ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 5.177
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.177.1
दुःख द्वयोरिदं भद्रे कतरस्य चिकीर्षसि ।
प्रतिकर्तव्यमबले तत्त्वं वत्से वदस्व मे ॥ ५.१७७.१ ॥
ହେ କଲ୍ୟାଣୀ, ଏ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କାହାର ଦୁଃଖର ପ୍ରତିକାର ତୁମେ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ହେ ଅବଳେ, ହେ ବତ୍ସେ, ମୋତେ କୁହ।
5.177.2
यदि सौभपतिर्भद्रे नियोक्तव्यो मतस्तव ।
नियोक्ष्यति महात्मा स रामस्त्वद्धितकाम्यया ॥ ५.१७७.२ ॥
ହେ କଲ୍ୟାଣୀ, ତୁମ ମତରେ ଯଦି ସୌଭପତିଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିବାକୁ ହୁଏ, ତେବେ ତୁମ ହିତ କାମନାରେ ସେହି ମହାତ୍ମା ରାମ ତାଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିବେ।
5.177.3
अथापगेयं भीष्मं त्वं रामेणेच्छसि धीमता ।
रणे विनिर्जितं द्रष्टुं कुर्यात्तदपि भार्गवः ॥ ५.१७७.३ ॥
ଅଥବା ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଣରେ ପରାଜିତ ଗଙ୍ଗାପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ତୁମେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହଁ, ତେବେ ଭାର୍ଗବ ତାହା ମଧ୍ୟ କରିବେ।
5.177.4
सृञ्जयस्य वचः श्रुत्वा तव चैव शुचिस्मिते ।
यदत्र ते भृशं कार्यं तदद्यैव विचिन्त्यताम् ॥ ५.१७७.४ ॥
ହେ ଶୁଚିସ୍ମିତେ, ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଏବଂ ତୁମ ବାକ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଶୁଣି, ଏଠାରେ ତୁମର ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ତାହା ଆଜି ହିଁ ଚିନ୍ତା କର।
5.177.5
अपनीतास्मि भीष्मेण भगवन्नविजानता ।
नाभिजानाति मे भीष्मो ब्रह्मन्साल्वगतं मनः ॥ ५.१७७.५ ॥
ହେ ଭଗବନ୍, ନ ଜାଣି ଭୀଷ୍ମ ମୋତେ ହରଣ କରିଥିଲେ। ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ମୋ ମନ ସାଲ୍ୱ ପ୍ରତି ଗଲା, ଭୀଷ୍ମ ତାହା ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ।
5.177.6
एतद्विचार्य मनसा भवानेतद्विनिश्चयम् ।
विचिनोतु यथान्यायं विधानं क्रियतां तथा ॥ ५.१७७.६ ॥
ଏହା ମନେ ମନେ ବିଚାରି, ଆପଣ ଏହି ନିଶ୍ଚୟକୁ ନ୍ୟାୟ ଅନୁସାରେ ଦେଖନ୍ତୁ; ବିଧାନ ଯେପରି ସେପରି କରାଯାଉ।
5.177.7
भीष्मे वा कुरुशार्दूले शाल्वराजेऽथवा पुनः ।
उभयोरेव वा ब्रह्मन्युक्तं यत्तत्समाचर ॥ ५.१७७.७ ॥
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୀଷ୍ମ ବିଷୟରେ, କିମ୍ବା ଶାଲ୍ୱରାଜ ବିଷୟରେ, ଅଥବା ଉଭୟ ବିଷୟରେ ଯାହା କୁହାଯାଇଛି, ସେହିପରି ଆଚରଣ କର।
5.177.8
निवेदितं मया ह्येतद्दुःखमूलं यथातथम् ।
विधानं तत्र भगवन्कर्तुमर्हसि युक्तितः ॥ ५.१७७.८ ॥
ଦୁଃଖର ମୂଳ ଏହି କଥା ମୁଁ ଯଥାଯଥ ନିବେଦନ କରିଛି। ହେ ଭଗବନ୍, ସେଠାରେ ଯୁକ୍ତିପୂର୍ବକ ବିଧାନ କରିବା ଆପଣଙ୍କ ପକ୍ଷେ ଉଚିତ।
5.177.9
उपपदमिदं भद्रे यदेवं वरवर्णिनि ।
धर्मं प्रतिवचो ब्रूयाः श्रृणु चदं वचो मम ॥ ५.१७७.९ ॥
ହେ କଲ୍ୟାଣୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର୍ଣ୍ଣବତୀ, ଏହିପରି କହିବା ଉଚିତ। ଧର୍ମାନୁସାରେ ଉତ୍ତର ଦିଅ, ଏବଂ ମୋର ଏହି କଥା ଶୁଣ।
5.177.10
यदि त्वामापगेयो वै न नयेद्गजसाह्वयम् ।
साल्वस्त्वा शिरसा भीरु गृह्णीयाद्रामचोदितः ॥ ५.१७७.१० ॥
ଭୀଷ୍ମ ଯଦି ତୁମକୁ ଗଜସାହ୍ୱୟକୁ (ହସ୍ତିନାପୁରକୁ) ନେଇ ନ ଯାଆନ୍ତେ, ହେ ଭୀରୁ, ପରଶୁରାମଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଶାଳ୍ୱରାଜ ତୁମକୁ ମୁଣ୍ଡରୁ ଧରି ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଯାଆନ୍ତା।
5.177.11
तेन त्वं निर्जिता भद्रे यस्मान्नीतासि भामिनि ।
संशयः साल्वराजस्य तेन त्वयि सुमध्यमे ॥ ५.१७७.११ ॥
ହେ କଲ୍ୟାଣୀ, ତୁମେ ପରାଜିତ ହୋଇଛ, କାରଣ ତୁମକୁ ନିଆଯାଇଛି। ହେ ଭାମିନୀ, ସେହି କାରଣରୁ, ହେ ସୁମଧ୍ୟମେ, ତୁମ ଉପରେ ଶାଳ୍ୱରାଜଙ୍କ ଅଧିକାର ସନ୍ଦେହଜନକ।
5.177.12
भीष्मः पुरुषमानी च जितकाशी तथैव च ।
तस्मात्प्रतिक्रिया युक्ता भीष्मे कारयितुं तव ॥ ५.१७७.१२ ॥
ଭୀଷ୍ମ ନିଜ ପୌରୁଷରେ ଗର୍ବୀ ଏବଂ ବିଜୟର ଅହଙ୍କାରୀ। ତେଣୁ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ପ୍ରତିକାର କରିବା ଉଚିତ।
5.177.13
ममाप्येष सदा ब्रह्मन्हृदि कामोऽभिवर्तते ।
घातयेयं यदि रणे भीष्ममित्येव नित्यदा ॥ ५.१७७.१३ ॥
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ହୃଦୟରେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବଦା ଏହି ଇଚ୍ଛା ଉଠେ: ଯଦି ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ବଧ କରାଇପାରେ, ନିତ୍ୟ।
5.177.14
भीष्मं वा साल्वराजं वा यं वा दोषेण गच्छसि ।
प्रशाधि तं महाबाहोयत्कृतेऽहं सुदुःखिता ॥ ५.१७७.१४ ॥
ଭୀଷ୍ମ ହେଉ ବା ଶାଲ୍ୱରାଜ, କିମ୍ବା ଦୋଷରେ ତୁମେ ଯାହାକୁ ଯାଅ, ହେ ମହାବାହୁ, ତାକୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅ; ଯାହାର କାରଣରୁ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ।
5.177.15
एवं कथयतामेव तेषां स दिवसो गतः ।
रात्रिश्च भरतश्रेष्ठ सुखशीतोष्णमारुता ॥ ५.१७७.१५ ॥
ଏହିପରି ସେମାନେ କଥା ହେଉଥିବାବେଳେ ସେଦିନ ବିତିଗଲା। ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୁଖଦ ଶୀତଳ ଓ ଉଷ୍ଣ ପବନ ସହିତ ରାତ୍ରି ଆସିଲା।
5.177.16
ततो रामः प्रादुरासीत्प्रज्वलन्निव तेजसा ।
शिष्यैः परिवृतो राजञ्जटाचीरधरो मुनिः ॥ ५.१७७.१६ ॥
ତା'ପରେ ରାମ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଯେମିତି ତେଜରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରା, ହେ ରାଜନ୍, ଜଟା ଓ ବଲ୍କଳ ଧାରଣ କରିଥିବା ମୁନି।
5.177.17
धनुष्पाणिरदीनात्मा खङ्गं बिभ्रत्परश्वधी ।
विरजा राजशार्दूल सृञ्जयं सोऽभ्ययान्नृपम् ॥ ५.१७७.१७ ॥
ହାତରେ ଧନୁ ଧରି, ଅଦୀନ ମନରେ, ଖଡ୍ଗ ଓ ପରଶୁ ଧାରଣ କରି, ହେ ରାଜଶାର୍ଦୂଳ, ନିର୍ମଳ ସେ ସୃଞ୍ଜୟ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
5.177.18
ततस्तं तापसा दृष्ट्वा स च राजा महातपाः ।
तस्थुः प्राञ्जलयो राजन्सा च कन्या तपस्विनी ॥ ५.१७७.१८ ॥
ତା'ପରେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ସେହି ମହାତପା ରାଜା ଓ ସେହି ତପସ୍ବିନୀ କନ୍ୟା, ହେ ରାଜନ୍, କର ଯୋଡ଼ି ଠିଆ ହେଲେ।
5.177.19
पूजयामासुरव्यग्रा मधुपर्केण भार्गवम् ।
अर्चितश्च यथान्यायं निषसाद सहैव तैः ॥ ५.१७७.१९ ॥
ଶାନ୍ତଭାବରେ ସେମାନେ ମଧୁପର୍କ ଦ୍ୱାରା ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ବିଧି ଅନୁସାରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ସେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ବସିଲେ।
5.177.20
ततः पूर्वव्यतीतानि कथयन्तौ स्म तावुभौ ।
आसातां जामदग्न्यश्च सृञ्जयश्चैव भारत ॥ ५.१७७.२० ॥
ତା'ପରେ ଅତୀତର ଘଟଣା କହୁ କହୁ ସେ ଦୁହେଁ, ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ ଓ ସୃଞ୍ଜୟ, ହେ ଭାରତ, ସେଠାରେ ରହିଲେ।
5.177.21
तथा कथान्ते राजर्षिर्भृगुश्रेष्ठं महाबलम् ।
उवाच मधुरं काले रामं वचनमर्थवत् ॥ ५.१७७.२१ ॥
ତା'ପରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଶେଷରେ ରାଜର୍ଷି, ଭୃଗୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାବଳ ରାମଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ମଧୁର ଓ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
5.177.22
रामेयं मम दौहित्री काशिराजसुता प्रभो ।
अस्याः श्रृणु यथातत्त्वं कार्यं कार्यविशारद ॥ ५.१७७.२२ ॥
ହେ ରାମ, ଏ ମୋର ଦୌହିତ୍ରୀ, କାଶୀରାଜଙ୍କ କନ୍ୟା। ହେ ପ୍ରଭୁ, ହେ କାର୍ଯ୍ୟବିଶାରଦ, ଏହାର କାର୍ଯ୍ୟ ଯଥାର୍ଥରେ ଶୁଣନ୍ତୁ।
5.177.23
परमं कथ्यतां चेति तां रामः प्रत्यभाषत ।
ततः साभ्यवदद्रामं ज्वलन्तमिव पावकम् ॥ ५.१७७.२३ ॥
"ତାହାର ପରମ କାର୍ଯ୍ୟ କୁହାଯାଉ" ଏହା କହି ରାମ ତାକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ତା'ପରେ ସେ ଜଳୁଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ରାମଙ୍କ ସହ କହିଲା।
5.177.24
ततोऽभिवाद्य चरणौ रामस्य शिरसा शुभौ ।
स्पृष्ट्वा पद्मदलाभाभ्यां पाणिभ्यामग्रतः स्थिता ॥ ५.१७७.२४ ॥
ତା'ପରେ ସେ ରାମଙ୍କ ଦୁଇ ଶୁଭ ଚରଣରେ ମସ୍ତକ ନତ କରି ପ୍ରଣାମ କଲା; ପଦ୍ମପାଖୁଡ଼ା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହାତରେ ସ୍ପର୍ଶ କରି ସେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହେଲା।
5.177.25
रुरोद सा शोकवती बाष्पव्याकुललोचना ।
प्रपेदे शरणं चैव शरण्यं भृगुनन्दनम् ॥ ५.१७७.२५ ॥
ସେ ଶୋକରେ ଭାବିତ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲା; ଲୁହରେ ଆକୁଳ ଆଖିରେ ଶରଣ ଦେବାଯୋଗ୍ୟ ଭୃଗୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଶରଣ ନେଲା।
5.177.26
यथा त्वं सृंजयस्यास्य तथा मे त्वं नृपात्मजे ।
ब्रूहि यत्ते मनोदुःखं करिष्ये वचनं तव ॥ ५.१७७.२६ ॥
ତୁମେ ଯେପରି ଏହି ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କର, ସେପରି ମୋର ମଧ୍ୟ, ହେ ରାଜକୁମାରୀ। ତୁମର ମନର ଦୁଃଖ କୁହ; ତୁମ ବଚନ ଅନୁସାରେ ମୁଁ କରିବି।
5.177.27
भगवञ्शरणं त्वाद्य प्रपन्नाऽस्मि महाव्रतम् ।
शोकपङ्कार्णवान्मग्नं घोरादुद्धर मां विभो ॥ ५.१७७.२७ ॥
ହେ ଭଗବାନ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛି, ହେ ମହାବ୍ରତ। ଶୋକର ପଙ୍କ-ସାଗରରେ ବୁଡ଼ିଥିବା ମୋତେ ଏହି ଘୋର ଅବସ୍ଥାରୁ ଉଦ୍ଧାର କର, ହେ ବିଭୁ।
5.177.28
तस्याश्च दृष्ट्वा रूपं च वपुश्चाभिनवं पुनः ।
सौकुमार्यं परं चैव रामश्चिन्तापरोऽभवत् ॥ ५.१७७.२८ ॥
ତାଙ୍କ ରୂପ ଓ ନୂଆ, ଅତି କୋମଳ ଶରୀର ପୁଣି ଦେଖି ରାମ ଚିନ୍ତାରେ ମଗ୍ନ ହେଲେ।
5.177.29
किमियं वक्ष्यतीत्येवं विममर्श भृगूद्वहः ।
इति दध्यौ चिरं रामः कृपयाभिपरिप्लुतः ॥ ५.१७७.२९ ॥
"ଏ କଣ କହିବ?" ଏହିପରି ଭୃଗୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିନ୍ତା କଲେ। କରୁଣାରେ ଆପ୍ଲୁତ ରାମ ବହୁ ସମୟ ଏପରି ଧ୍ୟାନମଗ୍ନ ରହିଲେ।
5.177.30
कथ्यतामिति सा भूयो रामेणोक्ता शुचिस्मिता ।
सर्वमेव यथातत्त्वं कथयामास भार्गवे ॥ ५.१७७.३० ॥
"କୁହ" ଏହିପରି ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁଣି କୁହାଯାଇ ପବିତ୍ର ହସଯୁକ୍ତା ସେ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ସବୁ ଯଥାର୍ଥ କହିଲା।
5.177.31
तच्छुत्वा जामदग्र्यस्तु राजपुत्र्या वचस्तदा ।
उवाच तां वरारोहां निश्चित्यार्थविनिश्चयम् ॥ ५.१७७.३१ ॥
ରାଜକନ୍ୟାଙ୍କର ସେହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଜମଦଗ୍ନିପୁତ୍ର ରାମ ସେତେବେଳେ କାର୍ଯ୍ୟର ନିଶ୍ଚୟ କରି ସେହି ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
5.177.32
प्रेषयिष्यामि भीष्माय कुरुश्रेष्ठाय भामिनि ।
करिष्यति वचो मह्यं श्रुत्वा च स नराधिपः ॥ ५.१७७.३२ ॥
ହେ ଭାମିନୀ, କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ନିକଟକୁ ମୁଁ ଦୂତ ପଠାଇବି। ସେ ରାଜା ମୋ କଥା ଶୁଣି ତାହା କରିବେ।
5.177.33
न चेत्करिष्यति वचो मयोक्तं जाह्नवीसुतः ।
धक्ष्याम्यहं रणे भद्रे सामात्यं शस्त्रतेजसा ॥ ५.१७७.३३ ॥
ଜାହ୍ନବୀ-ପୁତ୍ର ଯଦି ମୋର କଥିତ ବାକ୍ୟ ନ କରନ୍ତି, ତେବେ ହେ ଭଦ୍ରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋ ଶସ୍ତ୍ରତେଜରେ ତାଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହିତ ଦଗ୍ଧ କରିବି।
5.177.34
अथवा ते मतिस्तत्र राजपुत्रि न वर्तते ।
यावत्साल्वपतिं वीरं योजयाम्यत्र कर्मणि ॥ ५.१७७.३४ ॥
ଅଥବା ହେ ରାଜକନ୍ୟା, ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ଯଦି ତୁମ ମନ ନ ଥାଏ, ତେବେ ଏଥିରେ ବୀର ସାଲ୍ୱପତିଙ୍କୁ ଏଠାରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିବି।
5.177.35
विसर्जिताऽहं भीष्मेण श्रुत्वैव भृगुनन्दन ।
साल्वराजगतं भावं मम पूर्वं मनीषितम् ॥ ५.१७७.३५ ॥
ହେ ଭୃଗୁନନ୍ଦନ, ଭୀଷ୍ମ ମୋତେ ବିଦାୟ ଦେଲେ; ପୂର୍ବରୁ ମୋ ମନରେ ଥିବା ସାଲ୍ୱରାଜଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବାର ଇଚ୍ଛା ଶୁଣିବାମାତ୍ରେ ସେ ତାହା କଲେ।
5.177.36
सौभराजमुपेत्याहमवोचं दुर्वचं वचः ।
न च मां प्रत्यगृह्णात्स चारित्र्यपरिशङ्कितः ॥ ५.१७७.३६ ॥
ସୌଭରାଜଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ମୁଁ କଠୋର ବାକ୍ୟ କହିଲି; କିନ୍ତୁ ମୋ ଚରିତ୍ରରେ ସନ୍ଦେହ କରି ସେ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ।
5.177.37
एतत्सर्वं विनिश्चित्य स्वबुद्ध्या भृगुनन्दन ।
यदत्रौपयिकं कार्यं तच्चिन्तयितुमर्हसि ॥ ५.१७७.३७ ॥
ହେ ଭୃଗୁନନ୍ଦନ, ଏହି ସବୁ ନିଜ ବୁଦ୍ଧିରେ ଭଲ ଭାବେ ସ୍ଥିର କରି, ଏଠାରେ ଯାହା ଉଚିତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ତାହା ଚିନ୍ତା କରିବା ତୁମ ପକ୍ଷେ ଉଚିତ।
5.177.38
मम तु व्यसनस्यास्य भीष्मो मूलं महाव्रतः ।
येनाहं वशमानीता समत्क्षिप्य बलात्तदा ॥ ५.१७७.३८ ॥
ମୋ ଏହି ଦୁଃଖର ମୂଳ ମହାବ୍ରତୀ ଭୀଷ୍ମ; ସେତେବେଳେ ସେ ମୋତେ ବଳରେ ଉଠାଇ ନିଜ ବଶକୁ ଆଣିଥିଲେ।
5.177.39
भीष्मं जहि महाबाहो यत्कृते दुःखमीदृशम् ।
प्राप्ताहं भृगुशार्दूल चराम्यप्रियमुत्तमम् ॥ ५.१७७.३९ ॥
ହେ ମହାବାହୁ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ବଧ କର; ଯାହାର କାରଣରୁ ମୁଁ ଏଭଳି ଦୁଃଖ ପାଇଛି ଓ ଅତି ଅପ୍ରିୟ ଜୀବନ ବିତାଉଛି। ହେ ଭୃଗୁଶାର୍ଦୂଳ!
5.177.40
स हि लुब्धश्च नीचश्च जितकाशी च भार्गव ।
तस्मात्प्रतिक्रिया कर्तुं युक्ता तस्मै त्वयाऽनघ ॥ ५.१७७.४० ॥
ସେ ଲୋଭୀ, ନୀଚ ଓ ବିଜୟର ଅହଙ୍କାରୀ; ତେଣୁ, ହେ ନିଷ୍ପାପ ଭାର୍ଗବ, ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରତିକାର କରିବା ତୁମ ପକ୍ଷେ ଉଚିତ।
5.177.41
एष मे ह्रियमाणाया भारतेन तदा विभो ।
अभवद्धृदि संकल्पो घातयेदं महाव्रतम् ॥ ५.१७७.४१ ॥
ହେ ବିଭୁ, ଭାରତ (ଭୀଷ୍ମ) ମୋତେ ହରଣ କରି ନେଉଥିବା ସମୟରେ ହିଁ ମୋ ହୃଦୟରେ ଏହି ମହାବ୍ରତୀଙ୍କୁ ବଧ କରିବାର ସଂକଳ୍ପ ଉଠିଲା।
5.177.42
तस्मात्कामं ममाद्येमं राम संपादयानघ ।
जहि भीष्मं महाबाहो यथा वृत्रं पुरन्दरः ॥ ५.१७७.४२ ॥
ତେଣୁ, ହେ ରାମ, ହେ ନିଷ୍ପାପ, ଆଜି ମୋର ଏହି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର; ହେ ମହାବାହୁ, ପୁରନ୍ଦର ଯେପରି ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରିଥିଲେ, ସେହିପରି ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ବଧ କର।