மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.162
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.162.1
उलूकस्त्वर्जुनं भूयो यथोक्तं वाक्यमब्रवीत् ।
आशीविषमिव क्रुद्धं तुदन्वाक्यशलाकया ॥ ५.१६२.१ ॥
உலூகன் மீண்டும் அர்ஜுனனிடம் முன்பு சொன்னபடியே சொற்களைச் சொன்னான்; சினம் கொண்ட நாகத்தை சொல் என்னும் ஈட்டியால் குத்துவது போல.
5.162.2
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा रुषिताः पाण्डवा भृशम् ।
प्रागेव भृशसंक्रुद्धाः कैतव्येनापि धर्षिताः ॥ ५.१६२.२ ॥
அவனுடைய அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட பாண்டவர்கள் மிகவும் கோபமடைந்தனர்; ஏற்கனவே மிகுந்த சினம் கொண்டிருந்த அவர்கள் அந்த வஞ்சகத்தால் மேலும் அவமதிக்கப்பட்டனர்.
5.162.3
आसनेषूदतिष्ठन्त बाहूंश्चैव प्रचिक्षिपुः ।
आशीविषा इव क्रुद्धा वीक्षाञ्चक्रुः परस्परम् ॥ ५.१६२.३ ॥
அவர்கள் இருக்கைகளிலிருந்து எழுந்து தோள்களை உயர்த்தி வீசினர்; சினம் கொண்ட நாகங்களைப் போல ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்.
5.162.4
अवाक्छिरा भीमसेनः समुदैक्षत कैतवम् ।
नेत्राभ्यां लोहितान्ताभ्यामाशीविष इव श्वसन् ॥ ५.१६२.४ ॥
தலை குனிந்தவாறு பீமசேனன் அந்த வஞ்சகனை உற்றுப் பார்த்தான்; சிவந்த விளிம்புக் கண்களால், நாகம் போல் மூச்சு விட்டவனாய்.
5.162.5
आर्तं वातात्मजं दृष्ट्वा क्रोधेनाभिहतं भृशम् ।
उत्स्मयन्निव दाशार्हः कैतव्यं प्रत्यभाषत ॥ ५.१६२.५ ॥
வாயுவின் மகன் (பீமன்) துன்புற்றும் சினத்தால் மிகவும் தாக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்ட தாசார்ஹர் (கிருஷ்ணர்), புன்னகைப்பவர் போல் அந்த வஞ்சகனுக்குப் பதில் சொன்னார்.
5.162.6
प्रयाहि शीघ्रं कैतव्य ब्रूयाश्चैव सुयोधनम् ।
श्रुतं वाक्यं गृहीतोर्थो मतं यत्ते तथास्तु तत् ॥ ५.१६२.६ ॥
வஞ்சகனே, விரைவில் செல்; சுயோதனனிடம் சொல்: 'வார்த்தைகள் கேட்கப்பட்டன, பொருள் புரிந்துகொள்ளப்பட்டது; உன் கருத்து எதுவோ அது அவ்வாறே ஆகட்டும்.'
5.162.7
एवमुक्त्वा महाबाहुः केशवो राजसत्तम ।
पुनरेव महाप्राज्ञं युधिष्ठिरमुदैक्षत ॥ ५.१६२.७ ॥
இவ்வாறு கூறிய மகாபாகு கேசவன், அரசர்களில் சிறந்தவனே, மீண்டும் மகாப்ராஜ்ஞரான யுதிஷ்டிரரை நோக்கினான்.
5.162.8
सृञ्जयानां च सर्वेषां कृष्णस्य च यशस्विनः ।
द्रुपदस्य सपुत्रस्य विराटस्य च संनिधौ ॥ ५.१६२.८ ॥
ஸ்ருஞ்ஜயர்கள் அனைவரின் முன்னிலையிலும், புகழ்பெற்ற கிருஷ்ணனின் முன்னிலையிலும், மகன்களுடன் கூடிய த்ருபதன் மற்றும் விராடனின் முன்னிலையிலும்.
5.162.9
भूमिपानां च सर्वेषां मध्ये वाक्यं जगाद ह ।
उलूकोऽप्यर्जुनं भूयो यथोक्तं वाक्यमब्रवीत् ॥ ५.१६२.९ ॥
அனைத்து அரசர்களின் நடுவில் அவன் சொல்லினான். உலூகனும் அர்ஜுனனிடம் மீண்டும் முன்பு சொன்ன சொற்களையே கூறினான்.
5.162.10
आशीविषमिव क्रुद्धं तुदन्वाक्यशलाकया ।
कृष्णादींश्चैव तान्सर्वान्यथोक्तं वाक्यमब्रवीत् ॥ ५.१६२.१० ॥
கோபங்கொண்ட விஷப்பாம்பைப் போல, சொல் அம்பால் குத்தியவனாய், கிருஷ்ணன் முதலிய அனைவரிடமும் முன்பு சொன்ன சொற்களையே சொன்னான்.
5.162.11
उलूकस्य तु तद्वाक्यं पापं दारुणमीरितम् ।
श्रुत्वा विचुक्षुभे पार्थो ललाटं चाप्यमार्जयत् ॥ ५.१६२.११ ॥
உலூகனின் அந்தப் பாவமும் கடுமையுமான சொற்களைக் கேட்டு பார்த்தன் கலங்கினான்; தன் நெற்றியையும் துடைத்துக்கொண்டான்.
5.162.12
तदवस्थं तदा दृष्ट्वा पार्थं सा समितिर्नृप ।
नामृष्यत महाराज पाण्डवानां महारथाः ॥ ५.१६२.१२ ॥
அரசே, அப்போது பார்த்தனை அந்நிலையில் கண்டு அந்த சபை பொறுக்கவில்லை. மகாராஜனே, பாண்டவர்களின் மகாரதர்களும் பொறுக்கவில்லை.
5.162.13
अधिक्षेपेण कृष्णस्य पार्थस्य च महात्मनः ।
श्रुत्वा ते पुरुषव्याघ्राः क्रोधाञ्जज्वलुरच्युत ॥ ५.१६२.१३ ॥
கிருஷ்ணனையும் மகாத்மா பார்த்தனையும் இழிவுபடுத்தியதைக் கேட்டு, அந்த நரசிங்கங்கள் கோபத்தால் எரிந்தனர், அச்யுதனே.
5.162.14
धृष्टद्युम्नः शिखण्डी च सात्यकिश्च महारथः ।
केकया भ्रातरः पञ्च राक्षसश्च घटोत्कचः ॥ ५.१६२.१४ ॥
திருஷ்டத்யும்நன், சிகண்டி, மகாரதன் சாத்யகி, கேகயரின் ஐந்து சகோதரர்கள், ராட்சசன் கடோத்கசன்.
5.162.15
द्रौपदेयाभिमन्युश्च धृष्टकेतुश्च पार्थिवः ।
भीमसेनश्च विक्रान्तो यमजौ च महारथौ ॥ ५.१६२.१५ ॥
திரௌபதியின் மகன்கள், அபிமன்யு, அரசன் திருஷ்டகேது, வீரன் பீமசேனன், மற்றும் இரட்டையர்களான இரு மகாரதர்கள்.
5.162.16
उत्पेतुरासनात्सर्वे क्रोधसंरक्तलोचनाः ।
बाहुन्प्रगृह्य रुचिरान्रक्तचन्दनरूषितान्।
अङ्गदैः पारिहार्यैश्च केयूरैश्च विभूषितान् ॥ ५.१६२.१६ ॥
கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அனைவரும் இருக்கையிலிருந்து எழுந்தனர்; செஞ்சந்தனம் பூசப்பட்ட அழகிய கரங்களை உயர்த்தி, அங்கதங்கள், பாரிஹார்யங்கள், கேயூரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களாக.
5.162.17
दन्तान्दन्तेषु निष्पिष्य सृक्किणी परिलेलिहन् ।
तेषामाकारभावज्ञः कुन्तीपुत्रो वृकोदरः ॥ ५.१६२.१७ ॥
பற்களை பற்களின் மீது நசுக்கி, உதட்டோரங்களை நக்கியவாறு, அவர்களின் வடிவத்தாலும் மனநிலையாலும் அறிந்த குந்தியின் மகன் வ்ருகோதரன் (பீமன்).
5.162.18
उदतिष्ठत्स वेगेन क्रोधेन प्रज्वलन्निव ।
उद्वृत्य सहसा नेत्रे दन्तान्कटकटाय्य च ॥ ५.१६२.१८ ॥
அவர் வேகமாக எழுந்தார், கோபத்தால் எரிவது போல; திடீரென கண்களை உருட்டி, பற்களைக் கடகடவென கடித்தவாறு.
5.162.19
हस्तं हस्तेन निष्पिष्य उलूकं वाक्यमब्रवीत् ।
अशक्तानामिवास्माकं प्रोत्साहननिमित्तकम् ॥ ५.१६२.१९ ॥
அவன் கையால் கையை நசுக்கியபடி உலூகனிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான், நாங்கள் பலமற்றவர்கள் போலத் தூண்டுவதற்காக.
5.162.20
श्रुतं ते चवनं मूर्ख यत्त्वां दुर्योधनोऽब्रवीत् ।
तन्मे कथयतो मन्द श्रृणु वाक्यं दुरासदम् ॥ ५.१६२.२० ॥
ஓ மூடனே, துரியோதனன் உன்னிடம் சொன்ன வார்த்தைகளை நீ கேட்டிருக்கிறாய். ஓ மந்தனே, நான் சொல்வதை இப்போது கேள், அது தாங்க முடியாதது.
5.162.21
सर्वक्षत्रस्य मध्ये तं यद्वक्ष्यसि सुयोधनम् ।
श्रृण्वतः सूतपुत्रस्य पितुश्च त्वं दुरात्मनः ॥ ५.१६२.२१ ॥
எல்லா க்ஷத்திரியர்களின் நடுவில் நீ சுயோதனனிடம் சொல்லப்போவதை, சூதபுத்திரனும் உன் தீய உள்ளம் கொண்ட தந்தையும் கேட்க...
5.162.22
अस्माभिः प्रीतिकामैस्तु भ्रातुर्ज्येष्ठस्य नित्यशः ।
मर्षितं ते दुराचार तत्त्वं न बहु मन्यसे ॥ ५.१६२.२२ ॥
நாங்கள் எப்போதும் மூத்த சகோதரனின் நட்பை விரும்பி பொறுத்துக்கொண்டிருந்தோம்; ஓ தீயொழுக்கனே, நீ அதை மதிக்கவில்லை.
5.162.23
प्रेषितश्च हृषीकेशः शमाकाङ्क्षी कुरून्प्रति ।
कुलस्य हितकामेन धर्मराजेन धीमता ॥ ५.१६२.२३ ॥
குலத்தின் நலனை விரும்பிய அறிவுள்ள தர்மராஜன், அமைதியை விரும்பி ஹ்ருஷீகேசனை குருக்களிடம் அனுப்பினான்.
5.162.24
त्वं कालचोदितो नूनं गन्तुकामो यमक्षयम् ।
गच्छस्वाहवमस्माभिस्तच्च श्वो भविता ध्रुवम् ॥ ५.१६२.२४ ॥
காலத்தால் தூண்டப்பட்டு நீ யமலோகம் செல்ல விரும்புகிறாய் போலும். எங்களுடன் போருக்குச் செல். அது நாளையே நிச்சயம் நடக்கும்.
5.162.25
मयापि च प्रतिज्ञातो वधः सभ्रातृकस्य ते ।
स तथा भविता पाप नात्र कार्या विचारणा ॥ ५.१६२.२५ ॥
நானும் உன்னையும் உன் சகோதரர்களையும் கொல்வதாக சபதம் செய்துள்ளேன். பாவியே, அது அவ்வாறே நிகழும்; இதில் ஆலோசனைக்கு இடமில்லை.
5.162.26
वेलामतिक्रमेत्सद्यः सागरो वरुणालयः ।
पर्वताश्च विशीर्येयुर्मयोक्तं न मृषा भवेत् ॥ ५.१६२.२६ ॥
வருணனின் இருப்பிடமான கடல் உடனே தன் கரையைத் தாண்டட்டும், மலைகளும் நொறுங்கிச் சிதறட்டும்; ஆனால் நான் சொன்னது பொய்யாகாது.
5.162.27
सहायस्ते यदि यमः कुबेरो रुद्र एव वा ।
यथाप्रतिज्ञं दुर्बुद्धे प्रकरिष्यन्ति पाण्डवाः ।
दुःशासनस्य रुधिरं पाता चास्मि यथेप्सितम् ॥ ५.१६२.२७ ॥
யமன், குபேரன், அல்லது ருத்ரன் உனக்குத் துணையானாலும், தீயோனே, பாண்டவர்கள் தம் சபதப்படியே செய்வார்கள்; துச்சாசனனின் இரத்தத்தை நான் விரும்பியபடி குடிப்பேன்.
5.162.28
यश्चेह प्रतिसंरब्धः क्षत्रियो माभियास्यति ।
अपि भीष्मं पुरुस्कृत्य तं नेष्यामि यमक्षयम् ॥ ५.१६२.२८ ॥
இங்கே கோபத்துடன் எதிர்த்து என்மீது பாயும் க்ஷத்திரியன் எவனாயினும், பீஷ்மனை முன்னிறுத்தினாலும் கூட, அவனை யமலோகத்துக்கு அனுப்புவேன்.
5.162.29
यच्चैतदुक्तं वचनं मया क्षत्रस्य संसदि ।
यथैतद्भविता सत्यं तथैवात्मानमालभे ॥ ५.१६२.२९ ॥
க்ஷத்திரியர்களின் சபையில் நான் சொன்ன இந்த வார்த்தை எவ்வாறு உண்மையாகுமோ, அவ்வாறே நானும் என்னைத் தியாகம் செய்கிறேன்.
5.162.30
भीमसेनवचः श्रुत्वा सहदेवोऽप्यमर्षणः ।
क्रोधसंरक्तनयनस्ततो वाक्यमुवाच ह ॥ ५.१६२.३० ॥
பீமசேனனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட சகதேவனும் சினத்தால் சிவந்த கண்களுடன், பொறுக்க முடியாதவனாய், அப்போது இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
5.162.31
शौटीरशूरसदृशमनीकजनसंसदि ।
श्रृणु पाप वचो मह्यं यद्वाच्यो हि पितात्वया ॥ ५.१६२.३१ ॥
பெருமை கொண்ட வீரர்களுக்கு ஒப்பான இந்தப் படை-சபையில் கேள், பாவியே; உன் தந்தையிடம் நீ சொல்ல வேண்டிய என் வார்த்தையை.
5.162.32
नास्माकं भविता भेदः कदाचित्कुरुभिः सह ।
धृतराष्ट्रस्य संबन्धो यदि न स्यात्त्वया सह ॥ ५.१६२.३२ ॥
நீ தொடர்பு கொண்டிராவிட்டால், குருக்களுடன் எங்களுக்கு ஒருபோதும் பிரிவு ஏற்பட்டிருக்காது; திருதராஷ்டிரனுடனான உறவு உனக்கும் இல்லையெனில்.
5.162.33
त्वं तु लोकविनाशाय धृतराष्ट्रकुलस्य च ।
उत्पन्नो वैरपुरुषः स्वकुलघ्नश्च पापकृत् ॥ ५.१६२.३३ ॥
நீயோ உலகத்தையும் திருதராஷ்டிரனின் குலத்தையும் அழிக்கப் பிறந்தவன்; பகையின் மனிதன், உன் சொந்தக் குலத்தை அழிக்கும் பாவி.
5.162.34
जन्मप्रभृति चास्माकं पिता ते पापपूरुषः ।
अहितानि नृशंसानि नित्यशः कर्तुमिच्छति ॥ ५.१६२.३४ ॥
பிறந்தது முதலே, உன் பாவி தந்தை எங்களுக்குத் தீங்கான கொடும் செயல்களை எப்போதும் செய்ய விரும்புகிறான்.
5.162.35
तस्य वैरानुषङ्गस्य गन्तास्म्यन्तं सुदुर्गमम् ।
अहमादौ निहत्य त्वां शकुनेः संप्रपश्यतः ॥ ५.१६२.३५ ॥
அந்தப் பகைத் தொடரின் மிகக் கடினமான முடிவுக்கு நான் செல்வேன்; முதலில் உன்னைக் கொல்வேன், சகுனி பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில்.
5.162.36
ततोऽस्मि शकुनिं हन्ता मिषतां सर्वधन्विनाम् ।
भीमस्य वचनं श्रुत्वा सहदेवस्य चोभयोः ॥ ५.१६२.३६ ॥
பிறகு, எல்லா வில்லாளிகளும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் நான் சகுனியைக் கொல்வேன்; பீமனின் சொல்லையும் சகதேவனின் சொல்லையும் இருவரின் வார்த்தையையும் கேட்டு.
5.162.37
उवाच फाल्गुनो वाक्यं भीमसेनं स्मयन्निव ।
भीमसेन न ते सन्ति येषां वैरं त्वया सह ॥ ५.१६२.३७ ॥
அர்ஜுனன் புன்னகைத்தவாறு பீமசேனனிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்: ஓ பீமசேனா, உன்னோடு பகைகொண்டவர்கள் இனி இல்லை.
5.162.38
मन्दा गृहेषु सुखिनो मृत्युपाशवशं गताः ।
उलूकश्च न ते वाच्यः परुषं पुरुषोत्तम ॥ ५.१६२.३८ ॥
வீடுகளில் சுகமாக இருந்த மூடர்கள் மரணப் பாசத்தின் வசமாயினர். ஓ புருஷோத்தமா, உலூகனிடமும் நீ கடுஞ்சொல் சொல்லக்கூடாது.
5.162.39
दूताः किमपराध्यन्ते यथोक्तस्यानुभाषिणः ।
एवमुक्त्वा महाबाहुर्भीमं भीमपराक्रमम् ॥ ५.१६२.३९ ॥
சொல்லப்பட்டதை அப்படியே திருப்பிச் சொல்லும் தூதர்களுக்கு என்ன குற்றம்? இவ்வாறு சொல்லி, மகாபாஹுவான அவன் பீமபராக்கிரமனான பீமனிடம் கூறினான்.
5.162.40
धृष्टद्युम्नसुखान्वीरान्सुहृदः समभाषत ।
श्रुतं वस्तस्य पापस्य धार्तराष्ट्रस्य भाषितम् ॥ ५.१६२.४० ॥
அவர் திருஷ்டத்யும்னன் முதலிய வீரர்களையும் நண்பர்களையும் நோக்கிப் பேசினார்: அந்தப் பாவி துரியோதனனின் சொற்களை நீங்கள் கேட்டீர்கள்.
5.162.41
कुत्सनं वासुदेवस्य मम चैव विशेषतः ।
श्रुत्वा भवन्तः संरब्धा अस्माकं हितकाम्यया ॥ ५.१६२.४१ ॥
வாசுதேவனையும் குறிப்பாக என்னையும் பழித்ததைக் கேட்டு, எங்கள் நலனை விரும்பி நீங்கள் அனைவரும் சினம் கொண்டீர்கள்.
5.162.42
प्रभावाद्वासुदेवस्य भवतां च प्रयत्नतः ।
समग्रं पार्थिवं क्षत्रं सर्वं न गणयाम्यहम् ॥ ५.१६२.४२ ॥
வாசுதேவனின் பிரபாவத்தாலும் உங்கள் முயற்சியாலும், அரச க்ஷத்திரிய குலம் முழுவதையும் நான் ஒரு பொருட்டாக எண்ணவில்லை.
5.162.43
भवद्भिः समनुज्ञातो वाक्यमस्य यदुत्तरम् ।
उलूके प्रापयिष्यामि यद्वक्ष्यति सुयोधनम् ॥ ५.१६२.४३ ॥
உங்கள் அனுமதி பெற்று, அவனுடைய பதில் வாக்கியத்தை உலூகனிடம் சேர்ப்பிப்பேன்; சுயோதனன் சொல்வதையும் கூறுவேன்.
5.162.44
श्वो भूते कत्थितस्यास्य प्रतिवाक्यं चमूमुखे ।
गाण्डीवेनाभिधास्याकमि क्लीबा हि वचनोत्तराः । ॥ ५.१६२.४४ ॥
நாளை போர்முனையில் இந்த வீரவாதியின் பதிலை கா���்டீவத்தால் கொடுப்போம்; வார்த்தையால் பதில் சொல்பவர்கள் பலவீனர்களே.
5.162.45
ततस्ते पार्थिवाः सर्वे प्रशशंसुर्धनञ्जयम् ।
तेन वाक्योपचारेण विस्मिता राजसत्तमाः ॥ ५.१६२.४५ ॥
அப்போது அந்த அரசர்கள் அனைவரும் தனஞ்சயனைப் புகழ்ந்தனர்; அந்த வாக்குப் பாணியால் வியப்புற்ற சிறந்த அரசர்கள்.
5.162.46
अनुनीय च तान्सर्वान्यथामान्यं यथावयः ।
धर्मराजं तदा वाक्यं तत्प्राप्यं प्रत्यभाषत ॥ ५.१६२.४६ ॥
பின்னர் அவர்கள் அனைவரையும் அவர்களின் மரியாதைக்கும் வயதுக்கும் ஏற்ப சமாதானப்படுத்தி, தர்மராஜனிடம் அந்த உரிய வாக்கால் பதிலளித்தான்.
5.162.47
आत्मानमवमन्वानो न हि स्यात्पार्थिवोत्तमः ।
तत्रोत्तरं प्रवक्ष्यामि तव शुश्रूषणे रतः ॥ ५.१६२.४७ ॥
தன்னைத் தானே இழிவாகக் கருதுபவன் சிறந்த அரசனாக இருக்க முடியாது; ஆகவே உமக்குப் பணிசெய்வதில் ஈடுபட்டு அதற்கு பதில் கூறுவேன்.
5.162.48
उलूकं भरतश्रेष्ठ सामपूर्वमथोर्जितम् ।
दुर्योधनस्य तद्वाक्यं निशम्य भरतर्षभः ॥ ५.१६२.४८ ॥
பரதச் சிறந்தவனே, சாமத்தோடு தொடங்கி வலுவாக ���லூகன் சொன்ன துரியோதனனின் அந்த வாக்கைக் கேட்டு, பரதர்களின் காளை.
5.162.49
अतिलोहितनेत्राभ्यामाशीविष इव श्वसन् ।
स्मयमान इव क्रोधात्सृक्किणी परिसंलिहन् ॥ ५.१६२.४९ ॥
மிகச் சிவந்த கண்களுடன், நாகத்தைப் போல் சீறி மூச்சுவிட்டு, கோபத்தால் புன்னகைப்பவர் போல் வாயின் ஓரங்களை நாவால் நக்கியபடி.
5.162.50
जनार्दनमभिप्रेक्ष्य भ्रातॄंश्चैवेदमब्रवीत् ।
अभ्यभाषत कैतव्यं प्रगृह्य विपुलं भुजम् ॥ ५.१६२.५० ॥
ஜனார்தனனையும் சகோதரர்களையும் பார்த்து இவ்வாறு கூறினான்; பெரிய தோளை உயர்த்தி கைதவ்யனிடம் பேசினான்.
5.162.51
उलूक गच्छ कैतव्य ब्रूहि तात सुयोधनम् ।
कृतघ्नं वैरपुरुषं दुर्मतिं कुलपांसनम् ॥ ५.१६२.५१ ॥
உலூகா, செல், கைதவ்யனின் மகனே! அன்பனே, துரியோதனனிடம் சொல் — நன்றிகெட்டவனும், பகைமையின் மனிதனும், தீய புத்தியும், குலத்தை இழிவுபடுத்துபவனுமான அவனிடம்.
5.162.52
पाण्डवेषु सदा पाप नित्यं जिह्मं प्रवर्तते ।
स्ववीर्याद्यः पराक्रम्य पाप आह्वयते परान्।
अभीतः पूरयन्वाक्यमेष वैः क्षत्रियः पुमान् ॥ ५.१६२.५२ ॥
பாண்டவர்களிடம் அந்தப் பாவி எப்போதும் வஞ்சகமாகவே நடக்கிறான். தன் சொந்த வீரியத்தால் பராக்கிரமம் காட்டி, பாவியாக மற்றவர்களை அழைக்கிறவன், அஞ்சாமல் சொல்லை நிறைவேற்றுபவன் — இவன் க்ஷத்திரியன் மனிதன்.
5.162.53
स पापः क्षत्रियो भूत्वा अस्मानाहूय संयुगे ।
मान्यामान्यान्पुरस्कृत्य युद्धं मा गाः कुलाधम ॥ ५.१६२.५३ ॥
அந்தப் பாவி க்ஷத்திரியனாகி எங்களை போரில் அழைக்கட்டும்; மதிக்கத்தக்கவர்களையும் மதிக்கத்தகாதவர்களையும் முன்னிறுத்தி. குலத்தின் இழிந்தவனே, போரிடாதே.
5.162.54
आत्मवीर्यं समाश्रिकत्य भृत्यवीर्यं च कौरव ।
आह्वयस्व रणे पार्थान्सर्वथा क्षत्रियो भव ॥ ५.१६२.५४ ॥
கௌரவனே, உன் சொந்த வீரியத்தையும் ஏவலர்களின் வீரியத்தையும் நம்பி, போரில் பார்த்தர்களை அழைப்பாயாக; எல்லா வகையிலும் க்ஷத்திரியனாக இரு.
5.162.55
परवीर्यं समाश्रित्य यः समाह्वयते परान् ।
अशक्तः स्वयमादातुमेतदेव नपुंसकम् ॥ ५.१६२.५५ ॥
பிறரின் வீரியத்தை நம்பி எதிரிகளை அறைகூவுபவன், தானே அதை ஏற்கத் திறனில்லாதவன் — அவனே அலியாவான்.
5.162.56
स त्वं परेषां वीर्येण आत्मानं बहुमन्यसे ।
कथमेवमशक्तस्त्वमस्मान्समभिगर्जसि ॥ ५.१६२.५६ ॥
நீ பிறரின் வீரியத்தால் உன்னைப் பெரிதாக எண்ணுகிறாய். இவ்வாறு திறனற்றவனாய் இருந்தும் எங்களை எப்படி கர்ஜிக்கிறாய்?
5.162.57
मद्वचश्चापि भूयस्ते वक्तव्यः स सुयोधनः ।
श्व इदानीं प्रपद्येथाः पुरुषो भव दुर्मते ॥ ५.१६२.५७ ॥
என் இந்த வார்த்தைகளை அந்த சுயோதனனிடம் மீண்டும் சொல்ல வேண்டும்: 'தீய புத்தியுள்ளவனே, இப்போதே அல்லது நாளைக்குள் சரணடை, அல்லது ஆண்மகனாக இரு.'
5.162.58
मन्यसे यच्च मूढ त्वं न योत्स्यति जनार्दनः ।
सारथ्येन वृतः पार्थैरिति त्वं न बिभेषि च ॥ ५.१६२.५८ ॥
மூடனே, ஜனார்த்தனன் போர் செய்யமாட்டார் என்று நீ எண்ணுகிறாய், ஏனெனில் பார்த்தர்கள் அவரை சாரதியாகத் தேர்ந்தெடுத்தனர் — ஆகவே நீ அஞ்சுவதில்லை.
5.162.59
जघन्यकालमप्येतन्न भवेत्सर्वपार्थिवान् ।
निर्दहेयमहं क्रोधात्तृणानीव हुताशनः ॥ ५.१६२.५९ ॥
இது கடைசி நேரமாக இல்லாவிட்டாலும், கோபத்தால் அனைத்து அரசர்களையும் நெருப்பு புல்லை எரிப்பது போல் நான் எரித்துவிடுவேன்.
5.162.60
युधिष्ठिरनियोगात्तु फाल्गुनस्य महात्मनः ।
करिष्ये युध्यमानस्य सारथ्यं विजितात्मनः ॥ ५.१६२.६० ॥
ஆனால் யுதிஷ்டிரரின் ஆணையால், மகாத்மாவான பால்குனனுக்கு — தன்னடக்கமுள்ள, போர் புரியும் அவனுக்கு — நான் சாரதியாக இருப்பேன்.
5.162.61
यद्युत्पतसि लोकांस्त्रीन्यद्याविशसि भूतलम् ।
तत्रतत्रार्जुनरथं प्रभाते द्रक्ष्यसे पुनः ॥ ५.१६२.६१ ॥
நீ மூன்று உலகங்களுக்கும் மேலே பறந்தாலும், அல்லது பூமிக்குள் நுழைந்தாலும், விடியலில் அர்ஜுனனின் தேரை அங்கங்கே மீண்டும் காண்பாய்.
5.162.62
यच्चापि भीमसेनस्य मन्यसे मोघभाषितम् ।
दुःशासनस्य रुधिरं पीतमद्यावधारय ॥ ५.१६२.६२ ॥
பீமசேனன் சொன்ன வீண் வார்த்தை என்று நீ எண்ணுவதும் — துச்சாசனனின் இரத்தம் குடிக்கப்பட்டது என்பதை — இன்று உறுதியாக அறிந்துகொள்.
5.162.63
न त्वां समीक्षते पार्थो नापि राजा युधिष्ठिरः ।
न भीमसेनो न यमौ प्रतिकूलप्रभाषिणम् ॥ ५.१६२.६३ ॥
பார்த்தனும், அரசன் யுதிஷ்டிரனும், பீமசேனனும், இரட்டையர்களும் உன்னை ஏறெடுத்துப் பார்ப்பதில்லை — எதிர்மறையாகப் பேசுபவனை.