Mahābhārata · Adhyāya 5.15
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.15.1
एवमुक्तः स भगवाञ्शच्या तां पुनरब्रवीत् ।
विक्रमस्य न कालोऽयं नहुषो बलवत्तरः ॥ ५.१५.१ ॥
Assim interpelado, o bem-aventurado disse novamente a Śacī: "Este não é tempo de valor; Nahuṣa é extremamente forte."
5.15.2
विवर्द्धितश्च ऋषिभिर्हव्यकव्यैश्च भामिनि ।
नीतिमत्र विधास्यामि देवि तां कर्तुमर्हसि ॥ ५.१५.२ ॥
Nutrido pelos sábios com oferendas aos deuses e aos antepassados, ó mulher radiante, eu conceberei aqui um expediente; ó deusa, deves executá-lo.
5.15.3
गुह्यं चैतत्त्वया कार्यं नाख्यातव्यं शुभे क्वचित् ।
गत्वा नहुषमेकान्ते ब्रवीहि च सुमध्यमे ॥ ५.१५.३ ॥
Deves fazer isto em segredo e nunca o revelar a ninguém. Vai ter com Nahuṣa em privado, ó auspiciosa de cintura delgada, e fala.
5.15.4
ऋषियानेन दिव्येन मामुपैहि जगत्पते ।
एवं तव वशे प्रीता भविष्यामीति तं वद ॥ ५.१५.४ ॥
"Ó senhor do mundo, vem a mim no veículo divino dos sábios. Assim estarei satisfeita e sob o teu poder." Diz-lhe isto.
5.15.5
इत्युक्ता देवराजेन पत्नी सा कमलेक्षणा ।
एवमस्त्वित्यथोक्त्वा तु जगाम नहुषं प्रति ॥ ५.१५.५ ॥
Assim interpelada pelo rei dos deuses, a esposa de olhos de lótus disse: "Assim seja", e foi em direção a Nahuṣa.
5.15.6
नहुषस्तां ततो दृष्ट्वा सस्मितो वाक्यमब्रवीत् ।
स्वागतं ते वरारोहे किं करोमि शुचिस्मिते ॥ ५.१५.६ ॥
Então Nahuṣa, vendo-a, disse sorrindo: "Bem-vinda sejas, ó de belos quadris. Que devo fazer, ó de sorriso puro?"
5.15.7
भक्तं मां भज कल्याणि किमिच्छसि मनस्विनि ।
तव कल्याणि यत्कार्यं तत्करिष्ये सुमध्यमे ॥ ५.१५.७ ॥
Ó auspiciosa, aceita-me, teu devoto. Ó de mente elevada, que desejas? Ó auspiciosa, ó de cintura esbelta, o que for tua tarefa, isso farei.
5.15.8
न च व्रीडा त्वया कार्या सुश्रोणि मयि विश्वसेः ।
सत्येन वै पशे देवि करिष्ये वचनं तव ॥ ५.१५.८ ॥
Ó de quadris belos, não deves sentir vergonha; confia em mim. Ó deusa, juro pela verdade que cumprirei a tua palavra.
5.15.9
यो मे कृतस्त्वया कालस्तमाकाङ्क्षे जगत्पते ।
ततस्त्वमेव भर्ता मे भविष्यसि सुराधिम ॥ ५.१५.९ ॥
Ó senhor do mundo, anseio pelo tempo que tu fixaste para mim. Então tu mesmo serás o meu esposo, ó senhor dos deuses.
5.15.10
कार्यं च हृदि मे यत्तद्देवराजावधारय ।
वक्ष्यामि यदि मे राजन्प्रियमेतत्करिष्यसि ॥ ५.१५.१० ॥
Ó rei dos deuses, considera o assunto que está no meu coração. Ó rei, se fizeres esta coisa querida para mim, eu a direi.
5.15.11
वाक्यं प्रणयसंयुक्तं ततः स्यां वशगा तव ।
इन्द्रस्य वाजिनो वाहा हस्तिनोऽथ रथास्तथा ॥ ५.१५.११ ॥
Depois de ouvir estas palavras cheias de afeto, estarei então sob o teu controlo: também os cavalos, veículos, elefantes e carros de Indra.
5.15.12
इच्छाम्यहमथापूर्वं वाहनं ते सुराधिप ।
यन्न विष्णोर्न रुद्रस्य न सुराणां न रक्षसाम् ॥ ५.१५.१२ ॥
Ó senhor dos deuses, desejo de ti um veículo sem precedentes, que não seja de Viṣṇu, nem de Rudra, nem dos deuses, nem dos demónios.
5.15.13
वहन्तु त्वां महाभागा ऋषयः सङ्गता विभो ।
सर्वे शिबिकया राजन्नेतद्धि मम रोचते ॥ ५.१५.१३ ॥
Ó poderoso, que todos os sábios de grande fortuna reunidos te carreguem numa liteira; ó rei, isto de fato me agrada.
5.15.14
नासुरेषु न देवेषु तुल्यो भवितुमर्हसि ।
सर्वेषां तेज आदत्से स्वेन वीर्येण दर्शनात् ॥ ५.१५.१४ ॥
Não mereces ser igual a nenhum dos asuras nem dos deuses; pelo teu próprio valor, pelo simples olhar, arrebatas o esplendor de todos.
5.15.15
न ते प्रमुखतः स्थातुं कश्चिच्छक्नोति वीर्यवान् ।
एवमुक्तस्तु नहुषः प्राहृष्यत तदा किल।
उवाच वचनं चापि सुरेन्द्रस्तामनिन्दिताम् ॥ ५.१५.१५ ॥
Nenhum valente é capaz de se manter diante de ti. Assim interpelado, Nahuṣa de fato se alegrou então, e o senhor dos deuses também dirigiu estas palavras àquela mulher sem mácula.
5.15.16
अपूर्वं वाहनमिदं त्वयोक्तं वरवर्णिनि ।
दृढं मे रुचिरं देवि त्वद्वशोऽस्मि वरानने ॥ ५.१५.१६ ॥
Ó dama de bela cor, este veículo sem precedentes que mencionaste agrada-me muito, ó deusa; estou sob o teu poder, ó de bela face.
5.15.17
न ह्यल्पवीर्यो भवति यो वाहान्कुरुते मुनीन् ।
अहं तपस्वी बलवान्भूतभव्यभवत्प्रभुः ॥ ५.१५.१७ ॥
Certamente, quem faz dos sábios os seus portadores não é de pouco valor. Sou asceta, forte, senhor dos seres passados, futuros e presentes.
5.15.18
मयि क्रुद्धे जगन्न स्यान्मयि सर्वं प्रतिष्ठितम् ।
देवदानवगन्धर्वाः किन्नरोरगराक्षसाः ॥ ५.१५.१८ ॥
Se eu me irritasse, o mundo não existiria, pois em mim tudo está estabelecido: deuses, dānavas, gandharvas, kinnaras, serpentes e rākṣasas.
5.15.19
न मे क्रुद्धस्य पर्याप्ताः सर्वे लोकाः शुचिस्मिते ।
चक्षुषा यं प्रपश्यामि तस्य तेजो हराम्यहम् ॥ ५.१५.१९ ॥
Ó tu de sorriso puro, para mim, irado, todos os mundos não bastam. Aquele que eu olho com meu olho, arrebato-lhe o esplendor.
5.15.20
अहमिन्द्रोऽस्मि देवानां लोकानां च महेश्वरः ।
मयि हव्यं च कव्यं च लोकाश्चैव सनातनाः ।
तस्मात्ते वचनं देवि करिष्यामि न संशयः ॥ ५.१५.२० ॥
Eu sou Indra, o grande senhor dos deuses e dos mundos. Em mim residem as oblações, as ofertas e os mundos eternos. Portanto, ó deusa, cumprirei a tua palavra; não há dúvida.
5.15.21
सप्तर्षयो मां वक्ष्यन्ति सर्वे ब्रह्मर्षयस्तथा ।
पश्य माहात्म्ययोगं मे ऋद्धिं च वरवर्णिनि ॥ ५.१५.२१ ॥
Os sete sábios e todos os brahmarshis me chamarão (seu senhor). Contempla a união da minha grandeza e da minha prosperidade, ó tu de excelente tez.
5.15.22
एवमुक्त्वा तु तां देवीं विसृज्य च वराननाम् ।
अथ संचिन्त्य नहुषो बलवीर्येण भारत ॥ ५.१५.२२ ॥
Tendo assim falado àquela deusa e despedido a de bela face, então Nahuṣa, refletindo sobre sua força e valor, ó Bhārata.
5.15.23
विसृज्य सुप्रतीकं च नागमैरावतं तथा ।
हंसयुक्तं विमानं च हरियुक्तं तथा रथम् ॥ ५.१५.२३ ॥
Tendo dispensado o elefante Supratīka e o elefante-serpente Airāvata, assim como o carro celeste atrelado a cisnes e o carro atrelado a cavalos…
5.15.24
स तु दर्पेण महता परिभूय महामुनीन् ।
विमाने योजयित्वा च ऋषीन्नियमामास्थितान् ॥ ५.१५.२४ ॥
Ele, porém, com grande arrogância, humilhando os grandes sábios, atrelou ao carro celeste os rishis que permaneciam em seus votos de austeridade…
5.15.25
अब्रह्मण्यो बलोपेतो मत्तो मदबलेन च ।
कामवृत्तः स दुष्टात्मा वाहयामास तानृषीन् ॥ ५.१५.२५ ॥
Hostil aos brâmanes, poderoso, embriagado de orgulho e da força de sua arrogância, aquele de mente perversa que seguia seus desejos fez aqueles sábios carregá-lo.
5.15.26
नहुषेण विसृष्टा च बृहस्पतिमथाब्रवीत् ।
समयोऽल्पावशेषो मे नहुषेणेह यः कृतः ॥ ५.१५.२६ ॥
Enviada por Nahuṣa, disse a Bṛhaspati: O prazo acordado para mim aqui com Nahuṣa resta pouco.
5.15.27
शक्रं मृगय शीघ्रं त्वं भक्तायाः कुरु मे दयाम् ।
बाढमित्येव भगवान्बृहस्पतिरुवाच ताम् ॥ ५.१५.२७ ॥
Procura Indra rapidamente e tem compaixão de mim, tua devota. Dizendo apenas «Muito bem», o venerável Bṛhaspati lhe respondeu.
5.15.28
न भेतव्यं त्वया देवि नहुषाद्दुष्टचेतसः ।
न ह्येष स्थास्यति चिरं गत एष नराधमः ॥ ५.१५.२८ ॥
Não temas Nahuṣa, ó deusa, de mente perversa; este mais baixo dos homens não permanecerá muito tempo, pois já se foi.
5.15.29
अधर्मज्ञो महर्षीणां वाहनाच्च हतः शुभे ।
इष्टिं चाहं करिष्यामि विनाशायास्य दुर्मतेः ॥ ५.१५.२९ ॥
Ó venturosa, aquele que desconhece o dharma foi abatido por fazer dos grandes sábios a sua montaria; e eu realizarei um sacrifício para a destruição deste de mente má.
5.15.30
शक्रं चाधिगमिष्यामि माभैस्त्वं भद्रमस्तु ते ।
ततः प्रज्वाल्य विधिवज्जुहाव परमं हविः ॥ ५.१५.३० ॥
Reconquistarei Indra. Não temas; que a boa fortuna seja tua. Então, acendendo o fogo segundo a regra, ofereceu a oblação suprema.
5.15.31
बृहस्पतिर्महातेजा देवराजोपलब्धये ।
हुत्वाऽग्निं सोब्रवीद्राजञ्छक्र अन्विष्यतामिति ॥ ५.१५.३१ ॥
Bṛhaspati, de grande esplendor, tendo oferecido ao fogo para recuperar Indra, rei dos deuses, disse: "Ó rei, que se procure Indra."
5.15.32
तस्माच्च भगवान्देवः स्वयमेव हुताशनः ।
स्त्रीवेषमद्भुतं कृत्वा तत्रैवान्तरधीयत ॥ ५.१५.३२ ॥
Então o venerável deus Agni, o devorador das oferendas, assumiu ele mesmo uma forma feminina maravilhosa e desapareceu ali mesmo.
5.15.33
स दिशः प्रदिशश्चैव पर्वतांश्च वनानि च ।
पृथिवीं चान्तरिक्षं च विचित्याथ मनोगतिः।
निमेषान्तरमात्रेण बृहस्पतिमुपागमत् ॥ ५.१५.३३ ॥
Tendo procurado as direções e as direções intermédias, as montanhas, as florestas, a terra e o céu, chegou junto de Bṛhaspati num piscar de olhos, veloz como o pensamento.
5.15.34
बृहस्पते न पश्यामि देवराजमिह क्वचित् ।
आपः शेषाः सदा चापः प्रवेष्टुं नोत्सहाम्यहम् ॥ ५.१५.३४ ॥
Ó Bṛhaspati, não vejo o rei dos deuses em lugar algum daqui. As águas restantes estão sempre aqui, e não me atrevo a entrar nelas.
5.15.35
न मे तत्र गतिर्ब्रह्मन्किमन्यत्करवाणि ते ।
तमब्रवीद्देवगुरुरपो विश महाद्युते ॥ ५.१५.३५ ॥
Ó Brahman, não tenho caminho até lá. Que mais posso fazer por ti? Então o mestre dos deuses disse-lhe: "Ó de grande brilho, entra nas águas."
5.15.36
नापः प्रवेष्टुं शक्ष्यामि क्षयो मेऽत्र भविष्यति ।
शरणं त्वां प्रपन्नोऽस्मि स्वस्ति तेस्तु महाद्युते ॥ ५.१५.३६ ॥
Não conseguirei entrar nas águas; daí virá a minha ruína. Refugiei-me em ti. Ó de grande brilho, que a tua paz seja completa.
5.15.37
अद्भ्योऽग्निर्ब्रह्मतः क्षत्रमश्मनो लोहमुत्थितम् ।
तेषां सर्वत्रगं तेजः स्वासु योनिषु शाम्यति ॥ ५.१५.३७ ॥
O fogo surgiu das águas, o poder guerreiro do brahman e o ferro da pedra. Seu brilho, que tudo penetra, aquieta-se em suas próprias origens.