Mahābhārata · Adhyāya 5.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.15.1
एवमुक्तः स भगवाञ्शच्या तां पुनरब्रवीत् ।
विक्रमस्य न कालोऽयं नहुषो बलवत्तरः ॥ ५.१५.१ ॥
Así interpelado, el bienaventurado volvió a decir a Śacī: «Este no es tiempo de valor; Nahuṣa es extremadamente fuerte.»
5.15.2
विवर्द्धितश्च ऋषिभिर्हव्यकव्यैश्च भामिनि ।
नीतिमत्र विधास्यामि देवि तां कर्तुमर्हसि ॥ ५.१५.२ ॥
Criado por los sabios con ofrendas a los dioses y a los antepasados, oh mujer radiante, yo idearé aquí una estrategia; oh diosa, deberías llevarla a cabo.
5.15.3
गुह्यं चैतत्त्वया कार्यं नाख्यातव्यं शुभे क्वचित् ।
गत्वा नहुषमेकान्ते ब्रवीहि च सुमध्यमे ॥ ५.१५.३ ॥
Debes hacer esto en secreto y nunca revelarlo a nadie. Ve a Nahuṣa en privado, oh auspiciosa de cintura esbelta, y habla.
5.15.4
ऋषियानेन दिव्येन मामुपैहि जगत्पते ।
एवं तव वशे प्रीता भविष्यामीति तं वद ॥ ५.१५.४ ॥
«Oh señor del mundo, ven a mí en el vehículo divino de los sabios. Así estaré complacida y bajo tu poder.» Dile esto.
5.15.5
इत्युक्ता देवराजेन पत्नी सा कमलेक्षणा ।
एवमस्त्वित्यथोक्त्वा तु जगाम नहुषं प्रति ॥ ५.१५.५ ॥
Así instruida por el rey de los dioses, la esposa de ojos de loto dijo: «Que así sea», y marchó hacia Nahuṣa.
5.15.6
नहुषस्तां ततो दृष्ट्वा सस्मितो वाक्यमब्रवीत् ।
स्वागतं ते वरारोहे किं करोमि शुचिस्मिते ॥ ५.१५.६ ॥
Entonces Nahuṣa, al verla, dijo sonriendo: «Bienvenida, oh de bellas caderas. ¿Qué debo hacer, oh de sonrisa pura?»
5.15.7
भक्तं मां भज कल्याणि किमिच्छसि मनस्विनि ।
तव कल्याणि यत्कार्यं तत्करिष्ये सुमध्यमे ॥ ५.१५.७ ॥
Oh auspiciosa, acógeme a mí, tu devoto. Oh de mente elevada, ¿qué deseas? Oh auspiciosa, oh de cintura esbelta, lo que sea tu tarea, eso haré.
5.15.8
न च व्रीडा त्वया कार्या सुश्रोणि मयि विश्वसेः ।
सत्येन वै पशे देवि करिष्ये वचनं तव ॥ ५.१५.८ ॥
Oh de caderas bellas, no debes sentir vergüenza; confía en mí. Oh diosa, por la verdad lo juro: cumpliré tu palabra.
5.15.9
यो मे कृतस्त्वया कालस्तमाकाङ्क्षे जगत्पते ।
ततस्त्वमेव भर्ता मे भविष्यसि सुराधिम ॥ ५.१५.९ ॥
Oh señor del mundo, aguardo el plazo que tú fijaste para mí. Entonces tú mismo serás mi esposo, oh señor de los dioses.
5.15.10
कार्यं च हृदि मे यत्तद्देवराजावधारय ।
वक्ष्यामि यदि मे राजन्प्रियमेतत्करिष्यसि ॥ ५.१५.१० ॥
Oh rey de los dioses, considera el asunto que yace en mi corazón. Oh rey, si haces esta cosa querida para mí, te la diré.
5.15.11
वाक्यं प्रणयसंयुक्तं ततः स्यां वशगा तव ।
इन्द्रस्य वाजिनो वाहा हस्तिनोऽथ रथास्तथा ॥ ५.१५.११ ॥
Tras oír estas palabras llenas de afecto, entonces estaré bajo tu control: también los caballos, vehículos, elefantes y carros de Indra.
5.15.12
इच्छाम्यहमथापूर्वं वाहनं ते सुराधिप ।
यन्न विष्णोर्न रुद्रस्य न सुराणां न रक्षसाम् ॥ ५.१५.१२ ॥
Oh señor de los dioses, deseo de ti un vehículo sin precedentes, que no sea de Viṣṇu, ni de Rudra, ni de los dioses, ni de los demonios.
5.15.13
वहन्तु त्वां महाभागा ऋषयः सङ्गता विभो ।
सर्वे शिबिकया राजन्नेतद्धि मम रोचते ॥ ५.१५.१३ ॥
Oh poderoso, que todos los sabios de gran fortuna reunidos te lleven en una litera; oh rey, esto en verdad me agrada.
5.15.14
नासुरेषु न देवेषु तुल्यो भवितुमर्हसि ।
सर्वेषां तेज आदत्से स्वेन वीर्येण दर्शनात् ॥ ५.१५.१४ ॥
No mereces ser igual a ninguno de entre los asuras ni entre los dioses; con tu propio valor, con solo mirar, arrebatas el esplendor de todos.
5.15.15
न ते प्रमुखतः स्थातुं कश्चिच्छक्नोति वीर्यवान् ।
एवमुक्तस्तु नहुषः प्राहृष्यत तदा किल।
उवाच वचनं चापि सुरेन्द्रस्तामनिन्दिताम् ॥ ५.१५.१५ ॥
Ningún valiente es capaz de mantenerse ante ti. Así interpelado, Nahuṣa se alegró entonces en verdad, y el señor de los dioses también dirigió estas palabras a aquella mujer sin tacha.
5.15.16
अपूर्वं वाहनमिदं त्वयोक्तं वरवर्णिनि ।
दृढं मे रुचिरं देवि त्वद्वशोऽस्मि वरानने ॥ ५.१५.१६ ॥
Oh dama de hermoso color, este vehículo sin precedentes que has mencionado me agrada mucho, oh diosa; estoy bajo tu poder, oh de rostro hermoso.
5.15.17
न ह्यल्पवीर्यो भवति यो वाहान्कुरुते मुनीन् ।
अहं तपस्वी बलवान्भूतभव्यभवत्प्रभुः ॥ ५.१५.१७ ॥
Ciertamente, quien hace de los sabios sus portadores no es de poco valor. Yo soy asceta, fuerte, señor de los seres pasados, futuros y presentes.
5.15.18
मयि क्रुद्धे जगन्न स्यान्मयि सर्वं प्रतिष्ठितम् ।
देवदानवगन्धर्वाः किन्नरोरगराक्षसाः ॥ ५.१५.१८ ॥
Si me enfureciera, el mundo no existiría, pues en mí todo está establecido: dioses, dānavas, gandharvas, kinnaras, serpientes y rākṣasas.
5.15.19
न मे क्रुद्धस्य पर्याप्ताः सर्वे लोकाः शुचिस्मिते ।
चक्षुषा यं प्रपश्यामि तस्य तेजो हराम्यहम् ॥ ५.१५.१९ ॥
Oh tú de sonrisa pura, para mí, airado, todos los mundos no son suficientes. A quien miro con mi ojo, le arrebato su esplendor.
5.15.20
अहमिन्द्रोऽस्मि देवानां लोकानां च महेश्वरः ।
मयि हव्यं च कव्यं च लोकाश्चैव सनातनाः ।
तस्मात्ते वचनं देवि करिष्यामि न संशयः ॥ ५.१५.२० ॥
Yo soy Indra, el gran señor de los dioses y de los mundos. En mí residen las ofrendas, las libaciones y los mundos eternos. Por tanto, oh diosa, cumpliré tu palabra; no hay duda.
5.15.21
सप्तर्षयो मां वक्ष्यन्ति सर्वे ब्रह्मर्षयस्तथा ।
पश्य माहात्म्ययोगं मे ऋद्धिं च वरवर्णिनि ॥ ५.१५.२१ ॥
Los siete sabios y todos los brahmarshis me llamarán (su señor). Contempla la unión de mi grandeza y mi prosperidad, oh tú de hermosa tez.
5.15.22
एवमुक्त्वा तु तां देवीं विसृज्य च वराननाम् ।
अथ संचिन्त्य नहुषो बलवीर्येण भारत ॥ ५.१५.२२ ॥
Tras haber hablado así a aquella diosa y despedido a la de hermoso rostro, entonces Nahuṣa, reflexionando sobre su fuerza y su valor, oh Bhārata.
5.15.23
विसृज्य सुप्रतीकं च नागमैरावतं तथा ।
हंसयुक्तं विमानं च हरियुक्तं तथा रथम् ॥ ५.१५.२३ ॥
Habiendo despedido al elefante Supratīka y a Airāvata, el elefante-serpiente, así como el carro celestial uncido a cisnes y el carro uncido a caballos…
5.15.24
स तु दर्पेण महता परिभूय महामुनीन् ।
विमाने योजयित्वा च ऋषीन्नियमामास्थितान् ॥ ५.१५.२४ ॥
Pero él, con gran soberbia, humillando a los grandes sabios, unció al carro celeste a los rishis que permanecían en sus votos de austeridad…
5.15.25
अब्रह्मण्यो बलोपेतो मत्तो मदबलेन च ।
कामवृत्तः स दुष्टात्मा वाहयामास तानृषीन् ॥ ५.१५.२५ ॥
Hostil a los brahmanes, poderoso, ebrio de orgullo y de la fuerza de su propia arrogancia, aquel de mente perversa que seguía sus deseos hizo que aquellos sabios lo cargaran.
5.15.26
नहुषेण विसृष्टा च बृहस्पतिमथाब्रवीत् ।
समयोऽल्पावशेषो मे नहुषेणेह यः कृतः ॥ ५.१५.२६ ॥
Enviada por Nahuṣa, dijo a Bṛhaspati: El plazo acordado para mí aquí con Nahuṣa queda muy poco.
5.15.27
शक्रं मृगय शीघ्रं त्वं भक्तायाः कुरु मे दयाम् ।
बाढमित्येव भगवान्बृहस्पतिरुवाच ताम् ॥ ५.१५.२७ ॥
Busca a Indra con prontitud y ten compasión de mí, tu devota. Diciendo solo «Muy bien», el venerable Bṛhaspati le respondió.
5.15.28
न भेतव्यं त्वया देवि नहुषाद्दुष्टचेतसः ।
न ह्येष स्थास्यति चिरं गत एष नराधमः ॥ ५.१५.२८ ॥
No debes temer a Nahuṣa, oh diosa, de mente perversa; este más bajo de los hombres no permanecerá mucho tiempo, pues ya se ha ido.
5.15.29
अधर्मज्ञो महर्षीणां वाहनाच्च हतः शुभे ।
इष्टिं चाहं करिष्यामि विनाशायास्य दुर्मतेः ॥ ५.१५.२९ ॥
Oh bendita, quien no conoce el dharma ha sido derribado por hacer de los grandes sabios su vehículo; y yo realizaré un sacrificio para la destrucción de este de mal pensamiento.
5.15.30
शक्रं चाधिगमिष्यामि माभैस्त्वं भद्रमस्तु ते ।
ततः प्रज्वाल्य विधिवज्जुहाव परमं हविः ॥ ५.१५.३० ॥
Recuperaré a Indra. No temas; que la fortuna te acompañe. Entonces, encendiendo el fuego según la regla, ofreció la oblación suprema.
5.15.31
बृहस्पतिर्महातेजा देवराजोपलब्धये ।
हुत्वाऽग्निं सोब्रवीद्राजञ्छक्र अन्विष्यतामिति ॥ ५.१५.३१ ॥
Bṛhaspati, de gran esplendor, tras ofrecer en el fuego para recuperar a Indra, rey de los dioses, dijo: "Oh rey, que se busque a Indra."
5.15.32
तस्माच्च भगवान्देवः स्वयमेव हुताशनः ।
स्त्रीवेषमद्भुतं कृत्वा तत्रैवान्तरधीयत ॥ ५.१५.३२ ॥
Entonces el venerable dios Agni, el devorador de ofrendas, asumió él mismo una forma femenina maravillosa y desapareció allí mismo.
5.15.33
स दिशः प्रदिशश्चैव पर्वतांश्च वनानि च ।
पृथिवीं चान्तरिक्षं च विचित्याथ मनोगतिः।
निमेषान्तरमात्रेण बृहस्पतिमुपागमत् ॥ ५.१५.३३ ॥
Tras buscar en las direcciones y direcciones intermedias, las montañas, los bosques, la tierra y el cielo, llegó junto a Bṛhaspati en un instante, tan veloz como el pensamiento.
5.15.34
बृहस्पते न पश्यामि देवराजमिह क्वचित् ।
आपः शेषाः सदा चापः प्रवेष्टुं नोत्सहाम्यहम् ॥ ५.१५.३४ ॥
Oh Bṛhaspati, no veo al rey de los dioses en ninguna parte de aquí. Las aguas que quedan siempre están, y no me atrevo a entrar en ellas.
5.15.35
न मे तत्र गतिर्ब्रह्मन्किमन्यत्करवाणि ते ।
तमब्रवीद्देवगुरुरपो विश महाद्युते ॥ ५.१५.३५ ॥
Oh Brahman, no tengo camino hasta allí. ¿Qué más puedo hacer por ti? Entonces el maestro de los dioses le dijo: "Oh de gran resplandor, entra en las aguas."
5.15.36
नापः प्रवेष्टुं शक्ष्यामि क्षयो मेऽत्र भविष्यति ।
शरणं त्वां प्रपन्नोऽस्मि स्वस्ति तेस्तु महाद्युते ॥ ५.१५.३६ ॥
No podré entrar en las aguas; de ello vendrá mi ruina. Me he refugiado en ti. Oh de gran resplandor, que tengas bienestar.
5.15.37
अद्भ्योऽग्निर्ब्रह्मतः क्षत्रमश्मनो लोहमुत्थितम् ।
तेषां सर्वत्रगं तेजः स्वासु योनिषु शाम्यति ॥ ५.१५.३७ ॥
El fuego surgió de las aguas, el poder guerrero del brahman y el hierro de la piedra. Su resplandor, que todo lo penetra, se aquieta en sus propios orígenes.