மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.176
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.176.1
ततस्ते तापसाः सर्वे कार्यवन्तोऽभवंस्तदा ।
तां कन्यां चिन्तयन्तस्ते किंकार्यमिति धर्मिणः ॥ ५.१७६.१ ॥
அப்போது அந்தத் தவசிகள் அனைவரும் ஒரு கருமத்தில் ஈடுபட்டவர்களானார்கள். அந்தக் கன்னியைப் பற்றி, 'என்ன செய்வது?' என்று சிந்தித்த அந்த அறம் சார்ந்தவர்கள்.
5.176.2
केचिदाहुः पितुर्वेश्म नीयतामिति तापसाः ।
केचिदस्यदुमालम्भे मतिं चक्रुर्हि तापसाः ॥ ५.१७६.२ ॥
சில தவசிகள், 'இவளை தந்தையின் வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்' என்றனர். வேறு சில தவசிகள் இதற்காக ஒரு மரத்தை நாடும் எண்ணம் கொண்டனர்.
5.176.3
केचित्साल्वपतिं गत्वा नियोज्यमिति मेनिरे ।
नेति केचिद्व्यवस्यन्ति प्रत्याख्याता हि तेन सा ॥ ५.१७६.३ ॥
சில தவசிகள் சால்வ மன்னனிடம் சென்று அவளை அவனுக்கு மணம் செய்து கொடுக்கலாம் என்று கருதினர். 'இல்லை' என்று வேறு சிலர் முடிவு செய்தனர், ஏனெனில் அவளை அவன் ஏற்கெனவே மறுத்திருந்தான்.
5.176.4
एवं गते तु किं शक्यं भद्रे कर्तुं मनीषिभिः ।
पुनरूचुश्च तां सर्वे तापसाः संशितव्रताः ॥ ५.१७६.४ ॥
இவ்வாறு ஆகிவிட்டபின், மதியுடையோரால் என்ன செய்ய முடியும், நற்பெண்ணே? கடுமையான விரதம் கொண்ட அனைத்துத் தவசிகளும் மீண்டும் அவளிடம் கூறினர்.
5.176.5
अलं प्रव्रजितेनेह भद्रे श्रृणु हितं वचः ।
इतो गच्छस्व भद्रं ते पितुरेव निवेशनम् ॥ ५.१७६.५ ॥
இங்கு துறவு பூண்டு இருப்பது போதும், நற்பெண்ணே; நன்மை தரும் சொல்லைக் கேள். இங்கிருந்து போ, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்—உன் தந்தையின் இல்லத்திற்கே.
5.176.6
प्रतिपस्त्यति राजा स पिता ते यदनन्तरम् ।
तत्र वत्स्यसि कल्याणि सुखं सर्वगुणान्विता ॥ ५.१७६.६ ॥
அந்த அரசனான உன் தந்தை, பின்னர் என்ன தீர்மானிக்கிறாரோ அதன்படி; அங்கேயே நீ இன்பமாக வசிப்பாய், நற்பெண்ணே, எல்லா நற்குணங்களும் கொண்டவளாக.
5.176.7
न च तेऽन्या गतिर्न्याय्या भवेद्भद्रे यथा पिता ।
पतिर्वापि गतिर्नार्याः पिता वा वरवर्णिनि ।
गतिः पतिः समस्थाया विषमे च पिता गतिः ॥ ५.१७६.७ ॥
நல்லவளே, உனக்கு தந்தையைப் போன்ற வேறு தகுந்த புகலிடம் இருக்காது. அழகிய நிறமுடையவளே, பெண்ணுக்கு கணவனோ தந்தையோ தான் புகலிடம். நிலைத்திருப்பவளுக்கு கணவன் புகலிடம்; இடர்காலத்தில் தந்தை புகலிடம்.
5.176.8
प्रव्रज्या हि सुदुःखेयं सुकुमार्या विशेषतः ।
राजपुत्र्याः प्रकृत्या चक कुमार्यास्तव भामिनि ॥ ५.१७६.८ ॥
ஒளிமிக்கவளே, இந்த துறவு வாழ்க்கை மிகவும் துன்பமானது; குறிப்பாக மிகவும் மென்மையான அரச மகளான உனக்கு, இயல்பாகவே மெல்லியவளான உனக்கு.
5.176.9
भद्रे दोषा हि विद्यन्ते बहवो वरवर्णिनि ।
आश्रमे वै वसन्त्यास्ते न भवेयुः पितुर्गृहे ॥ ५.१७६.९ ॥
நல்லவளே, அழகிய நிறமுடையவளே, ஆசிரமத்தில் வசிக்கும் உனக்கு பல இடர்கள் உண்டு; அவை தந்தையின் இல்லத்தில் இருந்திருக்காது.
5.176.10
ततस्त्वन्येऽब्रुवन्वाक्यं तापसास्तां तपस्विनीम् ॥ ५.१७६.१० ॥
பின்னர் மற்ற தவசிகள் அந்தத் தவசினியிடம் இந்த சொற்களைச் சொன்னார்கள்.
5.176.11
त्वामिहैकाकिनीं दृष्ट्वा निर्जने गहने वने ।
प्रार्थयिष्यन्तिराजानस्तस्मान्मैवं मनः कृथाः ॥ ५.१७६.११ ॥
இங்கே அடர்ந்த, ஆளரவமற்ற காட்டில் உன்னைத் தனியாகக் கண்டு அரசர்கள் உன்னை வேண்டுவார்கள்; ஆகவே இவ்வாறு மனம் கொள்ளாதே.
5.176.12
न शक्यं काशिनगरं पुनर्गन्तुं पितुर्गृहान् ।
अवज्ञाता भविष्यामि बान्धवानां न संशयः ॥ ५.१७६.१२ ॥
காசி நகரத்துக்கும் தந்தையின் இல்லத்துக்கும் மீண்டும் செல்வது சாத்தியமில்லை; உறவினர்களால் நான் இகழப்படுவேன், இதில் ஐயமில்லை.
5.176.13
उषितास्मि तथा बाल्ये पितुर्वेश्मनि तापसाः ।
नाहं गमिष्ये भद्रं वस्तत्र यत्र पिता मम।
तपस्तप्तुमभीप्सामि तापसैः परिरक्षिता ॥ ५.१७६.१३ ॥
தவசிகளே, சிறுவயதில் என் தந்தையின் இல்லத்தில் இவ்வாறே நான் வாழ்ந்திருக்கிறேன். உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; என் தந்தை இருக்கும் இடத்திற்கு நான் போகமாட்டேன். தவசிகளின் பாதுகாப்பில் நான் தவம் செய்ய விரும்புகிறேன்.
5.176.14
यथा परेऽपि मे लोके न स्यादेवं महात्ययः ।
दौर्भाग्यं तापसश्रेष्ठास्तस्मात्तप्स्याम्यहं तपः ॥ ५.१७६.१४ ॥
மறுமையிலும் என் வாழ்வில் இத்தகைய பெரும் துயரமும் துர்பாக்கியமும் நேராதிருக்க, தவசிகளில் சிறந்தவர்களே, ஆகையால் நான் தவம் செய்வேன்.
5.176.15
इत्येवं तेषु विप्रेषु चिन्तयन्सु यथातथम् ।
राजर्षिस्तद्वनं प्राप्तस्तपस्वी होत्रवाहनः ।
तां तथा भाविनीं दृष्ट्वा श्रुत्वा चोद्विग्रमानसः ॥ ५.१७६.१५ ॥
இவ்வாறு அந்த அந்தணர்கள் உண்மையை எண்ணிக்கொண்டிருக்கையில், தவம் செய்யும் அரசரிஷியான ஹோத்ரவாகனன் அந்த வனத்திற்கு வந்தார்.
5.176.16
ततस्ते तापसाः सर्वे पूजयन्ति स्म तं नृपम् ।
पूजाभिः स्वागताद्याभिरासनेनोदकेन च ॥ ५.१७६.१६ ॥
பின்னர் அந்த தவசிகள் அனைவரும் அந்த அரசரை வரவேற்பு முதலிய உபசாரங்களாலும், இருக்கையாலும், நீராலும் வழிபட்டனர்.
5.176.17
तस्योपविष्टस्य सतो विश्रान्तस्योपश्रृण्वतः ।
पुनरेव कथां चक्रुः कन्यां प्रति वनौकसः ॥ ५.१७६.१७ ॥
அவர் அமர்ந்து, இளைப்பாறி, கேட்டுக்கொண்டிருக்கையில், அந்த வனவாசிகள் அந்தக் கன்னியைப் பற்றிய கதையை மீண்டும் சொல்லத் தொடங்கினர்.
5.176.18
अम्बायास्तां कथां श्रुत्वा काशिराज्ञश्च भारत ।
राजर्षिः स महातेजा बभूवोद्विग्रमानसः ॥ ५.१७६.१८ ॥
பாரதனே, அம்பையின் அந்தக் கதையையும் காசி அரசரைப் பற்றியதையும் கேட்டு, அந்த மகாதேஜஸ்வி அரசரிஷி மனம் கலங்கினார்.
5.176.19
तां तथावादिनीं श्रुत्वा दृष्ट्वा च स महातपाः ।
राजर्षिः कृपयाविष्टो महात्मा होत्रवाहनः ॥ ५.१७६.१९ ॥
அவ்வாறு பேசிய அவளைக் கேட்டும் கண்டும், அந்த மகா தபஸ்வியும் மகாத்மாவுமான ராஜரிஷி ஹோத்ரவாஹனன் கருணையால் நிரம்பினான்.
5.176.20
स वेपमान उत्थाय मातुस्तस्याः पिता तदा ।
तां कन्यामङ्कमारोप्य पर्यश्वासयत प्रभो ॥ ५.१७६.२० ॥
அப்போது நடுங்கியபடி எழுந்த அவளது தாயின் தந்தையான அவன், அந்தக் கன்னியை மடியில் அமர்த்தி, ஓ பிரபுவே, அவளுக்கு ஆறுதல் கூறினான்.
5.176.21
स तामपृच्छत्कार्त्स्न्येन व्यसनोत्पत्तिमादितः ।
सा च तस्मै यथावृत्तं विस्तरेण न्यवेदयत् ॥ ५.१७६.२१ ॥
அவன் அவளிடம் துன்பத்தின் தோற்றத்தை முதலிலிருந்து முழுவதுமாகக் கேட்டான்; அவளும் நடந்ததை விரிவாக அவனுக்குத் தெரிவித்தாள்.
5.176.22
ततः स राजर्षिरभूद्दुःखशोकसमन्वितः ।
कार्यं च प्रतिपेदे तन्मनसां सुमहातपाः ॥ ५.१७६.२२ ॥
அதன்பின் அந்த ராஜரிஷி துக்கமும் சோகமும் நிறைந்தவரானார்; அந்த மிகுந்த தபஸ்வி அக்கடமையை மனதில் ஏற்றுக்கொண்டார்.
5.176.23
अब्रवीद्वेपमानश्च कन्यामार्तां सुदुःखितः ।
मा गाः पितुर्गृहं भद्रे मातुस्ते जनको ह्यहम् ॥ ५.१७६.२३ ॥
நடுங்கியபடி, மிகவும் துயருற்று, துன்புற்ற அந்தக் கன்னியிடம் அவன் சொன்னான் — 'ஓ நல்லவளே, உன் தந்தையின் வீட்டுக்குச் செல்லாதே; நான் உன் தாயின் தந்தை.'
5.176.24
दुःखं छिन्द्यामहं ते वै मयि वर्तस्व पुत्रिके ।
पर्याप्तं ते मनो वत्से यदेवं परिशुष्यसि ॥ ५.१७६.२४ ॥
நான் உன் துன்பத்தைப் போக்குவேன்; ஓ மகளே, என்னிடம் நம்பிக்கை வை. ஓ குழந்தாய், நீ இவ்வாறு வாடுவதால் உன் மனம் போதுமான அளவு துன்பப்பட்டுவிட்டது.
5.176.25
गच्छ मद्वचनाद्रामं जामदग्न्यं तपस्विनम् ।
रामस्ते सुमहद्दुःखं शोकं चैवापनेष्यति ॥ ५.१७६.२५ ॥
என் சொல்லால் தவம் செய்யும் ஜாமதக்ன்யன் ராமனிடம் செல். ராமன் உன்னுடைய பெரும் துன்பத்தையும் துயரத்தையும் அகற்றுவான்.
5.176.26
हनिष्यति रणे भीष्मं न करिष्यति चेद्वचः ।
तं गच्छ भार्गवश्रेष्ठं कालाग्निसमतेजसम् ॥ ५.१७६.२६ ॥
அவன் என் சொல்லைச் செய்யாவிட்டால் போரில் பீஷ்மனைக் கொல்வான். காலாக்னிக்கு ஒப்பான ஒளியுடைய பார்கவர்களில் சிறந்தவனிடம் செல்.
5.176.27
प्रतिष्ठापयिता स त्वां समे पथि महातपाः ।
ततस्तु सुस्वरं बाष्पसुत्सृजन्ती पुनः पुनः ॥ ५.१७६.२७ ॥
அந்த மகாதவசி உன்னை நேரான பாதையில் நிலைநிறுத்துவான். அப்போது அவள் இனிய குரலில் மீண்டும் மீண்டும் கண்ணீர் சிந்தியவாறு...
5.176.28
अब्रवीत्पितरं मातुः मा तदा होत्रवाहनम् ।
अभिवादयित्वा शिरसा गमिष्ये तव शासनात् ॥ ५.१७६.२८ ॥
அப்போது அவள் தாயின் தந்தையாகிய ஹோத்ரவாஹனனிடம் சொன்னாள்: 'வேண்டாம்... தலை வணங்கி வணங்கி உங்கள் ஆணைப்படி நான் செல்வேன்.'
5.176.29
अपि नामाद्य पश्येयमार्यं तं लोकविश्रुतम् ।
कथं च तीव्रं दुःकं मे नाशकयिष्यति भार्गवः।
एतदिच्छाम्यहं ज्ञातुं यथा यास्यमि तत्र वैः ॥ ५.१७६.२९ ॥
இன்று உலகப் புகழ்பெற்ற அந்த ஆர்யனைக் காண்பேனோ? பார்கவன் என் கடுந்துயரை எப்படி அழிப்பான்? அங்கு நான் எப்படிச் செல்வேன் என்பதை அறிய விரும்புகிறேன்.
5.176.30
रामं द्रक्ष्यसि भद्रे त्वं जामदग्न्यं महावने ।
उग्रे तपसि वर्तन्तं सत्यसन्धं महाबलम् ॥ ५.१७६.३० ॥
நல்லவளே, பெரிய காட்டில் கடுமையான தவத்தில் நிலைத்திருக்கும், சத்தியப் பிரதிஞ்ஞையுள்ள, பெரும் வலிமையுள்ள ஜாமதக்ன்ய ராமனை நீ காண்பாய்.
5.176.31
महेन्द्रं वै गिरिश्रेष्ठं रामो नित्यमुपास्ति ह ।
ऋषयो वेदविद्वांसो गन्धर्वाप्सरसस्तथा ॥ ५.१७६.३१ ॥
ராமன் எப்போதும் மலைகளில் சிறந்த மகேந்திரத்தை வழிபடுகிறார். வேதம் அறிந்த ரிஷிகளும் கந்தர்வர்களும் அப்சரஸ்களும் அவ்வாறே (அங்கு உள்ளனர்).
5.176.32
तत्र गच्छस्व भद्रं ते ब्रूयाश्चैनं वचो मम ।
अभिवाद्य च तं मूंर्ध्ना तपोवृद्धं दृढव्रतम् ॥ ५.१७६.३२ ॥
நீ அங்கு செல்; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். என் சொற்களை அவரிடம் சொல். தவத்தில் முதிர்ந்த, உறுதிமிக்க விரதம் கொண்ட அவருக்குத் தலை வணங்கி வணக்கம் சொல்.
5.176.33
ब्रूयाश्चैनं पुनर्भद्रे यत्ते कार्यं मनीषितम् ।
मयि संकीर्तिते रामः सर्वं तत्ते करिष्यति ॥ ५.१७६.३३ ॥
மேலும், நல்லவளே, உன் விருப்பமான காரியம் எதுவோ அதையும் அவரிடம் சொல். என் பெயரைச் சொன்னால் ராமன் அதையெல்லாம் உனக்காகச் செய்வார்.
5.176.34
मम रामः सखा वत्से प्रीतियुक्तः सुहृच्च मे ।
जमदग्निसुतो वीरः सर्वशस्त्रभृतां वरः ॥ ५.१७६.३४ ॥
மகளே, ராமன் எனக்கு நண்பன்; அன்புடையவனும் நலம் விரும்பியுமானவன். அவன் ஜமதக்னியின் மகன், வீரன், எல்லா ஆயுதம் ஏந்தியோரிலும் சிறந்தவன்.
5.176.35
एवं ब्रुवति कन्यां तु पार्थिवे होत्रवाहने ।
अकृतव्रणः प्रादुरासीद्रामस्यानुचरः प्रियः ॥ ५.१७६.३५ ॥
அரசன் ஹோத்ரவாகன் கன்னியிடம் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், ராமனின் அன்புக்குரிய பணியாளன் அக்ருதவ்ரணன் தோன்றினான்.
5.176.36
ततस्ते मनुयः सर्वे समुत्तस्थुः महस्रशः ।
स च राजा वयोवृद्धः सृञ्ययो होत्रवाहनः ॥ ५.१७६.३६ ॥
அப்போது அந்த மனிதர்கள் அனைவரும் ஆயிரக்கணக்கில் எழுந்தனர்; வயதில் முதிர்ந்த சிருஞ்சய மன்னன் ஹோத்ரவாகனனும் எழுந்தான்.
5.176.37
ततो दृष्ट्वा कृतातिथ्यमन्योन्यं ते वनौकसः ।
सहिता भरतश्रेष्ठ निषेदुः परिवार्य तम् ॥ ५.१७६.३७ ॥
அப்போது அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் விருந்தோம்பியதைக் கண்டு, பரதர்களில் சிறந்தவனே, வனவாசிகள் அனைவரும் சேர்ந்து அவனைச் சூழ்ந்து அமர்ந்தனர்.
5.176.38
ततस्ते कथयामासुः कथास्तास्ता मनोरमाः ।
धन्या दिव्याश्च राजेन्द्र प्रीतिहर्षमुदा युताः ॥ ५.१७६.३८ ॥
அப்போது அவர்கள் மனத்தை மகிழ்விக்கும் பலவகைக் கதைகளைச் சொன்னார்கள்; அவை மங்களமானவையும் தெய்வீகமானவையுமாக இருந்தன, ராஜேந்திரா, அவர்கள் அன்பும் மகிழ்ச்சியும் பரவசமும் நிறைந்தவர்களாக இருந்தார்கள்.
5.176.39
ततः कथान्ते राजर्षिर्महात्मा होत्रवाहनः ।
रामं श्रेष्ठं महर्षीणामपृच्छदकृतव्रणम् ॥ ५.१७६.३९ ॥
அப்போது கதையின் முடிவில், மகாத்மாவான ராஜரிஷி ஹோத்ரவாஹனன், மகரிஷிகளில் சிறந்த ராமனைப் பற்றி அகൃতவ்ரணனிடம் கேட்டான்.
5.176.40
क्व संप्रति महाबाहो जामदग्न्यः प्रतापवान् ।
अकृतव्रण शक्यो वै द्रुष्टुं वेदविदां वर ॥ ५.१७६.४० ॥
மகாபாகுவே, வேதம் அறிந்தோரில் சிறந்தவனே அகൃതவ்ரணா, வலிமைமிக்க ஜாமதக்னி ராமன் இப்போது எங்கே இருக்கிறான், அவனைக் காண முடியுமா?
5.176.41
भवन्तमेव सततं रामः कीर्तयति प्रभो ।
सृञ्जयो मे प्रियसखो राजर्षिरिति पार्थिव ॥ ५.१७६.४१ ॥
பிரபுவே, ராமன் எப்போதும் உங்களைப் பற்றியே புகழ்ந்து பேசுகிறான்; 'சிருஞ்சயன் என் அன்புத் தோழனான ராஜரிஷி' என்று, ஓ அரசே.
5.176.42
इह रामः प्रभाते श्वो भवितेति मतिर्मम ।
द्रष्टस्येनमिहायान्तं तव दर्शनकाङ्क्षया ॥ ५.१७६.४२ ॥
நாளை விடியற்காலையில் ராமன் இங்கு வருவான் என்பது என் கருத்து; உங்களைக் காணும் ஆவலுடன் இங்கு வருபவனை நீங்கள் காண்பீர்கள்.
5.176.43
इयं च कन्या राजर्षे किमर्थं वनमागता ।
कस्य चेयं तव च का भवतीच्छामि वेदितुम् ॥ ५.१७६.४३ ॥
ராஜரிஷியே, இந்தக் கன்னி எதற்காக இக்காட்டிற்கு வந்தாள்? இவள் யாருடையவள், உங்களுக்கு இவள் யார்? இதை அறிய விரும்புகிறேன்.
5.176.44
दौहित्रीयं मम विभो काशिराजसुता प्रिया ।
ज्येष्ठा स्वयंवरे तस्थौ भगिनीभ्यां सहानध ॥ ५.१७६.४४ ॥
ஓ வலிமைமிக்கவரே, இவள் என் பேத்தி, காசி அரசனின் அன்பு மகள். பாவமற்றவரே, சுயம்வரத்தில் இவள் தன் இரண்டு சகோதரிகளுடன் நின்றாள்; இவள் மூத்தவள்.
5.176.45
इयमम्बेति विख्याता ज्येष्ठा काशिपतेः सुता ।
अम्बिकाम्बालिके कन्ये कनीयस्यौ तपोधन ॥ ५.१७६.४५ ॥
இவள் அம்பா என்று புகழ்பெற்ற காசி அரசனின் மூத்த மகள். அம்பிகையும் அம்பாலிகையும் இரண்டு இளைய கன்னியர், ஓ தவச்செல்வரே.
5.176.46
समेतं पार्थिवं क्षत्रं काशिपुर्यां ततोऽभवत् ।
कन्यानिमित्तं विप्रर्षे तत्रासीदुत्सवो महान् ॥ ५.१७६.४६ ॥
பின்னர் காசி நகரத்தில் அரசர் குலம் கூடியது. ஓ பிராமண ரிஷியே, கன்னியரின் பொருட்டு அங்கு ஒரு பெரும் விழா நடந்தது.
5.176.47
तता किल महावीर्यो भीष्मः शान्तनवो नृपान् ।
अधिक्षिप्य महातेजास्तिस्त्रः कन्या जहार ताः ॥ ५.१७६.४७ ॥
பின்னர் பேராற்றல் மிக்க, மகாதேஜஸ்வியான சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மர், அரசர்களை சவால் விட்டு அந்த மூன்று கன்னியரையும் கவர்ந்து சென்றார்.
5.176.48
निर्जित्य पृथिवीपालानथ भीष्मो जगाह्वयम् ।
आजगाम विशुद्धात्मा कन्याभिः सह भारतः ॥ ५.१७६.४८ ॥
பூமியின் காவலர்களான அரசர்களை வென்ற பின், பீஷ்மர் நகரத்திற்குள் நுழைந்தார். தூய ஆன்மா கொண்ட பாரதர் கன்னியருடன் திரும்பி வந்தார்.
5.176.49
सत्यवत्यै निवेद्याथ विवाहं समनन्तरम् ।
भ्रातुर्विचित्रवीर्यस्य समाज्ञापयत प्रभुः ॥ ५.१७६.४९ ॥
பின்னர் சத்யவதியிடம் தெரிவித்துவிட்டு, உடனே விசித்திரவீர்யனின் சகோதரனுக்கான திருமணத்தை பிரபு கட்டளையிட்டார்.
5.176.50
तं तु वैवाहिकं दृष्ट्वा कन्येयं समुपार्जितम् ।
अब्रवीत्तत्र गाङ्गेयं मन्त्रिमध्ये द्विजर्षभ ॥ ५.१७६.५० ॥
திருமண ஏற்பாடுகள் இவளுக்காகத் திரட்டப்பட்டதைக் கண்ட அந்தக் கன்னி, அமைச்சர்கள் நடுவே கங்கையின் மகனிடம் அங்கே கூறினாள், ஓ இருபிறப்பாளரில் சிறந்தவரே.
5.176.51
मया साल्वपतिर्वीरो मनसाऽभिवृतः पतिः ।
न ममार्हसि धर्मज्ञ दातुं भ्रात्रेऽन्यमानसाम् ॥ ५.१७६.५१ ॥
வீரனான சால்வ மன்னனை மனதால் என் கணவனாகத் தேர்ந்தெடுத்துவிட்டேன். தர்மம் அறிந்தவனே, வேறொருவரிடம் மனம் கொண்ட என்னை ஒரு சகோதரனுக்குக் கொடுப்பது உனக்குத் தகாது.
5.176.52
तच्छ्रुत्वा वचनं भीष्मः संमन्त्र्य सह मन्त्रिभिः ।
निश्चित्य विससर्जेमां सत्यवत्या मते स्थितः ॥ ५.१७६.५२ ॥
அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட பீஷ்மர் அமைச்சர்களுடன் ஆலோசித்து, முடிவு செய்து, சத்யவதியின் கருத்திலிருந்து விலகாமல் இவளை விடுவித்தார்.
5.176.53
अनुज्ञाता तु भीष्मेण साल्वं सौभपतिं ततः ।
कन्येयं मुदिता तत्र काले वाचनमब्रवीत् ॥ ५.१७६.५३ ॥
பீஷ்மரால் அனுமதிக்கப்பட்டு, மகிழ்ச்சியடைந்த இந்தக் கன்னி, தக்க நேரத்தில், சௌபபதியான சால்வனிடம் அங்கே இச்சொல்லைக் கூறினாள்.
5.176.54
विसर्जितास्मि भीष्मेण धर्मं मां प्रतिपादय ।
मनसाभिवृत्तः पूर्वं मया त्वं पार्थिवर्षम ॥ ५.१७६.५४ ॥
பீஷ்மரால் நான் விடுவிக்கப்பட்டேன். இனி தர்மப்படி என்னை ஏற்றுக்கொள். முன்பே மனதால் உன்னையே நான் தேர்ந்தெடுத்திருந்தேன், மன்னர்களில் சிறந்தவனே.
5.176.55
प्रत्याचख्यौ च साल्वोऽस्याश्चारित्रस्याभिशङ्कितः ।
सेयं तपोवनं प्राप्ता तापस्येऽभिरता भृशम् ॥ ५.१७६.५५ ॥
சால்வன் அவளுடைய நடத்தையைப் பற்றி சந்தேகித்து அவளை நிராகரித்தான். அவள் தபோவனத்தை அடைந்து தவத்தில் மிகவும் ஈடுபட்டாள்.
5.176.56
मया च प्रत्यभिज्ञाता वंशस्य परिकीर्तनात् ।
अस्य दुःखस्य चोत्पत्तिं भीष्ममेवेह मन्यते । ॥ ५.१७६.५६ ॥
வம்சத்தைப் பற்றிக் கூறியதால் நான் அவளை அடையாளம் கண்டேன். இந்தத் துன்பத்தின் காரணம் பீஷ்மரே என்று அவள் இங்கு கருதுகிறாள்.
5.176.57
भगवन्नेवमेवेह यथाह पृथिवीपतिः ।
शरीरकर्ता मातुर्मे सृञ्जयो होत्रवाहनः ॥ ५.१७६.५७ ॥
பகவனே, இங்கே பூமியின் அரசன் கூறியது போலவே உள்ளது. என் தாயின் உடலைத் தந்தவர் ஸ்ருஞ்சயனான ஹோத்ரவாஹனனே.
5.176.58
न ह्युत्सहे स्वनगरं प्रतियातुं तपोधन ।
अपमानभयाच्चैव व्रीडया च महामुने ॥ ५.१७६.५८ ॥
தபோதனரே, அவமானத்தின் பயத்தாலும் வெட்கத்தாலும் என் நகரத்திற்குத் திரும்பிச் செல்ல என்னால் முடியாது, மகாமுனியே.
5.176.59
यत्तु मां भगवान्रामो वक्ष्यति द्विजसत्तम ।
तन्मे कार्यतमं कार्यमिति मे भगवन्मतिः ॥ ५.१७६.५९ ॥
இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, பகவான் ராமர் என்னிடம் எது சொல்வாரோ, அதுவே எனக்கு மிகவும் செய்யத்தக்கது என்பதே என் எண்ணம், பகவனே.