ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 5.176
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.176.1
ततस्ते तापसाः सर्वे कार्यवन्तोऽभवंस्तदा ।
तां कन्यां चिन्तयन्तस्ते किंकार्यमिति धर्मिणः ॥ ५.१७६.१ ॥
ତା'ପରେ ସେହି ତପସ୍ୱୀମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ। ସେହି କନ୍ୟା ବିଷୟରେ 'କ'ଣ କରିବା ଉଚିତ?' ବୋଲି ଚିନ୍ତା କଲେ ସେ ଧାର୍ମିକମାନେ।
5.176.2
केचिदाहुः पितुर्वेश्म नीयतामिति तापसाः ।
केचिदस्यदुमालम्भे मतिं चक्रुर्हि तापसाः ॥ ५.१७६.२ ॥
କେତେ ତପସ୍ୱୀ କହିଲେ, 'ଏହାକୁ ପିତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ନିଆଯାଉ।' ଆଉ କେତେ ଜଣ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏକ ବୃକ୍ଷର ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ସ୍ଥିର କଲେ।
5.176.3
केचित्साल्वपतिं गत्वा नियोज्यमिति मेनिरे ।
नेति केचिद्व्यवस्यन्ति प्रत्याख्याता हि तेन सा ॥ ५.१७६.३ ॥
କେହି ଶାଲ୍ୱ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏହାର ବିବାହ ଦେବା ଉଚିତ ବୋଲି ଭାବିଲେ। 'ନା' ବୋଲି ଅନ୍ୟମାନେ ସ୍ଥିର କଲେ, କାରଣ ସେ ପୂର୍ବରୁ ତାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିଲେ।
5.176.4
एवं गते तु किं शक्यं भद्रे कर्तुं मनीषिभिः ।
पुनरूचुश्च तां सर्वे तापसाः संशितव्रताः ॥ ५.१७६.४ ॥
ଏପରି ହେବା ପରେ, ହେ ଭଦ୍ରେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ କ'ଣ କରିପାରିବେ? କଠୋର ବ୍ରତଧାରୀ ସମସ୍ତ ତପସ୍ୱୀ ପୁଣି ତାକୁ କହିଲେ।
5.176.5
अलं प्रव्रजितेनेह भद्रे श्रृणु हितं वचः ।
इतो गच्छस्व भद्रं ते पितुरेव निवेशनम् ॥ ५.१७६.५ ॥
ଏଠାରେ ସନ୍ନ୍ୟାସିନୀ ହୋଇ ରହିବା ଯଥେଷ୍ଟ, ହେ ଭଦ୍ରେ; ହିତକର ବାକ୍ୟ ଶୁଣ। ଏଠାରୁ ଯାଅ, ତୋର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ—ତୋ ପିତାଙ୍କ ଗୃହକୁ।
5.176.6
प्रतिपस्त्यति राजा स पिता ते यदनन्तरम् ।
तत्र वत्स्यसि कल्याणि सुखं सर्वगुणान्विता ॥ ५.१७६.६ ॥
ସେ ରାଜା—ତୋ ପିତା—ପରେ ଯାହା ବିଚାର କରିବେ ତାହା; ସେଠାରେ ହିଁ ତୁ ସୁଖରେ ରହିବୁ, ହେ କଲ୍ୟାଣୀ, ସର୍ବଗୁଣସମ୍ପନ୍ନା ହୋଇ।
5.176.7
न च तेऽन्या गतिर्न्याय्या भवेद्भद्रे यथा पिता ।
पतिर्वापि गतिर्नार्याः पिता वा वरवर्णिनि ।
गतिः पतिः समस्थाया विषमे च पिता गतिः ॥ ५.१७६.७ ॥
ହେ ଭଦ୍ରେ, ପିତାଙ୍କ ପରି ଅନ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ ଆଶ୍ରୟ ତୁମ ପାଇଁ ରହିବ ନାହିଁ। ହେ ସୁନ୍ଦରବର୍ଣ୍ଣା, ନାରୀର ଆଶ୍ରୟ ସ୍ୱାମୀ ବା ପିତା। ସ୍ଥିର ରହୁଥିବା ନାରୀର ଆଶ୍ରୟ ସ୍ୱାମୀ; ବିପଦରେ ପିତା ଆଶ୍ରୟ।
5.176.8
प्रव्रज्या हि सुदुःखेयं सुकुमार्या विशेषतः ।
राजपुत्र्याः प्रकृत्या चक कुमार्यास्तव भामिनि ॥ ५.१७६.८ ॥
ହେ ଭାମିନୀ, ଏହି ସନ୍ନ୍ୟାସ ଜୀବନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖଦାୟକ; ବିଶେଷତଃ ଅତି ସୁକୁମାରୀ ରାଜକନ୍ୟା ଓ ସ୍ୱଭାବରୁ କୋମଳା ତୁମ ପାଇଁ।
5.176.9
भद्रे दोषा हि विद्यन्ते बहवो वरवर्णिनि ।
आश्रमे वै वसन्त्यास्ते न भवेयुः पितुर्गृहे ॥ ५.१७६.९ ॥
ହେ ଭଦ୍ରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରବର୍ଣ୍ଣା, ଆଶ୍ରମରେ ବାସ କରୁଥିବା ତୁମ ପାଇଁ ଅନେକ ଦୋଷ ଓ ଅସୁବିଧା ଘଟିବ, ଯାହା ପିତାଙ୍କ ଗୃହରେ ଘଟିବ ନାହିଁ।
5.176.10
ततस्त्वन्येऽब्रुवन्वाक्यं तापसास्तां तपस्विनीम् ॥ ५.१७६.१० ॥
ତା'ପରେ ଅନ୍ୟ ତାପସମାନେ ସେହି ତପସ୍ବିନୀଙ୍କୁ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
5.176.11
त्वामिहैकाकिनीं दृष्ट्वा निर्जने गहने वने ।
प्रार्थयिष्यन्तिराजानस्तस्मान्मैवं मनः कृथाः ॥ ५.१७६.११ ॥
ଏଠାରେ ଘନ, ନିର୍ଜନ ଅରଣ୍ୟରେ ତୁମକୁ ଏକାକିନୀ ଦେଖି ରାଜାମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବେ; ତେଣୁ ଏପରି ମନ କର ନାହିଁ।
5.176.12
न शक्यं काशिनगरं पुनर्गन्तुं पितुर्गृहान् ।
अवज्ञाता भविष्यामि बान्धवानां न संशयः ॥ ५.१७६.१२ ॥
କାଶୀନଗରକୁ, ପିତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ପୁନର୍ବାର ଯିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ବାନ୍ଧବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଅବଜ୍ଞାତା ହେବି, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
5.176.13
उषितास्मि तथा बाल्ये पितुर्वेश्मनि तापसाः ।
नाहं गमिष्ये भद्रं वस्तत्र यत्र पिता मम।
तपस्तप्तुमभीप्सामि तापसैः परिरक्षिता ॥ ५.१७६.१३ ॥
ହେ ତପସ୍ୱୀଗଣ, ବାଲ୍ୟକାଳରେ ମୁଁ ମୋ ପିତାଙ୍କ ଗୃହରେ ଏହିପରି ରହିଥିଲି। ଆପଣମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ; ମୋ ପିତା ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ମୁଁ ଯିବି ନାହିଁ। ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ରକ୍ଷଣାବେକ୍ଷଣରେ ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
5.176.14
यथा परेऽपि मे लोके न स्यादेवं महात्ययः ।
दौर्भाग्यं तापसश्रेष्ठास्तस्मात्तप्स्याम्यहं तपः ॥ ५.१७६.१४ ॥
ପରଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ଏପରି ମହା ଅନର୍ଥ ଓ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଯେପରି ନ ହେଉ, ସେଥିପାଇଁ ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୱୀଗଣ, ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିବି।
5.176.15
इत्येवं तेषु विप्रेषु चिन्तयन्सु यथातथम् ।
राजर्षिस्तद्वनं प्राप्तस्तपस्वी होत्रवाहनः ।
तां तथा भाविनीं दृष्ट्वा श्रुत्वा चोद्विग्रमानसः ॥ ५.१७६.१५ ॥
ଏହିପରି ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଥାର୍ଥରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ସମୟରେ, ତପସ୍ୱୀ ରାଜର୍ଷି ହୋତ୍ରବାହନ ସେଇ ବନକୁ ଆସିଲେ।
5.176.16
ततस्ते तापसाः सर्वे पूजयन्ति स्म तं नृपम् ।
पूजाभिः स्वागताद्याभिरासनेनोदकेन च ॥ ५.१७६.१६ ॥
ତା'ପରେ ସେହି ତପସ୍ୱୀମାନେ ସମସ୍ତେ ସେହି ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ ଆଦି ସତ୍କାର, ଆସନ ଓ ଜଳ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ।
5.176.17
तस्योपविष्टस्य सतो विश्रान्तस्योपश्रृण्वतः ।
पुनरेव कथां चक्रुः कन्यां प्रति वनौकसः ॥ ५.१७६.१७ ॥
ସେ ବସି ବିଶ୍ରାମ କରି ଶୁଣୁଥିବା ସମୟରେ, ସେହି ବନବାସୀମାନେ ସେହି କନ୍ୟା ବିଷୟରେ ପୁନର୍ବାର କଥା କହିଲେ।
5.176.18
अम्बायास्तां कथां श्रुत्वा काशिराज्ञश्च भारत ।
राजर्षिः स महातेजा बभूवोद्विग्रमानसः ॥ ५.१७६.१८ ॥
ହେ ଭାରତ, ଅମ୍ବାଙ୍କ ସେହି କଥା ଓ କାଶୀରାଜଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେହି ମହାତେଜସ୍ୱୀ ରାଜର୍ଷିଙ୍କ ମନ ବ୍ୟାକୁଳ ହେଲା।
5.176.19
तां तथावादिनीं श्रुत्वा दृष्ट्वा च स महातपाः ।
राजर्षिः कृपयाविष्टो महात्मा होत्रवाहनः ॥ ५.१७६.१९ ॥
ସେ ଏହିପରି କହୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଣି ଓ ଦେଖି ସେହି ମହାତପସ୍ୱୀ, ମହାତ୍ମା ରାଜର୍ଷି ହୋତ୍ରବାହନ କରୁଣାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
5.176.20
स वेपमान उत्थाय मातुस्तस्याः पिता तदा ।
तां कन्यामङ्कमारोप्य पर्यश्वासयत प्रभो ॥ ५.१७६.२० ॥
ସେତେବେଳେ କମ୍ପିତ ହୋଇ ଉଠି ସେହି କନ୍ୟାର ମାତାମହ, ତାଙ୍କୁ କୋଳରେ ବସାଇ, ହେ ପ୍ରଭୋ, ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ।
5.176.21
स तामपृच्छत्कार्त्स्न्येन व्यसनोत्पत्तिमादितः ।
सा च तस्मै यथावृत्तं विस्तरेण न्यवेदयत् ॥ ५.१७६.२१ ॥
ସେ ତାଙ୍କୁ ଆପଦର ଉତ୍ପତ୍ତି ଆଦିରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପଚାରିଲେ; ସେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା ତାହା ବିସ୍ତାରିତ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
5.176.22
ततः स राजर्षिरभूद्दुःखशोकसमन्वितः ।
कार्यं च प्रतिपेदे तन्मनसां सुमहातपाः ॥ ५.१७६.२२ ॥
ସେତେବେଳେ ସେହି ରାଜର୍ଷି ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ସେହି ମହାତପସ୍ୱୀ ମନରେ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
5.176.23
अब्रवीद्वेपमानश्च कन्यामार्तां सुदुःखितः ।
मा गाः पितुर्गृहं भद्रे मातुस्ते जनको ह्यहम् ॥ ५.१७६.२३ ॥
କମ୍ପିତ ହୋଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ସେ ପୀଡ଼ିତ କନ୍ୟାକୁ କହିଲେ — 'ହେ ଭଦ୍ରେ, ତୁମ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଅ ନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମ ମାତାଙ୍କ ପିତା।'
5.176.24
दुःखं छिन्द्यामहं ते वै मयि वर्तस्व पुत्रिके ।
पर्याप्तं ते मनो वत्से यदेवं परिशुष्यसि ॥ ५.१७६.२४ ॥
ମୁଁ ତୁମ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିବି; ହେ କନ୍ୟା, ମୋ ଉପରେ ଭରସା ରଖ। ହେ ବତ୍ସେ, ତୁମେ ଏହିପରି ଶୁଷ୍କ ହେଉଛ, ତୁମ ମନ ପୂର୍ବରୁ ଯଥେଷ୍ଟ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଛି।
5.176.25
गच्छ मद्वचनाद्रामं जामदग्न्यं तपस्विनम् ।
रामस्ते सुमहद्दुःखं शोकं चैवापनेष्यति ॥ ५.१७६.२५ ॥
ମୋ କଥାରେ ତପସ୍ବୀ ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ ରାମଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ। ରାମ ତୁମର ମହା ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକ ଅବଶ୍ୟ ଦୂର କରିବେ।
5.176.26
हनिष्यति रणे भीष्मं न करिष्यति चेद्वचः ।
तं गच्छ भार्गवश्रेष्ठं कालाग्निसमतेजसम् ॥ ५.१७६.२६ ॥
ସେ ଯଦି ମୋ କଥା ନ କରେ, ତେବେ ରଣରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ବଧ କରିବ। କାଳାଗ୍ନି ସମାନ ତେଜସ୍ୱୀ ଭାର୍ଗବଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ।
5.176.27
प्रतिष्ठापयिता स त्वां समे पथि महातपाः ।
ततस्तु सुस्वरं बाष्पसुत्सृजन्ती पुनः पुनः ॥ ५.१७६.२७ ॥
ସେହି ମହାତପସ୍ୱୀ ତୁମକୁ ସମ ପଥରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବେ। ତତ୍ପରେ ସେ ସୁମଧୁର ସ୍ୱରରେ ବାରମ୍ବାର ଲୁହ ବହାଇ...
5.176.28
अब्रवीत्पितरं मातुः मा तदा होत्रवाहनम् ।
अभिवादयित्वा शिरसा गमिष्ये तव शासनात् ॥ ५.१७६.२८ ॥
ତେବେ ସେ ମାତାଙ୍କ ପିତା ହୋତ୍ରବାହନଙ୍କୁ କହିଲା, 'ନା... ମସ୍ତକ ନୁଆଁଇ ପ୍ରଣାମ କରି ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଁ ଯିବି।'
5.176.29
अपि नामाद्य पश्येयमार्यं तं लोकविश्रुतम् ।
कथं च तीव्रं दुःकं मे नाशकयिष्यति भार्गवः।
एतदिच्छाम्यहं ज्ञातुं यथा यास्यमि तत्र वैः ॥ ५.१७६.२९ ॥
ଆଜି କ'ଣ ମୁଁ ସେହି ଲୋକବିଖ୍ୟାତ ଆର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି? ଭାର୍ଗବ ମୋ ତୀବ୍ର ଦୁଃଖ କିପରି ନାଶ କରିବେ? ମୁଁ ସେଠାକୁ କିପରି ଯିବି ତାହା ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
5.176.30
रामं द्रक्ष्यसि भद्रे त्वं जामदग्न्यं महावने ।
उग्रे तपसि वर्तन्तं सत्यसन्धं महाबलम् ॥ ५.१७६.३० ॥
ହେ କଲ୍ୟାଣୀ, ମହାବନରେ ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟାରେ ରତ, ସତ୍ୟସନ୍ଧ, ମହାବଳୀ ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ ରାମଙ୍କୁ ତୁମେ ଦେଖିବ।
5.176.31
महेन्द्रं वै गिरिश्रेष्ठं रामो नित्यमुपास्ति ह ।
ऋषयो वेदविद्वांसो गन्धर्वाप्सरसस्तथा ॥ ५.१७६.३१ ॥
ରାମ ସର୍ବଦା ପର୍ବତଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ବେଦଜ୍ଞ ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥାଆନ୍ତି।
5.176.32
तत्र गच्छस्व भद्रं ते ब्रूयाश्चैनं वचो मम ।
अभिवाद्य च तं मूंर्ध्ना तपोवृद्धं दृढव्रतम् ॥ ५.१७६.३२ ॥
ସେଠାକୁ ଯାଅ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ମୋର ଏହି ବାକ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କହିବ, ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ବୃଦ୍ଧ, ଦୃଢ଼ବ୍ରତ ତାଙ୍କୁ ମସ୍ତକ ନତ କରି ପ୍ରଣାମ କରିବ।
5.176.33
ब्रूयाश्चैनं पुनर्भद्रे यत्ते कार्यं मनीषितम् ।
मयि संकीर्तिते रामः सर्वं तत्ते करिष्यति ॥ ५.१७६.३३ ॥
ହେ କଲ୍ୟାଣୀ, ତୁମର ଯାହା ଇଚ୍ଛିତ କାର୍ଯ୍ୟ ତାହା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କହିବ। ମୋ ନାମ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲେ ରାମ ତୁମର ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ।
5.176.34
मम रामः सखा वत्से प्रीतियुक्तः सुहृच्च मे ।
जमदग्निसुतो वीरः सर्वशस्त्रभृतां वरः ॥ ५.१७६.३४ ॥
ହେ ବତ୍ସେ, ରାମ ମୋର ସଖା, ପ୍ରୀତିଯୁକ୍ତ ଓ ହିତୈଷୀ। ସେ ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବୀର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
5.176.35
एवं ब्रुवति कन्यां तु पार्थिवे होत्रवाहने ।
अकृतव्रणः प्रादुरासीद्रामस्यानुचरः प्रियः ॥ ५.१७६.३५ ॥
ରାଜା ହୋତ୍ରବାହନ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଏହିପରି କହୁଥିବା ବେଳେ, ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଅନୁଚର ଅକୃତବ୍ରଣ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
5.176.36
ततस्ते मनुयः सर्वे समुत्तस्थुः महस्रशः ।
स च राजा वयोवृद्धः सृञ्ययो होत्रवाहनः ॥ ५.१७६.३६ ॥
ତା'ପରେ ସେହି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସହସ୍ରେ ସହସ୍ରେ ଉଠି ଠିଆ ହେଲେ; ଏବଂ ବୟୋବୃଦ୍ଧ ସୃଞ୍ଜୟ ରାଜା ହୋତ୍ରବାହନ ମଧ୍ୟ ଉଠିଲେ।
5.176.37
ततो दृष्ट्वा कृतातिथ्यमन्योन्यं ते वनौकसः ।
सहिता भरतश्रेष्ठ निषेदुः परिवार्य तम् ॥ ५.१७६.३७ ॥
ତା'ପରେ ପରସ୍ପରର ଆତିଥ୍ୟ ଦେଖି, ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେହି ବନବାସୀମାନେ ଏକତ୍ର ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ବସିଲେ।
5.176.38
ततस्ते कथयामासुः कथास्तास्ता मनोरमाः ।
धन्या दिव्याश्च राजेन्द्र प्रीतिहर्षमुदा युताः ॥ ५.१७६.३८ ॥
ତା'ପରେ ସେମାନେ ମନୋରମ, ଶୁଭ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅନେକ କାହାଣୀ କହିଲେ, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର; ସେମାନେ ପ୍ରୀତି, ହର୍ଷ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
5.176.39
ततः कथान्ते राजर्षिर्महात्मा होत्रवाहनः ।
रामं श्रेष्ठं महर्षीणामपृच्छदकृतव्रणम् ॥ ५.१७६.३९ ॥
ତା'ପରେ କଥା ଶେଷରେ ମହାତ୍ମା ରାଜର୍ଷି ହୋତ୍ରବାହନ ମହର୍ଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମଙ୍କ ବିଷୟରେ ଅକୃତବ୍ରଣଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
5.176.40
क्व संप्रति महाबाहो जामदग्न्यः प्रतापवान् ।
अकृतव्रण शक्यो वै द्रुष्टुं वेदविदां वर ॥ ५.१७६.४० ॥
ହେ ମହାବାହୁ, ବେଦଜ୍ଞଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅକୃତବ୍ରଣ, ପ୍ରତାପୀ ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ ରାମ ବର୍ତ୍ତମାନ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା କ'ଣ ସମ୍ଭବ?
5.176.41
भवन्तमेव सततं रामः कीर्तयति प्रभो ।
सृञ्जयो मे प्रियसखो राजर्षिरिति पार्थिव ॥ ५.१७६.४१ ॥
ହେ ପ୍ରଭୁ, ରାମ ସର୍ବଦା ଆପଣଙ୍କୁ ହିଁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି — 'ସୃଞ୍ଜୟ ମୋର ପ୍ରିୟ ସଖା ରାଜର୍ଷି', ହେ ରାଜନ୍।
5.176.42
इह रामः प्रभाते श्वो भवितेति मतिर्मम ।
द्रष्टस्येनमिहायान्तं तव दर्शनकाङ्क्षया ॥ ५.१७६.४२ ॥
ମୋ ମତ ଏହା ଯେ ରାମ ଆସନ୍ତାକାଲି ପ୍ରଭାତରେ ଏଠାକୁ ଆସିବେ; ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଇଚ୍ଛାରେ ଏଠାକୁ ଆସୁଥିବା ସମୟରେ ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବେ।
5.176.43
इयं च कन्या राजर्षे किमर्थं वनमागता ।
कस्य चेयं तव च का भवतीच्छामि वेदितुम् ॥ ५.१७६.४३ ॥
ହେ ରାଜର୍ଷି, ଏହି କନ୍ୟା କାହିଁକି ବନକୁ ଆସିଛନ୍ତି? ଏ କାହାର, ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ଏ କିଏ? ମୁଁ ଏହା ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
5.176.44
दौहित्रीयं मम विभो काशिराजसुता प्रिया ।
ज्येष्ठा स्वयंवरे तस्थौ भगिनीभ्यां सहानध ॥ ५.१७६.४४ ॥
ହେ ବିଭୁ, ଏ ମୋ ଦୌହିତ୍ରୀ, କାଶୀରାଜଙ୍କ ପ୍ରିୟ କନ୍ୟା। ହେ ନିଷ୍ପାପ, ସ୍ୱୟଂବରରେ ଏ ନିଜ ଦୁଇ ଭଉଣୀଙ୍କ ସହିତ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା; ଏ ଜ୍ୟେଷ୍ଠା ଥିଲା।
5.176.45
इयमम्बेति विख्याता ज्येष्ठा काशिपतेः सुता ।
अम्बिकाम्बालिके कन्ये कनीयस्यौ तपोधन ॥ ५.१७६.४५ ॥
ଏ ଅମ୍ବା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କାଶୀରାଜଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠା କନ୍ୟା। ଅମ୍ବିକା ଓ ଅମ୍ବାଳିକା ଦୁଇ କନ୍ୟା କନିଷ୍ଠ, ହେ ତପୋଧନ।
5.176.46
समेतं पार्थिवं क्षत्रं काशिपुर्यां ततोऽभवत् ।
कन्यानिमित्तं विप्रर्षे तत्रासीदुत्सवो महान् ॥ ५.१७६.४६ ॥
ତା'ପରେ କାଶୀପୁରୀରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ରାଜବର୍ଗ ଏକତ୍ର ହେଲେ। ହେ ବିପ୍ରର୍ଷି, କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେଠାରେ ମହା ଉତ୍ସବ ହେଲା।
5.176.47
तता किल महावीर्यो भीष्मः शान्तनवो नृपान् ।
अधिक्षिप्य महातेजास्तिस्त्रः कन्या जहार ताः ॥ ५.१७६.४७ ॥
ତା'ପରେ ମହାବୀର୍ଯ୍ୟ, ମହାତେଜସ୍ୱୀ ଶାନ୍ତନୁ-ପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି ସେହି ତିନି କନ୍ୟାଙ୍କୁ ହରଣ କଲେ।
5.176.48
निर्जित्य पृथिवीपालानथ भीष्मो जगाह्वयम् ।
आजगाम विशुद्धात्मा कन्याभिः सह भारतः ॥ ५.१७६.४८ ॥
ପୃଥିବୀପାଳକମାନଙ୍କୁ ଜିତି ଭୀଷ୍ମ ନଗରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ଭାରତ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ସହିତ ଫେରିଲେ।
5.176.49
सत्यवत्यै निवेद्याथ विवाहं समनन्तरम् ।
भ्रातुर्विचित्रवीर्यस्य समाज्ञापयत प्रभुः ॥ ५.१७६.४९ ॥
ତା'ପରେ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ଜଣାଇ, ତୁରନ୍ତ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ବିବାହର ଆଦେଶ ପ୍ରଭୁ (ଭୀଷ୍ମ) ଦେଲେ।
5.176.50
तं तु वैवाहिकं दृष्ट्वा कन्येयं समुपार्जितम् ।
अब्रवीत्तत्र गाङ्गेयं मन्त्रिमध्ये द्विजर्षभ ॥ ५.१७६.५० ॥
ନିଜ ପାଇଁ ସଂଗୃହୀତ ବିବାହ ଆୟୋଜନ ଦେଖି ସେହି କନ୍ୟା ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗାଙ୍ଗେୟଙ୍କୁ କହିଲା, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।
5.176.51
मया साल्वपतिर्वीरो मनसाऽभिवृतः पतिः ।
न ममार्हसि धर्मज्ञ दातुं भ्रात्रेऽन्यमानसाम् ॥ ५.१७६.५१ ॥
ବୀର ସାଲ୍ୱପତିଙ୍କୁ ମନରେ ମୁଁ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ରୂପେ ବରଣ କରିଛି। ହେ ଧର୍ମଜ୍ଞ, ଅନ୍ୟ ପ୍ରତି ମନ ଥିବା ମୋତେ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେବା ତୁମ ପକ୍ଷେ ଉଚିତ ନୁହେଁ।
5.176.52
तच्छ्रुत्वा वचनं भीष्मः संमन्त्र्य सह मन्त्रिभिः ।
निश्चित्य विससर्जेमां सत्यवत्या मते स्थितः ॥ ५.१७६.५२ ॥
ସେହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଭୀଷ୍ମ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହ ପରାମର୍ଶ କରି, ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ମତରେ ରହି ଏହି କନ୍ୟାକୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ।
5.176.53
अनुज्ञाता तु भीष्मेण साल्वं सौभपतिं ततः ।
कन्येयं मुदिता तत्र काले वाचनमब्रवीत् ॥ ५.१७६.५३ ॥
ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ ଏହି କନ୍ୟା ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଠିକ୍ ସମୟରେ, ସୌଭପତି ସାଲ୍ୱଙ୍କୁ ସେଠାରେ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲା।
5.176.54
विसर्जितास्मि भीष्मेण धर्मं मां प्रतिपादय ।
मनसाभिवृत्तः पूर्वं मया त्वं पार्थिवर्षम ॥ ५.१७६.५४ ॥
ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବିଦାୟ ପାଇଛି। ଏବେ ଧର୍ମାନୁସାରେ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର। ପୂର୍ବରୁ ମନରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ହିଁ ବରଣ କରିଥିଲି, ହେ ରାଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।
5.176.55
प्रत्याचख्यौ च साल्वोऽस्याश्चारित्रस्याभिशङ्कितः ।
सेयं तपोवनं प्राप्ता तापस्येऽभिरता भृशम् ॥ ५.१७६.५५ ॥
ଶାଲ୍ୱ ତାଙ୍କ ଆଚରଣ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ କରି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲା। ସେ ତପୋବନରେ ଆସି ତପସ୍ୟାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିମଗ୍ନ ହେଲା।
5.176.56
मया च प्रत्यभिज्ञाता वंशस्य परिकीर्तनात् ।
अस्य दुःखस्य चोत्पत्तिं भीष्ममेवेह मन्यते । ॥ ५.१७६.५६ ॥
ବଂଶର ବର୍ଣ୍ଣନାରୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲି। ଏହି ଦୁଃଖର ମୂଳ ଭୀଷ୍ମ ବୋଲି ସେ ଏଠାରେ ଭାବୁଛନ୍ତି।
5.176.57
भगवन्नेवमेवेह यथाह पृथिवीपतिः ।
शरीरकर्ता मातुर्मे सृञ्जयो होत्रवाहनः ॥ ५.१७६.५७ ॥
ଭଗବନ୍, ଏଠାରେ ପୃଥିବୀପତି କହିଥିବା ପରି ହିଁ ଅଛି। ମୋ ମାତାଙ୍କ ଶରୀରର କର୍ତ୍ତା ସୃଞ୍ଜୟ ହୋତ୍ରବାହନ।
5.176.58
न ह्युत्सहे स्वनगरं प्रतियातुं तपोधन ।
अपमानभयाच्चैव व्रीडया च महामुने ॥ ५.१७६.५८ ॥
ହେ ତପୋଧନ, ଅପମାନର ଭୟ ଓ ଲଜ୍ଜାରୁ ମୁଁ ମୋ ନଗରକୁ ଫେରିବାର ସାହସ କରିପାରିବି ନାହିଁ, ହେ ମହାମୁନି।
5.176.59
यत्तु मां भगवान्रामो वक्ष्यति द्विजसत्तम ।
तन्मे कार्यतमं कार्यमिति मे भगवन्मतिः ॥ ५.१७६.५९ ॥
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭଗବାନ ରାମ ମୋତେ ଯାହା କହିବେ, ତାହା ହିଁ ମୋର ସର୍ବାଧିକ ଅବଶ୍ୟ କରଣୀୟ, ଏହା ମୋର ସଂକଳ୍ପ, ଭଗବନ୍।