மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.156
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.156.1
ततः शान्तनवं भीष्मं प्राञ्जलिर्धृतराष्ट्रजः ।
सह सर्वैर्महीपालैरिदं वचनमब्रवीत् ॥ ५.१५६.१ ॥
அப்போது திருதராஷ்டிரனின் மகன் கைகூப்பியவனாய், சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மரிடம் அனைத்து அரசர்களுடனும் சேர்ந்து இந்த சொல்லைச் சொன்னான்.
5.156.2
ऋते सेनाप्रणेतारं पृतना सुमहत्यपि ।
दीर्यते युद्धमासाद्य पिपीलिकपुटं यथा ॥ ५.१५६.२ ॥
படைத்தலைவன் இல்லாமல் மிகப் பெரிய படையும் போரில் எறும்புப் புற்றைப் போலச் சிதறிவிடும்.
5.156.3
नहि जातु द्वयोर्बुद्धिः समा भवति कर्हिचित् ।
शौर्यं च वलनेतॄणां स्पर्धते च परस्परम् ॥ ५.१५६.३ ॥
இரண்டு பேரின் அறிவு ஒருபோதும் சமமாக இருப்பதில்லை; படைத் தலைவர்களின் வீரமும் ஒருவரோடொருவர் போட்டியிடுகிறது.
5.156.4
श्रूयते च महाप्राज्ञ हैहयानमितौजसः ।
अभ्ययुर्ब्राह्मणाः सर्वे समुच्छ्रितकुशध्वजाः ॥ ५.१५६.४ ॥
மிகுந்த ஞானியே, அளவற்ற ஆற்றல் கொண்ட ஹைஹயர்கள் மீது, குசப்புல் கொடிகளை உயர்த்திய அனைத்து பிராமணர்களும் தாக்கினர் என்று கேள்விப்படுகிறோம்.
5.156.5
तानभ्ययुस्तदा वैश्याः शूद्राश्चैव पितामह ।
एकतस्तु त्रयो वर्णा एकतः क्षत्रियर्षभाः ॥ ५.१५६.५ ॥
அப்போது வைசியர்களும் சூத்திரர்களும் அவர்கள் மீது பாய்ந்தனர். ஓ பிதாமகரே, ஒருபுறம் மூன்று வருணத்தாரும், மறுபுறம் க்ஷத்திரியர்களில் சிறந்த வீரர்களும் இருந்தனர்.
5.156.6
ते स्म युद्धे प्रभज्यन्ते त्रयो वर्णाः पुनः पुनः ।
क्षत्रियाश्च जयन्त्येव बहुलं चैकतो बलम् ॥ ५.१५६.६ ॥
போரில் அந்த மூன்று வருணத்தாரும் மீண்டும் மீண்டும் தோற்கடிக்கப்படுகின்றனர்; ஆனால் க்ஷத்திரியர்கள் வெல்கின்றனர், ஏனெனில் அவர்களின் வலிமை ஒன்றுபட்டதும் மிகுதியானதுமாகும்.
5.156.7
ततस्ते क्षत्रियानेव पप्रच्छुर्द्विचसत्तमाः ।
तेभ्यः शशंसुर्धर्मज्ञा याथातथ्यं पितामह ॥ ५.१५६.७ ॥
பின்னர் அந்த இரு பிறப்பாளரில் சிறந்தவர்கள் க்ஷத்திரியர்களிடமே கேட்டனர்; தர்மம் அறிந்த பிதாமகர் அவர்களுக்கு உண்மையை எடுத்துரைத்தார்.
5.156.8
वयमेकस्य श्रृणुमो महाबुद्धिमतो रणे ।
भवन्तस्तु पृथक्सर्वे स्वबुद्धिवशवर्तिनः ॥ ५.१५६.८ ॥
போரில் நாங்கள் ஒரே பெரும் அறிவாளியின் சொல்லைக் கேட்கிறோம்; ஆனால் நீங்கள் அனைவரும் தனித்தனியாக உங்கள் சொந்த புத்தியின் வசப்பட்டு நடக்கிறீர்கள்.
5.156.9
ततस्ते ब्राह्मणाश्चक्रुरेकं सेनापतिं द्विजम् ।
नये सुकुशलं शूरमजयन्क्षत्रियांस्ततः ॥ ५.१५६.९ ॥
பின்னர் அந்தப் பிராமணர்கள் நீதியில் மிகத் திறமையும் வீரமும் கொண்ட ஒரு இரு பிறப்பாளரைப் படைத்தலைவராக்கினர்; அதன் பின் க்ஷத்திரியர்களை வென்றனர்.
5.156.10
एवं ये कुशलं शूरं हितेप्सितमकल्पषम् ।
सेनापतिं प्रकुर्वन्ति ते जयन्ति रणे रिपून् ॥ ५.१५६.१० ॥
இவ்வாறு யார் திறமையும் வீரமும், நலம் நாடும் குற்றமற்ற ஒருவரைப் படைத்தலைவராக்குகிறார்களோ, அவர்கள் போரில் பகைவர்களை வெல்வார்கள்.
5.156.11
भवानुशनसा तुल्यो हितैषी च सदा मम ।
असंहार्थः स्थितो धर्मे स नः सेनापतिर्भव ॥ ५.१५६.११ ॥
நீர் உசனஸுக்கு ஒப்பானவர்; எப்போதும் எனக்கு நலம் விரும்புபவர். அழிவுக்காக அல்ல, தர்மத்தில் நிலைத்திருப்பவர் நீர்; நீரே எங்கள் படைத்தலைவராக இருங்கள்.
5.156.12
रश्मीवतामिवादित्यो वीरुधामिव चन्द्रमाः ।
कुबेर इव यक्षाणां देवानामिव वासवः ॥ ५.१५६.१२ ॥
ஒளிக்கதிர் உடையவர்களில் சூரியனைப் போலவும், செடிகொடிகளில் சந்திரனைப் போலவும், யக்ஷர்களில் குபேரனைப் போலவும், தேவர்களில் வாசவனைப் போலவும் (நீர் இருக்கிறீர்).
5.156.13
पर्वतानां यथा मेरुः सुपर्णः पक्षिणां यथा ।
कुमार इव देवानां वसूनामिव हव्यवाट् ॥ ५.१५६.१३ ॥
மலைகளில் மேரு, பறவைகளில் சுபர்ணன் (கருடன்), தேவர்களில் குமாரன், வசுக்களில் அக்னி போல் (சிறந்தவன்).
5.156.14
भवता हि वयं गुप्ताः शत्रेणेव दिवौकसः ।
अनाधृष्या भविष्यामस्त्रिदशानामपि ध्रुवम् ॥ ५.१५६.१४ ॥
உம்மால் காக்கப்பட்ட நாங்கள், தேவர்களுக்கு எதிரியிடமிருந்து காக்கப்படுவது போல், நிச்சயமாக முப்பத்து தேவர்களாலும் வெல்ல முடியாதவர்களாவோம்.
5.156.15
प्रयातु नो भवानग्रे देवानामिव पावकिः ।
वयं त्वामनुयास्यामः सौरभेया इवर्षभम् ॥ ५.१५६.१५ ॥
தேவர்களுக்கு முன் பாவகி (கார்த்திகேயன்) செல்வது போல் நீர் எங்களுக்கு முன் செல்லட்டும்; சுரபியின் கன்றுகள் காளையைப் பின்தொடர்வது போல் நாங்கள் உம்மைப் பின்தொடர்வோம்.
5.156.16
एवमेतन्महाबाहो यथा वदसि भारत ।
यथैव हि भवन्तो मे तथैव मम पाण्डवाः ॥ ५.१५६.१६ ॥
மகாபாகுவே, பாரதனே! நீர் சொல்வது சரியே; நீங்கள் எனக்கு எப்படியோ, அப்படியே எனக்கு பாண்டவர்களும்.
5.156.17
अपि चैव मया श्रोयो वाच्यं तेषां नराधिप ।
संयोद्धव्यं तवार्थाय यथा मे समयः कृतः ॥ ५.१५६.१७ ॥
நராதிபதியே! நான் அவர்களிடம் நன்மையான சொல்லையே கூற வேண்டும்; உமக்காக போரிடுவேன் என்பது என் உறுதிமொழி.
5.156.18
न तु पश्यामि योद्धारमात्मनः सदृशं भुवि ।
ऋते तस्मान्नरव्याघ्रात्कुन्तीपुत्राद्धनञ्जयात् ॥ ५.१५६.१८ ॥
ஆனால் பூமியில் எனக்கு நிகரான வீரனை நான் காணவில்லை, அந்த நரவியாக்ரனும் குந்தியின் மகனும் தனஞ்சயனுமாகிய (அர்ஜுனன்) தவிர.
5.156.19
स हि वेद महाबुद्धिर्दिव्यान्यस्त्राण्यनेकशः ।
न तु मां विवृतो युद्धे जातु युध्येत पाण्डवः ॥ ५.१५६.१९ ॥
அவன் பெரும் அறிவுடையவன்; பல வகையான தெய்வீக அஸ்திரங்களை அறிவான். ஆனால் போரில் பாதுகாப்பற்ற என்மீது பாண்டவன் ஒருபோதும் போரிடமாட்டான்.
5.156.20
अहं स च क्षणेनैव निर्मनुष्यमिदं जगत् ।
कुर्यावास्त्रबलेनैव ससुरासुरराक्षसम् ॥ ५.१५६.२० ॥
நானும் அவனும் ஒரு கணத்திலேயே அஸ்திரங்களின் வலிமையால் இந்த உலகை மனிதரற்றதாக ஆக்கிவிடுவோம்; தேவர், அசுரர், ராட்சசருடன் சேர்த்து.
5.156.21
न त्वेवोत्सादनीया मे पाण्डोः पुत्रा जनाधिप ।
तस्माद्योधान्हनिष्यामि प्रयोगेणायुतं सदा ॥ ५.१५६.२१ ॥
ஓ மக்கள் தலைவனே! பாண்டுவின் மகன்களை நான் அழிக்கக்கூடாது; ஆகவே நான் அஸ்திரப் பிரயோகத்தால் எப்போதும் பத்தாயிரம் வீரர்களைக் கொல்வேன்.
5.156.22
एवमेषां फरिष्यामि निधनं कुरुनन्दन ।
न चेत्ते मां हनिष्यन्ति पूर्वमेव समागमे ॥ ५.१५६.२२ ॥
ஓ குருநந்தனா! இவ்வாறு நான் இவர்களை அழிப்பேன்; அவர்கள் போர் தொடங்கியதும் முதலில் என்னைக் கொல்லாவிட்டால்.
5.156.23
सेनापतिस्त्वहं राजन्समयेनापरेण ते ।
भविष्यामि यथाकामं तन्मे श्रोतुमिहार्हसि ॥ ५.१५६.२३ ॥
ஓ அரசே! நான் உன் சேனாபதியாவேன்; ஆனால் வேறொரு நிபந்தனையின்படி. அதை இங்கே என்னிடமிருந்து நீ கேட்க வேண்டும்.
5.156.24
कर्णो वा युध्यतां पूर्वमहं वा पृथिवीपते ।
स्पर्धते हि सदात्यर्थं सूतपुत्रो मया रणे ॥ ५.१५६.२४ ॥
ஓ பூமியின் தலைவனே! போரிடுபவர்களில் முதலில் கர்ணன் போரிடுவானா அல்லது நானா; ஏனெனில் சூதபுத்திரன் எப்போதும் போரில் என்னுடன் மிகவும் போட்டியிடுகிறான்.
5.156.25
नाहं जीवति गाङ्गेये राजन्योत्स्ये कथंचन ।
हते भीष्मे तु योत्स्यामि सह गाण्डीवधन्वना ॥ ५.१५६.२५ ॥
அரசே, கங்கையின் மகன் (பீஷ்மர்) உயிருடன் இருக்கும் வரை நான் எந்த வகையிலும் போர் செய்ய மாட்டேன். பீஷ்மர் கொல்லப்பட்ட பின்னரே காண்டீவ வில்லாளியுடன் போரிடுவேன்.
5.156.26
ततः सेनापतिं चक्रे विधिवद्भूरिदक्षिणम् ।
धृतराष्ट्रात्मजो भीष्मं सोऽभिषिक्तो व्यरोचत ॥ ५.१५६.२६ ॥
பின்னர் திருதராட்டிரனின் மகன் (துரியோதனன்) விதிப்படி, மிகுந்த தட்சிணையுடன் பீஷ்மரை சேனாபதியாக நியமித்தான். அபிஷேகம் பெற்ற அவர் பேரொளியுடன் விளங்கினார்.
5.156.27
ततो भेरीश्च शङ्खांश्च शतशोऽथ सहस्रशः ।
वादयामासुव्यग्रा वादका राजशासनात् ॥ ५.१५६.२७ ॥
பின்னர் அரசனின் கட்டளையால் பரபரப்பாக இயங்கிய இசைக்கலைஞர்கள் நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் பேரிகைகளையும் சங்குகளையும் முழங்கச் செய்தனர்.
5.156.28
सिंहनादाश्च विविधा वाहनानां च निःस्वनाः ॥ ५.१५६.२८ ॥
சிங்கங்களின் கர்ஜனைகளும், வாகனங்களின் பலவித ஒலிகளும் எழுந்தன.
5.156.29
निर्घार्ताः पृथिवीकम्पा गजबृंहितनिःस्वनाः ।
आसंश्च सर्वयोधानां पातयन्तो मनांस्युत ॥ ५.१५६.२९ ॥
பேரிடி முழக்கங்களும், பூமி அதிர்வுகளும், யானைகளின் பிளிறல்களும் எழுந்தன; அவை அனைத்து வீரர்களின் உள்ளங்களையும் நடுங்கச் செய்தன.
5.156.30
वाचश्चाप्यशरीरिण्यो दिवश्चोल्काः प्रपेदिरे ।
शिवाश्च भयवेदिन्यो नेदुर्दीप्ततरा भृशम् ॥ ५.१५६.३० ॥
உருவமற்ற குரல்களும், வானிலிருந்து எரிகொள்ளிகளும் தோன்றின; பயத்தை உணர்த்தும் நரிகள் மிகவும் ஒளிரும் குரலில் ஊளையிட்டன.
5.156.31
सैनापत्ये यदा राजा गाङ्गेयमभिषिक्तवान् ।
तदैतान्युग्ररूपाणि बभूवुः शतशो नृप ॥ ५.१५६.३१ ॥
அரசனே, அரசன் கங்கையின் மகன் பீஷ்மரைப் படைத்தலைவராக முடிசூட்டியபோது, பல நூறு கொடிய வடிவ அபசகுனங்கள் தோன்றின.
5.156.32
ततः सेनापतिं कृत्वा भीष्मं परबलार्दनम् ।
वाचयित्वा द्विजश्रेष्ठान्गोभिर्निष्कैश्च भूरिशः ॥ ५.१५६.३२ ॥
பின்னர் எதிரிப் படைகளை அழிப்பவரான பீஷ்மரைப் படைத்தலைவராக்கி, சிறந்த அந்தணர்களைக் கொண்டு மங்கல வாழ்த்துகள் ஓதச்செய்து, பசுக்களையும் தங்க நாணயங்களையும் மிகுதியாக அளித்து.
5.156.33
वर्धमानो जयाशीर्भिर्निर्ययौ सैनिकैर्वृतः ।
आपगेयं पुरस्कृत्य भ्रातृभिः सहितस्तदा ॥ ५.१५६.३३ ॥
வெற்றி வாழ்த்துகளால் வளர்ந்தவராய், வீரர்களால் சூழப்பட்டு, பீஷ்மரை முன்னிறுத்தி, அப்போது தம்பியருடன் அவர் புறப்பட்டார்.
5.156.34
स्कन्धावारेण महता कुरुक्षेत्रं जगाम ह ॥ ५.१५६.३४ ॥
பெரிய படைப்பாசறையுடன் அவர் நிச்சயமாகக் குருக்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்றார்.
5.156.35
परिक्रम्य कुरुक्षेत्रं कर्णेन सह कौरवः ।
शिबिरं मापयामास समे देशे जनाधिप ॥ ५.१५६.३५ ॥
குருக்ஷேத்திரத்தைச் சுற்றி வந்து, கர்ணனுடன் கௌரவர் சமதரையில் பாசறையை அளக்கச் செய்தார், மன்னா.
5.156.36
मधुरानूषरे देशे प्रभूतयवसेन्धने ।
यथैव हास्तिनपुरं तद्वच्छिबिरमाबभौ ॥ ५.१५६.३६ ॥
இனிய நீர் கொண்ட உவர் நிலத்தில், புல்லும் விறகும் மிகுதியாக இருந்த அப்பகுதியில், ஹாஸ்தினபுரம் போலவே அந்தப் பாசறை ஒளிர்ந்தது.