महाभारत · अध्याय 5.176
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.176.1
ततस्ते तापसाः सर्वे कार्यवन्तोऽभवंस्तदा ।
तां कन्यां चिन्तयन्तस्ते किंकार्यमिति धर्मिणः ॥ ५.१७६.१ ॥
तेव्हा ते सर्व तपस्वी एका कार्यात गुंतले. त्या कन्येविषयी 'काय करावे?' असा विचार करणारे ते धर्मनिष्ठ होते.
5.176.2
केचिदाहुः पितुर्वेश्म नीयतामिति तापसाः ।
केचिदस्यदुमालम्भे मतिं चक्रुर्हि तापसाः ॥ ५.१७६.२ ॥
काही तपस्वी म्हणाले, 'हिला पित्याच्या घरी नेण्यात यावे.' तर काहींनी या कार्यासाठी एका वृक्षाचा आधार घेण्याचा विचार केला.
5.176.3
केचित्साल्वपतिं गत्वा नियोज्यमिति मेनिरे ।
नेति केचिद्व्यवस्यन्ति प्रत्याख्याता हि तेन सा ॥ ५.१७६.३ ॥
काहींना वाटले की साल्वपतीकडे जाऊन तिचा त्याच्याशी विवाह लावून द्यावा. 'नाही' असे काहींनी ठरवले, कारण त्याने तिला आधीच नाकारले होते.
5.176.4
एवं गते तु किं शक्यं भद्रे कर्तुं मनीषिभिः ।
पुनरूचुश्च तां सर्वे तापसाः संशितव्रताः ॥ ५.१७६.४ ॥
असे झाल्यावर, हे कल्याणी, ज्ञानी लोक काय करू शकणार? कठोर व्रत पाळणारे सर्व तपस्वी पुन्हा तिला म्हणाले.
5.176.5
अलं प्रव्रजितेनेह भद्रे श्रृणु हितं वचः ।
इतो गच्छस्व भद्रं ते पितुरेव निवेशनम् ॥ ५.१७६.५ ॥
येथे संन्यासिनी म्हणून राहणे पुरे, हे कल्याणी; हितकारक वचन ऐक. इथून जा, तुझे कल्याण होवो—तुझ्या पित्याच्याच घरी.
5.176.6
प्रतिपस्त्यति राजा स पिता ते यदनन्तरम् ।
तत्र वत्स्यसि कल्याणि सुखं सर्वगुणान्विता ॥ ५.१७६.६ ॥
तो राजा—तुझे पिता—नंतर जे ठरवतील ते; तिथेच तू सुखाने राहशील, हे कल्याणी, सर्व गुणांनी युक्त होऊन.
5.176.7
न च तेऽन्या गतिर्न्याय्या भवेद्भद्रे यथा पिता ।
पतिर्वापि गतिर्नार्याः पिता वा वरवर्णिनि ।
गतिः पतिः समस्थाया विषमे च पिता गतिः ॥ ५.१७६.७ ॥
हे भद्रे, तुला पित्यासारखा दुसरा योग्य आश्रय नसेल. हे सुंदर वर्णाच्या, स्त्रीला पती किंवा पिताच आश्रय आहे. स्थिर राहणाऱ्या स्त्रीला पती आश्रय; संकटात पिता आश्रय.
5.176.8
प्रव्रज्या हि सुदुःखेयं सुकुमार्या विशेषतः ।
राजपुत्र्याः प्रकृत्या चक कुमार्यास्तव भामिनि ॥ ५.१७६.८ ॥
हे भामिनी, हे संन्यासी जीवन अत्यंत दुःखदायी आहे; विशेषतः अत्यंत सुकुमार राजकन्या आणि स्वभावतः कोमल अशा तुझ्यासाठी.
5.176.9
भद्रे दोषा हि विद्यन्ते बहवो वरवर्णिनि ।
आश्रमे वै वसन्त्यास्ते न भवेयुः पितुर्गृहे ॥ ५.१७६.९ ॥
हे भद्रे, हे सुंदर वर्णाच्या, आश्रमात राहणाऱ्या तुला अनेक दोष-अडचणी असतील, ज्या पित्याच्या घरी नसत्या.
5.176.10
ततस्त्वन्येऽब्रुवन्वाक्यं तापसास्तां तपस्विनीम् ॥ ५.१७६.१० ॥
तेव्हा इतर तापसांनी त्या तपस्विनीला हे शब्द सांगितले.
5.176.11
त्वामिहैकाकिनीं दृष्ट्वा निर्जने गहने वने ।
प्रार्थयिष्यन्तिराजानस्तस्मान्मैवं मनः कृथाः ॥ ५.१७६.११ ॥
येथे घनदाट, निर्जन अरण्यात तुला एकटीला पाहून राजे तुझी याचना करतील; म्हणून असे मन करू नकोस.
5.176.12
न शक्यं काशिनगरं पुनर्गन्तुं पितुर्गृहान् ।
अवज्ञाता भविष्यामि बान्धवानां न संशयः ॥ ५.१७६.१२ ॥
काशीनगरात, पित्याच्या घरी पुन्हा जाणे शक्य नाही; नातेवाइकांकडून मी अवमानित होईन, यात संशय नाही.
5.176.13
उषितास्मि तथा बाल्ये पितुर्वेश्मनि तापसाः ।
नाहं गमिष्ये भद्रं वस्तत्र यत्र पिता मम।
तपस्तप्तुमभीप्सामि तापसैः परिरक्षिता ॥ ५.१७६.१३ ॥
हे तपस्वींनो, बालपणी मी माझ्या वडिलांच्या घरी अशीच राहिले आहे. तुमचे कल्याण असो; जिथे माझे वडील आहेत तिथे मी जाणार नाही. तपस्वींच्या संरक्षणात मला तप करायचे आहे.
5.176.14
यथा परेऽपि मे लोके न स्यादेवं महात्ययः ।
दौर्भाग्यं तापसश्रेष्ठास्तस्मात्तप्स्याम्यहं तपः ॥ ५.१७६.१४ ॥
परलोकातही माझ्या वाट्याला असे मोठे संकट आणि दुर्भाग्य येऊ नये म्हणून, हे श्रेष्ठ तपस्वींनो, मी तप करीन.
5.176.15
इत्येवं तेषु विप्रेषु चिन्तयन्सु यथातथम् ।
राजर्षिस्तद्वनं प्राप्तस्तपस्वी होत्रवाहनः ।
तां तथा भाविनीं दृष्ट्वा श्रुत्वा चोद्विग्रमानसः ॥ ५.१७६.१५ ॥
अशा प्रकारे ते ब्राह्मण यथार्थपणे विचार करत असताना, तपस्वी राजर्षी होत्रवाहन त्या वनात आले.
5.176.16
ततस्ते तापसाः सर्वे पूजयन्ति स्म तं नृपम् ।
पूजाभिः स्वागताद्याभिरासनेनोदकेन च ॥ ५.१७६.१६ ॥
नंतर त्या सर्व तपस्व्यांनी त्या राजाचा स्वागत इत्यादी सत्कारांनी, आसन आणि उदकाने सन्मान केला.
5.176.17
तस्योपविष्टस्य सतो विश्रान्तस्योपश्रृण्वतः ।
पुनरेव कथां चक्रुः कन्यां प्रति वनौकसः ॥ ५.१७६.१७ ॥
तो बसून विश्रांती घेत ऐकत असताना, त्या वनवासींनी त्या कन्येविषयी पुन्हा कथा सांगितली.
5.176.18
अम्बायास्तां कथां श्रुत्वा काशिराज्ञश्च भारत ।
राजर्षिः स महातेजा बभूवोद्विग्रमानसः ॥ ५.१७६.१८ ॥
हे भारता, अंबेची ती कथा आणि काशीराजाविषयीची कथा ऐकून तो महातेजस्वी राजर्षी व्याकुळ मनाचा झाला.
5.176.19
तां तथावादिनीं श्रुत्वा दृष्ट्वा च स महातपाः ।
राजर्षिः कृपयाविष्टो महात्मा होत्रवाहनः ॥ ५.१७६.१९ ॥
तिला असे बोलताना ऐकून आणि पाहून तो महातपस्वी, महात्मा राजर्षी होत्रवाहन करुणेने भरून गेला.
5.176.20
स वेपमान उत्थाय मातुस्तस्याः पिता तदा ।
तां कन्यामङ्कमारोप्य पर्यश्वासयत प्रभो ॥ ५.१७६.२० ॥
तेव्हा थरथरत उठून त्या कन्येच्या मातेचे वडील तिला मांडीवर बसवून, हे प्रभो, तिला धीर देऊ लागले.
5.176.21
स तामपृच्छत्कार्त्स्न्येन व्यसनोत्पत्तिमादितः ।
सा च तस्मै यथावृत्तं विस्तरेण न्यवेदयत् ॥ ५.१७६.२१ ॥
त्याने तिला संकटाची उत्पत्ती सुरुवातीपासून पूर्णपणे विचारली; तिने जसे घडले तसे त्याला विस्ताराने सांगितले.
5.176.22
ततः स राजर्षिरभूद्दुःखशोकसमन्वितः ।
कार्यं च प्रतिपेदे तन्मनसां सुमहातपाः ॥ ५.१७६.२२ ॥
तेव्हा तो राजर्षी दुःख व शोकाने भरून गेला; त्या महातपस्वीने मनात ते कार्य हाती घेतले.
5.176.23
अब्रवीद्वेपमानश्च कन्यामार्तां सुदुःखितः ।
मा गाः पितुर्गृहं भद्रे मातुस्ते जनको ह्यहम् ॥ ५.१७६.२३ ॥
थरथरत, अत्यंत दुःखी होऊन तो त्या पीडित कन्येला म्हणाला — 'हे भद्रे, तुझ्या वडिलांच्या घरी जाऊ नकोस; मी तुझ्या आईचा पिता आहे.'
5.176.24
दुःखं छिन्द्यामहं ते वै मयि वर्तस्व पुत्रिके ।
पर्याप्तं ते मनो वत्से यदेवं परिशुष्यसि ॥ ५.१७६.२४ ॥
मी तुझे दुःख दूर करीन; हे कन्ये, माझ्यावर विसंबून राहा. हे वत्से, तू अशी कोमेजत आहेस, म्हणून तुझे मन पुरेसे दुःख भोगून झाले आहे.
5.176.25
गच्छ मद्वचनाद्रामं जामदग्न्यं तपस्विनम् ।
रामस्ते सुमहद्दुःखं शोकं चैवापनेष्यति ॥ ५.१७६.२५ ॥
माझ्या सांगण्यावरून तपस्वी जामदग्न्य रामाकडे जा. राम तुझे मोठे दुःख आणि शोक दूर करील.
5.176.26
हनिष्यति रणे भीष्मं न करिष्यति चेद्वचः ।
तं गच्छ भार्गवश्रेष्ठं कालाग्निसमतेजसम् ॥ ५.१७६.२६ ॥
त्याने माझे वचन न केले तर तो रणात भीष्माचा वध करील. कालाग्नीसारख्या तेजस्वी भार्गवश्रेष्ठाकडे जा.
5.176.27
प्रतिष्ठापयिता स त्वां समे पथि महातपाः ।
ततस्तु सुस्वरं बाष्पसुत्सृजन्ती पुनः पुनः ॥ ५.१७६.२७ ॥
तो महातपस्वी तुला सरळ मार्गावर स्थिर करील. तेव्हा ती मधुर स्वराने वारंवार अश्रू ढाळत...
5.176.28
अब्रवीत्पितरं मातुः मा तदा होत्रवाहनम् ।
अभिवादयित्वा शिरसा गमिष्ये तव शासनात् ॥ ५.१७६.२८ ॥
तेव्हा तिने आईचे वडील होत्रवाहनाला म्हटले, 'नको... मस्तक लववून नमस्कार करून तुमच्या आज्ञेने मी जाईन.'
5.176.29
अपि नामाद्य पश्येयमार्यं तं लोकविश्रुतम् ।
कथं च तीव्रं दुःकं मे नाशकयिष्यति भार्गवः।
एतदिच्छाम्यहं ज्ञातुं यथा यास्यमि तत्र वैः ॥ ५.१७६.२९ ॥
आज मला त्या लोकविख्यात आर्याला पाहता येईल का? भार्गव माझे तीव्र दुःख कसे नष्ट करील? तिथे मी कशी जाईन हे मला जाणून घ्यायचे आहे.
5.176.30
रामं द्रक्ष्यसि भद्रे त्वं जामदग्न्यं महावने ।
उग्रे तपसि वर्तन्तं सत्यसन्धं महाबलम् ॥ ५.१७६.३० ॥
हे कल्याणी, महावनात उग्र तपात रत असलेल्या, सत्यसंध, महाबली जामदग्न्य रामाला तू पाहशील.
5.176.31
महेन्द्रं वै गिरिश्रेष्ठं रामो नित्यमुपास्ति ह ।
ऋषयो वेदविद्वांसो गन्धर्वाप्सरसस्तथा ॥ ५.१७६.३१ ॥
राम नित्य पर्वतश्रेष्ठ महेंद्राची उपासना करतो. वेदज्ञ ऋषी, गंधर्व आणि अप्सरा हेही तेथे असतात.
5.176.32
तत्र गच्छस्व भद्रं ते ब्रूयाश्चैनं वचो मम ।
अभिवाद्य च तं मूंर्ध्ना तपोवृद्धं दृढव्रतम् ॥ ५.१७६.३२ ॥
तिथे जा, तुझे कल्याण असो. माझे हे शब्द त्यांना सांग आणि तपाने वृद्ध, दृढव्रत अशा त्यांना मस्तक लववून अभिवादन कर.
5.176.33
ब्रूयाश्चैनं पुनर्भद्रे यत्ते कार्यं मनीषितम् ।
मयि संकीर्तिते रामः सर्वं तत्ते करिष्यति ॥ ५.१७६.३३ ॥
हे कल्याणी, तुझे जे इच्छित कार्य असेल तेही त्यांना सांग. माझे नाव घेतल्यावर राम तुझे ते सर्व काही करतील.
5.176.34
मम रामः सखा वत्से प्रीतियुक्तः सुहृच्च मे ।
जमदग्निसुतो वीरः सर्वशस्त्रभृतां वरः ॥ ५.१७६.३४ ॥
हे कन्ये, राम माझा मित्र आहे, प्रेमळ आणि हितकर्ता आहे. तो जमदग्नीचा पुत्र, वीर आणि सर्व शस्त्रधारकांत श्रेष्ठ आहे.
5.176.35
एवं ब्रुवति कन्यां तु पार्थिवे होत्रवाहने ।
अकृतव्रणः प्रादुरासीद्रामस्यानुचरः प्रियः ॥ ५.१७६.३५ ॥
राजा होत्रवाहन कन्येशी असे बोलत असतानाच, रामाचा प्रिय सेवक अकृतव्रण प्रकट झाला.
5.176.36
ततस्ते मनुयः सर्वे समुत्तस्थुः महस्रशः ।
स च राजा वयोवृद्धः सृञ्ययो होत्रवाहनः ॥ ५.१७६.३६ ॥
तेव्हा ते सर्व लोक हजारोंनी उठून उभे राहिले; आणि वयोवृद्ध सृंजय राजा होत्रवाहनही उभा राहिला.
5.176.37
ततो दृष्ट्वा कृतातिथ्यमन्योन्यं ते वनौकसः ।
सहिता भरतश्रेष्ठ निषेदुः परिवार्य तम् ॥ ५.१७६.३७ ॥
तेव्हा एकमेकांचे आतिथ्य झालेले पाहून, हे भरतश्रेष्ठा, ते वनवासी सर्वजण एकत्र होऊन त्याला वेढून बसले.
5.176.38
ततस्ते कथयामासुः कथास्तास्ता मनोरमाः ।
धन्या दिव्याश्च राजेन्द्र प्रीतिहर्षमुदा युताः ॥ ५.१७६.३८ ॥
नंतर त्यांनी मनोहर, शुभ आणि दिव्य अशा अनेक कथा सांगितल्या, हे राजेंद्रा; ते प्रेम, हर्ष आणि आनंदाने भरलेले होते.
5.176.39
ततः कथान्ते राजर्षिर्महात्मा होत्रवाहनः ।
रामं श्रेष्ठं महर्षीणामपृच्छदकृतव्रणम् ॥ ५.१७६.३९ ॥
नंतर कथा संपल्यावर महात्मा राजर्षी होत्रवाहनाने महर्षींमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या रामाविषयी अकृतव्रणाला विचारले.
5.176.40
क्व संप्रति महाबाहो जामदग्न्यः प्रतापवान् ।
अकृतव्रण शक्यो वै द्रुष्टुं वेदविदां वर ॥ ५.१७६.४० ॥
हे महाबाहो, वेदज्ञांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या अकृतव्रणा, प्रतापी जामदग्न्य राम आता कुठे आहे, त्याला पाहणे शक्य आहे का?
5.176.41
भवन्तमेव सततं रामः कीर्तयति प्रभो ।
सृञ्जयो मे प्रियसखो राजर्षिरिति पार्थिव ॥ ५.१७६.४१ ॥
हे प्रभो, राम सतत तुमचीच कीर्ती गातो — 'सृञ्जय हा माझा प्रिय मित्र राजर्षी आहे', हे राजा.
5.176.42
इह रामः प्रभाते श्वो भवितेति मतिर्मम ।
द्रष्टस्येनमिहायान्तं तव दर्शनकाङ्क्षया ॥ ५.१७६.४२ ॥
माझे मत आहे की राम उद्या पहाटे इथे येईल; तुमच्या दर्शनाच्या इच्छेने इथे येत असताना तुम्ही त्याला पाहाल.
5.176.43
इयं च कन्या राजर्षे किमर्थं वनमागता ।
कस्य चेयं तव च का भवतीच्छामि वेदितुम् ॥ ५.१७६.४३ ॥
हे राजर्षी, ही कन्या कशासाठी वनात आली आहे? ही कोणाची आहे आणि आपली कोण आहे? हे जाणून घेण्याची माझी इच्छा आहे.
5.176.44
दौहित्रीयं मम विभो काशिराजसुता प्रिया ।
ज्येष्ठा स्वयंवरे तस्थौ भगिनीभ्यां सहानध ॥ ५.१७६.४४ ॥
हे विभो, ही माझी दौहित्री आहे, काशीराजाची प्रिय कन्या. हे निष्पाप, स्वयंवरात ही आपल्या दोन बहिणींसह उभी होती; ही ज्येष्ठ होती.
5.176.45
इयमम्बेति विख्याता ज्येष्ठा काशिपतेः सुता ।
अम्बिकाम्बालिके कन्ये कनीयस्यौ तपोधन ॥ ५.१७६.४५ ॥
ही अम्बा नावाने प्रसिद्ध असलेली काशीराजाची ज्येष्ठ कन्या आहे. अम्बिका आणि अम्बालिका या दोन कन्या लहान आहेत, हे तपोधन.
5.176.46
समेतं पार्थिवं क्षत्रं काशिपुर्यां ततोऽभवत् ।
कन्यानिमित्तं विप्रर्षे तत्रासीदुत्सवो महान् ॥ ५.१७६.४६ ॥
नंतर काशीपुरीत क्षत्रिय राजे एकत्र झाले. हे विप्रर्षी, कन्यांच्या निमित्ताने तेथे मोठा उत्सव झाला.
5.176.47
तता किल महावीर्यो भीष्मः शान्तनवो नृपान् ।
अधिक्षिप्य महातेजास्तिस्त्रः कन्या जहार ताः ॥ ५.१७६.४७ ॥
नंतर महापराक्रमी, महातेजस्वी शंतनूपुत्र भीष्माने राजांना आव्हान देऊन त्या तिन्ही कन्यांचे हरण केले.
5.176.48
निर्जित्य पृथिवीपालानथ भीष्मो जगाह्वयम् ।
आजगाम विशुद्धात्मा कन्याभिः सह भारतः ॥ ५.१७६.४८ ॥
पृथ्वीपालकांना जिंकून भीष्म नगरात प्रविष्ट झाले. शुद्ध आत्मा असलेले भारत त्या कन्यांसह परत आले.
5.176.49
सत्यवत्यै निवेद्याथ विवाहं समनन्तरम् ।
भ्रातुर्विचित्रवीर्यस्य समाज्ञापयत प्रभुः ॥ ५.१७६.४९ ॥
नंतर सत्यवतीला कळवून, लगेच विचित्रवीर्याच्या भावाच्या विवाहाची आज्ञा प्रभूने (भीष्माने) दिली.
5.176.50
तं तु वैवाहिकं दृष्ट्वा कन्येयं समुपार्जितम् ।
अब्रवीत्तत्र गाङ्गेयं मन्त्रिमध्ये द्विजर्षभ ॥ ५.१७६.५० ॥
तिच्यासाठी जमवलेली विवाहाची तयारी पाहून ती कन्या मंत्र्यांमध्ये गांगेयाला तेथे म्हणाली, हे द्विजश्रेष्ठा.
5.176.51
मया साल्वपतिर्वीरो मनसाऽभिवृतः पतिः ।
न ममार्हसि धर्मज्ञ दातुं भ्रात्रेऽन्यमानसाम् ॥ ५.१७६.५१ ॥
वीर साल्वपतीला मी मनाने पती म्हणून निवडले आहे. हे धर्मज्ञा, दुसऱ्यावर मन असलेल्या मला भावाला देणे तुला योग्य नाही.
5.176.52
तच्छ्रुत्वा वचनं भीष्मः संमन्त्र्य सह मन्त्रिभिः ।
निश्चित्य विससर्जेमां सत्यवत्या मते स्थितः ॥ ५.१७६.५२ ॥
ते ऐकून भीष्माने मंत्र्यांशी विचारविनिमय करून, निश्चय करून, सत्यवतीच्या मतानुसार राहून या कन्येला सोडून दिले.
5.176.53
अनुज्ञाता तु भीष्मेण साल्वं सौभपतिं ततः ।
कन्येयं मुदिता तत्र काले वाचनमब्रवीत् ॥ ५.१७६.५३ ॥
भीष्माने अनुज्ञा दिल्यावर ही कन्या आनंदाने, योग्य वेळी, सौभपती साल्वाला तेथे हे वचन म्हणाली.
5.176.54
विसर्जितास्मि भीष्मेण धर्मं मां प्रतिपादय ।
मनसाभिवृत्तः पूर्वं मया त्वं पार्थिवर्षम ॥ ५.१७६.५४ ॥
भीष्माने मला सोडून दिले आहे. आता धर्माने मला स्वीकार. मी पूर्वीच मनाने तुलाच निवडले होते, हे राजश्रेष्ठा.
5.176.55
प्रत्याचख्यौ च साल्वोऽस्याश्चारित्रस्याभिशङ्कितः ।
सेयं तपोवनं प्राप्ता तापस्येऽभिरता भृशम् ॥ ५.१७६.५५ ॥
साल्वाने तिच्या चारित्र्याबद्दल शंका घेऊन तिला नाकारले. ती तपोवनात येऊन तपश्चर्येत अत्यंत रमली.
5.176.56
मया च प्रत्यभिज्ञाता वंशस्य परिकीर्तनात् ।
अस्य दुःखस्य चोत्पत्तिं भीष्ममेवेह मन्यते । ॥ ५.१७६.५६ ॥
वंशाचे वर्णन ऐकून मी तिला ओळखले. या दुःखाचे मूळ भीष्मच आहे असे ती येथे मानते.
5.176.57
भगवन्नेवमेवेह यथाह पृथिवीपतिः ।
शरीरकर्ता मातुर्मे सृञ्जयो होत्रवाहनः ॥ ५.१७६.५७ ॥
भगवन्, येथे पृथ्वीपतींनी सांगितल्याप्रमाणेच आहे. माझ्या मातेच्या देहाचा कर्ता सृंजय होत्रवाहनच आहे.
5.176.58
न ह्युत्सहे स्वनगरं प्रतियातुं तपोधन ।
अपमानभयाच्चैव व्रीडया च महामुने ॥ ५.१७६.५८ ॥
हे तपोधना, अपमानाच्या भीतीने आणि लाजेने मी माझ्या नगरात परत जाण्याचे धाडस करू शकत नाही, हे महामुने.
5.176.59
यत्तु मां भगवान्रामो वक्ष्यति द्विजसत्तम ।
तन्मे कार्यतमं कार्यमिति मे भगवन्मतिः ॥ ५.१७६.५९ ॥
हे द्विजश्रेष्ठा, भगवान राम मला जे सांगतील तेच मला सर्वात अवश्य करायचे आहे, असा माझा निश्चय आहे, भगवन्.