Mahābhārata · Adhyāya 5.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.15.1
एवमुक्तः स भगवाञ्शच्या तां पुनरब्रवीत् ।
विक्रमस्य न कालोऽयं नहुषो बलवत्तरः ॥ ५.१५.१ ॥
So angesprochen sprach der Erhabene wieder zu Śacī: »Dies ist nicht die Zeit des Heldenmuts; Nahuṣa ist übermäßig stark.«
5.15.2
विवर्द्धितश्च ऋषिभिर्हव्यकव्यैश्च भामिनि ।
नीतिमत्र विधास्यामि देवि तां कर्तुमर्हसि ॥ ५.१५.२ ॥
Von den Weisen mit Opfergaben für Götter und Ahnen genährt, o strahlende Frau, werde ich hier einen Plan ersinnen; o Göttin, du solltest ihn ausführen.
5.15.3
गुह्यं चैतत्त्वया कार्यं नाख्यातव्यं शुभे क्वचित् ।
गत्वा नहुषमेकान्ते ब्रवीहि च सुमध्यमे ॥ ५.१५.३ ॥
Dies musst du im Geheimen tun und niemandem je davon erzählen. Geh allein zu Nahuṣa, o Glückliche mit der schlanken Taille, und sprich.
5.15.4
ऋषियानेन दिव्येन मामुपैहि जगत्पते ।
एवं तव वशे प्रीता भविष्यामीति तं वद ॥ ५.१५.४ ॥
»O Herr der Welt, komm zu mir auf dem göttlichen Gefährt der Weisen. So werde ich erfreut sein und in deiner Macht stehen.« Sag ihm dies.
5.15.5
इत्युक्ता देवराजेन पत्नी सा कमलेक्षणा ।
एवमस्त्वित्यथोक्त्वा तु जगाम नहुषं प्रति ॥ ५.१५.५ ॥
So angesprochen vom König der Götter, sagte die lotusäugige Gemahlin: »So sei es«, und ging zu Nahuṣa.
5.15.6
नहुषस्तां ततो दृष्ट्वा सस्मितो वाक्यमब्रवीत् ।
स्वागतं ते वरारोहे किं करोमि शुचिस्मिते ॥ ५.१५.६ ॥
Da sprach Nahuṣa, sie erblickend, lächelnd: »Willkommen dir, o Schönhüftige. Was soll ich tun, o Reinlächelnde?«
5.15.7
भक्तं मां भज कल्याणि किमिच्छसि मनस्विनि ।
तव कल्याणि यत्कार्यं तत्करिष्ये सुमध्यमे ॥ ५.१५.७ ॥
Glückverheißende, nimm mich, deinen Ergebenen, an. Hochgesinnte, was wünschst du? Glückverheißende, schlankes Mädchen, was immer deine Aufgabe ist, das werde ich tun.
5.15.8
न च व्रीडा त्वया कार्या सुश्रोणि मयि विश्वसेः ।
सत्येन वै पशे देवि करिष्ये वचनं तव ॥ ५.१५.८ ॥
Schönhüftige, du sollst dich nicht schämen; vertraue mir. Göttin, bei der Wahrheit schwöre ich, deinen Worten zu folgen.
5.15.9
यो मे कृतस्त्वया कालस्तमाकाङ्क्षे जगत्पते ।
ततस्त्वमेव भर्ता मे भविष्यसि सुराधिम ॥ ५.१५.९ ॥
Herr der Welt, ich sehne die Zeit herbei, die du mir bestimmt hast. Dann wirst du selbst mein Gemahl sein, Herr der Götter.
5.15.10
कार्यं च हृदि मे यत्तद्देवराजावधारय ।
वक्ष्यामि यदि मे राजन्प्रियमेतत्करिष्यसि ॥ ५.१५.१० ॥
König der Götter, erwäge die Sache, die in meinem Herzen liegt. O König, wenn du mir dieses liebe Anliegen erfüllst, werde ich es dir sagen.
5.15.11
वाक्यं प्रणयसंयुक्तं ततः स्यां वशगा तव ।
इन्द्रस्य वाजिनो वाहा हस्तिनोऽथ रथास्तथा ॥ ५.१५.११ ॥
Nachdem ich diese von Zuneigung erfüllten Worte gehört habe, werde ich dann in deiner Gewalt sein: auch Indras Pferde, Fahrzeuge, Elefanten und Wagen.
5.15.12
इच्छाम्यहमथापूर्वं वाहनं ते सुराधिप ।
यन्न विष्णोर्न रुद्रस्य न सुराणां न रक्षसाम् ॥ ५.१५.१२ ॥
Herr der Götter, ich wünsche von dir ein noch nie dagewesenes Gefährt, das weder Viṣṇu noch Rudra, weder den Göttern noch den Dämonen gehört.
5.15.13
वहन्तु त्वां महाभागा ऋषयः सङ्गता विभो ।
सर्वे शिबिकया राजन्नेतद्धि मम रोचते ॥ ५.१५.१३ ॥
O Mächtiger, mögen alle hochgesegneten, versammelten Weisen dich in einer Sänfte tragen; o König, dies gefällt mir.
5.15.14
नासुरेषु न देवेषु तुल्यो भवितुमर्हसि ।
सर्वेषां तेज आदत्से स्वेन वीर्येण दर्शनात् ॥ ५.१५.१४ ॥
Du verdienst es nicht, einem der Asuras oder der Götter gleich zu sein; durch deine eigene Tapferkeit raubst du schon beim bloßen Anblick allen den Glanz.
5.15.15
न ते प्रमुखतः स्थातुं कश्चिच्छक्नोति वीर्यवान् ।
एवमुक्तस्तु नहुषः प्राहृष्यत तदा किल।
उवाच वचनं चापि सुरेन्द्रस्तामनिन्दिताम् ॥ ५.१५.१५ ॥
Kein Tapferer vermag vor dir zu stehen. So angesprochen freute sich Nahuṣa damals wirklich, und der Herr der Götter sprach auch diese Worte zu jener makellosen Frau.
5.15.16
अपूर्वं वाहनमिदं त्वयोक्तं वरवर्णिनि ।
दृढं मे रुचिरं देवि त्वद्वशोऽस्मि वरानने ॥ ५.१५.१६ ॥
O Frau von schönem Antlitz, dieses noch nie dagewesene Gefährt, das du genannt hast, gefällt mir sehr, o Göttin; ich bin in deiner Gewalt, o Schönangesichtige.
5.15.17
न ह्यल्पवीर्यो भवति यो वाहान्कुरुते मुनीन् ।
अहं तपस्वी बलवान्भूतभव्यभवत्प्रभुः ॥ ५.१५.१७ ॥
Wahrlich, wer Weise zu seinen Trägern macht, ist nicht von geringer Tapferkeit. Ich bin ein Asket, stark, der Herr der vergangenen, künftigen und gegenwärtigen Wesen.
5.15.18
मयि क्रुद्धे जगन्न स्यान्मयि सर्वं प्रतिष्ठितम् ।
देवदानवगन्धर्वाः किन्नरोरगराक्षसाः ॥ ५.१५.१८ ॥
Wäre ich zornig, so bestünde die Welt nicht mehr, denn alles ist in mir gegründet: Götter, Dānavas, Gandharvas, Kinnaras, Schlangen und Rākṣasas.
5.15.19
न मे क्रुद्धस्य पर्याप्ताः सर्वे लोकाः शुचिस्मिते ।
चक्षुषा यं प्रपश्यामि तस्य तेजो हराम्यहम् ॥ ५.१५.१९ ॥
O du mit dem reinen Lächeln, für mich, den Zornigen, genügen alle Welten nicht. Wen ich mit meinem Auge anblicke, dem raube ich den Glanz.
5.15.20
अहमिन्द्रोऽस्मि देवानां लोकानां च महेश्वरः ।
मयि हव्यं च कव्यं च लोकाश्चैव सनातनाः ।
तस्मात्ते वचनं देवि करिष्यामि न संशयः ॥ ५.१५.२० ॥
Ich bin Indra, der große Herr der Götter und der Welten. In mir wohnen die Opfergaben, die Totenspenden und die ewigen Welten. Darum, o Göttin, werde ich dein Wort erfüllen, daran ist kein Zweifel.
5.15.21
सप्तर्षयो मां वक्ष्यन्ति सर्वे ब्रह्मर्षयस्तथा ।
पश्य माहात्म्ययोगं मे ऋद्धिं च वरवर्णिनि ॥ ५.१५.२१ ॥
Die sieben Seher und alle Brahmarshis werden mich (ihren Herrn) nennen. Schau die Vereinigung meiner Größe und meinen Wohlstand, o du von vortrefflicher Gestalt.
5.15.22
एवमुक्त्वा तु तां देवीं विसृज्य च वराननाम् ।
अथ संचिन्त्य नहुषो बलवीर्येण भारत ॥ ५.१५.२२ ॥
Nachdem er so zu jener Göttin gesprochen und die Schönangesichtige entlassen hatte, sann Nahuṣa über seine Stärke und Tapferkeit nach, o Bhārata.
5.15.23
विसृज्य सुप्रतीकं च नागमैरावतं तथा ।
हंसयुक्तं विमानं च हरियुक्तं तथा रथम् ॥ ५.१५.२३ ॥
Nachdem er den Elefanten Supratīka und den Schlangenelefanten Airāvata entlassen hatte, ebenso den mit Schwänen bespannten himmlischen Wagen und den mit Pferden bespannten Streitwagen…
5.15.24
स तु दर्पेण महता परिभूय महामुनीन् ।
विमाने योजयित्वा च ऋषीन्नियमामास्थितान् ॥ ५.१५.२४ ॥
Er aber, mit großem Hochmut die großen Weisen verachtend, spannte die in ihren Gelübden verharrenden Rishis an den himmlischen Wagen…
5.15.25
अब्रह्मण्यो बलोपेतो मत्तो मदबलेन च ।
कामवृत्तः स दुष्टात्मा वाहयामास तानृषीन् ॥ ५.१५.२५ ॥
Den Brahmanen feindlich, mächtig, berauscht von Stolz und der Kraft seines Übermuts, ließ dieser bösgesinnte Mann, der seinen Begierden folgte, jene Weisen sein Gefährt tragen.
5.15.26
नहुषेण विसृष्टा च बृहस्पतिमथाब्रवीत् ।
समयोऽल्पावशेषो मे नहुषेणेह यः कृतः ॥ ५.१५.२६ ॥
Von Nahuṣa gesandt, sprach sie zu Bṛhaspati: Die Frist, die mir hier mit Nahuṣa gesetzt wurde, ist nur noch kurz.
5.15.27
शक्रं मृगय शीघ्रं त्वं भक्तायाः कुरु मे दयाम् ।
बाढमित्येव भगवान्बृहस्पतिरुवाच ताम् ॥ ५.१५.२७ ॥
Suche Indra schnell und erweise mir, deiner Verehrerin, Mitgefühl. Nur mit »Gut so« antwortete ihr der ehrwürdige Bṛhaspati.
5.15.28
न भेतव्यं त्वया देवि नहुषाद्दुष्टचेतसः ।
न ह्येष स्थास्यति चिरं गत एष नराधमः ॥ ५.१५.२८ ॥
Fürchte dich nicht vor Nahuṣa, o Göttin, so böse er gesinnt ist; dieser niederste der Männer wird nicht lange bleiben, denn er ist schon fort.
5.15.29
अधर्मज्ञो महर्षीणां वाहनाच्च हतः शुभे ।
इष्टिं चाहं करिष्यामि विनाशायास्य दुर्मतेः ॥ ५.१५.२९ ॥
O Glückselige, der das dharma nicht kennt, ist erschlagen worden, weil er die großen Weisen zu seinem Gefährt machte; und ich werde ein Opfer zur Vernichtung dieses Bösgesinnten darbringen.
5.15.30
शक्रं चाधिगमिष्यामि माभैस्त्वं भद्रमस्तु ते ।
ततः प्रज्वाल्य विधिवज्जुहाव परमं हविः ॥ ५.१५.३० ॥
Ich werde Indra zurückgewinnen; fürchte dich nicht, möge dir Glück beschieden sein. Dann entzündete er das Feuer gemäß der Vorschrift und brachte die höchste Opfergabe dar.
5.15.31
बृहस्पतिर्महातेजा देवराजोपलब्धये ।
हुत्वाऽग्निं सोब्रवीद्राजञ्छक्र अन्विष्यतामिति ॥ ५.१५.३१ ॥
Bṛhaspati von großem Glanz, der ins Feuer opferte, um Indra, den König der Götter, zurückzugewinnen, sprach: „O König, möge man Indra suchen.“
5.15.32
तस्माच्च भगवान्देवः स्वयमेव हुताशनः ।
स्त्रीवेषमद्भुतं कृत्वा तत्रैवान्तरधीयत ॥ ५.१५.३२ ॥
Da nahm der ehrwürdige Gott Agni, der Verzehrer der Opfergaben, selbst eine wundersame Frauengestalt an und verschwand dort.
5.15.33
स दिशः प्रदिशश्चैव पर्वतांश्च वनानि च ।
पृथिवीं चान्तरिक्षं च विचित्याथ मनोगतिः।
निमेषान्तरमात्रेण बृहस्पतिमुपागमत् ॥ ५.१५.३३ ॥
Nachdem er die Himmelsrichtungen und Zwischenrichtungen, die Berge, Wälder, die Erde und den Himmel durchsucht hatte, kam er in einem Augenblick, schnell wie der Gedanke, zu Bṛhaspati.
5.15.34
बृहस्पते न पश्यामि देवराजमिह क्वचित् ।
आपः शेषाः सदा चापः प्रवेष्टुं नोत्सहाम्यहम् ॥ ५.१५.३४ ॥
O Bṛhaspati, ich sehe den König der Götter hier nirgends. Die übrigen Gewässer sind stets da, und ich wage nicht, in die Gewässer einzutreten.
5.15.35
न मे तत्र गतिर्ब्रह्मन्किमन्यत्करवाणि ते ।
तमब्रवीद्देवगुरुरपो विश महाद्युते ॥ ५.१५.३५ ॥
O Brahman, dorthin habe ich keinen Weg. Was kann ich sonst für dich tun? Da sprach der Lehrer der Götter zu ihm: „O Glanzvoller, tritt in die Gewässer.“
5.15.36
नापः प्रवेष्टुं शक्ष्यामि क्षयो मेऽत्र भविष्यति ।
शरणं त्वां प्रपन्नोऽस्मि स्वस्ति तेस्तु महाद्युते ॥ ५.१५.३६ ॥
Ich kann nicht in die Gewässer eintreten; mein Untergang würde daraus folgen. Ich habe mich in deinen Schutz begeben. O Glanzvoller, möge dir Heil zuteilwerden.
5.15.37
अद्भ्योऽग्निर्ब्रह्मतः क्षत्रमश्मनो लोहमुत्थितम् ।
तेषां सर्वत्रगं तेजः स्वासु योनिषु शाम्यति ॥ ५.१५.३७ ॥
Das Feuer entstand aus den Wassern, die kriegerische Macht aus dem Brahman und das Eisen aus dem Stein. Ihr überall wirkender Glanz ruht wieder in seinen eigenen Ursprüngen.