ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 5.177
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.177.1
दुःख द्वयोरिदं भद्रे कतरस्य चिकीर्षसि ।
प्रतिकर्तव्यमबले तत्त्वं वत्से वदस्व मे ॥ ५.१७७.१ ॥
ಮಂಗಳೆಯೇ, ಇವರಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಯಾರ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕಾರ ಮಾಡಲು ನೀನು ಬಯಸುತ್ತೀಯ? ಎಲೈ ದುರ್ಬಲೆಯೇ, ಮಗಳೇ, ನನಗೆ ಹೇಳು.
5.177.2
यदि सौभपतिर्भद्रे नियोक्तव्यो मतस्तव ।
नियोक्ष्यति महात्मा स रामस्त्वद्धितकाम्यया ॥ ५.१७७.२ ॥
ಮಂಗಳೆಯೇ, ನಿನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಂತೆ ಸೌಭಪತಿಯನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಬೇಕಾದರೆ, ನಿನ್ನ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ ಆ ಮಹಾತ್ಮ ರಾಮನು ಅವನನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸುವನು.
5.177.3
अथापगेयं भीष्मं त्वं रामेणेच्छसि धीमता ।
रणे विनिर्जितं द्रष्टुं कुर्यात्तदपि भार्गवः ॥ ५.१७७.३ ॥
ಅಥವಾ ಬುದ್ಧಿವಂತ ರಾಮನಿಂದ ರಣದಲ್ಲಿ ಸೋಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಗಂಗಾಪುತ್ರ ಭೀಷ್ಮನನ್ನು ನೀನು ನೋಡಲು ಬಯಸಿದರೆ, ಭಾರ್ಗವನು ಅದನ್ನೂ ಮಾಡುವನು.
5.177.4
सृञ्जयस्य वचः श्रुत्वा तव चैव शुचिस्मिते ।
यदत्र ते भृशं कार्यं तदद्यैव विचिन्त्यताम् ॥ ५.१७७.४ ॥
ಎಲೈ ಶುಚಿಸ್ಮಿತೆಯೇ, ಸೃಂಜಯನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ, ನಿನ್ನ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳಿ, ಇಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಅತ್ಯವಶ್ಯಕವಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಇಂದೇ ಯೋಚಿಸು.
5.177.5
अपनीतास्मि भीष्मेण भगवन्नविजानता ।
नाभिजानाति मे भीष्मो ब्रह्मन्साल्वगतं मनः ॥ ५.१७७.५ ॥
ಭಗವನ್, ತಿಳಿಯದೆಯೇ ಭೀಷ್ಮನು ನನ್ನನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸಾಲ್ವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿದೆ ಎಂದು ಭೀಷ್ಮನಿಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.
5.177.6
एतद्विचार्य मनसा भवानेतद्विनिश्चयम् ।
विचिनोतु यथान्यायं विधानं क्रियतां तथा ॥ ५.१७७.६ ॥
ಇದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿ, ನೀವು ಈ ನಿಶ್ಚಯವನ್ನು ನ್ಯಾಯಯುತವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿರಿ; ವಿಧಾನವನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಲಿ.
5.177.7
भीष्मे वा कुरुशार्दूले शाल्वराजेऽथवा पुनः ।
उभयोरेव वा ब्रह्मन्युक्तं यत्तत्समाचर ॥ ५.१७७.७ ॥
ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಕುರುಗಳಲ್ಲಿ ಹುಲಿಯಾದ ಭೀಷ್ಮನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಶಾಲ್ವರಾಜನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ಇಬ್ಬರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ, ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ನಡೆದುಕೊ.
5.177.8
निवेदितं मया ह्येतद्दुःखमूलं यथातथम् ।
विधानं तत्र भगवन्कर्तुमर्हसि युक्तितः ॥ ५.१७७.८ ॥
ದುಃಖದ ಮೂಲವಾದ ಇದನ್ನು ನಾನು ಇದ್ದಂತೆಯೇ ನಿವೇದಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಭಗವಂತನೇ, ಅಲ್ಲಿ ಯುಕ್ತಿಯಿಂದ ಪರಿಹಾರ ಮಾಡುವುದು ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯ.
5.177.9
उपपदमिदं भद्रे यदेवं वरवर्णिनि ।
धर्मं प्रतिवचो ब्रूयाः श्रृणु चदं वचो मम ॥ ५.१७७.९ ॥
ಶುಭೆಯೇ, ಸುಂದರ ವರ್ಣದವಳೇ, ಹೀಗೆ ಹೇಳುವುದು ಸರಿಯಾದ ಮಾತು. ಧರ್ಮಾನುಸಾರ ಉತ್ತರಿಸು, ನನ್ನ ಈ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳು.
5.177.10
यदि त्वामापगेयो वै न नयेद्गजसाह्वयम् ।
साल्वस्त्वा शिरसा भीरु गृह्णीयाद्रामचोदितः ॥ ५.१७७.१० ॥
ಭೀಷ್ಮನು ನಿನ್ನನ್ನು ಗಜಸಾಹ್ವಯಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯದಿದ್ದರೆ, ಹೇ ಭೀರುವೇ, ಪರಶುರಾಮನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಶಾಲ್ವರಾಜನು ನಿನ್ನನ್ನು ತಲೆಯಿಂದ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದನು.
5.177.11
तेन त्वं निर्जिता भद्रे यस्मान्नीतासि भामिनि ।
संशयः साल्वराजस्य तेन त्वयि सुमध्यमे ॥ ५.१७७.११ ॥
ಶುಭೆಯೇ, ನೀನು ಗೆಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟೆ. ಭಾಮಿನಿಯೇ, ಆ ಕಾರಣದಿಂದ, ಸುಮಧ್ಯಮೆಯೇ, ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಶಾಲ್ವರಾಜನ ಹಕ್ಕು ಸಂದೇಹಾಸ್ಪದ.
5.177.12
भीष्मः पुरुषमानी च जितकाशी तथैव च ।
तस्मात्प्रतिक्रिया युक्ता भीष्मे कारयितुं तव ॥ ५.१७७.१२ ॥
ಭೀಷ್ಮನು ತನ್ನ ಪೌರುಷದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವವನು, ಗೆಲುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಬಡಾಯಿ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವವನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಭೀಷ್ಮನ ವಿರುದ್ಧ ನೀನು ಪ್ರತಿಕಾರ ಮಾಡುವುದು ಯೋಗ್ಯ.
5.177.13
ममाप्येष सदा ब्रह्मन्हृदि कामोऽभिवर्तते ।
घातयेयं यदि रणे भीष्ममित्येव नित्यदा ॥ ५.१७७.१३ ॥
ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸದಾ ಇದೇ ಆಸೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ: ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಭೀಷ್ಮನನ್ನು ವಧಿಸಲು ಮಾಡಿಸಬಲ್ಲೆನೇ ಎಂದು, ನಿತ್ಯವೂ.
5.177.14
भीष्मं वा साल्वराजं वा यं वा दोषेण गच्छसि ।
प्रशाधि तं महाबाहोयत्कृतेऽहं सुदुःखिता ॥ ५.१७७.१४ ॥
ಭೀಷ್ಮನಾಗಲಿ, ಶಾಲ್ವರಾಜನಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ದೋಷದಿಂದ ನೀನು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಹೋಗುವೆಯೋ, ಓ ಮಹಾಬಾಹು, ಅವರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸು; ಅವರ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ.
5.177.15
एवं कथयतामेव तेषां स दिवसो गतः ।
रात्रिश्च भरतश्रेष्ठ सुखशीतोष्णमारुता ॥ ५.१७७.१५ ॥
ಹೀಗೆ ಅವರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಆ ದಿನ ಕಳೆಯಿತು. ಓ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಸುಖಕರವಾದ ತಂಪು ಮತ್ತು ಬಿಸಿ ಗಾಳಿಯೊಂದಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ಬಂದಿತು.
5.177.16
ततो रामः प्रादुरासीत्प्रज्वलन्निव तेजसा ।
शिष्यैः परिवृतो राजञ्जटाचीरधरो मुनिः ॥ ५.१७७.१६ ॥
ಆಗ ರಾಮನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು, ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಉರಿಯುವಂತೆ, ಶಿಷ್ಯರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು, ಓ ರಾಜನೇ, ಜಟೆ ಮತ್ತು ನಾರುಮಡಿ ಧರಿಸಿದ ಮುನಿಯಾಗಿ.
5.177.17
धनुष्पाणिरदीनात्मा खङ्गं बिभ्रत्परश्वधी ।
विरजा राजशार्दूल सृञ्जयं सोऽभ्ययान्नृपम् ॥ ५.१७७.१७ ॥
ಕೈಯಲ್ಲಿ ಧನುಸ್ಸು ಹಿಡಿದು, ದೀನತೆಯಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನವರಾಗಿ, ಖಡ್ಗ ಮತ್ತು ಕೊಡಲಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತು, ಓ ರಾಜಶಾರ್ದೂಲನೇ, ನಿರ್ಮಲನಾದ ಅವನು ಸೃಂಜಯ ರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು.
5.177.18
ततस्तं तापसा दृष्ट्वा स च राजा महातपाः ।
तस्थुः प्राञ्जलयो राजन्सा च कन्या तपस्विनी ॥ ५.१७७.१८ ॥
ಆಗ ತಪಸ್ವಿಗಳು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರು; ಮಹಾತಪಸ್ವಿಯಾದ ಆ ರಾಜನೂ, ತಪಸ್ವಿನಿಯಾದ ಆ ಕನ್ಯೆಯೂ, ಓ ರಾಜನೇ, ಕೈ ಮುಗಿದು ನಿಂತರು.
5.177.19
पूजयामासुरव्यग्रा मधुपर्केण भार्गवम् ।
अर्चितश्च यथान्यायं निषसाद सहैव तैः ॥ ५.१७७.१९ ॥
ಅವರು ಶಾಂತವಾಗಿ ಮಧುಪರ್ಕದಿಂದ ಭಾರ್ಗವನನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಿದರು. ನ್ಯಾಯಾನುಸಾರ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಅವನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತನು.
5.177.20
ततः पूर्वव्यतीतानि कथयन्तौ स्म तावुभौ ।
आसातां जामदग्न्यश्च सृञ्जयश्चैव भारत ॥ ५.१७७.२० ॥
ನಂತರ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಆ ಇಬ್ಬರು, ಜಾಮದಗ್ನ್ಯನು ಮತ್ತು ಸೃಂಜಯನು, ಓ ಭಾರತ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದರು.
5.177.21
तथा कथान्ते राजर्षिर्भृगुश्रेष्ठं महाबलम् ।
उवाच मधुरं काले रामं वचनमर्थवत् ॥ ५.१७७.२१ ॥
ನಂತರ ಮಾತು ಮುಗಿದಾಗ ರಾಜರ್ಷಿ, ಭೃಗುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ ಮಹಾಬಲನೂ ಆದ ರಾಮನೊಡನೆ ಸೂಕ್ತ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಧುರವೂ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವೂ ಆದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಿದನು.
5.177.22
रामेयं मम दौहित्री काशिराजसुता प्रभो ।
अस्याः श्रृणु यथातत्त्वं कार्यं कार्यविशारद ॥ ५.१७७.२२ ॥
ಓ ರಾಮಾ, ಇವಳು ನನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗಳು, ಕಾಶಿರಾಜನ ಮಗಳು. ಓ ಪ್ರಭುವೇ, ಕಾರ್ಯಕುಶಲನೇ, ಇವಳ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಕೇಳು.
5.177.23
परमं कथ्यतां चेति तां रामः प्रत्यभाषत ।
ततः साभ्यवदद्रामं ज्वलन्तमिव पावकम् ॥ ५.१७७.२३ ॥
"ಅವಳ ಮಹಾ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಲಿ" ಎಂದು ರಾಮನು ಅವಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು. ಆಗ ಅವಳು ಉರಿಯುವ ಅಗ್ನಿಯಂತಿದ್ದ ರಾಮನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದಳು.
5.177.24
ततोऽभिवाद्य चरणौ रामस्य शिरसा शुभौ ।
स्पृष्ट्वा पद्मदलाभाभ्यां पाणिभ्यामग्रतः स्थिता ॥ ५.१७७.२४ ॥
ನಂತರ ಅವಳು ರಾಮನ ಎರಡು ಶುಭ ಪಾದಗಳಿಗೆ ತಲೆಬಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಳು; ಕಮಲದಳದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ, ಅವನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಳು.
5.177.25
रुरोद सा शोकवती बाष्पव्याकुललोचना ।
प्रपेदे शरणं चैव शरण्यं भृगुनन्दनम् ॥ ५.१७७.२५ ॥
ಅವಳು ದುಃಖದಿಂದ ಅತ್ತಳು; ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಕಲಂಕಿತ ನೇತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಶರಣಾಗತಿಗೆ ಯೋಗ್ಯನಾದ ಭೃಗುವಿನ ಮಗನಿಗೆ ಶರಣಾದಳು.
5.177.26
यथा त्वं सृंजयस्यास्य तथा मे त्वं नृपात्मजे ।
ब्रूहि यत्ते मनोदुःखं करिष्ये वचनं तव ॥ ५.१७७.२६ ॥
ನೀನು ಈ ಸೃಂಜಯನಿಗೆ ಹೇಗಿದ್ದೀಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನನಗೂ ಇದ್ದೀಯೆ, ರಾಜಕುಮಾರಿ. ನಿನ್ನ ಮನೋದುಃಖ ಏನೆಂದು ಹೇಳು; ನಿನ್ನ ಮಾತಿನಂತೆ ನಾನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.
5.177.27
भगवञ्शरणं त्वाद्य प्रपन्नाऽस्मि महाव्रतम् ।
शोकपङ्कार्णवान्मग्नं घोरादुद्धर मां विभो ॥ ५.१७७.२७ ॥
ಭಗವಂತನೇ, ಇಂದು ನಾನು ನಿನ್ನ ಶರಣು ಹೊಕ್ಕಿದ್ದೇನೆ, ಮಹಾವ್ರತನೇ. ದುಃಖದ ಕೆಸರಿನ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ನನ್ನನ್ನು ಈ ಘೋರ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಎತ್ತು, ವಿಭುವೇ.
5.177.28
तस्याश्च दृष्ट्वा रूपं च वपुश्चाभिनवं पुनः ।
सौकुमार्यं परं चैव रामश्चिन्तापरोऽभवत् ॥ ५.१७७.२८ ॥
ಅವಳ ರೂಪವನ್ನು ಮತ್ತು ಅವಳ ಹೊಸದಾದ, ಅತ್ಯಂತ ಕೋಮಲವಾದ ದೇಹವನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೋಡಿ ರಾಮನು ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು.
5.177.29
किमियं वक्ष्यतीत्येवं विममर्श भृगूद्वहः ।
इति दध्यौ चिरं रामः कृपयाभिपरिप्लुतः ॥ ५.१७७.२९ ॥
"ಇವಳು ಏನು ಹೇಳುವಳು?" ಎಂದು ಭೃಗುವಂಶಶ್ರೇಷ್ಠನು ಆಲೋಚಿಸಿದನು. ಕರುಣೆಯಿಂದ ಆವೃತನಾದ ರಾಮನು ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು.
5.177.30
कथ्यतामिति सा भूयो रामेणोक्ता शुचिस्मिता ।
सर्वमेव यथातत्त्वं कथयामास भार्गवे ॥ ५.१७७.३० ॥
"ಹೇಳು" ಎಂದು ರಾಮನಿಂದ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಶುಚಿಯಾದ ನಗೆಯ ಆ ಸ್ತ್ರೀ, ಭಾರ್ಗವನಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.
5.177.31
तच्छुत्वा जामदग्र्यस्तु राजपुत्र्या वचस्तदा ।
उवाच तां वरारोहां निश्चित्यार्थविनिश्चयम् ॥ ५.१७७.३१ ॥
ರಾಜಪುತ್ರಿಯ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಜಮದಗ್ನಿಯ ಮಗ ರಾಮನು, ಕಾರ್ಯನಿಶ್ಚಯವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಿಕೊಂಡು ಆ ಸುಂದರಿಗೆ ಆಗ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.
5.177.32
प्रेषयिष्यामि भीष्माय कुरुश्रेष्ठाय भामिनि ।
करिष्यति वचो मह्यं श्रुत्वा च स नराधिपः ॥ ५.१७७.३२ ॥
ಓ ಭಾಮಿನಿ, ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠ ಭೀಷ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ನಾನು ಸಂದೇಶವನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆ ರಾಜನು ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಅದನ್ನು ಮಾಡುವನು.
5.177.33
न चेत्करिष्यति वचो मयोक्तं जाह्नवीसुतः ।
धक्ष्याम्यहं रणे भद्रे सामात्यं शस्त्रतेजसा ॥ ५.१७७.३३ ॥
ಜಾಹ್ನವಿಯ ಮಗನು ನಾನು ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ಮಾಡದಿದ್ದರೆ, ಓ ಭದ್ರೆ, ರಣದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಶಸ್ತ್ರತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ಮಂತ್ರಿಗಳ ಸಹಿತ ಸುಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತೇನೆ.
5.177.34
अथवा ते मतिस्तत्र राजपुत्रि न वर्तते ।
यावत्साल्वपतिं वीरं योजयाम्यत्र कर्मणि ॥ ५.१७७.३४ ॥
ಅಥವಾ ರಾಜಪುತ್ರಿ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಒಪ್ಪದಿದ್ದರೆ, ಈ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ವೀರನಾದ ಸಾಳ್ವ ರಾಜನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನಿಯೋಜಿಸುತ್ತೇನೆ.
5.177.35
विसर्जिताऽहं भीष्मेण श्रुत्वैव भृगुनन्दन ।
साल्वराजगतं भावं मम पूर्वं मनीषितम् ॥ ५.१७७.३५ ॥
ಭೃಗುನಂದನ, ಭೀಷ್ಮನು ನನ್ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿಬಿಟ್ಟನು. ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿದ್ದ, ಸಾಳ್ವರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದನು.
5.177.36
सौभराजमुपेत्याहमवोचं दुर्वचं वचः ।
न च मां प्रत्यगृह्णात्स चारित्र्यपरिशङ्कितः ॥ ५.१७७.३६ ॥
ಸೌಭರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಾನು ಕಠಿಣ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದೆ; ಆದರೆ ನನ್ನ ನಡತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಶಂಕಿಸಿ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ.
5.177.37
एतत्सर्वं विनिश्चित्य स्वबुद्ध्या भृगुनन्दन ।
यदत्रौपयिकं कार्यं तच्चिन्तयितुमर्हसि ॥ ५.१७७.३७ ॥
ಭೃಗುನಂದನ, ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಉಚಿತ ಕರ್ತವ್ಯವೋ ಅದನ್ನು ಚಿಂತಿಸುವುದು ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯ.
5.177.38
मम तु व्यसनस्यास्य भीष्मो मूलं महाव्रतः ।
येनाहं वशमानीता समत्क्षिप्य बलात्तदा ॥ ५.१७७.३८ ॥
ನನ್ನ ಈ ಸಂಕಟದ ಮೂಲ ಮಹಾವ್ರತನಾದ ಭೀಷ್ಮನೇ; ಆಗ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಬಲದಿಂದ ಎತ್ತಿ ತನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ತಂದನು.
5.177.39
भीष्मं जहि महाबाहो यत्कृते दुःखमीदृशम् ।
प्राप्ताहं भृगुशार्दूल चराम्यप्रियमुत्तमम् ॥ ५.१७७.३९ ॥
ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ಭೀಷ್ಮನನ್ನು ಕೊಲ್ಲು; ಅವನಿಂದಲೇ ನನಗೆ ಇಂತಹ ದುಃಖ ಬಂದಿತು, ಅತ್ಯಂತ ಅಪ್ರಿಯ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಭೃಗುಶಾರ್ದೂಲನೇ!
5.177.40
स हि लुब्धश्च नीचश्च जितकाशी च भार्गव ।
तस्मात्प्रतिक्रिया कर्तुं युक्ता तस्मै त्वयाऽनघ ॥ ५.१७७.४० ॥
ಅವನು ಲೋಭಿ, ನೀಚ, ಗೆಲುವಿನ ಅಹಂಕಾರ ಹೊಂದಿದವನು; ಆದ್ದರಿಂದ, ನಿರ್ದೋಷ ಭಾರ್ಗವನೇ, ನೀನು ಅವನಿಗೆ ಪ್ರತೀಕಾರ ಮಾಡುವುದು ಉಚಿತ.
5.177.41
एष मे ह्रियमाणाया भारतेन तदा विभो ।
अभवद्धृदि संकल्पो घातयेदं महाव्रतम् ॥ ५.१७७.४१ ॥
ಓ ವಿಭು, ಭಾರತನು (ಭೀಷ್ಮ) ನನ್ನನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ಈ ಮಹಾವ್ರತನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕೆಂಬ ಸಂಕಲ್ಪ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು.
5.177.42
तस्मात्कामं ममाद्येमं राम संपादयानघ ।
जहि भीष्मं महाबाहो यथा वृत्रं पुरन्दरः ॥ ५.१७७.४२ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ, ರಾಮನೇ, ನಿರ್ದೋಷನೇ, ಇಂದು ನನ್ನ ಈ ಆಸೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸು; ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ಪುರಂದರನು ವೃತ್ರನನ್ನು ಕೊಂದಂತೆ ಭೀಷ್ಮನನ್ನು ಕೊಲ್ಲು.