Mahābhārata · Adhyāya 5.176
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.176.1
ततस्ते तापसाः सर्वे कार्यवन्तोऽभवंस्तदा ।
तां कन्यां चिन्तयन्तस्ते किंकार्यमिति धर्मिणः ॥ ५.१७६.१ ॥
Da bedachten alle diese Asketen, die eine Angelegenheit vor sich hatten, jene Jungfrau und fragten: »Was ist zu tun?« — sie, die rechtschaffen waren.
5.176.2
केचिदाहुः पितुर्वेश्म नीयतामिति तापसाः ।
केचिदस्यदुमालम्भे मतिं चक्रुर्हि तापसाः ॥ ५.१७६.२ ॥
Einige Asketen sagten: »Man soll sie in das Haus ihres Vaters bringen.« Andere aber beschlossen, in dieser Sache Zuflucht bei einem Baum zu suchen.
5.176.3
केचित्साल्वपतिं गत्वा नियोज्यमिति मेनिरे ।
नेति केचिद्व्यवस्यन्ति प्रत्याख्याता हि तेन सा ॥ ५.१७६.३ ॥
Einige meinten, man solle zum Herrn von Sālva gehen und sie ihm zur Ehe geben. »Nein«, entschieden andere, denn er hatte sie bereits zurückgewiesen.
5.176.4
एवं गते तु किं शक्यं भद्रे कर्तुं मनीषिभिः ।
पुनरूचुश्च तां सर्वे तापसाः संशितव्रताः ॥ ५.१७६.४ ॥
Als es so weit gekommen war, o Glückliche, was konnten die Weisen da tun? Und alle Asketen mit strengen Gelübden sprachen wieder zu ihr.
5.176.5
अलं प्रव्रजितेनेह भद्रे श्रृणु हितं वचः ।
इतो गच्छस्व भद्रं ते पितुरेव निवेशनम् ॥ ५.१७६.५ ॥
Genug, hier als Entsagende zu leben, o Glückliche; höre meine heilsamen Worte. Geh von hier fort — mögest du Gutes erfahren — zum Haus deines eigenen Vaters.
5.176.6
प्रतिपस्त्यति राजा स पिता ते यदनन्तरम् ।
तत्र वत्स्यसि कल्याणि सुखं सर्वगुणान्विता ॥ ५.१७६.६ ॥
Jener König, dein Vater, wird danach beraten; dort wirst du glücklich wohnen, o Gesegnete, mit allen Tugenden begabt.
5.176.7
न च तेऽन्या गतिर्न्याय्या भवेद्भद्रे यथा पिता ।
पतिर्वापि गतिर्नार्याः पिता वा वरवर्णिनि ।
गतिः पतिः समस्थाया विषमे च पिता गतिः ॥ ५.१७६.७ ॥
Gute Frau, für dich wäre kein anderer Zufluchtsort so angemessen wie dein Vater. Schöne von edler Gestalt, die Zuflucht der Frau ist der Gatte oder der Vater. Für die Standhafte ist der Gatte die Zuflucht; im Unglück ist der Vater die Zuflucht.
5.176.8
प्रव्रज्या हि सुदुःखेयं सुकुमार्या विशेषतः ।
राजपुत्र्याः प्रकृत्या चक कुमार्यास्तव भामिनि ॥ ५.१७६.८ ॥
O Strahlende, dieses Leben der Entsagung ist überaus schmerzvoll, besonders für dich, die Königstochter, sehr zart und von Natur aus empfindsam.
5.176.9
भद्रे दोषा हि विद्यन्ते बहवो वरवर्णिनि ।
आश्रमे वै वसन्त्यास्ते न भवेयुः पितुर्गृहे ॥ ५.१७६.९ ॥
Gute Frau, von edler Gestalt, gewiss gibt es für dich, die du im Einsiedlerhaus wohnst, viele Mängel und Schwierigkeiten, die dir im Haus deines Vaters nicht zustießen würden.
5.176.10
ततस्त्वन्येऽब्रुवन्वाक्यं तापसास्तां तपस्विनीम् ॥ ५.१७६.१० ॥
Da sprachen die anderen Asketen diese Worte zu jener asketischen Frau.
5.176.11
त्वामिहैकाकिनीं दृष्ट्वा निर्जने गहने वने ।
प्रार्थयिष्यन्तिराजानस्तस्मान्मैवं मनः कृथाः ॥ ५.१७६.११ ॥
Wenn sie dich hier allein im dichten, menschenleeren Wald sehen, werden Könige dich begehren; darum fasse nicht einen solchen Entschluss.
5.176.12
न शक्यं काशिनगरं पुनर्गन्तुं पितुर्गृहान् ।
अवज्ञाता भविष्यामि बान्धवानां न संशयः ॥ ५.१७६.१२ ॥
Es ist unmöglich, in die Stadt Kāśi, in das Haus meines Vaters, zurückzukehren; ich werde von meinen Verwandten verachtet werden, daran besteht kein Zweifel.
5.176.13
उषितास्मि तथा बाल्ये पितुर्वेश्मनि तापसाः ।
नाहं गमिष्ये भद्रं वस्तत्र यत्र पिता मम।
तपस्तप्तुमभीप्सामि तापसैः परिरक्षिता ॥ ५.१७६.१३ ॥
Asketen, ich habe in meiner Kindheit so im Haus meines Vaters gelebt. Möge es euch wohlergehen; ich werde nicht dorthin gehen, wo mein Vater ist. Unter dem Schutz der Asketen möchte ich Askese üben.
5.176.14
यथा परेऽपि मे लोके न स्यादेवं महात्ययः ।
दौर्भाग्यं तापसश्रेष्ठास्तस्मात्तप्स्याम्यहं तपः ॥ ५.१७६.१४ ॥
Damit mir auch in der anderen Welt ein solches großes Unglück und Unheil nicht widerfährt, ihr Besten unter den Asketen, deshalb werde ich Askese üben.
5.176.15
इत्येवं तेषु विप्रेषु चिन्तयन्सु यथातथम् ।
राजर्षिस्तद्वनं प्राप्तस्तपस्वी होत्रवाहनः ।
तां तथा भाविनीं दृष्ट्वा श्रुत्वा चोद्विग्रमानसः ॥ ५.१७६.१५ ॥
Während jene Brahmanen so über die wahre Lage nachdachten, kam der königliche Weise Hotravāhana, ein Asket, in jenen Wald.
5.176.16
ततस्ते तापसाः सर्वे पूजयन्ति स्म तं नृपम् ।
पूजाभिः स्वागताद्याभिरासनेनोदकेन च ॥ ५.१७६.१६ ॥
Da ehrten alle jene Asketen jenen König mit Begrüßungsriten und anderen Ehrungen, mit einem Sitz und mit Wasser.
5.176.17
तस्योपविष्टस्य सतो विश्रान्तस्योपश्रृण्वतः ।
पुनरेव कथां चक्रुः कन्यां प्रति वनौकसः ॥ ५.१७६.१७ ॥
Während er saß, sich ausruhte und zuhörte, erzählten die Waldbewohner die Geschichte über die Jungfrau noch einmal.
5.176.18
अम्बायास्तां कथां श्रुत्वा काशिराज्ञश्च भारत ।
राजर्षिः स महातेजा बभूवोद्विग्रमानसः ॥ ५.१७६.१८ ॥
O Bhārata, als er jene Geschichte von Ambā und dem König von Kāśi gehört hatte, wurde jener königliche Weise von großem Glanz im Gemüt beunruhigt.
5.176.19
तां तथावादिनीं श्रुत्वा दृष्ट्वा च स महातपाः ।
राजर्षिः कृपयाविष्टो महात्मा होत्रवाहनः ॥ ५.१७६.१९ ॥
Als er sie so sprechen hörte und sah, wurde der große Asket, der großherzige Königsweise Hotravāhana von Mitleid erfüllt.
5.176.20
स वेपमान उत्थाय मातुस्तस्याः पिता तदा ।
तां कन्यामङ्कमारोप्य पर्यश्वासयत प्रभो ॥ ५.१७६.२० ॥
Da erhob er sich zitternd — der Vater ihrer Mutter — und setzte das Mädchen auf seinen Schoß und tröstete sie, o Herr.
5.176.21
स तामपृच्छत्कार्त्स्न्येन व्यसनोत्पत्तिमादितः ।
सा च तस्मै यथावृत्तं विस्तरेण न्यवेदयत् ॥ ५.१७६.२१ ॥
Er fragte sie vollständig nach dem Ursprung des Unglücks von Anfang an, und sie berichtete ihm ausführlich, was geschehen war.
5.176.22
ततः स राजर्षिरभूद्दुःखशोकसमन्वितः ।
कार्यं च प्रतिपेदे तन्मनसां सुमहातपाः ॥ ५.१७६.२२ ॥
Da wurde jener königliche Weise von Leid und Kummer erfüllt, und der große Asket nahm die Aufgabe in seinem Sinn an.
5.176.23
अब्रवीद्वेपमानश्च कन्यामार्तां सुदुःखितः ।
मा गाः पितुर्गृहं भद्रे मातुस्ते जनको ह्यहम् ॥ ५.१७६.२३ ॥
Zitternd und tief betrübt sprach er zu dem gequälten Mädchen: »Geh nicht in das Haus deines Vaters, o Liebe; ich bin der Vater deiner Mutter.«
5.176.24
दुःखं छिन्द्यामहं ते वै मयि वर्तस्व पुत्रिके ।
पर्याप्तं ते मनो वत्से यदेवं परिशुष्यसि ॥ ५.१७६.२४ ॥
Ich werde dein Leid vertreiben; vertraue auf mich, Tochter. O Kind, da du so dahinwelkst, hat dein Herz schon genug gelitten.
5.176.25
गच्छ मद्वचनाद्रामं जामदग्न्यं तपस्विनम् ।
रामस्ते सुमहद्दुःखं शोकं चैवापनेष्यति ॥ ५.१७६.२५ ॥
Geh auf mein Wort zu dem Asketen Rāma, dem Sohn des Jamadagni. Rāma wird dein großes Leid und deinen Kummer gewiss beseitigen.
5.176.26
हनिष्यति रणे भीष्मं न करिष्यति चेद्वचः ।
तं गच्छ भार्गवश्रेष्ठं कालाग्निसमतेजसम् ॥ ५.१७६.२६ ॥
Wenn er mein Wort nicht befolgt, wird er Bhīṣma im Kampf töten. Geh zu jenem besten der Bhṛgus, dessen Glanz dem Feuer des Todes gleicht.
5.176.27
प्रतिष्ठापयिता स त्वां समे पथि महातपाः ।
ततस्तु सुस्वरं बाष्पसुत्सृजन्ती पुनः पुनः ॥ ५.१७६.२७ ॥
Jener große Asket wird dich auf den ebenen Pfad stellen. Da sie mit süßer Stimme immer wieder Tränen vergoss...
5.176.28
अब्रवीत्पितरं मातुः मा तदा होत्रवाहनम् ।
अभिवादयित्वा शिरसा गमिष्ये तव शासनात् ॥ ५.१७६.२८ ॥
Da sprach sie zum Vater ihrer Mutter, Hotravāhana: »Nein... Mit gesenktem Haupt und Gruß werde ich auf deinen Befehl gehen.«
5.176.29
अपि नामाद्य पश्येयमार्यं तं लोकविश्रुतम् ।
कथं च तीव्रं दुःकं मे नाशकयिष्यति भार्गवः।
एतदिच्छाम्यहं ज्ञातुं यथा यास्यमि तत्र वैः ॥ ५.१७६.२९ ॥
Werde ich heute jenen edlen, in der Welt berühmten, sehen? Wie wird der Bhārgava meinen bitteren Kummer vernichten? Ich möchte wissen, wie ich dorthin gelangen werde.
5.176.30
रामं द्रक्ष्यसि भद्रे त्वं जामदग्न्यं महावने ।
उग्रे तपसि वर्तन्तं सत्यसन्धं महाबलम् ॥ ५.१७६.३० ॥
Gute Frau, du wirst Rāma, den Sohn des Jamadagni, sehen, der im großen Wald in strenger Askese verweilt, seinem Gelübde treu und von großer Kraft.
5.176.31
महेन्द्रं वै गिरिश्रेष्ठं रामो नित्यमुपास्ति ह ।
ऋषयो वेदविद्वांसो गन्धर्वाप्सरसस्तथा ॥ ५.१७६.३१ ॥
Rāma verehrt beständig den Mahendra, den besten der Berge; dort weilen auch die in den Veden bewanderten Weisen sowie die Gandharvas und Apsarasen.
5.176.32
तत्र गच्छस्व भद्रं ते ब्रूयाश्चैनं वचो मम ।
अभिवाद्य च तं मूंर्ध्ना तपोवृद्धं दृढव्रतम् ॥ ५.१७६.३२ ॥
Geh dorthin, dir sei Glück. Sag ihm diese meine Worte, und verneige dich mit dem Haupt vor ihm, dem an Askese Alten, dem im Gelübde Festen,
5.176.33
ब्रूयाश्चैनं पुनर्भद्रे यत्ते कार्यं मनीषितम् ।
मयि संकीर्तिते रामः सर्वं तत्ते करिष्यति ॥ ५.१७६.३३ ॥
Und noch einmal, o Liebliche, sag ihm, was immer deine ersehnte Angelegenheit ist; wird mein Name genannt, wird Rāma alles dies für dich tun.
5.176.34
मम रामः सखा वत्से प्रीतियुक्तः सुहृच्च मे ।
जमदग्निसुतो वीरः सर्वशस्त्रभृतां वरः ॥ ५.१७६.३४ ॥
Mein Freund Rāma, liebes Kind, ist voller Zuneigung und mein Wohltäter; er ist der Sohn Jamadagnis, ein Held, der beste aller Waffenträger.
5.176.35
एवं ब्रुवति कन्यां तु पार्थिवे होत्रवाहने ।
अकृतव्रणः प्रादुरासीद्रामस्यानुचरः प्रियः ॥ ५.१७६.३५ ॥
Als König Hotravāhana so zu der Jungfrau sprach, erschien Akṛtavraṇa, der geliebte Diener Rāmas.
5.176.36
ततस्ते मनुयः सर्वे समुत्तस्थुः महस्रशः ।
स च राजा वयोवृद्धः सृञ्ययो होत्रवाहनः ॥ ५.१७६.३६ ॥
Da erhoben sich alle jene Männer tausendfach, und auch der betagte König Hotravāhana der Sṛñjayas erhob sich.
5.176.37
ततो दृष्ट्वा कृतातिथ्यमन्योन्यं ते वनौकसः ।
सहिता भरतश्रेष्ठ निषेदुः परिवार्य तम् ॥ ५.१७६.३७ ॥
Als sie die gegenseitige Gastfreundschaft gesehen hatten, setzten sich jene Waldbewohner gemeinsam um ihn herum, o Bester der Bharatas.
5.176.38
ततस्ते कथयामासुः कथास्तास्ता मनोरमाः ।
धन्या दिव्याश्च राजेन्द्र प्रीतिहर्षमुदा युताः ॥ ५.१७६.३८ ॥
Dann erzählten sie viele entzückende, glückverheißende und göttliche Geschichten, o Herr der Könige, erfüllt von Zuneigung, Freude und Frohsinn.
5.176.39
ततः कथान्ते राजर्षिर्महात्मा होत्रवाहनः ।
रामं श्रेष्ठं महर्षीणामपृच्छदकृतव्रणम् ॥ ५.१७६.३९ ॥
Dann fragte am Ende der Erzählungen der großherzige königliche Weise Hotravāhana den Akṛtavraṇa nach Rāma, dem Besten der großen Weisen.
5.176.40
क्व संप्रति महाबाहो जामदग्न्यः प्रतापवान् ।
अकृतव्रण शक्यो वै द्रुष्टुं वेदविदां वर ॥ ५.१७६.४० ॥
Wo ist jetzt, o Starkarmiger, Rāma, der Sohn des Jamadagni, der Mächtige? Ist es wirklich möglich, ihn zu sehen, o Bester der Veda-Kenner, Akṛtavraṇa?
5.176.41
भवन्तमेव सततं रामः कीर्तयति प्रभो ।
सृञ्जयो मे प्रियसखो राजर्षिरिति पार्थिव ॥ ५.१७६.४१ ॥
Rāma spricht immer von dir, o Herr: 'Sṛñjaya ist mein lieber Freund, der königliche Weise', o König.
5.176.42
इह रामः प्रभाते श्वो भवितेति मतिर्मम ।
द्रष्टस्येनमिहायान्तं तव दर्शनकाङ्क्षया ॥ ५.१७६.४२ ॥
Meine Ansicht ist, dass Rāma morgen früh hier sein wird; er kommt hierher aus dem Wunsch, dich zu sehen, und du wirst ihn sehen.
5.176.43
इयं च कन्या राजर्षे किमर्थं वनमागता ।
कस्य चेयं तव च का भवतीच्छामि वेदितुम् ॥ ५.१७६.४३ ॥
O königlicher Weiser, zu welchem Zweck ist diese Jungfrau in den Wald gekommen? Wessen Tochter ist sie, und was ist sie dir? Ich möchte es wissen.
5.176.44
दौहित्रीयं मम विभो काशिराजसुता प्रिया ।
ज्येष्ठा स्वयंवरे तस्थौ भगिनीभ्यां सहानध ॥ ५.१७६.४४ ॥
O Mächtiger, sie ist meine Enkelin, die geliebte Tochter des Königs von Kāśi. O Makelloser, beim Svayaṃvara stand sie mit ihren zwei Schwestern zusammen; sie war die Älteste.
5.176.45
इयमम्बेति विख्याता ज्येष्ठा काशिपतेः सुता ।
अम्बिकाम्बालिके कन्ये कनीयस्यौ तपोधन ॥ ५.१७६.४५ ॥
Diese, als Ambā bekannt, ist die älteste Tochter des Königs von Kāśi. Ambikā und Ambālikā, die beiden Jungfrauen, sind die jüngeren, o Reicher an Askese.
5.176.46
समेतं पार्थिवं क्षत्रं काशिपुर्यां ततोऽभवत् ।
कन्यानिमित्तं विप्रर्षे तत्रासीदुत्सवो महान् ॥ ५.१७६.४६ ॥
Dann versammelte sich der königliche Kriegerstand in der Stadt Kāśi, und um der Jungfrauen willen gab es dort ein großes Fest, o brahmanischer Weiser.
5.176.47
तता किल महावीर्यो भीष्मः शान्तनवो नृपान् ।
अधिक्षिप्य महातेजास्तिस्त्रः कन्या जहार ताः ॥ ५.१७६.४७ ॥
Da forderte Bhīṣma, Sohn des Śantanu, von großer Kraft und großem Glanz, die Könige heraus und entführte jene drei Jungfrauen.
5.176.48
निर्जित्य पृथिवीपालानथ भीष्मो जगाह्वयम् ।
आजगाम विशुद्धात्मा कन्याभिः सह भारतः ॥ ५.१७६.४८ ॥
Nachdem er die Beschützer der Erde besiegt hatte, betrat Bhīṣma darauf die Stadt. Der Bhārata von reiner Seele kehrte zusammen mit den Jungfrauen zurück.
5.176.49
सत्यवत्यै निवेद्याथ विवाहं समनन्तरम् ।
भ्रातुर्विचित्रवीर्यस्य समाज्ञापयत प्रभुः ॥ ५.१७६.४९ ॥
Nachdem er Satyavatī unterrichtet hatte, ordnete der Herr (Bhīṣma) sogleich die Hochzeit von Vicitravīryas Bruder an.
5.176.50
तं तु वैवाहिकं दृष्ट्वा कन्येयं समुपार्जितम् ।
अब्रवीत्तत्र गाङ्गेयं मन्त्रिमध्ये द्विजर्षभ ॥ ५.१७६.५० ॥
Als die Jungfrau die für sie gesammelten Hochzeitsvorbereitungen sah, sprach sie dort zu Gāṅgeya inmitten der Minister: O Bester der Zweimalgeborenen.
5.176.51
मया साल्वपतिर्वीरो मनसाऽभिवृतः पतिः ।
न ममार्हसि धर्मज्ञ दातुं भ्रात्रेऽन्यमानसाम् ॥ ५.१७६.५१ ॥
Den heldenhaften Herrn von Sālva habe ich in meinem Herzen zu meinem Gemahl erwählt. O Kenner des Dharma, es geziemt dir nicht, mich, deren Sinn anderswo ist, einem Bruder zu geben.
5.176.52
तच्छ्रुत्वा वचनं भीष्मः संमन्त्र्य सह मन्त्रिभिः ।
निश्चित्य विससर्जेमां सत्यवत्या मते स्थितः ॥ ५.१७६.५२ ॥
Als Bhīṣma diese Worte hörte, beriet er sich mit den Ministern, entschied und ließ, der Meinung Satyavatīs folgend, diese Jungfrau frei.
5.176.53
अनुज्ञाता तु भीष्मेण साल्वं सौभपतिं ततः ।
कन्येयं मुदिता तत्र काले वाचनमब्रवीत् ॥ ५.१७६.५३ ॥
Von Bhīṣma erlaubt, sprach diese Jungfrau, voller Freude, zur rechten Zeit dort diese Worte zu Sālva, dem Herrn von Sauba.
5.176.54
विसर्जितास्मि भीष्मेण धर्मं मां प्रतिपादय ।
मनसाभिवृत्तः पूर्वं मया त्वं पार्थिवर्षम ॥ ५.१७६.५४ ॥
Ich bin von Bhīṣma freigegeben. Nun nimm mich nach dem Dharma an. Zuvor habe ich dich in meinem Herzen erwählt, o Stier unter den Königen.
5.176.55
प्रत्याचख्यौ च साल्वोऽस्याश्चारित्रस्याभिशङ्कितः ।
सेयं तपोवनं प्राप्ता तापस्येऽभिरता भृशम् ॥ ५.१७६.५५ ॥
Auch Sālva wies sie zurück, da er an ihrem Verhalten zweifelte. Sie kam in den Askesewald und widmete sich ganz der Askese.
5.176.56
मया च प्रत्यभिज्ञाता वंशस्य परिकीर्तनात् ।
अस्य दुःखस्य चोत्पत्तिं भीष्ममेवेह मन्यते । ॥ ५.१७६.५६ ॥
Ich erkannte sie an der Nennung ihrer Abstammung. Sie hält hier Bhīṣma selbst für die Ursache dieses Leidens.
5.176.57
भगवन्नेवमेवेह यथाह पृथिवीपतिः ।
शरीरकर्ता मातुर्मे सृञ्जयो होत्रवाहनः ॥ ५.१७६.५७ ॥
Ehrwürdiger Herr, es verhält sich hier genau so, wie der Herr der Erde gesagt hat: Der Erzeuger des Körpers meiner Mutter war Sṛñjaya Hotravāhana.
5.176.58
न ह्युत्सहे स्वनगरं प्रतियातुं तपोधन ।
अपमानभयाच्चैव व्रीडया च महामुने ॥ ५.१७६.५८ ॥
O Schatz der Askese, ich wage nicht, in meine Stadt zurückzukehren, aus Furcht vor Schande und aus Scham, o großer Weiser.
5.176.59
यत्तु मां भगवान्रामो वक्ष्यति द्विजसत्तम ।
तन्मे कार्यतमं कार्यमिति मे भगवन्मतिः ॥ ५.१७६.५९ ॥
Bester der Zweimalgeborenen, was der ehrwürdige Rāma mir sagen wird, das muss ich am meisten tun; dies ist mein Entschluss, ehrwürdiger Herr.