மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.177
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.177.1
दुःख द्वयोरिदं भद्रे कतरस्य चिकीर्षसि ।
प्रतिकर्तव्यमबले तत्त्वं वत्से वदस्व मे ॥ ५.१७७.१ ॥
மங்கலமானவளே, இவ்விருவரில் எந்தத் துயரை நீ நீக்க விரும்புகிறாய்? பலவீனமானவளே, மகளே, எனக்குச் சொல்.
5.177.2
यदि सौभपतिर्भद्रे नियोक्तव्यो मतस्तव ।
नियोक्ष्यति महात्मा स रामस्त्वद्धितकाम्यया ॥ ५.१७७.२ ॥
மங்கலமானவளே, உன் கருத்துப்படி சௌபபதியை ஏவவேண்டுமானால், உனக்கு நன்மை விரும்பி அந்த மகாத்மா ராமன் அவனை ஏவுவார்.
5.177.3
अथापगेयं भीष्मं त्वं रामेणेच्छसि धीमता ।
रणे विनिर्जितं द्रष्टुं कुर्यात्तदपि भार्गवः ॥ ५.१७७.३ ॥
அல்லது அறிவுடைய ராமனால் போரில் வெல்லப்பட்ட கங்கையின் மகன் பீஷ்மனை நீ காண விரும்பினால், பார்கவன் அதையும் செய்வான்.
5.177.4
सृञ्जयस्य वचः श्रुत्वा तव चैव शुचिस्मिते ।
यदत्र ते भृशं कार्यं तदद्यैव विचिन्त्यताम् ॥ ५.१७७.४ ॥
தூய புன்னகையுடையவளே, சிருஞ்ஜயனின் சொல்லையும் உன் சொல்லையும் கேட்டு, இங்கு உனக்கு மிகவும் தேவையான செயல் எதுவோ அதை இன்றே ஆராய்ந்திடு.
5.177.5
अपनीतास्मि भीष्मेण भगवन्नविजानता ।
नाभिजानाति मे भीष्मो ब्रह्मन्साल्वगतं मनः ॥ ५.१७७.५ ॥
பகவானே, அறியாமல் பீஷ்மரால் நான் கொண்டு செல்லப்பட்டேன். பிராமணரே, என் மனம் சால்வனிடம் சென்றிருப்பதை பீஷ்மர் அறியவில்லை.
5.177.6
एतद्विचार्य मनसा भवानेतद्विनिश्चयम् ।
विचिनोतु यथान्यायं विधानं क्रियतां तथा ॥ ५.१७७.६ ॥
இதை மனதில் ஆராய்ந்து, நீங்கள் இந்த முடிவைக் குறித்து நியாயமாக ஆராயுங்கள்; அதற்கேற்ற ஏற்பாடு செய்யப்படட்டும்.
5.177.7
भीष्मे वा कुरुशार्दूले शाल्वराजेऽथवा पुनः ।
उभयोरेव वा ब्रह्मन्युक्तं यत्तत्समाचर ॥ ५.१७७.७ ॥
பிராமணரே, குருக்களில் புலியான பீஷ்மரிடமோ, அல்லது சால்வ மன்னரிடமோ, அல்லது இருவரிடமுமோ, சொன்னபடி நடந்துகொள்ளுங்கள்.
5.177.8
निवेदितं मया ह्येतद्दुःखमूलं यथातथम् ।
विधानं तत्र भगवन्कर्तुमर्हसि युक्तितः ॥ ५.१७७.८ ॥
துன்பத்தின் மூலமான இதை நான் உள்ளபடியே தெரிவித்தேன். பகவானே, அங்கு தக்க வழியில் பரிகாரம் செய்வது உங்களுக்குத் தகும்.
5.177.9
उपपदमिदं भद्रे यदेवं वरवर्णिनि ।
धर्मं प्रतिवचो ब्रूयाः श्रृणु चदं वचो मम ॥ ५.१७७.९ ॥
நல்லவளே, அழகிய நிறமுடையவளே, இது சரியான கூற்று. தர்மத்தின்படி பதில் சொல், என் இந்த வார்த்தையையும் கேள்.
5.177.10
यदि त्वामापगेयो वै न नयेद्गजसाह्वयम् ।
साल्वस्त्वा शिरसा भीरु गृह्णीयाद्रामचोदितः ॥ ५.१७७.१० ॥
பீஷ்மர் உன்னை கஜசாஹ்வயத்திற்குக் கொண்டு செல்லாவிட்டால், பயந்தவளே, ராமரால் தூண்டப்பட்ட சால்வ மன்னன் உன்னை தலையைப் பிடித்து பலவந்தமாக எடுத்துச் சென்றிருப்பான்.
5.177.11
तेन त्वं निर्जिता भद्रे यस्मान्नीतासि भामिनि ।
संशयः साल्वराजस्य तेन त्वयि सुमध्यमे ॥ ५.१७७.११ ॥
நல்லவளே, நீ வெல்லப்பட்டாய், ஏனெனில் நீ கொண்டு செல்லப்பட்டாய். பாமினியே, அதனால், சுமத்தியமே, உன் மீது சால்வ மன்னனின் உரிமை ஐயத்திற்குரியது.
5.177.12
भीष्मः पुरुषमानी च जितकाशी तथैव च ।
तस्मात्प्रतिक्रिया युक्ता भीष्मे कारयितुं तव ॥ ५.१७७.१२ ॥
பீஷ்மர் தன் ஆண்மையில் பெருமைப்படுபவர், வெற்றியைப் பற்றி தற்பெருமை கொள்பவர். ஆகவே பீஷ்மரிடம் உனக்குப் பதிலடி கொடுப்பது தகும்.
5.177.13
ममाप्येष सदा ब्रह्मन्हृदि कामोऽभिवर्तते ।
घातयेयं यदि रणे भीष्ममित्येव नित्यदा ॥ ५.१७७.१३ ॥
பிரம்மனே, என் இதயத்திலும் எப்போதும் இதே ஆசை எழுகிறது: போரில் பீஷ்மரைக் கொல்லச் செய்ய முடிந்தால் என்று, எந்நாளும்.
5.177.14
भीष्मं वा साल्वराजं वा यं वा दोषेण गच्छसि ।
प्रशाधि तं महाबाहोयत्कृतेऽहं सुदुःखिता ॥ ५.१७७.१४ ॥
பீஷ்மரோ சால்வ மன்னனோ, அல்லது குற்றத்தால் யாரை நீர் குற்றம் சாட்டுகிறீரோ, ஓ பெரும்புயனே, அவனை தண்டியுங்கள்; அவனால் நான் மிகவும் துயருற்றேன்.
5.177.15
एवं कथयतामेव तेषां स दिवसो गतः ।
रात्रिश्च भरतश्रेष्ठ सुखशीतोष्णमारुता ॥ ५.१७७.१५ ॥
இவ்வாறு அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் அந்த நாள் கழிந்தது. ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, இன்பமான குளிரும் வெப்பமுமான காற்றுடன் இரவு வந்தது.
5.177.16
ततो रामः प्रादुरासीत्प्रज्वलन्निव तेजसा ।
शिष्यैः परिवृतो राजञ्जटाचीरधरो मुनिः ॥ ५.१७७.१६ ॥
அப்போது ராமர் தோன்றினார், தேஜஸால் எரிவது போல, சீடர்களால் சூழப்பட்டவராய், ஓ அரசே, சடையும் மரவுரியும் அணிந்த முனிவராய்.
5.177.17
धनुष्पाणिरदीनात्मा खङ्गं बिभ्रत्परश्वधी ।
विरजा राजशार्दूल सृञ्जयं सोऽभ्ययान्नृपम् ॥ ५.१७७.१७ ॥
கையில் வில்லேந்தி, துணிவு மிக்க மனத்தவராய், வாளும் கோடரியும் ஏந்தி, ஓ அரசர்களில் புலியே, களங்கமற்ற அவர் சृஞ்சய மன்னனை அணுகினார்.
5.177.18
ततस्तं तापसा दृष्ट्वा स च राजा महातपाः ।
तस्थुः प्राञ्जलयो राजन्सा च कन्या तपस्विनी ॥ ५.१७७.१८ ॥
அப்போது தவசிகள் அவரைக் கண்டனர்; பெரும் தவம் செய்த அந்த அரசனும், தவத்தினியான அந்தக் கன்னியும், ஓ அரசே, கைகூப்பி நின்றனர்.
5.177.19
पूजयामासुरव्यग्रा मधुपर्केण भार्गवम् ।
अर्चितश्च यथान्यायं निषसाद सहैव तैः ॥ ५.१७७.१९ ॥
அமைதியாக அவர்கள் மதுபர்கத்தால் பார்கவரை உபசரித்தனர். முறைப்படி மதிக்கப்பட்டு அவர் அவர்களுடன் சேர்ந்து அமர்ந்தார்.
5.177.20
ततः पूर्वव्यतीतानि कथयन्तौ स्म तावुभौ ।
आसातां जामदग्न्यश्च सृञ्जयश्चैव भारत ॥ ५.१७७.२० ॥
பின்னர் கடந்த நிகழ்வுகளைச் சொல்லிக்கொண்டு அவ்விருவரும், ஜாமதக்ன்யரும் சிருஞ்சயரும், ஓ பாரதா, அங்கு அமர்ந்திருந்தனர்.
5.177.21
तथा कथान्ते राजर्षिर्भृगुश्रेष्ठं महाबलम् ।
उवाच मधुरं काले रामं वचनमर्थवत् ॥ ५.१७७.२१ ॥
பின்னர் உரையாடலின் முடிவில் ராஜரிஷி, பிருகுக்களில் சிறந்த வலிமைமிக்க ராமரிடம் இனிமையும் பொருளும் கொண்ட சொற்களை உரிய காலத்தில் கூறினார்.
5.177.22
रामेयं मम दौहित्री काशिराजसुता प्रभो ।
अस्याः श्रृणु यथातत्त्वं कार्यं कार्यविशारद ॥ ५.१७७.२२ ॥
ஓ ராமா, இவள் என் பேத்தி, காசி அரசனின் மகள். ஓ பிரபுவே, ஓ காரியங்களில் வல்லவரே, இவளுடைய காரியத்தை உள்ளபடி கேளுங்கள்.
5.177.23
परमं कथ्यतां चेति तां रामः प्रत्यभाषत ।
ततः साभ्यवदद्रामं ज्वलन्तमिव पावकम् ॥ ५.१७७.२३ ॥
"அவளுடைய மிகப் பெரிய காரியம் சொல்லப்படட்டும்" என்று ராமர் அவளுக்குப் பதிலளித்தார். பின்னர் அவள், எரியும் நெருப்பைப் போன்ற ராமரிடம் பேசினாள்.
5.177.24
ततोऽभिवाद्य चरणौ रामस्य शिरसा शुभौ ।
स्पृष्ट्वा पद्मदलाभाभ्यां पाणिभ्यामग्रतः स्थिता ॥ ५.१७७.२४ ॥
பின்னர் அவள் ராமரின் இரண்டு மங்கலமான பாதங்களையும் தலை வணங்கி வணங்கினாள்; தாமரை இதழைப் போன்ற பிரகாசமான கைகளால் தொட்டு, அவருக்கு முன்னால் நின்றாள்.
5.177.25
रुरोद सा शोकवती बाष्पव्याकुललोचना ।
प्रपेदे शरणं चैव शरण्यं भृगुनन्दनम् ॥ ५.१७७.२५ ॥
துயரம் நிறைந்தவளாய் அழுதாள்; கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களுடன் அடைக்கலம் தருபவரான பிருகுவின் மகனிடம் சரணடைந்தாள்.
5.177.26
यथा त्वं सृंजयस्यास्य तथा मे त्वं नृपात्मजे ।
ब्रूहि यत्ते मनोदुःखं करिष्ये वचनं तव ॥ ५.१७७.२६ ॥
நீ இந்த சிருஞ்சய மன்னனுக்கு எவ்வாறோ, அவ்வாறே எனக்கும் ஆவாய், அரச குமாரியே. உன் மனத் துயரம் என்னவென்று சொல்; உன் சொல்லின்படி நான் செய்வேன்.
5.177.27
भगवञ्शरणं त्वाद्य प्रपन्नाऽस्मि महाव्रतम् ।
शोकपङ्कार्णवान्मग्नं घोरादुद्धर मां विभो ॥ ५.१७७.२७ ॥
பகவானே, இன்று நான் உம்மைச் சரணடைந்தேன், மகாவிரதரே. துயரச் சேற்றுக் கடலில் மூழ்கிய என்னை இந்தக் கொடும் நிலையிலிருந்து தூக்கி எடுத்தருளுங்கள், வல்லவரே.
5.177.28
तस्याश्च दृष्ट्वा रूपं च वपुश्चाभिनवं पुनः ।
सौकुमार्यं परं चैव रामश्चिन्तापरोऽभवत् ॥ ५.१७७.२८ ॥
அவளுடைய அழகையும் புதியதும் மிக்க மென்மையுமான உடலையும் மீண்டும் கண்டு ராமர் கவலையில் ஆழ்ந்தார்.
5.177.29
किमियं वक्ष्यतीत्येवं विममर्श भृगूद्वहः ।
इति दध्यौ चिरं रामः कृपयाभिपरिप्लुतः ॥ ५.१७७.२९ ॥
"இவள் என்ன சொல்லப்போகிறாள்?" என்று பிருகுவின் சிறந்தவர் ஆராய்ந்தார். கருணையால் நிரம்பிய ராமர் நீண்ட நேரம் இவ்வாறு தியானித்தார்.
5.177.30
कथ्यतामिति सा भूयो रामेणोक्ता शुचिस्मिता ।
सर्वमेव यथातत्त्वं कथयामास भार्गवे ॥ ५.१७७.३० ॥
"சொல்" என்று ராமரால் மீண்டும் கேட்கப்பட்ட தூய புன்னகையுடையவள், பார்க்கவரிடம் எல்லாவற்றையும் உண்மையாக எடுத்துரைத்தாள்.
5.177.31
तच्छुत्वा जामदग्र्यस्तु राजपुत्र्या वचस्तदा ।
उवाच तां वरारोहां निश्चित्यार्थविनिश्चयम् ॥ ५.१७७.३१ ॥
அரசகுமாரியின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட ஜாமதக்னியின் மகன் ராமன், அப்போது காரியத்தின் முடிவை உறுதி செய்துகொண்டு அந்த அழகிய இடையாளிடம் கூறினான்.
5.177.32
प्रेषयिष्यामि भीष्माय कुरुश्रेष्ठाय भामिनि ।
करिष्यति वचो मह्यं श्रुत्वा च स नराधिपः ॥ ५.१७७.३२ ॥
பெண்ணே, குருக்களில் சிறந்த பீஷ்மரிடம் நான் தூது அனுப்புவேன். அந்த அரசன் என் சொல்லைக் கேட்டு அதைச் செய்வான்.
5.177.33
न चेत्करिष्यति वचो मयोक्तं जाह्नवीसुतः ।
धक्ष्याम्यहं रणे भद्रे सामात्यं शस्त्रतेजसा ॥ ५.१७७.३३ ॥
ஜாஹ்னவியின் மகன் நான் சொன்ன சொல்லைச் செய்யவில்லையென்றால், பத்ரையே, போரில் என் ஆயுதத்தின் ஒளியால் அமைச்சர்களுடன் அவனை எரிப்பேன்.
5.177.34
अथवा ते मतिस्तत्र राजपुत्रि न वर्तते ।
यावत्साल्वपतिं वीरं योजयाम्यत्र कर्मणि ॥ ५.१७७.३४ ॥
அல்லது அரசகுமாரியே, அங்கு உன் மனம் ஒப்பவில்லையென்றால், இந்தக் காரியத்தில் வீரனான சால்வ அரசனை இங்கு ஈடுபடுத்துவேன்.
5.177.35
विसर्जिताऽहं भीष्मेण श्रुत्वैव भृगुनन्दन ।
साल्वराजगतं भावं मम पूर्वं मनीषितम् ॥ ५.१७७.३५ ॥
பிருகுவின் மகனே, பீஷ்மரால் நான் அனுப்பப்பட்டேன். முன்பே சால்வ அரசனிடம் செல்ல வேண்டும் என்ற என் விருப்பத்தை நான் கேட்டதும்தான்.
5.177.36
सौभराजमुपेत्याहमवोचं दुर्वचं वचः ।
न च मां प्रत्यगृह्णात्स चारित्र्यपरिशङ्कितः ॥ ५.१७७.३६ ॥
சௌபராஜனிடம் சென்று நான் கடுஞ்சொற்களைச் சொன்னேன்; ஆனால் என் நடத்தையில் ஐயம் கொண்டதால் அவன் என்னை ஏற்கவில்லை.
5.177.37
एतत्सर्वं विनिश्चित्य स्वबुद्ध्या भृगुनन्दन ।
यदत्रौपयिकं कार्यं तच्चिन्तयितुमर्हसि ॥ ५.१७७.३७ ॥
பிருகுவின் மகனே, இவை அனைத்தையும் உமது அறிவினால் தீர்மானித்து, இங்கு எது தகுந்த கடமையோ அதைச் சிந்திப்பது உமக்குத் தகும்.
5.177.38
मम तु व्यसनस्यास्य भीष्मो मूलं महाव्रतः ।
येनाहं वशमानीता समत्क्षिप्य बलात्तदा ॥ ५.१७७.३८ ॥
என் இந்தத் துன்பத்தின் வேர் மகாவிரதனான பீஷ்மரே; அன்று அவர் என்னை பலவந்தமாகத் தூக்கி எறிந்து தம் வசப்படுத்தினார்.
5.177.39
भीष्मं जहि महाबाहो यत्कृते दुःखमीदृशम् ।
प्राप्ताहं भृगुशार्दूल चराम्यप्रियमुत्तमम् ॥ ५.१७७.३९ ॥
மகாபாகுவே, பீஷ்மரைக் கொல்லுங்கள்; அவர் காரணமாகவே இத்தகைய துன்பம் எனக்கு வந்தது, மிகக் கொடிய வாழ்க்கையை நான் வாழ்கிறேன். பிருகுவின் புலியே!
5.177.40
स हि लुब्धश्च नीचश्च जितकाशी च भार्गव ।
तस्मात्प्रतिक्रिया कर्तुं युक्ता तस्मै त्वयाऽनघ ॥ ५.१७७.४० ॥
அவர் பேராசையுடையவரும், இழிந்தவரும், வெற்றிப் பெருமை கொண்டவருமாவார்; ஆகவே, குற்றமற்ற பார்கவரே, அவரிடம் நீர் பதில் செயல் செய்வது தகும்.
5.177.41
एष मे ह्रियमाणाया भारतेन तदा विभो ।
अभवद्धृदि संकल्पो घातयेदं महाव्रतम् ॥ ५.१७७.४१ ॥
ஓ வல்லவரே, பாரதர் (பீஷ்மர்) என்னை கவர்ந்து சென்ற அப்போதே, இந்த மகாவிரதனைக் கொல்ல வேண்டும் என்ற உறுதி என் மனதில் எழுந்தது.
5.177.42
तस्मात्कामं ममाद्येमं राम संपादयानघ ।
जहि भीष्मं महाबाहो यथा वृत्रं पुरन्दरः ॥ ५.१७७.४२ ॥
ஆகவே, ராமரே, குற்றமற்றவரே, இன்று என் இந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்றுங்கள்; மகாபாகுவே, புரந்தரன் விருத்திரனைக் கொன்றது போல பீஷ்மரைக் கொல்லுங்கள்.