மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.154
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.154.1
वासुदेवस्य तद्वाक्यमनुस्मृत्य युधिष्ठिरः ।
पुनः पप्रच्छ वार्ष्णेयं कथं मन्दोऽऽब्रवीदिदम् ॥ ५.१५४.१ ॥
வாசுதேவரின் அந்த வார்த்தைகளை நினைவுகூர்ந்து யுதிஷ்டிரர் மீண்டும் வார்ஷ்ணேயரிடம் கேட்டார்: மந்தர் இதை எவ்வாறு கூறினார்?
5.154.2
अस्मिन्नभ्यागते काले किंच नः क्षममच्युत ।
कथं च वर्तमाना वै स्वधर्मान्न च्यवेमहि ॥ ५.१५४.२ ॥
இந்தக் காலம் வந்தடைந்த நிலையில் எங்களுக்கு எது தகும், அச்யுதா? நாங்கள் எவ்வாறு நடந்தால் எங்கள் தர்மத்திலிருந்து விலகாமல் இருப்போம்?
5.154.3
दुर्योधनस्य कर्णस्य शकुनेः सौबलस्य च ।
वासुदेव मतज्ञोऽसि मम सभ्रातृकस्य च ॥ ५.१५४.३ ॥
வாசுதேவா, துரியோதனன், கர்ணன், சகுனி, சௌபலன் ஆகியோரின் மனதையும், என் மற்றும் என் சகோதரர்களின் மனதையும் நீர் அறிவீர்.
5.154.4
विदुरस्यापि तद्वाक्यं श्रुतं भीष्मस्य चोभयोः ।
कुन्त्याश्च विपुलप्रज्ञ प्रज्ञा कार्त्स्न्येन ते श्रुता ॥ ५.१५४.४ ॥
விதுரரின் அந்த வார்த்தையையும், பீஷ்மரின் வார்த்தைகள் இரண்டையும், குந்தியின் வார்த்தையையும் நீர் கேட்டிருக்கிறீர். விபுலப்ரஜ்ஞா, உமது ஞானம் முழுமையாகக் கேட்கப்பட்டது.
5.154.5
सर्वमेतदतिक्रम्य विचार्य च पुनः पुनः ।
क्षमं यन्नो महाबाहो तद्ब्रवीह्यविचारयन् ॥ ५.१५४.५ ॥
இவை அனைத்தையும் கடந்து, பலமுறை ஆராய்ந்து, மகாபாஹுவே, எங்களுக்கு எது தகுமோ அதை மேலும் ஆராயாமல் சொல்லுங்கள்.
5.154.6
श्रुत्वैतद्धर्मराजस्य धर्मार्थसहितं वचः ।
मेघदुन्दुभिनिर्घोषः कृष्णो वाक्यमथाब्रवीत् ॥ ५.१५४.६ ॥
தர்மராஜரின் தர்மமும் அர்த்தமும் கொண்ட இந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, மேகமும் துந்துபியும் போல் முழங்கும் குரலுடைய கிருஷ்ணர் இவ்வார்த்தையைச் சொன்னார்.
5.154.7
उक्तवानस्मि यद्वाक्यं धर्मार्थसहितं हितम् ।
न तु तन्निकृतिप्रज्ञे कौरव्ये प्रतितिष्ठति ॥ ५.१५४.७ ॥
நான் தர்மமும் பொருளும் கூடிய நன்மையான சொல்லைச் சொன்னேன்; ஆனால் அது வஞ்சகமான அறிவுடைய கௌரவனிடம் நிலைக்கவில்லை.
5.154.8
न च भीष्मस्य दुर्मेधाः शृणोति विदुरस्य वा ।
मम वा भाषितं किंचित्सर्वमेवातिवर्तते ॥ ५.१५४.८ ॥
அந்த மதியற்றவன் பீஷ்மரையோ விதுரரையோ என்னையோ கேட்கவில்லை; எல்லாவற்றையும் அவன் புறக்கணிக்கிறான்.
5.154.9
नैष कामयते धर्मं नैष कामयते यशः ।
जितं स मन्यते सर्वं दुरात्मा कर्णमाश्रितः ॥ ५.१५४.९ ॥
இவன் தர்மத்தை விரும்புவதில்லை; புகழையும் விரும்புவதில்லை. கர்ணனைச் சார்ந்த அந்தத் தீயாத்மா எல்லாவற்றையும் வென்றதாக நினைக்கிறான்.
5.154.10
बन्धमाज्ञापयामास मम चापि सुयोधनः ।
न च तं लब्धवान्कामं दुरात्मा पापनिश्चयः ॥ ५.१५४.१० ॥
சுயோதனன் எனக்கும் கட்டுதலை ஆணையிட்டான்; ஆனால் அந்தத் தீயாத்மா, தீய உறுதியுடையவன், தன் விருப்பத்தை அடையவில்லை.
5.154.11
न च भीष्मो न च द्रोणो युक्तं तत्राहतुर्वचः ।
सर्वे तमनुवर्तन्ते ऋते विदुरमुच्युत ॥ ५.१५४.११ ॥
அங்கே பீஷ்மரும் துரோணரும் நியாயமான சொல்லைச் சொல்லவில்லை; விதுரரைத் தவிர எல்லோரும் அவனையே பின்பற்றுகின்றனர், ஓ அச்யுதா.
5.154.12
शकुनिः सौबलश्चैव कर्णदुःशासनावपि ।
त्वय्ययुक्तान्यभाषन्त मूढा मूढममर्षणम् ॥ ५.१५४.१२ ॥
சகுனி சௌபலன், கர்ணன், துச்சாசனன் ஆகியோரும் உன்னிடம் பொருந்தாத சொற்களைச் சொன்னார்கள்; அந்த மூடர்கள் பொறுமையற்ற மூடனிடம் பேசினார்கள்.
5.154.13
किंच तेन मयोक्तेन यान्यभाषत कौरवः ।
संक्षेपेण दुरात्मासौ न युक्तं त्वयि वर्तते ॥ ५.१५४.१३ ॥
நான் சொன்னதற்கு அந்தக் கௌரவன் சுருக்கமாகக் கூறியவை, அந்தத் தீயவன் உன்னிடம் நடந்துகொள்ளும் முறை தகுதியற்றது.
5.154.14
पार्थिवेषु न सर्वेषु य इमे तव सैनिकाः ।
यत्पापं यन्न कल्याणं सर्वं तस्मिन्प्रतिष्ठितम् ॥ ५.१५४.१४ ॥
அரசர்களில் அனைவரிலும் அல்ல; உன் இந்த வீரர்கள் எதில் பாவம் உண்டோ, எது நலமற்றதோ, அவை அனைத்தும் அவனிடமே நிலைத்துள்ளன.
5.154.15
न चापि वयमत्यर्थं परित्यागेन कर्हिचित् ।
कौरवैः शममिच्छामस्तत्र युद्धमनन्तरम् ॥ ५.१५४.१५ ॥
நாங்கள் ஒருபோதும் கௌரவர்களுடன் மிகவும் விட்டுக்கொடுத்து அமைதி விரும்புவதில்லை; அதன் பின்னரே போர்.
5.154.16
तच्छ्रुत्वा पार्थिवाः सर्वे वासुदेवस्य भाषितम् ।
अब्रुवन्तो मुखं राज्ञः समुदैक्षन्त भारत ॥ ५.१५४.१६ ॥
வாசுதேவனின் அந்தப் பேச்சைக் கேட்ட அனைத்து அரசர்களும், பேசாமல் அரசனின் முகத்தை நோக்கினர், பாரதனே.
5.154.17
युधिष्ठिरस्त्वभिप्रायमभिलक्ष्य महीक्षिताम् ।
योगमाज्ञापयामास भीमार्जुनयमैः सह ॥ ५.१५४.१७ ॥
ஆனால் யுதிஷ்டிரன் அரசர்களின் கருத்தை அறிந்து, பீமன், அர்ஜுனன், நகுல சகதேவருடன் சேர்ந்து படையமைப்புக்கு ஆணையிட்டான்.
5.154.18
ततः किलकिलाभूतमनीकं पाण्डवस्य ह ।
आज्ञापिते तदा योगे समहृष्यन्त सैनिकाः ॥ ५.१५४.१८ ॥
அப்போது ஆணையிடப்பட்டதும், பாண்டவரின் படை ஆரவாரத்தால் நிரம்பியது; அப்போது வீரர்கள் மகிழ்ந்தனர்.
5.154.19
अवध्यानां वधं पश्यन्धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
निश्वसन्भीमसेनं च विजयं चेदमब्रवीत् ॥ ५.१५४.१९ ॥
கொல்லத் தகாதவர்களின் கொலையைக் கண்ட தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரர், பெருமூச்சு விட்டபடி பீமசேனனையும் விஜயனையும் நோக்கி இவ்வாறு கூறினார்.
5.154.20
यदर्थं वनवासश्च प्राप्तं दुःखं च यन्मया ।
सोयमस्मानुपैत्येव परोऽनर्थः प्रयत्नतः ॥ ५.१५४.२० ॥
எதற்காக நான் வனவாசத்தையும் துன்பத்தையும் அடைந்தேனோ, அதே பெரும் அழிவு நம் முயற்சியாலேயே நம்மைத் தாக்குகிறது.
5.154.21
यस्मिन्यत्नः कृतोऽस्माभिः स नो हीनः प्रयत्नतः ।
अकृते तु प्रयत्नेऽस्मानुपावृत्तः कलिर्महान् ॥ ५.१५४.२१ ॥
நாம் எதில் முயற்சி செய்தோமோ, அது முயற்சியால் நமக்கு பயனற்றதாயிற்று; முயற்சி செய்யாதபோதும் பெரும் சண்டை நம்மீது திரும்பி வந்துவிட்டது.
5.154.22
कथं ह्यवध्यैः सङ्ग्रामः कार्यः सह भविष्यति ।
कथं हत्वा गुरून्वृद्धान्विजयो नो भविष्यति ॥ ५.१५४.२२ ॥
கொல்லத் தகாதவர்களுடன் எவ்வாறு போர் நடத்தப்படும்? குருமார்களையும் பெரியோர்களையும் கொன்று நமக்கு வெற்றி எப்படி வரும்?
5.154.23
तच्छ्रुत्वा धर्मराजस्य सव्यसाची परन्तपः ।
यदुक्तं वासुदेवेन श्रावयामास तद्वचः ॥ ५.१५४.२३ ॥
தர்மராஜனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட எதிரிகளை வாட்டும் சவ்யசாசி, வாசுதேவன் சொன்ன அந்த வார்த்தையை எடுத்துரைத்தான்.
5.154.24
उक्तवान्देवकीपुत्रः कुन्त्याश्च विदुरस्य च ।
वचनं तत्त्वया राजन्निखिलेनावधारितम् ॥ ५.१५४.२४ ॥
தேவகியின் மகன் குந்திக்கும் விதுரருக்கும் சொன்ன அந்த வார்த்தைகளை, ஓ அரசே, நீ முழுவதுமாகப் புரிந்துகொண்டாய்.
5.154.25
न च तौ वक्ष्यतोऽधर्ममिति मे नैष्ठिकी मतिः ।
नापि युक्तं च कौन्तेय निवर्तितुमयुध्यतः ॥ ५.१५४.२५ ॥
அவர்கள் அதர்மம் என்று சொல்வார்கள் என்பது என் உறுதியான கருத்து அல்ல. கௌந்தேயா, போர் செய்பவன் பின்வாங்குவதும் தகாது.
5.154.26
तच्छ्रुत्वा वासुदेवोऽपि सव्यसाचिवचस्तदा ।
स्मयमानोऽब्रवीद्वाक्यं पार्थमेवमिति ब्रुवन् ॥ ५.१५४.२६ ॥
அதைக் கேட்ட வாசுதேவரும் சவ்யசாசியின் சொற்களைக் கேட்டு, அப்போது புன்னகைத்தவாறு பார்த்தனிடம் இவ்வாறு சொன்னார்.
5.154.27
ततस्ते धृतसंकल्पा युद्धाय सह सैनिकाः ।
पाण्डवेया महाराज तां रात्रिं सुखमावसन् ॥ ५.१५४.२७ ॥
பின்னர், மகாராஜனே, போருக்குத் திடமான உறுதி கொண்ட பாண்டவர்கள் தம் படைவீரர்களுடன் அந்த இரவை சுகமாகக் கழித்தனர்.