Mahābhārata · Adhyāya 5.147
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.147.1
आगम्य हास्तिनपुरादुपप्लाव्यमरिन्दमः ।
पाण्डवानां यथावृत्तं केशवः सर्वमुक्तवान् ॥ ५.१४७.१ ॥
Tendo vindo de Hāstinapura a Upaplavya, Keśava, o subjugador de inimigos, contou aos Pāṇḍava tudo exatamente como havia acontecido.
5.147.2
संभाष्य सुचिरं कालं मन्त्रयित्वा पुनः पुनः ।
स्वमेव भवनं शौरिर्विश्रमार्थं जगाम ह ॥ ५.१४७.२ ॥
Após conversar por muito tempo e deliberar repetidas vezes, Śauri foi à sua própria morada para descansar.
5.147.3
विसृज्य सर्वान्नृपतीन्विराटप्रमुखांस्तदा ।
पाण्डवा भ्रातरः पञ्च भानावस्तंगते सति ॥ ५.१४७.३ ॥
Tendo despedido todos os reis liderados por Virāṭa, quando o sol já se tinha posto, os cinco irmãos Pāṇḍava…
5.147.4
सन्ध्यामुपास्य ध्यायन्तस्तमेव गतमानसाः ।
आनाय्य कृष्णं दाशार्हं पुनर्मन्त्रममन्त्रयन् ॥ ५.१४७.४ ॥
Tendo cumprido o rito do crepúsculo, com a mente voltada para ele, mandaram chamar Kṛṣṇa, o Dāśārha, e deliberaram novamente.
5.147.5
त्वया नागपुरं गत्वा सभायां धृतराष्ट्रजः ।
किमुक्तः पुण्डरीकाक्ष तन्नः शंसितुमर्हसि ॥ ५.१४७.५ ॥
Ó de olhos de lótus, o que disseste ao filho de Dhṛtarāṣṭra na assembleia, tendo ido a Nāgapura? Deves contar-nos.
5.147.6
मया नागपुरं गत्वा सभायां धृतराष्ट्रजः ।
तथ्यं पथ्यं हितं चोक्तो न च गृह्णाति दुर्मतिः । ॥ ५.१४७.६ ॥
Fui a Nāgapura e disse ao filho de Dhṛtarāṣṭra, na assembleia, palavras verdadeiras, salutares e benéficas, mas o de mente perversa não as aceitou.
5.147.7
तस्मिन्नुत्पथमापन्ने कुरुवृद्धः पितामहः ।
किमुक्तवान्हृषीकेश दुर्योधनममर्षणम् ॥ ५.१४७.७ ॥
Ó Hṛṣīkeśa, quando ele caiu no caminho errado, o que disse o avô, o ancião dos Kurus, ao intolerante Duryodhana?
5.147.8
आचार्यो वा महाभाग भारद्वाजः किमब्रवीत् ।
पितरौ धृतराष्ट्रस्तं गान्धारी वा किमब्रवीत् ॥ ५.१४७.८ ॥
Ó bem-aventurado, o que disse o mestre Bhāradvāja (Droṇa)? Ou o que lhe disseram seus pais, Dhṛtarāṣṭra e Gāndhārī?
5.147.9
पिता यवीयानस्माकं क्षत्ता धर्मविदां वरः ।
पुत्रशोकाभिसन्तप्तः किमाह धृतराष्ट्रजम् ॥ ५.१४७.९ ॥
Nosso tio paterno mais novo, Kṣattā (Vidura), o melhor dos conhecedores do dharma, atormentado pela dor do filho, o que disse ao filho de Dhṛtarāṣṭra?
5.147.10
किंच सर्वे नृपतयः सभायां ये समासते ।
उक्तवन्तो यथातत्त्वं तद्ब्रूहि त्वं जनार्दन ॥ ५.१४७.१० ॥
E o que disseram, conforme a verdade, todos os reis sentados na assembleia? Ó Janārdana, conte-me você mesmo.
5.147.11
उक्तवान्हि भवान्सर्वं वचनं कुरुमुख्ययोः ।
धार्तराष्ट्रस्य तेषां हि वचनं कुरुसंसदि ॥ ५.१४७.११ ॥
Você de fato relatou todas as palavras dos dois principais Kurus, e na assembleia dos Kurus as palavras do filho de Dhṛtarāṣṭra e as deles.
5.147.12
कामलोभाभिभूतस्य मन्दस्य प्राज्ञमानिनः ।
अप्रियं हृदये मह्यं तन्न तिष्ठति केशव ॥ ५.१४७.१२ ॥
Dominado pelo desejo e pela cobiça, um tolo que se julga sábio: suas palavras desagradáveis não permanecem no meu coração, ó Keśava.
5.147.13
तेषां वाक्यानि गोविन्द श्रोतुमिच्छाम्यहं विभो ।
यथा च नाभिपद्येत कालस्तात तथा कुरु।
भवान्हि नो गतिः कृष्ण भवान्नाथो भवान्गुरुः ॥ ५.१४७.१३ ॥
Ó Govinda, ó poderoso, desejo ouvir as palavras deles. Querido, age de modo que o tempo não se volte contra nós. Kṛṣṇa, tu és o nosso refúgio, o nosso senhor e o nosso mestre.
5.147.14
श्रृणु राजन्यथा वाक्यमुक्तो राजा सुयोधनः ।
मध्ये कुरूणां राजेन्द्र सभायां तन्निबोध मे ॥ ५.१४७.१४ ॥
Ó rei, escuta: compreende de mim as palavras que foram ditas ao rei Suyodhana na assembleia, no meio dos Kurus.
5.147.15
मया विश्राविते वाक्ये जहास धृतराष्ट्रजः ।
अथ भीष्मः सुसंक्रुद्ध इदं वचनमब्रवीत् ॥ ५.१४७.१५ ॥
Quando eu proclamei essas palavras, o filho de Dhṛtarāṣṭra riu. Então Bhīṣma, profundamente irado, proferiu estas palavras.
5.147.16
दुर्योधन निबोधेदं कुलार्थे यद्ब्रवीमि ते ।
तच्छ्रुत्वा राजशार्दूल स्वकुलस्य हितं कुरु ॥ ५.१४७.१६ ॥
Duryodhana, ouve o que te digo pelo bem da família. Tigre entre os reis, tendo ouvido, age pelo bem da tua própria família.
5.147.17
मम तात पिता राजञ्शन्तनुर्लोकविश्रुतः ।
तस्याहमेक एवासं पुत्रः पुत्रवतां वरः ॥ ५.१४७.१७ ॥
Meu pai, ó rei, foi Śantanu, famoso no mundo. Eu fui o seu único filho, o melhor dos que têm filhos.
5.147.18
तस्य बुद्धिः समुत्पन्ना द्वितीयः स्यात्कथं सुतः ।
एकपुत्रमपुत्रं वै प्रवदन्ति मनीषिणः ॥ ५.१४७.१८ ॥
Surgiu-lhe este pensamento: como poderia haver um segundo filho? Os sábios declaram que quem tem apenas um filho é, na verdade, sem filho.
5.147.19
न चोच्छेदं कुलं यायाद्विस्तीर्येच्च कथं यशः ।
तस्याहमीप्सितं बुद्ध्वा कालीं मातरमावहम् ॥ ५.१४७.१९ ॥
Para que a linhagem não seja destruída e sua fama se espalhe — conhecendo seu desejo, trouxe a mãe Kālī.
5.147.20
प्रतिज्ञां दुष्करां कृत्वा पितुरर्थे कुलस्य च ।
अराजा चोर्ध्वरेताश्च यथा सुविदितं तव।
प्रतीतो निवसाम्येष प्रतिज्ञामनुपालयन् ॥ ५.१४७.२० ॥
Tendo feito um voto difícil pelo pai e pela linhagem, não sendo rei, permanecendo casto — como bem sabeis — ele vive renomado, cumprindo seu voto.
5.147.21
तस्यां जज्ञे महाबाहुः श्रीमान्कुरुकुलोद्वहः ।
विचित्रवीर्यो धर्मात्मा कनीयान्मम पार्थिव ॥ ५.१४७.२१ ॥
Dela nasceu o de braços poderosos, glorioso sustentáculo da linhagem kuru, Vicitravīrya de alma justa, meu irmão mais novo, ó rei.
5.147.22
स्वर्यातेऽहं पितरि तं स्वराज्ये सन्न्यवेशयम् ।
विचित्रवीर्यं राजानं भृत्यो भूत्वा ह्यधश्चरः ॥ ५.१४७.२२ ॥
Quando meu pai subiu aos céus, estabeleci-o em seu próprio reino — o rei Vicitravīrya — tornando-me seu servo, vivendo abaixo dele.
5.147.23
तस्याहं सदृशान्दारान्राजेन्द्र समुपाहरम् ।
जित्वा पार्थिवसङ्घातमपि ते बहुशः श्रुतम् ॥ ५.१४७.२३ ॥
Ó senhor dos reis, para ele trouxe esposas adequadas, tendo vencido uma multidão de reis — como tens ouvido muitas vezes.
5.147.24
ततो रामेण समरे द्वन्द्वयुद्धमुपागमम् ।
स हि रामभयादेभिर्नागरैर्विप्रवासितः ॥ ५.१४७.२४ ॥
Então, na batalha, travei combate singular com Rāma. Pois, por medo de Rāma, ele fora exilado por estes habitantes da cidade.
5.147.25
दारेष्वप्यतिसक्तश्च यक्ष्माणं समपद्यत ।
यदा त्वराजके राष्ट्रे न ववर्ष सुरेश्वरः ।
तदाभ्यधावन्मामेव प्रजाः क्षुद्भयपीडिताः ॥ ५.१४७.२५ ॥
Excessivamente apegado mesmo às suas esposas, caiu vítima da tísica. Quando, num reino sem rei, o senhor dos deuses (Indra) não fez chover, o povo, atormentado pela fome e pelo medo, correu até mim.
5.147.26
उपक्षीणाः प्रजाः सर्वा राजा भव भवाय नः ।
ईतीः प्रणुद भद्रं शन्तनोः कुलवर्धन ॥ ५.१४७.२६ ॥
Todo o povo está consumido. Torna-te rei para o nosso bem. Ó aumentador da linhagem de Śantanu, afasta as calamidades; que haja boa fortuna para Śantanu!
5.147.27
पीड्यन्ते ते प्रजाः सर्वा व्याधिभिर्भृशदारुणैः ।
अल्पावशिष्टा गाङ्गेय ताः परित्रातुमर्हसि ॥ ५.१४७.२७ ॥
Todo o teu povo é atormentado por doenças terríveis. Ó filho de Gaṅgā, restam poucos; deves salvá-los.
5.147.28
व्याधीन्प्रणुद्य वीर त्वं प्रजा धर्मेण पालय ।
त्वयि जिवती मा राष्ट्रं विनाशमुपगच्छतु ॥ ५.१४७.२८ ॥
Ó herói, afasta as doenças e protege o povo segundo o dharma. Enquanto viveres, que o reino não caia na destruição.
5.147.29
प्रजानां क्रोशतीनां वै नैवाक्षुभ्यत मे मनः ।
प्रतिज्ञां रक्षमाणस्य तद्वृत्तं स्मरतस्तथा ।
ततः पौरा महाराज माता काली च मे शुभा ॥ ५.१४७.२९ ॥
Embora o povo clamasse, a minha mente nem se perturbou; eu guardava o meu voto e lembrava aquela conduta. Então, ó grande rei, os cidadãos e a minha venturosa mãe Kālī (puseram-se a suplicar-me).
5.147.30
भृत्याः पुरोहिताचार्या ब्राह्मणाश्च बहुश्रुताः ।
मामूचुर्भृशसंतप्ता भव राजेति सन्ततम् ॥ ५.१४७.३० ॥
Os servos, os sacerdotes domésticos e os mestres, e os brâmanes muito versados, profundamente aflitos, diziam-me sem cessar: "Torna-te rei".
5.147.31
प्रतीपरक्षितं राष्ट्रं त्वां प्राप्य विनशिष्यति ।
स त्वमस्मद्धितार्थं वै राजा भव महामते ॥ ५.१४७.३१ ॥
Este reino, protegido por Pratīpa, perecerá se não te obtiver. Portanto, ó de grande sabedoria, torna-te rei para o nosso bem.
5.147.32
इत्युक्तः प्राञ्जलिर्भूत्वा दुःखितो भृशमातुरः ।
तेभ्यो न्यवेदयं तत्र प्रतिज्ञां पितृगोरवात् ॥ ५.१४७.३२ ॥
Assim interpelado, de mãos postas, profundamente aflito e angustiado, por reverência a meu pai, declarei-lhes ali o meu voto.
5.147.33
ऊर्ध्वरेता ह्यराजा च कुलस्यार्थे पुनः पुनः ।
विशेषतस्त्वदर्थं च धुरि मा मां नियोजय ॥ ५.१४७.३३ ॥
Sou alguém que retém a semente e não sou rei; ainda assim, pelo bem da linhagem, repetidamente, e especialmente por ti, não me ponhas de novo sob o jugo do fardo.
5.147.34
ततोऽहं प्राञ्जलिर्भूत्वा मातरं संप्रसादयम् ।
नाम्ब शन्तनुना जातः कौरवं वंशमुद्वहन् ॥ ५.१४७.३४ ॥
Então, de mãos postas, apaziguei minha mãe: 'Ó mãe, nasci de Śantanu e carrego a linhagem kaurava.'
5.147.35
प्रतिज्ञां वितथां कुर्यामिति राजन्पुनः पुनः ।
विशेषतस्त्वदर्थं च प्रतिज्ञां कृतवानहम् ॥ ५.१४७.३५ ॥
Ó rei, não é que deva tornar falsa a minha promessa repetidamente; especialmente por ti fiz este voto.
5.147.36
अहं प्रेष्यश्च दासश्च तवाद्य सुतवत्सले ।
एवं तामनुनीयाहं मातरं जनसन्निधौ ॥ ५.१४७.३६ ॥
Hoje sou teu servo e escravo, ó mãe amorosa de teus filhos. Assim, na presença do povo, apaziguei minha mãe.
5.147.37
अयाचं भ्रतृदारेषु तदा व्यासं महामुनिम् ।
सह मात्रा महाराज प्रसाद्य तमृषिं महामुनिम् । ॥ ५.१४७.३७ ॥
Ó grande rei, então pedi ao grande sábio Vyāsa pelas esposas de meu irmão, tendo apaziguado, junto com nossa mãe, aquele grande sábio.
5.147.38
अपत्यार्थं महाराज प्रसादं कृतवांश्च सः ।
त्रीन्स पुत्रानजनयत्तदा भरतसत्तम ॥ ५.१४७.३८ ॥
Ó grande rei, por causa da descendência ele concedeu seu favor, e então, ó melhor dos Bharatas, gerou três filhos.
5.147.39
अन्धः करणहीनत्वान्न वै राजा पिता तव ।
राजा तु पाण्डुरभवन्महात्मा लोकविश्रुतः ॥ ५.१४७.३९ ॥
Por ser cego e carecer da faculdade da visão, teu pai não se tornou rei; mas Pāṇḍu, o magnânimo e célebre no mundo, tornou-se rei.
5.147.40
स राजा तस्य ते पुत्राः पितुर्दायाद्यहारिणः ।
मा तात कलहं कार्षी राज्यस्यार्धं प्रदीयताम् ॥ ५.१४७.४० ॥
Aquele rei e seus filhos são os herdeiros da herança paterna; querido filho, não faças querela; que se dê metade do reino.
5.147.41
मयि जीवति राज्यं कः संप्रशासेत्पुमानिह ।
मावमंस्या वचो मह्यं शममिच्छामि वः सदा ॥ ५.१४७.४१ ॥
Enquanto eu estiver vivo, que homem aqui governaria o reino? Não desprezes as minhas palavras; sempre desejo a paz para vós.
5.147.42
न विशेषोऽस्ति मे पुत्र त्वयि तेषु च षार्थिव ।
मतमेतत्पितुस्तुभ्यं गान्धार्या विदुरस्य च ॥ ५.१४७.४२ ॥
Filho, para mim não há distinção entre ti e eles, ó rei. Esta é a opinião do teu pai, e também de Gāndhārī e Vidura para ti.
5.147.43
श्रोतव्यं खलु वृद्धानां नाभिशङ्कीर्वचो मम ।
नाशयिष्यसि मा सर्वमात्मानं पृथिवीं तथा ॥ ५.१४७.४३ ॥
Certamente devem-se ouvir os anciãos; não desconfies das minhas palavras. Caso contrário, destruirás tudo, a ti mesmo e também a terra.