத்திற்கு வந்து, பாண்டவர்களிடம் நடந்ததையெல்லாம் அப்படியே கூறினான்.
5.147.2
संभाष्य सुचिरं कालं मन्त्रयित्वा पुनः पुनः ।
स्वमेव भवनं शौरिर्विश्रमार्थं जगाम ह ॥ ५.१४७.२ ॥
நீண்ட நேரம் உரையாடி, மீண்டும் மீண்டும் ஆலோசித்த பின், சௌரி ஓய்வெடுப்பதற்காக தம் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.
5.147.3
विसृज्य सर्वान्नृपतीन्विराटप्रमुखांस्तदा ।
पाण्डवा भ्रातरः पञ्च भानावस्तंगते सति ॥ ५.१४७.३ ॥
விராடன் தலைமையிலான அனைத்து அரசர்களையும் அனுப்பிவிட்ட பின், சூரியன் மறைந்தபோது, ஐந்து சகோதரர்களான பாண்டவர்கள்…
5.147.4
सन्ध्यामुपास्य ध्यायन्तस्तमेव गतमानसाः ।
आनाय्य कृष्णं दाशार्हं पुनर्मन्त्रममन्त्रयन् ॥ ५.१४७.४ ॥
சந்தியா வந்தனம் செய்து, மனம் அவனிடமே லயித்தவர்களாக, தாசார்ஹ கிருஷ்ணனை அழைத்து மீண்டும் ஆலோசனை செய்தனர்.
5.147.5
त्वया नागपुरं गत्वा सभायां धृतराष्ट्रजः ।
किमुक्तः पुण्डरीकाक्ष तन्नः शंसितुमर्हसि ॥ ५.१४७.५ ॥
தாமரைக்கண்ணா! நீ நாகபுரம் சென்று சபையில் திருதராஷ்டிரனின் மகனிடம் என்ன சொன்னாய்? அதை எங்களுக்குச் சொல்லத் தகுதியுடையவன் நீ.
5.147.6
मया नागपुरं गत्वा सभायां धृतराष्ट्रजः ।
तथ्यं पथ्यं हितं चोक्तो न च गृह्णाति दुर्मतिः । ॥ ५.१४७.६ ॥
நான் நாகபுரம் சென்று சபையில் திருதராஷ்டிரனின் மகனிடம் உண்மையும், நலமும், நன்மையும் தரும் சொற்களைக் கூறினேன்; ஆனால் அந்தத் தீயபுத்தியுடையவன் அவற்றை ஏற்கவில்லை.
5.147.7
तस्मिन्नुत्पथमापन्ने कुरुवृद्धः पितामहः ।
किमुक्तवान्हृषीकेश दुर्योधनममर्षणम् ॥ ५.१४७.७ ॥
ஹ்ருஷீகேசா! அவன் தவறான பாதையில் சென்றபோது, குருக்களின் மூத்தவரான பிதாமகர் சீற்றம் கொண்ட துரியோதனனிடம் என்ன சொன்னார்?
5.147.8
आचार्यो वा महाभाग भारद्वाजः किमब्रवीत् ।
पितरौ धृतराष्ट्रस्तं गान्धारी वा किमब्रवीत् ॥ ५.१४७.८ ॥
மகாபாகனே! ஆசாரியர் பாரத்வாஜர் (துரோணர்) என்ன சொன்னார்? அல்லது பெற்றோர், திருதராஷ்டிரனும் காந்தாரியும் அவனிடம் என்ன சொன்னார்கள்?
5.147.9
पिता यवीयानस्माकं क्षत्ता धर्मविदां वरः ।
पुत्रशोकाभिसन्तप्तः किमाह धृतराष्ट्रजम् ॥ ५.१४७.९ ॥
நம் தந்தையின் இளையவரும், தர்மமறிந்தோரில் சிறந்தவருமான க்ஷத்ta (விதுரர்), மகன் துயரால் வருந்தி, திருதராஷ்டிரனின் மகனிடம் என்ன சொன்னார்?
5.147.10
किंच सर्वे नृपतयः सभायां ये समासते ।
उक्तवन्तो यथातत्त्वं तद्ब्रूहि त्वं जनार्दन ॥ ५.१४७.१० ॥
சபையில் அமர்ந்திருந்த அனைத்து அரசர்களும் உண்மைக்கேற்ப என்ன சொன்னார்கள்? ஜனார்தனா! நீயே அதைச் சொல்.
5.147.11
उक्तवान्हि भवान्सर्वं वचनं कुरुमुख्ययोः ।
धार्तराष्ट्रस्य तेषां हि वचनं कुरुसंसदि ॥ ५.१४७.११ ॥
குருக்களில் சிறந்த இருவரின் சொற்களையும் நீ முழுவதும் சொல்லியிருக்கிறாய்; குருச்சபையில் திருதராஷ்டிரனின் மகனின் சொற்களையும் அவர்களின் சொற்களையும் கூட.
5.147.12
कामलोभाभिभूतस्य मन्दस्य प्राज्ञमानिनः ।
अप्रियं हृदये मह्यं तन्न तिष्ठति केशव ॥ ५.१४७.१२ ॥
காமமும் பேராசையும் மூழ்கடித்த, அறிவிலியாயினும் தன்னை அறிஞனாக நினைக்கும் அவனுடைய அந்த விரும்பத்தகாத சொற்கள் என் மனதில் நிலைக்கவில்லை; கேசவா!
5.147.13
तेषां वाक्यानि गोविन्द श्रोतुमिच्छाम्यहं विभो ।
यथा च नाभिपद्येत कालस्तात तथा कुरु।
भवान्हि नो गतिः कृष्ण भवान्नाथो भवान्गुरुः ॥ ५.१४७.१३ ॥
கோவிந்தா, வீரனே, அவர்களின் வார்த்தைகளைக் கேட்க விரும்புகிறேன். அன்பனே, காலம் நம்மைப் பாதிக்காதபடி செய். கிருஷ்ணா, நீயே எங்கள் புகலிடம்; நீயே தலைவனும் குருவும்.
5.147.14
श्रृणु राजन्यथा वाक्यमुक्तो राजा सुयोधनः ।
मध्ये कुरूणां राजेन्द्र सभायां तन्निबोध मे ॥ ५.१४७.१४ ॥
அரசனே, கேள். குருக்களின் நடுவே சபையில் அரசன் சுயோதனனிடம் சொல்லப்பட்ட அந்த வார்த்தைகளை என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள்.
5.147.15
मया विश्राविते वाक्ये जहास धृतराष्ट्रजः ।
अथ भीष्मः सुसंक्रुद्ध इदं वचनमब्रवीत् ॥ ५.१४७.१५ ॥
நான் அந்த வார்த்தைகளை அறிவித்தபோது, திருதராஷ்டிரனின் மகன் சிரித்தான். அப்பொழுது பீஷ்மர் மிகவும் சினந்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
5.147.16
दुर्योधन निबोधेदं कुलार्थे यद्ब्रवीमि ते ।
तच्छ्रुत्वा राजशार्दूल स्वकुलस्य हितं कुरु ॥ ५.१४७.१६ ॥
துரியோதனா, குலத்தின் நலனுக்காக நான் உன்னிடம் சொல்வதை கேள். அரசர்களில் புலியே, அதைக் கேட்டு உன் குலத்தின் நலனைச் செய்.
5.147.17
मम तात पिता राजञ्शन्तनुर्लोकविश्रुतः ।
तस्याहमेक एवासं पुत्रः पुत्रवतां वरः ॥ ५.१४७.१७ ॥
என் தந்தை, அரசே, உலகப் புகழ் பெற்ற சாந்தனு. அவருக்கு நான் ஒருவனே மகனாக இருந்தேன்; மகன்களுடையவர்களில் சிறந்தவன்.
5.147.18
तस्य बुद्धिः समुत्पन्ना द्वितीयः स्यात्कथं सुतः ।
एकपुत्रमपुत्रं वै प्रवदन्ति मनीषिणः ॥ ५.१४७.१८ ॥
அவருக்கு இப்படி ஒரு எண்ணம் எழுந்தது: இரண்டாம் மகன் எப்படி இருப்பான்? ஒரே மகனை உடையவனைப் புத்திமான்கள் மகனற்றவன் என்றே சொல்கிறார்கள்.
5.147.19
न चोच्छेदं कुलं यायाद्विस्तीर्येच्च कथं यशः ।
तस्याहमीप्सितं बुद्ध्वा कालीं मातरमावहम् ॥ ५.१४७.१९ ॥
குலம் அழியாமல் இருக்கவும், புகழ் எவ்வாறு பரவவும் — அவனது விருப்பத்தை அறிந்து நான் தாய் காளியை அழைத்து வந்தேன்.
5.147.20
प्रतिज्ञां दुष्करां कृत्वा पितुरर्थे कुलस्य च ।
अराजा चोर्ध्वरेताश्च यथा सुविदितं तव।
प्रतीतो निवसाम्येष प्रतिज्ञामनुपालयन् ॥ ५.१४७.२० ॥
தந்தைக்காகவும் குலத்திற்காகவும் கடினமான சபதம் செய்து, அரசன் ஆகாமல், ஊர்த்வரேதனாக இருந்து — நீங்கள் நன்கு அறிந்தபடி — இவன் புகழ்பெற்று வாழ்கிறான், தன் சபதத்தைக் காப்பாற்றியபடி.
5.147.21
तस्यां जज्ञे महाबाहुः श्रीमान्कुरुकुलोद्वहः ।
विचित्रवीर्यो धर्मात्मा कनीयान्मम पार्थिव ॥ ५.१४७.२१ ॥
அவளிடம் மகாபாகுவும், செல்வம் மிக்கவனும், குருகுலத்தைத் தாங்கியவனுமான, தர்மாத்மாவாகிய விசித்திரவீரியன் பிறந்தான் — ஓ அரசே, அவன் என் இளையவன்.
5.147.22
स्वर्यातेऽहं पितरि तं स्वराज्ये सन्न्यवेशयम् ।
विचित्रवीर्यं राजानं भृत्यो भूत्वा ह्यधश्चरः ॥ ५.१४७.२२ ॥
தந்தை சொர்க்கம் அடைந்தபின், அவனை அவனுடைய சொந்த அரசில் நிலைநிறுத்தினேன் — அரசன் விசித்திரவீரியனை, ஊழியனாகி, கீழே நின்று.
5.147.23
तस्याहं सदृशान्दारान्राजेन्द्र समुपाहरम् ।
जित्वा पार्थिवसङ्घातमपि ते बहुशः श्रुतम् ॥ ५.१४७.२३ ॥
ஓ அரசர்களின் அரசே, அவனுக்குத் தகுந்த மனைவியரை நான் கொண்டு வந்தேன் — அரசர் கூட்டத்தை வென்று; இது உங்களுக்கும் பலமுறை கேட்டிருக்கும்.
5.147.24
ततो रामेण समरे द्वन्द्वयुद्धमुपागमम् ।
स हि रामभयादेभिर्नागरैर्विप्रवासितः ॥ ५.१४७.२४ ॥
பின்னர் போரில் ராமனுடன் நேருக்கு நேர் போரிட்டேன். அவன் ராமனின் பயத்தால் இந்த நகரவாசிகளால் நாடுகடத்தப்பட்டிருந்தான்.
5.147.25
दारेष्वप्यतिसक्तश्च यक्ष्माणं समपद्यत ।
यदा त्वराजके राष्ट्रे न ववर्ष सुरेश्वरः ।
तदाभ्यधावन्मामेव प्रजाः क्षुद्भयपीडिताः ॥ ५.१४७.२५ ॥
மனைவியரிடத்தும் மிகுந்த பற்றுடையவனாய் அவன் யக்ஷ்மா நோயால் பீடிக்கப்பட்டான். அரசனில்லாத நாட்டில் தேவர்களின் தலைவன் மழை பொழியாதபோது, பசியாலும் அச்சத்தாலும் வாடிய மக்கள் என்னிடமே ஓடி வந்தனர்.
5.147.26
उपक्षीणाः प्रजाः सर्वा राजा भव भवाय नः ।
ईतीः प्रणुद भद्रं शन्तनोः कुलवर्धन ॥ ५.१४७.२६ ॥
எல்லா மக்களும் மெலிந்து போயினர். எங்கள் நலத்திற்காக அரசனாகு. சந்தனுவின் குலத்தை வளர்ப்பவனே, துன்பங்களை விரட்டு; சந்தனுவுக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்.
5.147.27
पीड्यन्ते ते प्रजाः सर्वा व्याधिभिर्भृशदारुणैः ।
अल्पावशिष्टा गाङ्गेय ताः परित्रातुमर्हसि ॥ ५.१४७.२७ ॥
உன் மக்கள் அனைவரும் மிகக் கொடிய நோய்களால் வருந்துகின்றனர். கங்கையின் மகனே, சிலரே மிச்சமிருக்கின்றனர்; அவர்களைக் காப்பாற்றுவது உனக்குக் கடமை.
5.147.28
व्याधीन्प्रणुद्य वीर त्वं प्रजा धर्मेण पालय ।
त्वयि जिवती मा राष्ट्रं विनाशमुपगच्छतु ॥ ५.१४७.२८ ॥
வீரனே, நீ நோய்களை விரட்டி, தருமத்தின்படி மக்களைக் காத்திடு. நீ உயிரோடு இருக்கும்போதே இந்த நாடு அழிவதைப் பெறாதிருக்கட்டும்.
5.147.29
प्रजानां क्रोशतीनां वै नैवाक्षुभ्यत मे मनः ।
प्रतिज्ञां रक्षमाणस्य तद्वृत्तं स्मरतस्तथा ।
ततः पौरा महाराज माता काली च मे शुभा ॥ ५.१४७.२९ ॥
மக்கள் கதறியழுதபோதும் என் மனம் சலனமடையவில்லை; நான் என் சபதத்தைக் காத்து, அந்த நடத்தையை நினைவுகூர்ந்துகொண்டிருந்தேன். பின்னர், மகாராஜனே, நகரவாசிகளும் என் மங்கல தாயாகிய காளியும் (என்னை வேண்டினர்).
5.147.30
भृत्याः पुरोहिताचार्या ब्राह्मणाश्च बहुश्रुताः ।
मामूचुर्भृशसंतप्ता भव राजेति सन्ततम् ॥ ५.१४७.३० ॥
ஊழியர்களும், புரோகிதர்களும், ஆசிரியர்களும், மிகுந்த கல்வியறிவுடைய பிராமணர்களும் மிகவும் வருந்தி, "அரசனாகு" என்று எப்போதும் என்னிடம் கூறினர்.
5.147.31
प्रतीपरक्षितं राष्ट्रं त्वां प्राप्य विनशिष्यति ।
स त्वमस्मद्धितार्थं वै राजा भव महामते ॥ ५.१४७.३१ ॥
பிரதீபனால் காக்கப்பட்ட இந்த அரசு உன்னைப் பெற்றால் அழிந்துவிடும். ஆகையால், ஓ மஹாமதி, எங்கள் நலனுக்காக நீ அரசனாக இரு.
5.147.32
इत्युक्तः प्राञ्जलिर्भूत्वा दुःखितो भृशमातुरः ।
तेभ्यो न्यवेदयं तत्र प्रतिज्ञां पितृगोरवात् ॥ ५.१४७.३२ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, கைகூப்பி மிகவும் துன்பமுற்று வருந்தி, தந்தையின் மீதுள்ள மரியாதையால் அங்கே அவர்களிடம் என் சபதத்தை அறிவித்தேன்.
5.147.33
ऊर्ध्वरेता ह्यराजा च कुलस्यार्थे पुनः पुनः ।
विशेषतस्त्वदर्थं च धुरि मा मां नियोजय ॥ ५.१४७.३३ ॥
நான் ஊர்த்வரேதஸ்; அரசனும் அல்ல. ஆயினும் குலத்தின் நலனுக்காகவும், குறிப்பாக உனக்காகவும், மீண்டும் மீண்டும் என்னை நுகத்தில் பூட்டாதே.
5.147.34
ततोऽहं प्राञ्जलिर्भूत्वा मातरं संप्रसादयम् ।
नाम्ब शन्तनुना जातः कौरवं वंशमुद्वहन् ॥ ५.१४७.३४ ॥
பிறகு கைகூப்பி நான் என் தாயை சமாதானப்படுத்தினேன்: 'அம்மா, நான் சந்தனுவினால் பிறந்தவன்; குரு வம்சத்தைத் தாங்குபவன்.'
5.147.35
प्रतिज्ञां वितथां कुर्यामिति राजन्पुनः पुनः ।
विशेषतस्त्वदर्थं च प्रतिज्ञां कृतवानहम् ॥ ५.१४७.३५ ॥
அரசே, 'நான் மீண்டும் மீண்டும் என் சபதத்தைப் பொய்யாக்குவேன்' என்பது அல்ல; குறிப்பாக உனக்காகவே நான் சபதம் செய்தேன்.
5.147.36
अहं प्रेष्यश्च दासश्च तवाद्य सुतवत्सले ।
एवं तामनुनीयाहं मातरं जनसन्निधौ ॥ ५.१४७.३६ ॥
இன்று நான் உன் ஏவலாளும் அடிமையுமாவேன், ஓ மகனிடம் அன்புள்ள தாயே. இவ்வாறு மக்கள் முன்னிலையில் என் தாயை சமாதானப்படுத்தினேன்.
5.147.37
अयाचं भ्रतृदारेषु तदा व्यासं महामुनिम् ।
सह मात्रा महाराज प्रसाद्य तमृषिं महामुनिम् । ॥ ५.१४७.३७ ॥
மகாராஜனே, அப்போது நான் சகோதரரின் மனைவியரைக் குறித்து மகாமுனி வியாசரிடம் வேண்டினேன்; தாயுடன் சேர்ந்து அந்த மகாமுனி ரிஷியை மகிழ்வித்து.
5.147.38
अपत्यार्थं महाराज प्रसादं कृतवांश्च सः ।
त्रीन्स पुत्रानजनयत्तदा भरतसत्तम ॥ ५.१४७.३८ ॥
மகாராஜனே, சந்ததிக்காக அவர் அருள் புரிந்தார்; அப்போது, பரதர்களில் சிறந்தவனே, அவர் மூன்று மகன்களைப் பெற்றார்.
5.147.39
अन्धः करणहीनत्वान्न वै राजा पिता तव ।
राजा तु पाण्डुरभवन्महात्मा लोकविश्रुतः ॥ ५.१४७.३९ ॥
குருடனாக இருந்ததால் உன் தந்தை அரசனாக ஆகவில்லை; ஆனால் மகாத்மாவும் உலகப் புகழ் பெற்றவருமான பாண்டு அரசனானார்.
5.147.40
स राजा तस्य ते पुत्राः पितुर्दायाद्यहारिणः ।
मा तात कलहं कार्षी राज्यस्यार्धं प्रदीयताम् ॥ ५.१४७.४० ॥
அந்த அரசனின் மகன்கள் தந்தையின் சொத்துரிமையாளர்கள்; ஐயனே, சண்டை செய்யாதே; அரசின் பாதியைக் கொடு.
5.147.41
मयि जीवति राज्यं कः संप्रशासेत्पुमानिह ।
मावमंस्या वचो मह्यं शममिच्छामि वः सदा ॥ ५.१४७.४१ ॥
நான் உயிருடன் இருக்கையில் இந்த அரசை யார் ஆள்வான்? என் சொல்லை அவமதிக்காதே; நான் எப்போதும் உங்களுக்கு அமைதியை விரும்புகிறேன்.
5.147.42
न विशेषोऽस्ति मे पुत्र त्वयि तेषु च षार्थिव ।
मतमेतत्पितुस्तुभ्यं गान्धार्या विदुरस्य च ॥ ५.१४७.४२ ॥
மகனே, எனக்கு உன்னிடமும் அவர்களிடமும் எந்த வேறுபாடும் இல்லை, அரசே. இதுவே தந்தையின் கருத்து; உனக்கு காந்தாரியும் விதுரரும் கொண்ட கருத்தும் இதுவே.
5.147.43
श्रोतव्यं खलु वृद्धानां नाभिशङ्कीर्वचो मम ।
नाशयिष्यसि मा सर्वमात्मानं पृथिवीं तथा ॥ ५.१४७.४३ ॥
பெரியோர்களின் சொல்லைக் கேட்க வேண்டும்; என் வார்த்தையில் ஐயம் கொள்ளாதே. இல்லையேல் எல்லாவற்றையும், உன்னையும் பூமியையும் அழித்துவிடுவாய்.